Chapter 14 – ကိုကိုလေးက အိပ်ရာထဲဝင်လာပြီး သူ့အစေ့ကို လာထိတာ ပထမဆုံးအကြိမ်
ဖူကျန်းယွမ် စောင့်ခဲ့ရတာ နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာခဲ့ပြီ။ သူ့ချစ်စရာ ညီလေးကို ကလေးလေးကနေ လှလှပပလူငယ်လေးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာသည်အထိ။ သစ်ပင်ပေါ်က ပန်းသီးလေးတစ်လုံးဟာ မှည့်လာပြီး စားချင်စရာအနံ့တွေ ထုတ်လွှတ်လာချိန်မှာ နောက်ဆုံးတော့ ခူးပြီး အရသာမြည်းကြည့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီဟု တွေးမိသည်။
ညအခါ အိမ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လရောင်မှာ ပြတင်းပေါက်များကိုဖြတ်၍ ကြမ်းပြင်ပေါ် မှိန်ပျပျလင်းနေသည်။ ညအမှောင်ထဲ အလင်းရောင်လဲ့လဲ့လေး ထွက်ပေါ်နေစေသည်။
အိမ်စေများမှလွဲ၍ နန်းတော်ကဲ့သို့ အိမ်ကြီးထဲတွင် လူသုံးယောက်သာ နေထိုင်ကြသည်။ သူ၊ သူ့အစ်ကိုနှင့် ချစ်စရာ ညီလေးဖြစ်သည်။ သူ့အသက် သုံးနှစ် လေးနှစ်လောက်တုန်းက သူ့အမေက အိမ်ကို ချစ်စရာကလေးလေးခေါ်လာခဲ့သည်။ သူနှင့် ခုနစ်နှစ်အရွယ် သူ့အစ်ကိုတို့ ထိုကလေးကို ထိန်းနိုင်နိုင် မထိန်းနိုင်နိုင် အမေနှင့် အဖေတို့က ကမ္ဘာပတ်ဖို့ ထွက်သွားကြသည်။
လက်ထဲက ကလေးလေး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေသည်ကိုကြည့်ပြီး ဖူကျန်းယွမ်မှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်၏ ပီတိမျိုး ရလိုက်သည်။ ထိုချစ်စရာကလေးလေးကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်မိသည်။
ညီလေးကား ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပိုနူးညံ့လာသည်၊ ပိုချစ်စရာကောင်းလာသည်။ သူ့မျက်နှာနုနုလေးမှာ တစ်ချက်ဖျစ်ညှစ်လိုက်ရုံနဲ့ နီရဲတက်လာသည်။ ဖူကျန်းယွမ်၏ နှလုံးသားကို အမျိုးမျိုးဖမ်းစားနေသည်။ သူ့ညီလေးအပေါ် ထားသည့်အချစ်မှာ ညီအစ်ကိုအချစ်ထက် ကျော်လွန်လာပြီး သူ့ရင်ထဲ ကွဲပြားသည့်ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အမေက သူနှင့် သူ့အစ်ကို ဖူကျန်းရွှမ်တို့ကို ဖူကျန်းရန်က သွေးသားရင်းမဟုတ်ကြောင်း မပြောပြခင် ကြောက်လန့်ပြီး စိတ်မသက်မသာခံစားခဲ့ရသည်။ အခြေအနေကို သိရသည့်အခါ ဖူကျန်းယွမ်မှာ အလွန်ပျော်သွားပြီး ညီဖြစ်သူ မြန်မြန်ကြီးပြင်းလာဖို့ စောင့်မျှော်နေခဲ့ရသည်။
သူ့ညီလေးမှာ တခြားသူများနှင့် မတူကြောင်း မတော်တဆ သိသွားခဲ့ရသည်။ သူ့ချစ်စရာ ညီငယ်လေးမှာ ဒွိလိင်ဖြစ်သည်။ ဖူကျန်းယွမ် အံ့သြမိပြီး ပန်းသီးလေး ပိုမှည့်လာရန် မျှော်နေမိသည်။
တခြားသူတွေ အိပ်ပျော်နေတာ သေချာအောင် ကြည့်ပြီးနောက် ဖူကျန်းယွမ် ညီဖြစ်သူ၏ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ဝင်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးနား ကပ်သွားသည်။ ဖူကျန်းရန်၏ အိပ်ပျော်နေသည့် နူးနူးညံ့ညံ့မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း သူ့နှလုံးသားမှာ အခုန်မြန်လာပြန်သည်။
“ရန်ရန် ထပါဦး။”
အိပ်ပျော်နေသည့် ဖူကျန်းရန်ကို ဖူကျန်းယွမ် ဖြည်းဖြည်းလေး ပုတ်နှိုးလေသည်။
“ဟင်…”
ဖူကျန်းရန် သူ့နာမည်ခေါ်သံ ကြားသဖြင့် အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့မှာ လောကကြီး၏ အရောင်ဆိုးခြင်းမခံရသည့် အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများ ရှိသည်။ ဖူကျန်းယွမ် ထိုမျက်လုံးရွဲကြီးများထဲ နစ်ဝင်ရပြန်သည်။
“ဘာလို့လဲ ကိုကိုလေး။”
ဖူကျန်းရန် မျက်လုံးကိုပွတ်၊ သမ်းရင်း ခေါင်းလေးစောင်းနေသည်။ အိပ်ရာအစွန်းတွင် ထိုင်နေသည့် ကိုကိုလေးကို မေးလိုက်သည်။
“ရန်ရန် မင်းလည်း ကြီးလာပြီလေ။ ကိုကိုလေးနဲ့ ပျော်စရာကောင်းတာ လုပ်ကြည့်ချင်လား။”
ဖူကျန်းယွမ် ညီဖြစ်သူကို သိမ်းသွင်းနေသည်။
“ပျော်စရာကောင်းတာလား။”
ဖူကျန်းရန်၏ မျက်နှာမှာ သံသယများအပြည့်ဖြစ်နေသော်လည်း ကိုကိုလေးက သူ့ကို နာကျင်အောင်လုပ်မှာ မဟုတ်ကြောင်း သိနေသဖြင့် အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် ဖူကျန်းယွမ်ပြောသည်ကို သဘောတူလိုက်သည်။
ညီလေးက ခေါင်းညိတ်ပြသဖြင့် ဖူကျန်းယွမ် ဖူကျန်းရန်၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ချလိုက်သည်။
“စိတ်အေးအေးထား ရန်ရန်။ ကောင်းသွားလိမ့်မယ်။”
ဖူကျန်းရန် အလိုလို ခြေထောက်ပူးသွားသဖြင့် ဖူကျန်းယွမ် သူ့ပေါင်လေးကို ဖြည်းဖြည်းလေး ပုတ်သည်။
ဖူကျန်းရန်၏ ခြေထောက်များ တဖြည်းဖြည်း ကားလာသည်။ ဖူကျန်းယွမ်ရှေ့ သူ့စက်ပက်လေး ထွက်ပြူလာသည်။
ကိုကိုလေးက သူတောင်မကိုင်ဖူးသည့် သူ့အစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖိနေသည်ကို ဖူကျန်းရန် ကြည့်နေမိသည်။ အောက်ဘက်ဆီမှ ရိုးတိုးရွတခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် တုန်ယင်လာသည်။ သူ့ကိုယ်ထဲ မရင်းနှီးသည့် ခံစားမှုတစ်ခုရလာပြီး ကိုကိုလေး၏ လက်ကို တင်းတင်းကိုင်ထားမိသည်။
“ကိုကိုလေး…”
ဖူကျန်းရန် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့် ဖူကျန်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘာလို့အရမ်းထူးဆန်းနေသလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ တစ်ချက်လေး ထိရုံနှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေသည်။
“ရန်ရန် ကောင်းလား။ ညီလေးက အရွယ်ရောက်နေပြီလေ။ ဒါ လူကြီးတွေပဲ လုပ်လို့ရတာမျိုး။”
ညီလေးက အိမ်ကနေ ဘယ်မှမသွားဖူးကြောင်း ထိုအရာမျိုးကို ကြုံဖို့ရော တခြားသူပြောပြတာ ကြားဖူးဖို့ရော မရှိကြောင်း ဖူကျန်းယွမ် သိသည်။ ရေးခြစ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည့် စာရွက်ဖြူလေးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖူကျန်းယွမ် စိတ်ရှည်လက်ရှည် လမ်းပြပေးနေသည်။
“ဟင်…”
ပထမတော့ ဖူကျန်းရန် ထိုခံစားချက်အစိမ်းသက်သက်ကို မခံနိုင်ဖြစ်နေသေးသည်။ သို့သော် ကိုကိုလေး၏ မျက်လုံးထဲမှ ညင်သာသည့်အကြည့်နှင့် စိုးရိမ်မှုလေးကြောင့် ထိုလှုပ်ရှားမှုလေးများမှာ သူ့ရင်ထဲ ငှက်မွေးလေးများကျနေသလားပင်။ ကလိကလိနှင့် အချစ်ခံရနေသလိုပင်။
သူ့အစေ့လေးမှာ အပွတ်ခံနေရပြီး အရမ်းကောင်းနေသည်။
