Chapter 1 ••• ပူစီလေး ထပ်ကာထပ်ကာ အလိုးခံလိုက်ရတယ်
ရှန်းရိချန်တစ်ယောက် ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီး တစ်လအကြာ
ကျင်းတန်အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီဆိုသည့်သတင်းက
ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ရှန်းရိချန်ကို ပါရမီရှင် ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ်
လူသိများကာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ရှိသည့်အချိန်အထိ
မည်သည့်လူကိုမှ တပည့်အဖြစ် လက်မခံခဲ့သည့်
ဂိုဏ်းချုပ်တောင်မှ သူ့ကို
ချွင်းချက်အဖြစ်ထားကာ ဂိုဏ်းသားအသစ်တွေရဲ့
ခေါင်းဆောင်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။
” ရှန်းရိချန် ငါ မင်းကိုပြောမယ်။ မင်းကို ငါ့အဖေက အသိအမှတ်ပြုတယ်ဆိုပြီး ဘဝင်လေဟပ်ဖို့ စိတ်တောင်မကူးနဲ့နော်။ မင်းက ငါ့အဖေ ငါ့အတွက် စုဆောင်းပေးခဲ့တဲ့ အစေခံတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ ”
ကူစီ သူ့အဖေထွက်ခွာသွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးနောက်
ရှန်းရိချန်ဆီ လျှောက်သွားကာ သူ့ကိုငုံ့ကြည့်ပြီး
ထိုစကားကိုပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ကျွန်တော်က သခင်လေးရဲ့အစေခံပါ ”
ရှန်းရိချန်သည် ထိုစကားကိုကြားသည့်အခါ
ဒေါသမထွက်ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ကူစီကို ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး
ညင်ညင်သာသာပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကူစီထိုစကားကိုကြားတော့ ကျေနပ်မှုနဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး
သူ့ခြေထောက်နဲ့ ရှန်းရိချန်ကို ကန်ကာ…
” ဟွန့်! ငါအိပ်ချင်နေပြီ။ ငါ့ကို ငါ့အိပ်ဆောင်စီ ခေါ်သွားပေး”
ကူစီသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သည်။
သိုသော် ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။
သူက စိတ်ဝိဉာဥ်အခြေတည်အဆင့်ပဲရှိတဲ့အသုံးမကျတဲ့
လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့လေ။
ဆရာက သူ့ကိုအလိုလိုက်ကာ ဂိုဏ်သားသစ်တွေကို
သူ့သားအတွက် သိမ်းယူသည်။
(သူ့သားအစေခံလုပ်ခိုင်းပစ်တာမျိုးတွေပါ)
လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လလောက်က ဂိုဏ်းချုပ်သည်
လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ကာ ပြန်လာသည်။
ထိုလူငယ်လေးက ဒီနေ့ပဲ သူ သူ့တပည့်အဖြစ်
တရားဝင်လက်ခံလိုက်သည့် ရှန်းရိချန်ပင်။
ကူစီသည် ထိုသတင်းကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်တာကြောင့်
နေ့တိုင်း ရှန်းရိချန်ကို အနိုင်ကျင့်လို့ရမည့် နည်းလမ်းတွေကို
စဥ်းစားခဲ့သည်။
ရှန်းရိချန်းကို တောင်ထွတ်မှာရှိတဲ့ သူ့အိပ်ဆောင်ဆီ
နေ့တိုင်းပြန်ခေါ်သွားဖို့ ပြောခဲ့သည်။
ရှန်းရိချန် ထိုအရာကို မကျေနပ်ခြင်း မရှိပေ။
(note / Novel ထဲမှာ ဂိုဏ်းနာမည်တွေ သူတို့ဂိုဏ်းတည်ရှိတဲ့ တောင်ရဲ့နာမည်တွေကို ဖော်ပြထားခြင်းမရှိသေးပါဘူး။ )
ကူစီရဲ့စကားကို ရှန်းရိချန်ကြားတော့ ကူစီနောက်ကို
တိတ်တဆိတ်သွားလိုက်ကာ သူ့ကိုချီလိုက်သည်။
လုံးဝန်းသည့်ဖင်လုံးလေးနှစ်လုံးကို
သူ့ရဲ့ကြီးမားတဲ့လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ
တောင်ထွတ်ရဲ့ဂိတ်ပေါက်ဆီ ပျံသန်းသွားသည်။
ဘာလို့လဲတော့ သူမသိဘူး။
ဒီနေ့ ရှန်းရိချန်ရဲ့ လက်ဖဝါးထားထားတဲ့ နေရာက
လွဲနေသလားလို့။ပုံမှန်ဆို သူ့ဖင်လုံးနှစ်လုံးလုံးကို
ဖုံးထားနိုင်တဲ့ သူ့လက်ဖဝါးကြီးက အခုတော့
သူ့ဖင်တစ်ခြမ်းကိုပဲကာထားပြီး လက်ဖဝါးရဲ့အတွင်းဘက်က
သူ့ဖင်လုံးနှစ်လုံးရဲ့ အက်ကွဲကြောင်းလေးကြားထဲ
နစ်မြုပ်နေသည်။
ရံဖန်ရံခါ သူ့ဖင်ပေါက်လေးကို အဝတ်ပေါ်ကနေ
ပွတ်တိုက်ကာထိုးဖောက်သည်။
ကူစီတစ်ယောက် ထူးဆန်းသလို ခံစားရတာကြောင့် ရှန်းရိချန်ရဲ့အကြင်နာမရှိလက်ချောင်းနဲ့ပွတ်တိုက်ထိုးဖောက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် သူ့ဖင်ကို နေရာရွေ့လိုက်သည်။
မမျှော်လင့်ထားစွာနဲ့ သူ သူ့ဖင်ကိုထိုသို့နေရာရွေ့ လိုက်တာနဲ့ ရှန်းရိချန်က ပျံသန်းနေတာကို မတည်မငြိမ်လုပ်လာကာအလောတကြီး သူ့လက်တွေကို ဆန့်ထုတ်လာသည်။နဂိုသူ့ဖင်နဲ့ဖင်ကြားထဲရောက်နေတဲ့လက်က သူ့ဖင်ပေါက်လေးကိုကျော်လွန်သွားပြီး သူ့အဝတ်တွေအောက်က အဖုတ်လေးထဲ လက်သုံးချောင်း နစ်ဝင်လာသည်။
ကူစီ သူ့စောက်ပက်လေးကို ချက်ချင်းကျုံ့မိသွားကာ ခေါင်းကိုနောက်လှည့်ပြီး ရှန်းရိချန်ရဲ့မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရိုက်ချလိုက်သည်။
” ဖြန်းး… ”
ရှန်းရိချန်ရဲ့ပါးဟာ ချက်ချင်းနီရဲလာသည်။သူ့လက်ချောင်းတွေကတော့ ကူစီရဲ့စောက်ပက်လေးထဲ မဆင်မခြင် ကုတ်လိုက်သည်။
“အားးးးး……မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာတုန်း…ဘာလို့ မငြိမ်မသက်နဲ့ပျံနေတာလဲ…ငါ့ကို ပြုတ်ချသွားစေချင်လို့လား ”
ကူစီစောက်ပက်လေးဟာ ယားယံကာ နာကျင်နေလေသည်။ဒါကြောင့် သူ ရှန်းရိချန်ကို ဒေါသတကြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။သခင်လေး ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား..”
ရှန်းရိချသည် ထပ်ကာထပ်ကာ တောင်းပန်လိုက်ပေမယ့် ကူစီစောက်ခေါင်းလေးကို ကုတ်ထားတဲ့သူ့လက်ချောင်းတွေကိုတော့ မပြေလျှော့ပေးပေ။
ကူစီ ရှန်းရိချန်ကို တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ရှန်းရိချန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပုံမှန်အတိုင်းရှိနေကာ ရှန်းရိချန်တစ်ယောက် သူ့နဲ့ပတ်သက်တဲ့ထူးဆန်းသည့်အရာကို သတိမပြုမိတာကိုတွေ့တော့ တိတ်တဆိတ်စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီကမ္ဘာမှာ ဒွိလိင်တွေ မရှိပေ။
ကူစီ သူ့ရဲ့မာနကြီးပြီးအထက်စီးဆန်သည့်အမူအရာကို ပြန်ထိန်းသိမ်းပြီး ရှန်းရိချန်ကို အထင်အမြင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
“မင်းက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကြာမှ တစ်ခါပဲပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ပါရမီရှင်ကြီးမလား…အဲဒါကို မင်းက ပျံသန်းတာလေးတောင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မပျံနိုင်ဘူးလား…ငါ့မှာသာ မင်းလိုစိတ်ဝိဉာဥ်အစွမ်းတွေသာ ရှိမယ်ဆိုရင် ငါရှေ့ မင်းပေါ်လာဖို့ အခွင့်အရေးရှိမယ်ထင်နေသလား ”
“သခင်လေး ပြောတာမှန်ပါတယ် ”
ရှန်းရိချန်သည် ကူစီဆီက ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရတာ သူမဟုတ်သည့်အတိုင်း တည်ငြိမ်သည့်အမူအရာဖြင့် ကူစီကို ညင်ညင်သာသာပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါပဲ!…ငါမင်းကိုပြော….အားး…အ့….အား….”
ရုတ်တရက်ကြီး ရှန်းရိချန်သည် သူ့လက်ချောင်းတွေအကုန်လုံးကို ကူစီရဲ့စောက်ပေါက်လေးထဲ အကုန်ထည့်လိုက််သည်။
“ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး….ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်တော့်ကို အမြန်လာဖို့ စာပို့လာလို့ပါ…ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ သခင်လေး…”
ရှန်းရိချန်ရဲ့စကားလုံးတွေက သနားစရာကောင်းပြီး အခက်တွေ့နေသည့်လေသံဖြစ်နေပေမယ့် သူ့အပြုအမူတွေကတော့ ပိုပိုပြီး မဆင်မခြင် ရမ်းကားလာသည်။
မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသည့် ပျံသန်းခြင်းရဲ့အတက်အကျပေါ်လိုက်၍ သူ့လက်ချောင်းတွေက ကူစီစောက်ပက်လေး ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ဟသွားသည့်အထိ သွင်းလိုက် ထုတ်လိုက်လုပ်နေသည်။
စောက်ရည်တွေဟာ အရှက်မရှိ တစ်စက်စက်ယိုချလာကာ သူ့ဘောင်းဘီတစ်ခုလုံး စိမ့်ကာစိုရွှဲနေလေသည်။
ရုတ်တရက် ရှန်းရိချန်က သူ့လက်ချောင်းတွေကို ပိုအားသုံးကာ ထိုးလိုက်တော့ စောက်ပက်လေးထဲက နူးညံ့ကာ ကွဲလွယ်သည့် နေရာတွေကို ထိမိကုန်သည်။
“အား…ဟင့်အင်း….ဟင့်အင်း…ငါမလိုချင်…ရပ်လိုက်…အ့..အား… ”
ကူစီတစ်ယောက် ညစ်ညစ်ညမ်းညမ်း အော်လိုက်သည်။သူ့မျက်လုံးတွေဟာ တွေဝေမိန့်မောနေကာ ပါးစပ်ကနေလည်း တံတွေးများ မရည်မရွယ်ပါဘဲ စီးကျလာသည်။
ရုတ်တရက် ကူစီသည် ရှန်းရိချန် သူ့နာမည်ကိုခေါ်နေတာကိုကြားလိုက်သည်။
“သခင်လေး…ဘာဖြစ်လို့လဲ…သခင်လေး ဘာဖြစ်လို့ ဘောင်းဘီထဲ သေးပေါက်ချနေသေးတာလဲ”
ရှန်းရိချန်၏အသံသည် အနည်းငယ်ပဟေဠိဖြစ်နေသည်။
နောက်တော့ သာယာမှုလှိုင်းလုံးကြီးက သူ့ကိုရိုက်ခတ်လာသည်။
“ဟင့်အင်း…ဟင့်အင်း…မလုပ်နဲ့….မလုပ်နဲ့!…”
တောင်ထွတ်ကိုရောက်ခါနီး ရှန်းရိချန်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်က သူ့ပန်းပွင့်အပေါက်လေးကို ဖိလိုက်သည်။သူ့ရဲ့ပွင့်ဖက်ဖောင်းဖောင်းလေးနှစ်ဖက်ဟာ အတွင်းဘက်ကို ဖိသွင်းခံရသလိုဖြစ်သွားကာ သူ့အစိလေးကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိချေခံလိုက်ရပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့စောက်ရည်တွေကို အတွင်းခံဆီ ပက်ဖြန်းသွားမိသည်။ထို့နောက် အတွင်းခံကို ထိုးဖောက်ပြီး ရှန်းရိချန်ရဲ့လက်ဖဝါးကို စိုစွတ်သွားစေသည်။
Chapter 1 ended
