Chapter 1

ဖခင်နှင့် ဦးလေးတို့၏ တိတ်တဆိတ် ကိစ္စအား မတော်တဆ ချောင်းကြည့်မိခြင်း၊ ဦးလေးက နို့ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ စုပ်ပေးရန် တောင်းဆိုခြင်း

 

*****

 

လုကျန်းထင်သည် မူလက အိပ်မောကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ နေ့ဘက်တွင် စာဖတ်၊ သိုင်းကျင့်ရသဖြင့် လူက တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။ ညဘက်ဆိုလျှင် များသောအားဖြင့် မိုးလင်းပေါက် အိပ်ပျော်တတ်၏။

 

သို့သော် ယခုမူ ရာသီဥတုက ပူလာပြီ ဖြစ်သည်။ ခြင်ထောင် မချထားသဖြင့် ခြင်ကောင်ရေ အတော်များများက မျက်နှာနှင့် လက်များကို အဝိုင်းလိုက် ကိုက်ကြသဖြင့် သူ လန့်နိုးသွားခဲ့၏။

 

လုကျန်းထင် နေထိုင်သည့် ဤခြံဝင်းလေးသည် စစ်သူကြီးအိမ်တော် တစ်ခုလုံးတွင် အစုတ်ချာဆုံး နေရာပင် ဖြစ်၏။

 

စားပွဲပေါ်တွင် ဆီမီးခွက်တစ်ခွက်သာ ရှိပြီး ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ပင် မရှိပေ။ သူ နိုးလာပြီးနောက် ဆီစားသက်သာစေရန် မီးမထွန်းတော့ဘဲ မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ လရောင်ကို အားကိုးကာ မူးတူးတူးနှင့် အပြင်ထွက်လာပြီး ဦးလေးဖြစ်သူကို သွားရှာရန် ပြင်လိုက်၏။

 

လုကျန်းထင်သည် စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ အိမ်တော်သခင် လုဖေးဟွမ်၏ တတိယမြောက် သားဖြစ်သည်။ မယားငယ်မှ မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်၏။

 

လုကျန်းထင်၏မိခင်အရင်း ချန်ရင်းသည် သူ အသက် ခုနစ်နှစ်အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လုကျန်းထင်သည် ဤဝေးလံခေါင်ဖျားသော ခြံဝင်းလေးထဲတွင် ပစ်ထားခံခဲ့ရ၏။ အိုမင်းပြီး ဆွံ့အနေသော အစေခံတစ်ယောက်သာ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။

 

လုကျန်းထင်၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ချန်မင် သိသွားသောအခါ သူ့ကို လာရောက် စောင့်ရှောက်ခွင့်ပြုရန် လုဖေးဟွမ်ထံ အထူးတောင်းဆိုခဲ့၏။ ဤသို့ စောင့်ရှောက်လာခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုကျန်းထင် ကြီးပြင်းလာသည်အထိ ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့သည်မှာလည်း ငါးနှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

 

သူ အသက် ၁၂နှစ် ရှိနေပြီဆိုသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းသဖြင့် ရွယ်တူများလောက် အရပ်မရှည်ပေ။ အိမ်တော်ထဲတွင် ဖအေတူမအေကွဲ အစ်ကိုနှစ်ယောက်က အနိုင်ကျင့်သည်မှာ မပြောနှင့်၊ အစေခံများ၏ သားများကပင် သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ကြ၏။

 

တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို တွန်းလှဲကြသဖြင့် ဒဏ်ရာရတတ်သည်။ သွေးထွက်လာတိုင်း ဦးလေးက ဆေးဖက်ဝင် အပင်များဖြင့် ကုသပေးလေ့ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် ယခု လုကျန်းထင်၏ မျက်နှာ ယားယံလာချိန်တွင် ဦးလေးဖြစ်သူကို ဆေးမြစ်လေး သုတ်လိမ်းပေးရန် သွားရှာမိခြင်း ဖြစ်သည်။

 

ဤခြံဝင်းထဲတွင် အခန်းလေးခန်းသာ ရှိ၏။ သူ အိပ်သည့် အိပ်ခန်းက အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခန်းက သူ၏ စာကြည့်ခန်း ဖြစ်၏။ ဦးလေးဖြစ်သူကတော့ ချောင်အကျဆုံးနေရာတွင် အိပ်ပြီး နေရာက မီးဖိုချောင်နှင့် ကပ်လျက် ဖြစ်သည်။ ခြံဝင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ သေးငယ်သော အိမ်သာလေး တစ်လုံး ရှိ၏။

 

လုကျန်းထင်သည် ခြေရာချင်းထပ်နေသော လမ်းလေးအတိုင်း ဦးလေး၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အခန်းနား မရောက်သေးခင် ပြတင်းပေါက်မှ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မထင်မှတ်ဘဲ မြင်လိုက်ရ၏။

 

သူ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်သွားပြီး လကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်က မိုးလင်းခါနီး အချိန်လောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ဦးလေးက ဘာလို့ မအိပ်သေးပါလိမ့်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။ အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး သူ့အတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးနေပြန်တာလားဟုလည်း တွေးမိ၏။

 

စစ်သူကြီးအိမ်တော်ရှိ သခင်တိုင်းတွင် သတ်မှတ်ထားသော ရိက္ခာနှင့် အသုံးအဆောင်များ ရှိကြ၏။ မူလက လုကျန်းထင်သည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

 

သို့သော် အိမ်တော်သခင်မ လုကတော်က သူ့ကို အမြင်မကြည်ပေ။ သူ့ကို အဖေမပေါ်သည့် ကောင်၊ တန်ဖိုးမရှိသည့် ကောင်ဟု ဒဲ့တစ်မျိုး၊ သွယ်ဝိုက်၍တစ်မျိုး ဆဲဆိုတတ်၏။ သူရမည့် ရိက္ခာများကိုလည်း ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သည်။

 

အစပိုင်းတွင် လုကျန်းထင် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ လုဖေးဟွမ်နှင့် ဆုံသည့်အခါ သွားတိုင်ပြောတတ်၏။ လုဖေးဟွမ်က ကြားလျှင် သရော်လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးမျိုးသာ ပြုံးပြခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ မိမိဖခင်က မိမိကို လုံးဝ သဘောမကျကြောင်း လုကျန်းထင် နားလည်သွားခဲ့၏။

 

လုကတော်သည် လုဖေးဟွမ်၏ သဘောထားကို မြင်သောအခါ လုကျန်းထင်အပေါ် ပို၍ ရက်စက်လာခဲ့သည်။

 

နှစ်စဉ် ချုပ်လုပ်ပေးရမည့် အဝတ်အစားများအတွက် ကြမ်းတမ်းသော အစအန အနည်းငယ် (သို့မဟုတ်) ရွေးချယ်ပြီး ကျန်ရစ်သော အဝတ်စများကိုသာ ပို့ပေးခဲ့၏။ အစားအသောက်များကိုပင် အေးစက်ပြီး သိုးနေသည်များကို တမင်သက်သက် ပို့ပေးတတ်သည်။ လုကျန်းထင် အမှန်တကယ် မျိုမကျနိုင်တော့ပေ။ ယခုအချိန်အထိ ဦးလေးဖြစ်သူ ချန်မင်ကသာ ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပေးပြီး လစဉ် ဆန်ဖြူနှင့် စားနပ်ရိက္ခာ အနည်းငယ်ကိုသာ သွားထုတ်ယူရ၏။

 

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသဖြင့် အဝတ်အစားများက မလောက်ငှတော့သလို ဝတ်၍လည်း မတော်တော့ပေ။ ချန်မင်သည် ညဘက်အချိန်ကို အသုံးချကာ သူ့အတွက် အင်္ကျီသစ်များ ချုပ်ပေးတတ်၏။ လုကျန်းထင်က ယနေ့ညလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်မည်ဟု ထင်ထားသဖြင့် ခြေသံကို တမင်ဖော့လိုက်သည်။ အရင်ဆုံး ကြည့်ရှုရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ တိုးကပ်သွားခဲ့၏။

 

သူသည် ပြတင်းပေါက်တွင် မှောက်ခုံအနေအထားဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ချန်မင်၏ အိပ်ခန်းလေးက အလွန် သေးငယ်သဖြင့် အခန်းတွင်း မြင်ကွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အကုန်မြင်နိုင်လေ၏။ ထို့ကြောင့် အခန်းထဲတွင် အခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုကျန်းထင်သည် လန့်ပြီး အသံထွက်အော်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

 

သူ အမြန် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်များ ခွေယိုင်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကျသွား၏။ ထိတ်လန့်သွားမှုကြောင့် သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် “ဒိန်း ဒိန်း” နှင့် ခုန်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သံသယများ ဝင်လာပြန်၏။

 

ဤမျှ ညနက်နေချိန်တွင် ဘယ်သူက ဦးလေး၏ အခန်းထဲ၌ ရှိနေရသလဲဟု သူ တွေးမိသည်။

 

သူ ပြန်မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုသို့ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

 

အခန်းထဲတွင် လူတစ်ယောက် အမှန်တကယ် ရှိနေ၏။ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အများစုကို ကုတင်ခန်းဆီးများက ကွယ်ထားလေသည်။

 

ဦးလေးဖြစ်သူက ထိုလူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပုံရ၏။ နွေရာသီတွင်တောင် အသားပေါ်အောင် မဝတ်တတ်သော ဦးလေး၏ ရင်ဘတ်က ယခုအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပွင့်နေသည်။

 

ရင်ဘတ်မှ ဖြူဖွေးနူးညံ့နေသော အသားအရေက ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသယောင်ပင်။ ဦးလေးက ခေါင်းကို မော့ထားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထား၏။ လည်ချောင်းထဲမှလည်း နာကျင်နေပုံရသော ညည်းသံလေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

 

မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက မျက်ခွံအောက်တွင် အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်နေစေ၏။ လုကျန်းထင် သေချာမမြင်ရသော ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်တော့ လက်ကြီးတစ်စုံက ဖုံးအုပ်ထားပြီး တစ်ခုခုကို ပွတ်နယ်နေပုံရသည်။

 

ထိုလက်အစုံက အလွန်ကြီးမားကာ အတော်လေး အားသုံးပြီး ပွတ်နယ်နေပုံရသည်။ ထိုလက်က ပွတ်နယ်လိုက်တိုင်း ဦးလေး၏ လည်ချောင်းထဲမှ ညည်းသံလေးများက ပိုမို ရှင်းလင်းလာ၏။ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း သွေးကြွနေသော အနီရောင်များ သန်းနေပြီး အလွန် နာကျင်နေသည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။

 

“ကောင်းရဲ့လား!”

 

ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ ဩရှရှနှင့် အားပါသောအသံ ဖြစ်သည်။ လုကျန်းထင်၏နားထဲတွင် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ခဏတာမျှ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး သူ့နားတွေများ ပျက်သွားပြီလားဟုပင် ထင်မှတ်သွားခဲ့၏။

 

ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!

 

ဦးလေးဖြစ်သူ ကိုက်ထားသော နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ဟဟလေး ဖြစ်သွားသည်။ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများက ပွင့်ဟလာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။

 

“ကောင်းတယ်…”

 

ထိုအသံက ထပ်ထွက်လာပြန်၏။ တမင်သက်သက် အသံကို နှိမ့်ထားပြီး သာယာကျေနပ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

 

“ကောင်းရင် ဘာလို့ အသံထွက်မအော်တာလဲ”

 

လုကျန်းထင် အံ့ဩတကြီးဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။ ဤလူ စကားပြောသည်ကို ဒုတိယအကြိမ် ကြားလိုက်ရပြီးနောက်တွင် ဤလူသည် မိမိ၏ဖခင် လုဖေးဟွမ် ဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဦးလေးနဲ့… ဦးလေးနဲ့ ဒီလောက် ရင်းနှီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်နေတာလားဟု သူ တွေးမိ၏။

 

ချန်မင်ကတော့ မျက်ကွင်းများပင် နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ဆီကနေ တိုးတိုးလေး အသံထွက်လာ၏။

 

“ထင်အာ နိုးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ… အင်း… ခပ်ဖွဖွလေး…”

 

သူ ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းကို ဆက်မကိုက်ထားတော့သည်ကို လုကျန်းထင် မြင်လိုက်ရသည်။ ညည်းသံလေးများကလည်း အနည်းငယ် ကျယ်လာပြီး ချိုမြိန်ကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။

 

လုဖေးဟွမ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်။

 

“မင်းက အဲ့ဒီခွေးပေါက်စလေးကိုပဲ စိတ်ပူနေတာ။ သူက အိပ်မောကျနေတာပဲကို… ဘယ်လိုလုပ် နိုးလာမှာလဲ! မင်း ဒီထက်ပိုပြီး တဏှာထန်ထန် အော်လိုက်ရင်တောင် သူ နိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူး!”

 

လုဖေးဟွမ်က ချထားသော ခန်းဆီးများက အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရပုံဖြင့် လက်လှမ်းကာ စုစည်းပြီး အထုံးတစ်ခု ထုံးလိုက်၏။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်နေသော လုကျန်းထင်အတွက် အခန်းတွင်း မြင်ကွင်းအားလုံးကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သွားစေ၏။

 

ဦးလေးက ဖခင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင်က အရပ်အမောင်း အလွန်မြင့်မားသည်။ နှစ်ကာလကြာရှည်စွာ သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံထားမှုကြောင့် ရင်အုပ်က ကျယ်ဝန်းကာ ကြွက်သားများ တောင့်တင်းနေ၏။ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခံခဲ့ရသည်။ လုကျန်းထင်သည် သာမန်အချိန်များတွင် တစ်လနေ၍ တစ်ခါပင် ထိုလူ့ကို မြင်တွေ့ရခဲ၏။ သို့သော် ထိုလူက ဤနေရာတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

 

ထိုမျှသာမက ဦးလေးဖြစ်သူနှင့်လည်း အလွန် ရင်းနှီးပတ်သက်နေသော အနေအထားမျိုး လုပ်နေသေး၏။

 

ချန်မင်သည် ဤအခြေအနေအပေါ် အနည်းငယ် ကသိကအောက် ဖြစ်နေပုံရပြီး မျက်နှာထားက သဘာဝမကျပေ။

 

“ဒီလို… ဒီလိုဆို ခြင်ကိုက်လိမ့်မယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က ရယ်စရာတစ်ခုခုကို ကြားလိုက်ရသလိုမျိုး တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်၏။ သူ၏ အသံက မူလကပင် ဟိန်းထွက်နေပြီး ယခုလို အသံကို နှိမ့်ကာ ရယ်လိုက်သောအခါ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူက ချန်မင်ကို လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်လို စိုက်ကြည့်နေပြီး အသံကတော့ အနည်းငယ် ပျင်းရိပျင်းတွဲ နိုင်နေ၏။

 

“အင်္ကျီချွတ်လိုက်!”

 

ချန်မင် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်လှမ်းကာ ကိုယ့်အင်္ကျီကို ချွတ်ချလိုက်သည်။

 

စစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင် သူဝတ်ဆင်ရသည်များကလည်း မကောင်းပေ။ အင်္ကျီစက လုကျန်းထင် ဝတ်ထားသည်ထက်ပင် ညံ့ဖျင်းပြီး အထိအတွေ့က ကြမ်းတမ်း၏။ သို့သော် အင်္ကျီအတွင်းမှ ဖုံးကွယ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကတော့ သိုးဆီဥကျောက်စိမ်းလေးလို ဖြူဖွေးကာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသည်။

 

လုကျန်းထင်က ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် နေလာခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဝတ်လစ်စလစ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်း မှင်သက်သွားခဲ့၏။ ရင်တွေလည်း အရမ်းခုန်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိပေ။ ဦးလေး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ မျက်လုံးများ ရောက်သွားချိန်တွင်တော့ သူ့အသက်ရှူနှုန်းများ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာခဲ့၏။

 

ဦးလေး၏ရင်ဘတ်က သာမန် ယောကျာ်းလေးများလို ပြန့်ပြူးနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ ထိုနေရာတွင် ယုန်ဖြူလေးလို နို့အုံနှစ်မြွှာက ထွက်ပေါ်နေပြီး ဝိုင်းစက် မို့မောက်နေ၏။

 

ကြည့်ရသည်မှာ ဆီးနှင်းတောင်ထွတ်လေးတစ်ခုနှင့် တူပြီး ဆီးနှင်းတောင်ထိပ်တွင် အနီရောင် သစ်သီးလေးတစ်လုံး တပ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နီရဲကာ လှပလွန်းသဖြင့် လုကျန်းထင် အကြည့်ပင် မလွှဲနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

 

ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ! ဦးလေးက ယောကျာ်းလေး မဟုတ်ဘူးလား!

 

လုကျန်းထင်သည် အသက် ၁၂နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း စာတွေ အများကြီး ဖတ်ထားသဖြင့် နို့ဆိုသောအရာသည် မိန်းကလေးများတွင်သာ ရှိတတ်ကြောင်းကို သေချာ သိထား၏။ ဝသော ယောကျာ်းတချို့တွင် ရင်အုံ ထွက်နေတတ်သော်လည်း ဦးလေးလို ပိန်ပါးသူတစ်ယောက်တွင် ဘယ်လိုလုပ် နို့နှစ်လုံး ထွက်နေနိုင်မည်နည်း။

 

သူ စဉ်းစားလို့ မရသေးခင်မှာပင် ထိုနို့အုံနှစ်ခုကို လက်ကြီးနှစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ ၎င်းတို့က နူးညံ့ပြီး အိစက်နေပုံရသည်။ အမျိုးသား၏ လက်က အနည်းငယ် အားသုံးလိုက်သည်နှင့် လက်ချောင်းများက နစ်ဝင်သွားပြီး လက်ချောင်းကြားများမှ နို့သားများ လျှံထွက်လာသည်။ မြင်ရသည်မှာ အလွန် ရမ္မက်ကြွစရာ ကောင်းနေ၏။

 

“အင်း…”

 

ဦးလေးက နာကျင်နေသလို ညည်းသံလေး ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

 

အမျိုးသားကတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေပြီး ပိုမို အားပါပါ ပွတ်နယ်နေလေ၏။ စက်ဝိုင်းပုံစံများ ဆက်တိုက် ပွတ်ဆွဲနေပြီး လက်မ၊ လက်ညှိုးတို့ဖြင့် နို့သီးခေါင်းနှစ်ခုကို ပွတ်ချေကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“ကောင်းရဲ့လား?”

 

ချန်မင် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

 

လုဖေးဟွမ် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

 

“ငါ ပွတ်ပေးတာက ကောင်းလား? ဒါမှမဟုတ် စုပ်ပေးတာက ကောင်းလား?”

 

“…စုပ်ပေးတာက ပိုကောင်းတယ်…”

 

“ဒါဆို မင်း ငါ့ကို မတောင်းဆိုဘူးလား?”

 

လုကျန်းထင် မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့၏။ ဦးလေးဖြစ်သူက သူ့ဘာသာသူ ပြည့်ဖြိုးနေသော နို့အုံတစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဖခင်၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် တိုးကပ်သွားကာ တိုးတိုးလေး တောင်းဆိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

 

“ကျေးဇူးပြုပြီး… ကျွန်တော့်ကို စုပ်ပေးပါ…”

 

လုဖေးဟွမ်က မျက်စိရှေ့ ရောက်လာသော နီရဲနေသည့် နို့သီးခေါင်းကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း မစုပ်သေးဘဲ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

 

“မင်းကိုယ်မင်း ကြည့်ဦး! ဒီလောက်တောင် တဏှာထန်နေတာ၊ ယောကျာ်းတွေနဲ့ ဝေးရင် ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်ပါ့မလဲ!”

 

ချန်မင်၏ပါးစပ်မှ ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများ ပိုမို နီရဲလာခဲ့၏။ မျက်နှာကလည်း သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး သူ၏ စကားကို သဘောမတူပုံရသော်လည်း မငြင်းဆန်ရဲပေ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် နို့သီးခေါင်းကို ထပ်တိုးပေးလိုက်သည်။

 

“စစ်သူကြီး… ကျွန်တော့်ကို စုပ်ပေးပါဦး…”

 

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် လုဖေးဟွမ်၏ မျက်နှာထားက အေးစက်သွား၏။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးက ရေခဲလွှာ ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လေသံကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အေးစက်လို့နေသည်။

 

“မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာလဲ?”

 

လုကျန်းထင်သည် အဝေးမှနေ၍ပင် ယခုအချိန်ရှိ ဖခင်ဖြစ်သူက လူကို ကြောက်လန့်စေသည်ဟု ခံစားရ၏။ အနီးကပ် ရှိနေသော ဦးလေးဆိုလျှင်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်လောက်မည်။

 

လုကျန်းထင်သည် ဦးလေးဖြစ်သူ အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို မကြည့်ရက်ပေ။ တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ ဖခင်ရင်း ဖြစ်နေလျှင်တောင် ချွင်းချက်မရှိပေ။ သူ အကျယ်ကြီး အော်လိုက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဦးလေး၏ လည်ချောင်းထဲမှ ညှစ်ထုတ်လိုက်သော စကားလုံး နှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရ၏။

 

“ယောကျာ်း…”

 

လုကျန်းထင်တစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။ ရင်ထဲတွင်လည်း ဒေါသများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး ဆီးခုံအောက်ပိုင်းမှလည်း ပူနွေးလာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ စိမ်းသက်သော ခံစားချက်များ လွှမ်းမိုးလာသဖြင့် စောစောက အော်မည်လုပ်နေသော စိတ်ဆန္ဒကို တားဆီးလိုက်မိသည်။

 

ချန်မင်သည် ကိုယ့်နို့ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အကြည့်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ပါဝင်နေ၏။ သူ့အသံက အလွန်တိုးညှင်းလွန်းသဖြင့် လုံးဝနီးပါး မကြားရတော့ပေ။

 

“ယောကျာ်း… ကျွန်တော့်နို့ကို စုပ်ပေးပါ…”

 

သူ၏ ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူနှင့် စကားလုံးများက လုဖေးဟွမ်ကို အကြီးအကျယ် သာယာကျေနပ်သွားစေပုံရ၏။ သူ၏ မျက်နှာထားက လျော့ကျသွားပြီး လေသံတွင်တော့ တမင်သက်သက် သရော်လှောင်ပြောင်မှုများ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

 

“နို့ရည်မှ မရှိတာ၊ စုပ်လို့လည်း ဘာအရသာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး! ကြည့်ရတာ သမားတော်ကြီးလျိုဆီကနေ မင်းကို နို့ရည်တွေ ပန်းထွက်လာအောင် ဆေးနည်းနည်း ထပ်တိုက်ခိုင်းရဦးမယ် ထင်တယ်!”

 

သူက ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုများကတော့ မစောင့်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ လက်တစ်ဖက်က နောက်ထပ် နို့အုံတစ်ဖက်ကို ဆုပ်နယ်ထားပြီး လျှာကို ထုတ်ကာ ထိုနီရဲနေသော နို့သီးခေါင်းလေးဆီသို့ လျက်လိုက်သည်။

 

“အာ့…~”

 

လုကျန်းထင်သည် ဦးလေးထံမှ ထိုကဲ့သို့သော အော်သံမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ဖူးပေ။၎င်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှ၏။ ဦး​​လေး၏မျက်နှာလေးက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ အမူအရာကို နောက်ဆုံးတွင် လုကျန်းထင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

 

ဦးလေးက နာကျင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် အရသာတွေ့နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

 

သူက အမျိုးသားတစ်ယောက်ဆီကနေ နို့သီးခေါင်း စုပ်ပေးခြင်းကို ခံရသဖြင့် ကောင်းလွန်းလို့ တဏှာထန်ထန် အော်ထုတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

 

ဤကိစ္စကို အတည်ပြုပြီးနောက် လုကျန်းထင်သည် ရင်ထဲတွင် မည်သို့ ခံစားရမယ်မှန်း မသိတော့ပေ။ သူသည် အခန်းတွင်းမှ မြင်ကွင်းကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေမိ၏။

 

ဖခင်၏ ထူထဲသော လျှာကြီးက ထိုနို့သီးခေါင်းလေးကို လျက်နေပြီး နို့အုံပေါ်ကိုလည်း လျက်ကာ စုပ်ယူနေသည်။ တစ်ချက် လျက်လိုက်တိုင်း ဦးလေး၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေပေါ်တွင် သွားရည်ကွက်တစ်ခု ကျန်ရစ်နေခဲ့၏။ ဦးလေး၏ ရေတံခွန်လို မည်းနက်သော ဆံပင်များက ပခုံးပေါ်တွင် ဖြာကျနေပြီး နက်မှောင်တောက်ပသော အရောင်အဆင်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

 

ဦးလေးက ကောင်းလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ဟထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း တဖြည်းဖြည်း အလောတကြီး ဖြစ်နေသော အမူအရာများ ပေါ်လာ၏။

 

“ကျွန်တော့်နို့သီးခေါင်းကို စုပ်ပေးပါဦး… နို့သီးခေါင်းက အရမ်း ယားနေပြီ… အင်း…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးရေးရေးလေး တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

 

ထို့နောက် ပါးစပ်ကို ဟကာ ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော နို့သီးခေါင်းကို ပါးစပ်ထဲ ငုံသွင်းလိုက်သည်။ သူက အတော်လေး အားပါပါ စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် ပါးနှစ်ဖက်လုံး ချိုင့်ဝင်သွား၏။

 

ချန်မင်လည်း အရမ်းကောင်းသွားပြီး ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ ပိုမို ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာဖြင့် အမျိုးသားဆီသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ သူက ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စုပ်ပေးရန် မျှော်လင့်နေပုံရ၏။

 

လုကျန်းထင်တစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး အနည်းငယ် လှပလွန်းနေသော ဦးလေးကို ကြည့်နေမိသည်။ ပေါင်ကြားမှ သူ့လိင်တံကလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကာမရာဂစိတ်များ နိုးကြွလာပြီး အလျင်အမြန်ပင် မာတောင်ဖောင်းကားလာတော့၏။

 

Chapter 1 ended