[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 2 (arc2)

Arc 2 Chapter 2

ညမှာ သမုဒ္ဒရာသဖွယ် အေးစိမ့်နေကာ ဗီလာမှာ တောက်ပစွာ လင်းထိန်နေလျက်ပင်။

ဆေးရုံမှ အလက်ဂျစ်ဆေးများကို ယူပြီးနောက် သူနေခဲ့သောနေရာမှ သူ့ပစ္စည်းများအား ယူကာ ထန်ထန် ချီမိသားစု ဗီလာသို့ရောက်လာခဲ့သည်။ သူရောက်ချိန် တွင်ထမင်းစားချိန်ရောက်နေပြီဖြစ်၏။

အိမ်တော်ထိန်းမှ တိတ်တဆိတ် မထွက်သွားခင် အစားအသောက်များကိုယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် နေရာချခဲ့သည်။

Nordic-style စကျင်ကျောက် ထမင်းစားစားပွဲမှာ တရုတ်စာများဖြင့် ခင်းကျင်းထားလေသည်။ အဓိကနေရာတွင် ချီယူထိုင်ပြီး ထန်ထန်နှင့် ထန်နီအန်တို့က ဘယ်နှင့်ညာတွင်အသီးသီးထိုင်နေကြ၏။ ဇွန်းခရင်းတိုက်သံများကလွဲ၍ မည်သူမှစကားမပြောနေကြချေ။

ထန်ထန်သည် ပိန်ပါးကာ အားနွဲ့သည်။ သူ၏နှင်းကဲ့သို့ဖူဖွေးနေသောအသားအရည်သည် နေမမြင်ရသည်မှာ နှစ်ချီနေ၍အလွန်ဖြူဖျော့နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချီကော်ပိုရေးရှင်းမှ ပေးထားသော ဝီးချဲ၌ တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေပြီး ရှေ့တွင်ရှိသောညစာကိုစားနေသည်။ သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော ဟင်းကိုသာယူပြီး အနားတွင်ရှိသည့်မည်သူမဆို ချစ်မြတ်နိုးလာစေနိုင်သော နူးညံ့ကာသေးငယ်သော အသံဖြင့်သာစကားပြောသည်။ သူသည် အပြင်လောကကိုအမြဲအကာထားကာ လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ကြောင့် ကြောက်လန့်နိုင်သော ကြောင်လေးနှင့် ဆင်တူနေသည်။

ချီယူသူ့အားအသံတိတ် အတန်ကြာကြည့်ကာ တူဖြင့် ဝက်နံရိုးအားကောက်ပြီးထန်ထန်ပန်းကန်သို့တင်ပေးကာပြောလိုက်သည်။ “အသားများများစား၊ အခုကစပြီး ဒီနေရာကိုကိုယ့် အိမ်လို့သဘောထားပြီးနေ ချုပ်ချယ်ပြီးမနေနဲ့”

တူနှင့်ပန်းကန် ခပ်ဖွဖွထိသံကြောင့် ထန်ထန်စားနေသည်ကိုရပ်သွားကာ အဖြူရောင်ကြွေပန်းကန်ပေါ်တွင် ရှိသောဝက်နံရိုးချိုချဉ်အားကြည့်ကာ ပြောစရာစကားမဲ့သွားရသည်။

ချီယူသည် သူ့အားဟင်းထည့်ပေးပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်သလို ကြော့မော့စွာ ဆက်စားနေသည်။

ထမင်းစားပွဲ၏တစ်ဖက်တွင်ကား ဟင်းရည်ခပ်ရန်လုပ်နေသော ထန်နီအန်တစ်ယောက် အနည်းငယ်တုန်ယီသွားသည်။ ထို့နောက် စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ဟင်းရည်အားခပ်ကာ ချီယူ‌ရှေ့တွင်ထားပေး၍ ပြောလိုက်သည်။ “အဒေါ် ချန်ဒီနေ့ လုပ်ထားတဲ့ ဟင်းရည် သိပ်ကောင်းတယ်၊ သောက်ကြည့်”

ဘာမှမပြောင်းလဲသွားသဖွယ် ရင်းနှီးနေသော သူ့အကို အသံကိုကြားသည်နှင့် ထန်ထန် အသိပြန်ဝင်ကာ ပန်းကန်ထဲမှဟင်းများအားပြီးအောင်စားလိုက်သည်။ ထို့နောက်ပြောလိုက်သည် “ကျွန်..ကျွန်တော် စားပြီးပြီ”

သူပြောပြီးပြီးချင်း ခလုတ်ကိုနှိပ်၍ ဝီးချဲနှင့်အတူ အိမ်တွင်း ဓာတ်လှေကားဖြင့် ဒုတိယထပ်ကို အမြန်သွားတော့သည်။ အထိတ်တလန့်ထွက်ပြေးသွားဟန်တူနေ၏။

အဖြူရောင်ကြွေပန်းကန်ပြားပေါ်မှ ဝက်နံရိုးချိုချဉ်မှာ မူလနေရာအတိုင်း ပုံမပျက်ကျန်ခဲ့လေသည်။

အပေါ်ထပ်မှ တံခါးဖွင့်သံ သဲ့သဲ့ ကြားသည်နှင့် ထန်နီအန် သူ့တူအားချလိုက်သည်။ သူ၏နူးညံ့သောအမူအကျင့် ဆွဲဆောင်မှုကိုသိနေ၍တမင်ပင် အသံအား ဖျော့ကာ ပြင်ဆင်ထားသော”ကျွန်တော့ညီအတွက်ဆိုဘာမဆိုလုပ်နိုင်တယ်” မိန့်ခွန်း ကိုထုတ်ပြောလိုက်သည်။ ဟန်ဆောင်အပြုံးနှင့်အတူ ချီယူအားမြူဆွယ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ဆိုလိုက်၏။

“အကြွေးတွေနဲ့ ထန်ထန့်ဆေးကုသစရိတ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်းချီ၊ သ​ဘောတူထားတဲ့အတိုင်း ဝန်ဆောင်မှုကောင်းကောင်း ပေးပါမယ်”

ချီယူ အကြည့်အား အောက်ပို့ကာ ဇွန်းအားမွှေနေသည်။ ထန်နီအန်ပြောသော အဓိပ္ပါယ်ကိုနားလည်သည့်တိုင် သူ့စိတ်က အခြားနေရာတွင် ရောက်နေလေသည်။ ထိုအပြစ်ကင်းစင်သော ကြောင်ပေါက်လေးအား ဘယ်လိုသူ့အပိုင်လုပ်ရမလဲတွေးနေမိသည်။

အပြင်လောကကြီးအား အမြဲသတိထားနေသော ထိုအကောင်ပေါက်လေးအား ရွေးစရာမရှိဘဲ ဆန့်ထားသောသူ့လက်အား တုံ့ပြန်ကာ နူ့ညံ့သောလျှာလေးဖြင့် သူ့ လက်ဖျံအား လျက်ပေးကာ မြောင်ကဲ့သို အော်နေစေမည်။ အတွေးနှင့်တင် သူ့အားစိတ်လှုပ်ရှားစေပြီး သူ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

အချိန်ကားနောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ ချီယူပြင်ထားသော ထန်ထန့်အတွက်အခန်းမှာ အတော်ကြီးသော်လည်း ပိုင်ရှင်တွင်ပစ္စည်းသိပ်မရှိ၍ လစ်လပ်နေသည်။

ထန်ထန်သည် လင်းလှသောနေရာများကို သဘောမကျသဖြင့် မီးအားစောစောပိတ်ကာ ဝါညစ်ညစ်အရောင် ညမီးကိုသာ ထားခဲ့လိုက်သည်။ ဝီးချဲပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ညအိပ်ဝတ်စုံကိုရေချိုးခန်းသို့ယူခဲ့သည်။ ရေချိုးရန်အားထုတ်ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းမှထွက်ကာ မောဟိုက်စွာဖြင့် အဝတ်ဝတ်လိုက်၏။

တစ်ယောက်ယောက်မှတံခါးလာခေါက်ချိန်တွင် သူအင်္ကျီကြယ်သီးမျာအားမတပ်ရသေးပေ။

ထန်ထန်ထိတ်လန့်ကာ ညင်ညင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူလဲ”

ခဏအကြာတိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးနောက် ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြီးသာယာသောယောကျာ်းတစ် ယောက်၏အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ကိုယ်ပါ တံခါးဖွင့်လိုက်”

ထန်ထန်မျက်ခုံးအားပင့်လိုက်မိသည်။
မြန်သားပဲ အနည်းဆုံးတော့ နှစ်ရက်လောက်စောင့်ရမယ်ထင်ခဲ့တာ။

သူ့အမူအယာအားဖုံးကာ တံခါးကိုမဖွင့်ဘဲ ထန်ထန်သတိထားမေးလိုက်သည် “လူကြီးမင်းချီ ကျွန်တော့ဆီကလိုအပ်တာရှိလို့လား”

“မင်းမှာ အလက်ဂျစ်တုံ့ပြန်မှုရှိနေတယ် အဲ့တာကြောင့် ကိုယ်ဆေးယူလာခဲ့တယ်” ချီယူတံခါးရှေ့တွင်လက်ပိုက်ကာ ရပ်နေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်လုံးမှာမည်းနက်နေ၏။ ထန်ထန်ငြင်းမည်ကိုမစောင့်ဘဲ ပြောလိုက်သည် “မင်းအကိုကို မင်းအတွက် စိတ်မပူခိုင်းနဲ့လေ”

အခန်းတွင်းမှ ဘာသံမှမကြားရသော်လည်း ချီယူစိတ်မပူပါ။ သုညရောက်သည်အထိ တိတ်တဆိတ်ရေနေချိန်အတွင်း ပိတ်ထားသောတံခါးချပ်မှာပွင့်လာလေသည်။

ချီယူ ပြုံးကာ အခန်းအတွင်းကိုကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းကား မှောင်မည်းလို့နေသည်။ ထန်ထန်သည် ညအိပ်ဝတ်စုံဝတ်ပြီး ဝီးချဲပေါ် တွင် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေသည်။  ရေချိုးထားဟန်ရှိကာ ညအိပ်ဝတ်စုံရှိကြယ်သီးတစ်လုံးအား အမြန်မှားတပ်ထားသည်။ နှုတ်ခမ်းရဲရဲများ၊ ဖြူဖွေးနေသော သွားများနှင့်အတူ ဆံပင်နက်များမှာစိုစွတ်နေသည်။

စွဲမက်စရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အနံ့အပြင် အဝါညစ်ရောင် ညမီးကပါ လိင်ဆက်ဆံရန်အခြေအနေသို့ တွန်းအားပေးနေသလိုပင်ဖြစ်နေ၏။

ချီယူ၏မျက်လုံးများမည်းနက်သွားကာ သူ၏လည်စလုပ်မှာ အပေါ် အောက် ရွေ့လျားသွားရသည်။

ထန်ထန် တံခါးဖွင့်လျက် ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက်တွင် ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူတိုးတိုးပြောလိုက်သေး၏ “ဒုက္ခများစေလို့တောင်းပန်ပါတယ်”

ချီယူအခန်းထဲဝင်လာကာ တံခါးကိုပိတ်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းမှာပို၍ပင် မှောင်သွားခဲ့သည်။ အကုန်လုံးကို မြင်ရသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်တည်းအတူတည်းအတူရှိနေရသည်မှာထူးဆန်းလှသည်။

ထန်ထန်နေရခက်စွာပြောလိုက်၏ “ကျွန်တော် မီးဖွင့်ပေးမယ်” ပြီးနောက် သူ့ဝီးချဲအား မီးခလုတ်အနားသို့ရွှေ့လိုက်သည်။

“မလိုဘူး” ချီယူသူ့အားရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး သိပ်မဝေးလှသော အိပ်ရာကိုကြည့်၍မေးလိုက်သည် “ကိုယ့်အကူအညီလိုလား”

ထန်ထန်ထိုစကား၏အဓိပ္ပါယ်အားသဘောပေါက်လိုက်သည်။ လက်သီးအားကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုတ်၍ ငြင်သာစွာပြောလိုက်သည် “ကျေးဇူးပါ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ကိုယ့်ဘာကိုလုပ်နိုင်ပါတယ်”

ထန်ထန် ကိုယ့်ဘာကိုလုပ်နိုင်သည်ဟုဆိုသဖြင့် ချီယူ တွန်းအားမပေးခဲ့ပါ။ သူအိတ်ထဲမှလိမ်းဆေးအားယူ၍ အညွှန်းဖတ်လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားသံများအား နားထောင်နေရင်း ထန်ထန်၏နူးညံ့သောနှာသံ ကိုကြားလိုက်ရသည်။

“ကျွန်တော်ပြီးပြီ”

ချီယူခေါင်းကိုလှည့်လိုက်သည်နှင့် နတ်ဆိုးဆီတွင်အပူဇော်ခံရမည်ကိုမသိဘဲ လဲလျောင်းနေသောသိုးငယ်လေးအားတွေ့လိုက်ရသည်။

ထန်ထန်တွင်လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော်လည်း အနည်းငယ်ပိန်၍အားနည်းနေသည်။ သူ့ခါးမှာပါးလျနေပြီး သူ၏အလုပ်မလုပ်သောခြေထောက်များမှာအလွန်သွယ်လျလှသည်။ သူ၏ကျောရိုးနှင့် အရိုးလိုင်းများမှာ အလွန်လှပနေ၍ကိုင်တွယ်ရန်ခက်ခဲလှသည်။ သူ့အသားအရည်မှာ အနီရောင်အမှတ်များဖြင့် ပြန့်ကျဲနေကာ ဖြူဖွေးနူးညံ့နေ၏။

ချီယူအသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီးနောက် ထန်ထန်၏အနောက်ကို မမြင်နိုင်သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူလိုက်သည်။ သူ၏ပြင်းပြသော လိုအင်ဆန္ဒအား မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူ ကုတင်၏အစွန်းတွင်ထိုင်ပြီးနောက် လိမ်းဆေးများသုတ်ထားသော လက်ချောင်းများဖြင့် ထန်ထန့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အနီရောင်အရာများအား နှိပ်နှယ်ပေးနေလိုက်သည်။

ထိုယောကျာ်း၏လက်ဖျားတို့ ကျောပြင်ကို ထိမိသည်နှင့် ထန်ထန်တောင့်သွားရသော်လည်း ဆက်၍သာ လှဲနေလိုက်၏။

သူ့အထိအတွေ့များမှာ ပေါ့ပါးပြီး လက်ချောင်းပေါ်မှလိမ်းဆေးများက အနီရောင်အရာများအား တဖြည်းဖြည်းလိမ်းနေသည်။ ထိုသူသည်ဘာစကားမှမဆိုပဲဆက်တိုက်လိမ်းပေးနေ၏။ ထန်ထန်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာတဖြည်းဖြည်း ပျော့ပျောင်းလာခဲ့သည်။

ချီယူ၏ရှည်လျားသော ခန္ဓာကိုယ်အား အဝါညစ်ရောင်မီးအောက် အမှောင်ထဲ၌ ဖုန်းကွယ်ထားကာ ထို ဒဏ်ရာများအား တစ်နေရာစီပွတ်ပေးနေသည်။ ရာဂပါဝင်လာသည်နှင့် မျက်လုံးများတဖြည်းဖြည်းနက်မှောင်လာကာ ဆေးလိမ်းပေးမှုမှာလည်း ပို၍ဟိုလိုဒီလိုလိုဖြစ်လာကာ မသင့်တော်ဖြစ်လာ၏။

ခဏအကြာတွင် ထိုသူ၏လှုပ်ရှားမှုများရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

“အိုကေ ပြီးသွားပြီ…အာ့..”

ထန်ထန် ပြောရန် ဟန်ပြင်နေစဉ် သူ့နောက်ကြောတွင် ထိုလူ၏အနွေးဓာတ်အားခံစားမိလိုက်ချိန်တွင် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားရသည်။ သူ့အနောက်မှယောကျာ်းသည် တောရိုင်းတစ်ကောင် ထန်ထန်၏အသားတွင်းသွားဖြင့်စိမ့်ဝင်လာပြီး  သူ့အား တင်းကြပ် စွာပွေ့ဖက်လာ၏။

ထိုယောကျာ်း၏ အာငွေ့ပူပူသည် ထန်ထန်၏ဇက်ပိုးအား ဖြန့်ကျက်လာပြီး သူ၏နွေးထွေးစိုစွတ်နေသော နှုတ်ခမ်းနှင့်လျှာသည် သူ့အသားအား အားဖြင့် စုပ်ယူလိုက်သည်။ “ပေါက်”ဆိုသော အသံသည် ထန်ထန်၏ကြက်သေသေနေသော အမူအရာကို သတိဝင်လာစေခဲ့သည်။

စိတ်တိုင်းကျခြယ်လှယ်နေသော ထွေးပွေ့မှုမှ ရုန်းကန်ရန်ခက်ခဲနေပြီး ချီယူမှာသူ့အားတင်းတင်းဖက်ထားလျက်ရှိသည်။ သူ၏ဒဏ်ရာအားနူးညံ့စွာဆေးလိမ်းပေးခဲ့သောထိုယောကျာ်းထံမှ လှောင်ရယ်သံကိုကြားလိုက်ရ၏။

“ဘေဘီ မင်းကိုယ့်ကိုဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ကတည်းက ကိုယ်ဘာလိုချင်လဲဆိုတာသိနေတာမဟုတ်ဘူးလား”

ထိုယောကျာ်း၏ ညို့တတ်သော အသံသည် သူ့နားအား ကျီစယ်လာခဲ့သည်။ ရာဂစိတ်များပြင်းထန်လာသော်လည်း ထန်ထန် ကာရိုက်တာအတိုင်းပြုမူရန်ကြိုးစားကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် “မဟုတ်ဘူး အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး”

သူ၏မျက်နှာအားခေါင်းအုံးတွင်မြုပ်နှံထားကာ မျက်ရည်များကျလာခဲ့သည်။ အက်ကွဲကာ အသနားခံသောအသံဖြင့် “လူကြီးမင်းချီ ကျေးဇူးပြုပြီး ….ကျွန်တော့်အကို…ဒီလိုလုပ်လို့မရ….”

ချီယူသူ့အား လှန်လိုက်ကာ ထန်ထန်၏အနည်းငယ်နီရဲနေကာ မျက်ရည်များဖြင့်တောက်ပနေသော မျက်လုံးများအားစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အားတရွရွဖြစ်စေသော အထိအတွေ့အာရုံတစ်ခုအား ရင်ထဲခံစားလိုက်ရသည်။

သူတစ်ချက်ရယ်လိုက်သည်၊ သူ၏ချောမောပြီးသားမျက်နှာသည်ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိလာခဲ့သည်။ “မင်းအရမ်းသနားစရာကောင်းတဲ့ပုံပေါက်နေတယ် ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ့်ကို စိတ်ပါအောင်လုပ်ပြီးနေပြီလေ၊ ကိုယ်ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ထင်လဲ”

ထိုလူငယ်၏နူးညံ့ကာ ဖြူဖွေးနေသောလက်အား ကိုင်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှဆန္ဒပြနေသောနေရာတွင်ထားလိုက်သည်၊ ချီယူ ဟန်ပြုံးတစ်ခုအားချိတ်ဆွဲကာ “ကိုယ်အပေးအယူတစ်ခုလုပ်မယ် မင်းကိုယ့်ကိုမိနစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပြီးအောင်လုပ်နိုင်ရင် ကိုယ်မင်းကို မထိဘူး ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့….”သူဆက်မပြောသော်လည်း သူဘာဆိုလိုသည်မှာသိသာလှပေသည်။

ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ သူ့ခြေထောက်များ မစိနိုင်သည်အထိ သူ့အားလိုးမည်ဖြစ်သည်။

ထိုမာနေသာ အရာ၏မြင်ကွင်းသည် ထန်ထန့်အားကြောက်လန့်စေသည်။ ငြင်းဆန်ရန်ပြင်ဆင်ရင်း မျက်ရည်များစီးကျလာခဲ့သည်။ သို့သော် ချီယူ၏ မာကျောပြင်းပြ၍ နက်ရှိုင်းနေသော အမူအရာအားမြင်လိုက်ရသည်။

ဤလူသည် သူ့အကိုပင်ကြောက်ရသူဖြစ်၏။

သူခဏကျုံ့သွားပြီး တွေဝေစွာ ခါးပတ်အားလှမ်းလိုက်သည်။ မျက်ရည်များက သူ့အားဝေဝါးလာစေသော်လည်း သူမသုတ်ရဲပါ။

ချီယူပေါ့ပေါ့ပါးပါးခြေတစ်ဖက်အား ကုတင်တွင်တင်ကာ သူ့ခါးပတ်အားအနေခက်စွာ ချွတ်ရန်လုပ်နေသော ထန်ထန်အားကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုသေးငယ်ပြီးနူးညံ့သော လက်လေးသည် သူ၏အတွင်းခံထဲမှ ထူထဲပြီးရှည်လျားသော လီးအား ထုတ်လိုကသည်။

ချီယူ အသက်ရှူမှားသွားကာ သူ့အကြည့်များသည် ရာဂဆန်စွာ ထန်ထန်၏လှုပ်ရှားမှုကိုကြည့်နေသည်။

သို့သော် သူ့အောက်မှကောင်လေးမှာ သူ့လီးအား ဘာမှမလုပ်ပဲ ကိုင်သာကိုင်ထားခဲ့သည်။ ထန်ထန်သူ့ဆုံးဖြတ် ချက်အားနောင်တရနေပြီဟု ချီယူထင်နေချိန်မှာပင်…

ထန်ထန်သူ့အားကြည့်ကာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် “ကျွန်..ကျွန်တော် မရောက်နိုင်ဘူးဖြစ်နေတယ်”

ဆုရသရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်သူ ထန်ထန်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ပြောစရာစကားပျောက်ရသည်။ သူလည်းအမှန်တကယ်လိုချင်နေပြီဖြစ်သည်၊ သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာကောင်းကောင်းအလုပ်မလုပ်နိုင်ပါ၊ သူ့ခြေထောက်ကိုတောင်သူမလှုပ်နိုင်ပေ။

“…..”

ခဏအကြာလေထုငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ချီယူ ရုတ်တရက်ရယ်တော့သည်။ သူကုတင်ပေါ်တက်၍ တန်တန်၏ခေါင်းအောက်၌ ဒူးထောက်လိုက်သည်၊ လက်တစ်ဖက်အားသုံးကာ သူ၏ထူထဲလှသော လီးကို ကျီစယ်ကာ ထန်ထန်၏ပန်းနု‌ရောင်နှုတ်ခမ်းနားတွ င်ပွတ်သပ်ကာ စနောက်လိုက်သည် “ဟုတ်ပြီ မင်းကအဲ့အတိုင်း လှဲနေလိုက်တော့၊ ဒီကိုလာ “အာ” လို့ဟ ….”

(Arc2) Chapter 2 End