Chapter26••••အစိသည် လျှော်ကြိုးဖြင့်ပြင်းထန်စွာအညှစ်ခံရခြင်း၊ လျှော်ကြိုးဖြင့် စွန်းထင်းခဲ့ခြင်း၊ အခွင့်ရေးပေးဟန်ဆောင်ပြီး အမှန်တစ်ကယ်တွင် ကစားနေခြင်း

 

 

 

 

ကူစီ အိပ်ယာနိုးသည့်အခါ သူသည်ကားပေါ်တွင်ရောက်နေပြီး ဖေးချီကျွင်းသည် ရှေ့တွင်ကားမောင်းကာ ဖေးရှစ်ယွီကသူ့အား အနောက်မှဖက်ထားသည်။

 

“ မင်းတို့ဘယ်သွားနေတာလဲ။ ငါထွက်မသွားခင် ငါ့အဖေလာခေါ်တာကိုစောင့်မယ်လို့ ငါမပြောထားဘူးလား” ကူစီသည် ခန္ဓာကိုယ်အား တွန့်လိမ့်၍ ဖေးရှစ်ယွီဖက်ထားသည်မျှလွတ်အောင် အလန့်တကြားရုန်းတော့သည်။

 

“ မင်းကအခုထိပြန်သွားပြီး မင်းကိုလိုးခဲ့တဲ့ခွေးကောင်ကိုရှာချင်တုန်းလား” ကားမောင်းနေသော ဖေးချီကျွင်းသည် နောက်လှည့်၍သူ့အား ကြောက်စရာကောင်းစွာကြည့်လိုက်သည်။ ကူစီသည် သူ၏ဝံပုလွေကဲ့သို့မျက်လုံးများကြောင့် လန့်သွားသည်။

 

“ ငါ…..ငါပြန်ချင်တယ် မင်းတို့ငါ့ကိုလွှတ်ပေး” ကူစီသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန်အော်ဟစ်နေပြီး ရုန်းကုန်နေသောလှုပ်ရှားမှုများသည်လည်း ပိုပိုပြင်းထန်လာသည်။

 

“သခင်လေး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖာသည်လေးအဖြစ်ပဲနာခံပြီးနေစမ်းပါ ပြဿနာရှာမနေနဲ့” ဖေးရှစ်ယွီသည် ကူစီအော်သံများ တိုးသွားသည်အထိစောင့်ပြီးနောက် သူ့လက်အားမြှောက်ကာ ကူစီခြေထောက်အား ကားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လီးအား ကူစီ၏အဖုတ်ထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။ သူ့ထဲလီးဝင်လာသောအခါ ကူစီသည် ထိတ်လန့်ကာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သွားရည်များ တားမနိုင်အောင်ထွက်လာသည်။

 

“ သေချာပေါက်ကို သူကဖာသည်လေးပဲ။ မင်းငါတို့ဆီကအလိုးမခံရရင် မင်းကိုလိုးဖို့ခွေးရိုင်းတွေကိုရှာနေရမှာ” ဖေးချီကျွင်းသည် နောက်လှည့်ကြည့်ကာ မကျေနပ်စွာပြောလိုက်ပြီးနောက် ကားကိုအရှိန်တင်မောင်းတော့သည်။

 

ဖေးရှစ်ယွီနှင့် တစ်ခြားတစ်ယောက်သည် ကူစီအားပထမခံတပ်သို့ခေါ်သွားပြီးနောက် သလင်းကျောက်ဖြင့်လုပ်ထားသော အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းပါသည့် အိမ်အားငှါးလိုက်သည်။ ကူစီအိပ်ရာနိုးေသာအခါ ညသို့ရောက်နေသည်။

 

“ သခင်လေး အောက်ဆင်းလာပြီး လမ်းလျှောက်ပါဦး” ဖေးချီကျွင်းသည် ဧည့်ခန်းမှအိပ်ခန်းသို့လျှောက်သွားပြီး ကူစီ့အား အနည်းငယ်ပြုံးကာကြည့်လိုက်သည်။

 

“ မင်းတို့နှစ်ယောက်ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ” ဖေးချီကျွင်း ဝင်လာသောအခါ ကူစီသည် ကုတင်အား ဖျော့တော့သောမျက်နှာဖြင့် မှီထားသည်။

 

“ ကျွန်တော်တို့ဘာမှမလုပ်ချင်ပါဘူး။ သခင်လေးအခုသွားချင်ရင်သွားလေ ကျွန်တော်မတားဘူး” ဖေးချီကျွင်းသည် ကူစီ့အား အရေးမစိုက်သည့်ပုံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

 

ကူစီသည် ဖေးချီကျွင်းအား တုန့်ဆိုင်းစွာကြည့်နေပြီးနောက် သူသည်နံရံကိုမှီထားပြီး ဘာမှအလွန်အကြူးမလုပ်သည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ခြေထောက်အား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့မရဲတရဲချလိုက်သည်။ သို့သော် သူခြေထောက်ချပြီးပြီးချင်း ရုတ်တရက်ပြန်ရုတ်လိုက်ကာ ဖေးချီကျွင်းအား မနှစ်မြို့ဟန်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ ငါ့မှာအဝတ်စားတွေမရှိသေးဘူး”

 

ကူစီပြောပြီးပြီးချင်း ဖေးချီကျွင်းသည် ရှောင်မသွားဘဲ သူ၏အဝတ်အစားအားချွတ်ကာ ကူစီ့ဘေးသို့ပစ်လိုက်သည်။

 

ကူစီသည် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင်ရှိသောအဝတ်အစား စိတ်ရှုပ်ထွေးဟန်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖေးချီကျွင်း၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက်အေးစက်သွားသည်။ “ ဒီဟာပဲရှိတယ်။ သခင်လေးမဝတ်ချင်ရင်လည်း ရတယ် ကျွန်တော့်လီးနဲဖုံးထားလဲအဆင်ပြေတယ်နော်”

 

ကူစီသည်ထိုစကားကိုကြားသည့်အခါ ဘာမှဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဖေးချီကျွင်းပို့ထားသည့်အင်္ကျီအားဝတ်လိုက်သည်။

 

ထို့နောက် ပန်းရောင်သန်းနေသောခြေထောက်များသည် ကူစီသူ့အားမတားသည်မှာ သေချာလားဆိုသည်ကိုကြည့်ရန် ခြေဗလာဖြင့် ရှေ့သို့နှစ်လှမ်း အစမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိတုန့်ဆိုင်းနေသော အမူအရာသည် အံ့ဩသည့်အသွင်ချက်ချင်းပြောင်းသွားသည်။ သူသည်ခြေထောက်အား မ,ကာ အပြင်သို့ပြေးထွက်သွားသည်။ သူ့ခြေထောက်သည် နေ့ရောညပါအလုပ်ခံထားရသည့်အတွက် ရှက်စရာကောင်းလောက်အောင်တုန်ရီနေပြီး သူသည်ပြေးနေရင်းတောင်မှ သူ့ခြေထောက်အားအနည်းငယ်ခွဲထားသေးသည်။

 

သို့သော်လည်း သူသည် အံကြိတ်ကာ ဂိတ်တံခါးဆီသို့ တုန်ရီနေသောခြေထောက်များနှင့်ပြေးသွားသည်။

 

သို့သော် သူဂိတ်ကိုပြေးသွားသည့်အခါ တံခါးသည် ဘယ်လိုဖွင့်ဖွင့် ဖွင့်လို့မရသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ “ ငါပြေးနိုင်ရင် မင်းငါ့ကိုလွှတ်ပေးမယ်လို့ပြောထားတယ်မလား တံခါးမြန်မြန်ဖွင့်စမ်း”

 

ဖေးချီကျွင်းသည် လုံးဝပျာယာခပ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေသည့် ကူစီ၏မျက်နှာအား ကောက်ကျစ်သည့်ပုံစံဖြင့် သွားများပေါ်သည်အထိပြုံးပြီး စိတ်ဝင်စားစွာကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ ကျွန်တော် သခင်လေးကိုသွားခွင့်ပေးမယ်လို့ပဲပြောတာလေ။ တံခါးဖွင့်ပေးမယ်လို့မှမပြောလိုက်တာ”

 

“မင်း………” ကူစီ၏မျက်နှာသည်ဒေါသကြောင့်နီရဲလာပြီး မျက်လုံးများပါနီလာသည်။

 

“ သခင်လေး ဒီအချိန်က ပျော်စရာတွေလုပ်ဖို့အချိန်ပဲ” ဖေးချီကျွင်းသည် သူ့မျက်ခုံးအားပင့်ပြီးနောက် လက်ပါမြှောက်လိုက်သည်။ လျှော်ပင်နှင့်လုပ်ထားသောကြိုးသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ကူစီ၏အဖုတ်အား တင်းကျပ်နေအောင်စည်းထားသည်။

 

လုံးဝန်းကာ အဖိခံထားရသော အဖုတ်သည် ရုတ်တရက် တင်းလိုက်သော လျှော်ကြိုးအထူကြောင့် အသားပြားကဲ့သို့အဖိခံထားရသည်။ လျှော်ကြိုးရှိအဆူးများသည် သူ၏အစိထဲသို့ထိုးမိကုန်သည်။ ခြေဖျားထောက်၍မတ်တပ်ရပ်ခြင်းသာလျှင် တရွရွဖြစ်သော ကူစီ၏အဖုတ်မှ နာကျင်မှုအားသက်သာစေသည်။ တင်းကျပ်စွာအဖိခံထားရသော အစိသည်လည်း ပုံမှန်အနေထားသို့ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်ရောက်သွားသည်။

 

“ သခင်လေး လာပါ အိပ်ယာဆီကိုလာလေ” ဖေးချီကျွင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေးထိုင်နေပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ မတ်တပ်ရပ်၍ရှက်ရွံ့နေသော ကူစီ့အား ကြည့်နေသည်။

 

ကူစီသည် ဖေးချီကျွင်းအား ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောရဲချေ။ သို့သော် အဖုတ်အားစည်းထားသည့် လျှော်ကြိုးသည် ထပ်တင်းလာပြီးနောက် နီရဲကာပြည့်နေသောအစိအား အသားပြားကဲ့သို့ထပ်အဖိခံရစေသည်။ တင်းနေသော လျှော်ကြိုးသည် ကူစီ့အား သူ၏နူးညံ့သောအဖုတ်နဲ့အတူ မလိုက်သည်။ ကူစီ သနားညှာတာရန် ချက်ချင်း ငိုယိုကာတောင်းပန်တော့သည်။ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက လေထဲတွင်ယိုင်နေပြီး လျှော်ကြိုးက အဖုတ်အား ရှည်ရှည်အချောင်းများအသွင်ပေါ်လာအောင် ဆွဲညှစ်ထားသည်။

 

ကူစီ ဖေးချီကျွင်းသူ့အား လေထဲတွင် ငါးမိနစ်လောက်ကြာအောင် ဆွဲညှစ်ခြင်းကိုခံရပြီးနောက် လျှော်ကြိုးသည် အမြင့်တစ်နေရာမှဖြည်းဖြည်းချင်းကျလာသည်။ ထိုနေရာသည် ကူစီသူ့ခြေဖျားအားထောက်ကာ သူ၏အစိများ အဖျက်စီးခံရခြင်းမှ ထိန်းသိမ်းနိုင်သည့်နေရာသာလျှင်ဖြစ်သည်။

 

“ လိမ္မာလိုက်တဲ့ကောင်လေး သခင်လေးသာ ဒီနေရာကိုထပ်မလာဘူးခဲ့ရင် သခင်လေးရဲ့အဖုတ် ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်နော်”

 

ဖေးချီကျွင်းသည် ကူစီ့အားစိတ်ပူစွာပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ကူစီ မလှုပ်ရှားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ၏အမူအရာသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး “ သုံး နှစ် ……..”

 

“ ဟစ်စ်………” ကူစီသည်နောက်ဆုံးအကြိမ်ခံစားရသည်မှ မပျောက်သေးပေ။ သို့သော်လည်း ဖေးချီကျွင်း၏ countdown ခေါ်သည့်အသံအားကြားလိုက်ချိန်တွင် ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ နူးညံ့သော အဖုတ်၏ ပြည့်နေသည့် အဖုတ်နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုအား ချည်ထားသော လျှော်ကြိုးသည် နူးညံ့မှုမရှိဘဲ ပြင်းထန်စွာပွတ်နေသည်။ အထိမခံနိုင်သော အစိသည် လျှော်ကြိုးဖြင့်ပြင်းစွာပွတ်ခံရခြင်းကြောင့် ခြစ်ရာအများအပြားရှိနေသည်။ ထို့နောက် ကူစီသည် အဖုတ်မှဖြစ်လာသည့် သာယာမှုကြောင့် ရူးသွားမလိုပင်ဖြစ်နေသည်။ နေရာတစ်နေရာတွင်လှဲကာ အားနည်းသည့်လက်များဖြင့် လျှော်ကြိုးအား တွန်းချချင်နေပြီး သူသည် ေနာက်တစ်ဆင့်အား ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လုပ်ရန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

 

“ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ “ ဖေးရှစ်ယွီ၏သံသယရှိနေသောအသံသည် နောက်မှပေါ်ထွက်လာသည်။ ကယ်တင်ရှင်ကိုမြင်လိုက်ရသည့်အတိုင်း ကူစီသည်မနက်က ကားပေါ်တွင် ဖေးရှစ်ယွီ၏လီးအထည့်ခံထားသည်ကိုပင်မေ့သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖေးရှစ်ယွီအားမျှော်လင့်တကြီးကြည့်လိုက်သည်။ “ ဖေးချီကျွင်း ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်လွတ်သွားပြီ… ငါ့ကိုလွှတ်ပေးပါ ငါအရမ်းနာနေပြီ”

 

“ ဟုတ်ပြီ.. ငါမင်းကိုကြိုးဖြည်ဖို့ကူညီပေးမယ် မင်းထွက်လာလို့ရလားကြည့်ရအောင်” ဖေးရှစ်ယွီသည် ကူစီဆီလျှောက်သွားပြီး ကြိုးအားပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ကူစီ၏အဖုတ်တစ်ခုလုံးသည်် နောက်ဆုံးတွင် လျှော်ကြိုးမှ လွတ်မြောက်နိုင်သွားသည်။ သူ ခြေထောက်အား ခြေလှမ်းလှမ်းရန်မြှောက်လိုက်သည်။

 

ဖေးရှစ်ယွီ သူ၏လက်ထဲမှ လျှော်ကြိုးအား ပစ်လိုက်ပြီး ကြိုးသည် မြေပြင်ပေါ်မှကြွနေသော ကူစီ၏ခြေထောက်အားထိပြီး ပြင်းထန်စွာပြန်ခုန်သွားသည်။

 

“ အားးးးးးးးးးးးး” ကူစီ၏နူးညံ့သောအဖုတ်သည် လျှော်ကြိုးကြောင့် နီရဲလာသည်။ ဖူးယောင်နေသောအစိသည်လည်း ပုပ်နေသောအသားကဲ့သို့ အဖိခံထားရသည်။

 

“ သခင်လေး ကျွန်တော်ထင်တာ သခင်လေးအောက်ဆင်းမလို့မလား အဲ့ဒါဆို ကျွန်တော်ခွင့်ပြုတယ် အောက်မြန်မြန်ဆင်းလာ” ဖေးရှစ်ယွီသည် ထူသည့်လျှော်ကြိုးဖြင့်ကူစီအားဆွဲလိုက်ပြီး အားနာသည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေသည်။

 

ကူစီသည် သူ၏ဒေါသအားထိန်းကာ နာခံစွာဖြင့် ခြေထောက်ကားလိုက်သည်။ သို့သော် သူခြေထောက်မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ပွင့်သွားသောအဖုတ်သည် လျှော်ကြိုးဖြင့်အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

 

“ အားးးးးးးး” ကူစီသည်လဲကျလုနီးပါး နာကျင်နေပြီး သူ၏တုန်ရီနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှော်ကြိုးဖြင့် ဖေးရှစ်ယွီ၏ဖိခြင်းကိုခံနေရသည်။ မာသည့်လျှော်ကြိုးသည် ဖင်ကြားထဲတွင်ပင်ညပ်နေပြီး သူ၏ဖင်တုံးများထဲတွင် တင်းကျပ်သွားညပ်နေသည်။

 

ကူစီသည် လျှော်ကြိုးဖြင့် ဖေးရှစ်ယွီ၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို ရှေ့တစ်လှည့် နောက်တစ်လှည့်ခံရပြီးနောက် ဖေးရှစ်ယွီသည် သူနှင့်ကစားနေသည်ကိုသဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုအရာကိုမြင်ပြီးနောက် ဖေးရှစ်ယွီ ဟန်ဆောင်နေသည်ကိုရပ်လိုက်ကာ လျှော်ကြိုးအား ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်ဟန်ဆောင်

လိုက်သည်။ “ လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ လမ်းလျှောက်စမ်း မဟုတ်ရင် ဖေးချီကျွင်းကကြိုးကိုထပ်ဆွဲဆန့်လိမ့်မယ်”

 

“ ကျွန်တော်ကူညီမယ်” ထိုအရာကိုမြင်ပြီးနောက် ကူစီသည်မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။ ဖေးရှစ်ယွီသည် ကူစီ၏ခါးအားဖက်ထားပြီး ကုတင်ဆီသို့အင်အားသုံး၍ခေါ်သွားသည်။

 

“ အားးးးးးး မရဘူး” လျှော်ကြိုးက နူးညံ့သည်အဖုတ်တွင်လိပ်သွားပြီးနောက် ဖင်ပေါက်သည်လည်း လျှော်ကြိုးဖြင့် ပွတ်ခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။ နူးညံ့သော အပေါက်နှစ်ခုသည် လျှော်ကြိုးကြောင့် နီရဲပြီး ဖူးရောင်လာကာ အရေပြားများပေါက်ပြဲသည်အထိဖြစ်သည်။

 

ကူစီသည် ဖေးရှစ်ယွီ၏အိပ်ယာပေါ်သို့ပြန်ခေါ်ခံရသွားပြီးနောက် သူ၏အဖုတ်နှင့်ဖင်ပေါက်လေးအားမထိရဲတော့ချေ။ နူးညံ့သည့် အဖုတ်နှင့်ဖင်ပေါက်သည် လောင်ကျွမ်းကာ နာကျင်နေသည်။ လျှော်ကြိုးသည် အဖုတ်ရှိအရည်များအား အကုန်လုံးကိုထွက်ကျလာစေသည်။

 

“ သခင်လေး နောက်တစ်ခါအပြင်ထွက်ချင်သေးလား” ဖေးရှစ်ယွီသည် သူ့လက်များ အဖုတ်နှင့်ဖင်ပေါက်ကိုရောက်သည်အထိ သူ့ပေါင်ပေါ်ရှိကူစီ့အားဖက်လိုက်

သည်။ ထို့နောက် ပြဲနေသောဖင်ပေါက်နှင့်အဖုတ်အား ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်လုပ်ပေးနေသည်။

 

ကူစီစကားမပြောခင် ဖေးချီကျွင်းက ဒေါသတကြီး

ပြောလိုက်သည်။ “ သခင်လေးနောက်တစ်ခါသွားရဲရင်

ကျွန်တော် သခင်လေးကိုသေအောင်လိုးမှာ” ကူစီသည် ဖေးချီကျွင်း၏ရုတ်တရက်ထွက်လာသောအသံကြောင့် လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့ခေါင်းအား ခါလိုက်

သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကူစီသည် ပါးစပ်လေးအားဖွင့်ကာ ဘာသံမှမထွက်နိုင်ဘဲ ဖေးချီကျွင်းအားစိတ်ထဲကနေသာဆဲနိုင်တော့သည်။

 

Ended