[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 10 (arc3)
Chapter 10
ညက တိတ်ဆိတ်နေကာ ထန်ထန်သည် တစ်ခုခုမှားနေကာ ထူးဆန်းသည့်ခံစားချက်ကြီးနှင့် နိုးထလာသည်။ ကြီးမားသည့် သူ့ဝတ်ရုံအားဝတ်လိုက်ကာ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီးထွက်လာလေ၏။
လရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် များစွာသောအစောင့်များက ကြိုးများဖြင့်လေထဲတွင် တွဲလဲဖြစ်နေသည်။ သူတို့စိတ်ပျက်နေသည့်ပုံပေါ်ကာ အကြာကြီးတွဲလဲခိုထားရသောကြောင့်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လရောင်ထဲတွင် ဖေးယန်၏အကြည့်များကစူးရှနေကာ သားမွေးနှင့် သံချပ်ကာအားဝတ်ထားလေပြီး တိတ်တဆိတ်ဖြင့် ဝိုင်များတစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက်သောက်နေလေသည်။
ဝန်ကြီးချုပ်က နေရာတွင်ရပ်သွားပြီး ဖေးယန်၏မျက်နှာအား အလန့်တကားကြည့်လိုက်သည်။ စစ်သူကြီး၏မျက်လုံးများက စူးရှနေကာ သူ့မျက်နှာတွင်လဲ ဒဏ်ရာသေးသေးလေးများရှိနေ၏။ သူ၏ခိုင်မာသောမေးရိုးကမသိမသာဖြစ်နေသော်လဲ ယောက်ျားဆန်ဆန်ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသေးသည်။
သို့သော်လဲ သူ့ပုံစံက ညဘက်များတွင်သေချာမအိပ်ရသေးသလိုဖြစ်နေ၏။ ထန်ထန့်အသံကတုန်တုန်ယင်ယင်ထွက်လာလေသည်။
” ခင်ဗျား.. ”
” ကိုယ့်ကိုလွမ်းနေသေးလား ”
ဖေးယန်ကဖြတ်ပြောလိုက်ကာ သူ့ခေါင်းအားလှုပ်ရမ်းလိုက်သည်။
” မလွမ်းလောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား။ ကိုယ့်ဆီကထွက်ပြေးသွားတာကို။ ”
အရသာပြင်းသောအရည်အားနောက်တစ်ကျိုက်သောက်လိုက်ကာ ဝိုင်ခွက်အား ဘေးသို့လွှင့်ပြစ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းအားဆန့်တန်းလိုက်ကာ
” ကိုယ်ကလွမ်းနေတာ။ ဒီကိုလာပါဦး။ ဖက်ချင်လို့ ”
ထန်ထန်၏အစောင့်များကို စစ်သူကြီး၏လူများက စောင့်ကြပ်ထားလေသည်။ ထန်ထန်က သူ့အကြည့်များကိုတိတ်ဆိတ်စွာရှောင်ဖယ်လိုက်ကာ သူ့နှလုံးသားကအနဲငယ်နာကျင်လာလေ၏။
တိတ်ဆိတ်မှုကအ ချိန်တစ်ခုကြာကြီးစိုးသွားသည်။
သူ့လက်များကဆန့်တန်းလျက်ဆက်ရှိနေပြီး အလှလေးကတော့ စစ်သူကြီး၏ထွေးပွေ့မှုကိုလက်မခံသေးပေ။
လရောင်အောက်တွင် ဖေးယန်၏မျက်လုံးများကကြက်သွေးရောင်ပြောင်းနေသည်။ ရုတ်တရက်ပင် သူထလိုက်ကာ ဝန်ကြီးချုပ်အားလှဲချပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ဖိကပ်ထားလေသည်။ နှင်းပွင့်လေးများက သူတို့၏အနက်ရောင်ဆံပင်များပေါ်တွင်ပြန့်ကျဲနေကာ သူတို့၏အသက်ရှူထုတ်သည့်လေများကလဲ အအေးဓာတ်နှင့်ရောနှောနေ၏။ သူတို့၏နှုတ်ခမ်းများက ထိတွေ့နေကြကာ လျှာများရစ်ပတ်နေပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဖြစ်နေကြသည်မှာ ဖေးယန်ကထိုအဖိုးတန်အလှလေးအားမြိုချမတတ်ပင်ဖြစ်နေသည်။ ဝန်ကြီးချုပ်ကလဲ သူ့၏လည်ပင်းပဲလှုပ်နိုင်လေကာ ညည်းညူသံများထွက်နေသည်။ သူ့ပါးစပ်က ဝိုင်အရသာများပြည့်နှက်သွားသည်နှင့် သူ့လျှာကလဲထုံလာလေသည်။ ထို့နောက် ဖေးယန်က အဖိုးတန် ပါးစပ်ပေါက်လေးထဲမှသူ့လျှာအားပြန်သိမ်းကာ အနမ်းအားအဆုံးသတ်လိုက်သည်။
ဝန်ကြီးချုပ်က သူ့ခေါင်းအားလှည့်ကာချောင်းဆိုးသွားသည်နှင့် သူ့မျက်လုံးထောင့်များကလဲ နီလာ၏။ သွေးနီနီများက သူ့နှုတ်ခမ်းတွင်ပေနေသည်။
” ဖေးယန်..အဲ့တာကနာနေတယ် ”
ဖေးယန်၏ကျောက တောင့်တင်းသွားကာ ကြက်သွေးရောင်ကလဲသူ့မျက်လုံးထဲမှမှိန်သွားလေသည်။
” ဘယ်နားက နာလို့လဲ ”
သူတို့ဖြေးဖြေးထကာ သူကသူ့အင်္ကျီကိုယူလိုက်ပြီးထိုထဲမှ သေးငယ်သောကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးအားထုတ်လိုက်ကာ ထန်ထန့်နှုတ်ခမ်းနားတေ့ပေးလိုက်သည်။
ဝန်ကြီးချုပ်၏နှလုံးက နာကျင်နေသည်။ သူကခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲတွင်လဲသွေးအရသာများရနေလေသည်။
” ကိုယ် ပိုင်ဟွားကို ရခဲ့တယ် ”
ဖေးယန်က သူ့အားထိုအရည်ကိုတိုက်ပြီးသည်နှင့် ဝန်ကြီးချုပ်၏မျက်နှာအား သူ့လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ နှဖူးချင်းထိလိုက်သည်။
” ကိုယ်နဲ့လိုက်ခဲ့ပါ ”
” … ”
ထန်ထန်က ပြောစရာစကားပျောက်နေလေ၏။ စစ်သူကြီးကအရက်အရှိန်ကြောင့် သူ့၏ချစ်ရသူအား ကလေးတစ်ယောက်လိုတွယ်ကပ်နေသည်။ သူနှင့်ပြန်လိုက်ခဲ့ရန်တောင်းဆိုနေကာ သူ့တောင့်တမှုကိုဖော်ပြပြီး ဧကရာဇ်၏ဒေါသကြီးနေပုံများနှင့် သမားတော်က မတော်တဆနံရိုးကျိုးသွားသည်ကိုလဲပြောပြလေသည်။
ထိုအရာများကိုပြောပြပြီး သူတို့က သူတို့မိန်းမအိမ်ပြန်လာမည်ကိုစောင့်နေကြသည်ကိုသိလိုက်ရသည်။
လူတစ်ချို့ကမှောက်ကျသွားသောရေများလို အတူတူပြန်ဖြစ်ဖို့မဖြစ်နိုင်ပေ။ငယ်ရွယ်ကာ တိကျသော ဝန်ကြီးချုပ်ထန်ထန်က ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ကာ မင်းသားငယ်လေးအားကာကွယ်ပေးခဲ့ကာ အောင်မြင်မှုများရရှိလာခဲ့သည်။ သူကြံကြံခံစွာရပ်တည်ခဲ့မှုများကနောက်ဆုံးတွင်တော့ အထီးကျန်သောဘဝသာကျန်ခဲ့၏။ သူသည်နာကျင်မှုကိုကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကိုလဲ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုကိုရှာတွေ့စေချင်သည်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့သူ့၏အကန့်အသတ်ရှိသောအခွင့်အရေးကိုအသုံးချကာ သူတို့နှင့်အတူ ဘဝအခက်အခဲများကိုရင်ဆိုင်ချင်နေ၏။
” ဟုတ်ပြီလေ အိမ်ပြန်ကြတာပေါ့ ”
ထန်ထန်က သူ့မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်ကာ နူးညံ့စွာပြန်ပြောသည်။
ချွဲကာ ခံစားချက်များထုတ်ဖော်ပြောပြနေသော ဖေးယန်က ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခနတာလှုပ်ရှားမှုများရပ်တန့်သွားလေသည်။ ထို့နောက်သူက ဝန်ကြီးချုပ်၏လက်အားဆွဲကာ မြင်းပေါ်သို့တင်ပေးသည်။
အမဲရောင်မြင်းကြီး၏ခွာရာများကနှင်းပေါ်တွင်ထင်နေကာ တောက်ပနေပြီး တောရိုင်းသားကောင်အရှိန်အဝါထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဖေးယန်က ထန်ထန့်ခါးလေးအားကိုင်ကာ သူပါတက်လိုက်ပြီး ဇက်ကြိုးကိုကိုင်ထားသည်။ မျက်စိတမှိတ်တွင်ပင် မြင်းကြီးက ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ပင် ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေသည်။
သူတို့နောက်မှစစ်သားများကလဲ တက်ကြွစွာ အားပေးကြလေသည်။
” စစ်သူကြီးကွ ”
လေကိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ ဝန်ကြီးချုပ်၏ဝတ်ရုံနှင့်ဆံပင်များက လွင့်နေလေသည်။ ဖေးယန်က သူ၏ဝတ်ရုံကြီးကိုဟလိုက်ကာ ထန်ထန့်တစ်ကိုယ်လုံးအားထိုထဲထည့်ထားပေးသည်။ လေများကအရှိန်ဖြင့်တိုက်ခတ်နေကာ ထန်ထန့်ကိုယ်လုံးလေးက သန်မာပြီးနွေးထွေးသောစစ်သူကြီး၏ထွေးပွေ့မှုအောက်တွင်နှစ်မြုပ်နေကာ သူ့နောက်မှရင်ဘတ်ထဲကနှလုံးသားကလဲ တစ်ဒုတ်ဒုတ်ခံနေသည်ကိုခံစားရသည်။ ထိုအသံကဗုံတစ်လုံးလိုဖြစ်နေသည်။
လေပြင်းများနှင့် နှင်းများကလဲပိတ်ဆို့နေ၏။ ထန်ထန်ကပြုံးလိုက်ကာ ထိုအပြုံးကသူ့နှလုံးသားထဲကလာသည့်ချိုမြိန်သည့်အပြုံးပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုချိုမြိန်မှုအားအပြည့်အဝမခံစားနိုင်မည် စစ်သူကြီး၏လေးလံလာသော အသံရှူသံများနှင့် သူ့ကျောနောက်ကနေထိနေသာ ခပ်မာမာအရာကြီးကနှောက်ယှက်လိုက်သည်။ ထိုအထိအတွေ့ကြောင့်ထန်ထန့်နားရွက်များနီရဲသွားလေသည်။
” ကျီချန်.. ”
ဖေးယန်က ဇက်ကြိုးအားနောက်ကနေကိုင်ထားပြီး ဝန်ကြီးချုပ်၏နားရွက်အားလျက်ရန်ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
” ကိုယ်အဲ့တာကိုမထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး ”
မြင်း၏ကျောပေါ်က လှုပ်ခတ်သည်နှင့်အမျှ ဖေးယန်က ထန်ထန့်အားတင်းကျပ်စွာဖက်ထားလေသည်။ သူ့လက်များက အဝတ်အထည်အတွင်းထဲသို့စည်းကျော်နေကာသူ့လက်ချောင်းများက ထန်ထန့်အားတုန်ယင်စေ၏။ ဝန်ကြီးချုပ်၏အဝတ်များက မြေခွေးခြုံလွှာအောက်တွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာအခုတွင်တော့ စစ်သူကြီးလက်များက သူ့ဖင်ကြားထဲလေးမှအကွဲကြောင်းလေးကို စမ်းနေလေသည်။ သူတို့မထိတွေ့ခဲ့သည်မှာ ရက်များစွာကြာနေကာ ရှက်ရွံ့နေပြီး ဖင်ပေါက်လေး၏ကျပ်တည်းမှုကြောင့် စစ်သူကြီး၏လက်ချောင်းထိပ်များကိုဖုံးအုပ်သွားကာ စုပ်ယူထား၏။
မြင်းကြီးကလဲ ခွာသံများနှင့်လျင်မြန်စွာပြေးနေချိန် စစ်သူကြီး၏လက်များက နူးညံ့သောအတွင်းသားများကိုပွတ်သပ်သည်နှင့် ပို၍စိုလာကာ အရည်များတစ်ပြွတ်ပြွတ်ထွက်လာသည်။
ဝန်ကြီးချုပ်၏နှုတ်ခမ်းကလဲ အနီရောင်ဆေးစွန်းနေသလိုပင်နီရဲနေသည်။ သူသည်စစ်သူကြီး၏ရင်ခွင်ထဲတွင်အဆက်မပြတ်အော်ဟစ်နေခဲ့၏။
” ကျီချန်.. ”
ဖေးယန်၏နှုတ်ခမ်းများက စိုစွတ်၍နူးညံ့နေကာ ဝန်ကြီးချုပ်၏လည်တိုင်အား စိုစွတ်သောအနမ်းများဖြန့်ကျဲလေသည်။ သူ့အောက်မှ လီးကြီးက အသင့်ဖြစ်နေကာ စိုစွတ်နေသောဖင်ပေါက်လေးထဲသို့ဖိထည့်လိုက်သည်။ မြင်း၏ကျောက ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်သွားကာ ဖောက် ဆိုသောအသံနှင့် လီးကြီးအားပိုနှစ်ဝင်စေခဲ့သည်။
” အင့်ဟ့… ”
လမ်းကျဥ်းလေးက အဖုအထစ်များရှိနေလေသည်။ ဖေးယန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ မြင်းပေါ်တွင် မလှုပ်ရှားပဲထိုင်နေသည်။ သခင်လိုပင် မြင်းကလဲ သခင့်မကောင်းသောအမူအကျင့်ကိုတတ်ကာ ခွာများဖြင့်ပြေးလွှားခုန်ပေါက်၏။ ထိတိုက်မိမှုတစ်ခုချင်းစီကြောင့် စစ်သူကြီး၏လီးကြီးက ဝန်ကြီးချုပ်၏အဓိကနေရာအားဖိမိနေကာ တုန်ယင်ပြီး ညည်းလေတော့သည်။
” ကျပ်ထုတ်နေတာပဲ လီးမထည့်ရတာတောင်တော်တော်ကြာတော့ ဖင်ပေါက်လေးက ကျပ်ပြီး ပါကင်လိုဖြစ်နေပြီပဲ ”
ဖေးယန်က ဝန်ကြီးချုပ်အားတင်းကျပ်စွာဖက်ထားကာသူတို့၏ဝတ်ရုံများအောက်တွင်တော့ ဖင်ပေါက်လေးကအချဲ့ခံနေရသည်။ ဝန်ကြီးချုပ်၏အတွင်းသားများကို လီး၏ထိပ်ဖူးကြီးကထိုးခွဲကာ မြင်းကလဲ ပြေးလွှားနေသောကြောင့် ထိုလီးကြီးက အပေါက်လေးအားကွဲသွားချင်စေသည့်ပုံပေါက်နေ၏။
ရက်ပေါင်းများစွာ အလိုးမခံရသော ဝန်ကြီးချုပ်၏အတွင်းသားများက တုန်ယင်ကာ ပို၍ပင်အထိမခံဖြစ်နေသည်။ ကြမ်းတမ်းသောဆောင့်သွင်းချက်တစ်ချို့က သူ၏ချွဲပြစ်ပြစ်အရည်များအား ထုတ်လွှတ်စေလျက် စစ်သူကြီး၏နောက်ကျောအား သာယာမှုကြောင့်တုန်လှုပ်စေသည်။
” အ့..ပြန်..ပြန်သွားမယ်..ဒီ..ဒီမှာမလုပ်နဲ့ ဟင့်..ဟ့ ”
ညအမှောင်ကြောင့်မမြင်ရသော်လဲ ဝန်ကြီးချုပ်က ထိုအရာကိုရင်မဆိုင်နိုင်ပေ။ သူတို့က အပြင်ဘက်တွင်လိုးနေကြခြင်းဖြစ်ကာ သူတို့၏အဝတ်အစားများကသာ ကာထားပေးလေသည်။
မြင်းက အရာဝတ္ထုတစ်ချို့အားကျော်လွှားလိုက်ပြီး မြေပေါ်သို့ပြန်ကျချိန် လီးကြီးက အရည်ရွှမ်းနေသော အတွင်းသားများကိုထိုးဖောက်သွားကာ ဗိုက်လေးအားဖောက်ထွက်တော့မလိုပင်ဖြစ်နေသည်။ ဝန်ကြီးချုပ်က သာယာမှုနှင့်နာကျင်မှုအားတစ်ချိန်ထဲခံစားလိုက်ရကာ အော်ညည်းလေသည်။ သူ၏နူးညံ့သောကိုယ်လုံးလေးက တရက်ဆက်ပင်တုန်လာသည်။
” Fuck ”
ဖေးယန်ကမျက်မှောင်ကြုံ့ကာညည်းတွားလေသည်။ သူကဇက်ကြိုးအားရိုက်လိုက်သည်နှင့် မြင်းကလဲ အရှိန်တင်လေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ပို၍မြန်ဆန်သောဆောင့်ချက်များက ထန်ထန့်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူ့ဖင်ပေါက်က အနက်ထိထိုးသွင်းခံနေရကာ ချွဲပြစ်နေသောအရည်များကလဲ ရေကြီးနေသလိုဆက်တိုက်ထွက်လာနေ၏။ သူအော်သော်လဲ အသံမထွက်ဘဲ ရုန်းကန်နေသည်။ သို့သော်လဲ သူက မြင်းပေါ်တွင် မှောက်ရက်ဖိကပ်ခံလိုက်ရကာ အသားကုန်အလိုးခံရလေသည်။
ကြမ်းတမ်းသောလမ်းခရီးက သူတို့အိမ်ပြန်သည်ကိုမတားစီးနိုင်။ ဖင်ပေါက်ထဲသို့ ဆောင့်ထည့်သံများကကျယ်လာကာ မြင်းကလဲ လေအရှိန်အဟုန်လိုပြေးကာ ကျောပေါ်ရှိသူ့သခင်က မာန်သွင်းပြီး သုတ်ရည်များထုတ်လေတော့၏။ ဝန်ကြီးချုပ်က ညည်းသံများထွက်နေကာ သူ့ဗိုက်လေးက သုတ်ရည်များကြောင့်ဖောင်းနေပြီး မြင်း၏ကျောပေါ်သို့မှောက်ကျသွားလေသည်။
မွေးကြိုင်သောရနံ့များက ကျယ်ပြောသောမှောင်မိုက်သည့်ညလေထုထဲသို့ပြန့်သွားလေသည်။ မြင်းကြီးကလဲ ခရီးရှည်ကိုလျင်အောင်ပြေးလာသောကြောင့် မြန်မြန်ပင်မြို့ထဲသို့ရောက်လေသည်။
” မြို့ထဲမှာ ညမထွက်ရအမိန့်နေတယ်လေ။ ဘယ်သူက ညဘက်ကြီးမှာ မြင်းစီးရဲတာလဲ ”
နံရံပေါ်မှ စစ်သားများက မီးအိမ်များကိုကိုင်ကာ အော်ဟစ်ပြောဆိုလေသည်။
မြင်းက ရှေ့နောက်လှမ်းနေသည်။ ဖေးယန်က သူ့ဝတ်ရုံအားဆွဲကာ ဝန်ကြီးချုပ်၏ခန္ဓာကိုယ်အားပတ်ပြီး ဖက်လိုက်သည်နှင့် သူ့ကိုယ်ကတောင့်သွားလေသည်။ သူ့အတွင်းကြွက်သားများက လီးကြီးကိုစုပ်ဆွဲထား၏။ ပါးစပ်သေးသေးလေးများလိုပင် ဖေးယန်၏လီးအားစုပ်ထားကာ အသိမပျောက်ပျောက်အောင်လုပ်နေသည်။
စစ်သူကြီးကအသက်ရှူထုတ်လိုက်ကာ သူ့တံဆိပ်တုံးအားထုတ်ပြလိုက်သည်။
” ဂိတ်တံခါးကိုဖွင့်စမ်း ”
” စစ်သူကြီး ”
စစ်သားများက ထိုကဲ့သို့အဆင့်အတန်းမြင့်သောအရာရှိအားမကြုံဖူးသေးချေ။ သူ့တို့၏ခြေထောက်များပျော့ခွေကုန်ကာ အလံကိုဝှေ့ယမ်းသည်။
” ဂိတ်တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ဟေ့ ”
မြို့တံခါးကပွင့်သွားသည်နှင့် မြင်းကလဲအထဲသို့ပြေးဝင်သွားသည်။ ဂိတ်တံခါးဖွင့်ပေးသည့်စစ်သားက အသက်ရှူလိုက်တော့ ချိုမြိန်သောသုတ်ရည်အနံ့ကိုတစ်နေရာမှရလေသည်။
ဘယ်သူကမှ ဝတ်ရုံအောက်က ဘယ်လိုအလှလေးကို စစ်သူကြီးကလိုးနေမှန်းမသိကြချေ။
ညတာကဆက်ရှိနေသည်။ ဖေးယန်က ဝန်ကြီးချုပ်၏ဖောင်းပြီးတုန်ယင်နေသောဗိုက်လေးအားပွတ်ပေးသည်။ လီးကြီးကတော့ သူ့လုပ်စဥ်အတိုင်း အားပြင်းသောဆောင့်ချက်များနှင့်ဆောင့်သွင်းဆဲဖြစ်ပြီး ဖင်ပေါက်လေးက ယောင်ယမ်းကာနီရဲလာသည်။ ကလေးတစ်ယောက်အား သုံးလသယ်ဆောင်ထားသည့်လူတစ်ယောက်လို ဝန်ကြီးချုပ်က စစ်သူကြီး၏ထွေးပွေ့မှုတွင် မပေါ့မပါးလှဲနေကာ နားဝင်ချိုပြီး သံစဥ်လိုညည်းသံများထွက်နေသည်။
မြင်းကလဲ ညအမှောင်နှင့်အတူ ပြေးလွှားနေသည်။ မြို့တော်၏မီးရောင်များကလဲ ငြိမ်းနေပြီဖြစ်သော်လဲ ဧကရာဇ်နှင့် သမားတော်ကတော့ နန်းတော်ထဲမှ သူတို့ပြန်လာမည်ကိုစောင့်နေလေသည်။
(Arc3) Chapter 10 end
