Chapter 38•••အဖုတ်အရိုက်ခံရခြင်း၊ အဖုတ်ချေမွခံရခြင်း၊ ဒူးခေါင်းဖြင့်အဖုတ်အားဖိကြိတ်ခြင်း၊ တိုက်ခိုက်သူများသည်တံခါးအားရှာတွေ့ခြင်း၊ အဓိကဇာတ်ကောင်သည် လှုံ့ဆော်ခံရခြင်း

 

 

 

ဒီနေ့တွင် ယန်ထင်ယန်သည် ကြီးမားသောယူနစ်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာသွားနေသည့် ဖွတ်များကိုနှိမ်နင်းရန်အတွက်သွားရန်လိုအပ်သည်။ တစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့သောကူစီသည်လည်း စတင်လွတ်မြောက်ရန်ကြိုးစားရတော့သည်။

 

ယန်ကျင့်ဖျင်သည် ကူစီ့ကို စာကြည့်ခန်းသို့အမြန်

သယ်သွားပြီး အလုပ်လုပ်သည့်နေရာတွင် ကူစီ့အား အကြောင်းမဲ့သက်သက်ကစားတော့သည်။

 

တစ်ဝက်ပွင့်နေသောတံခါးတွင် အစေခံများသည် သွားလိုက်လာလိုက်နှင့် မကြာခဏဖြတ်နေကြသည်။ သို့သော် စာကြည့်ခန်းတွင်ထိုင်နေသော ယန်ကျင့်ဖျင်သည် သူ၏လက်ကို ကူစီ၏အောက်ပိုင်းဆီသို့ဖျက်ဆီးချင်စိတ်ဖြင့်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

 

ကူစီ၏အနောက်တွင်ထိုင်ခုံရှိပြီး အရှေ့တွင် သူ့အားအန္တရာယ်ပြုမည့်ပုံပေါ်နေသည့် ယန်ကျင့်ဖျင်ရှိနေသည်။ ကူစီသည် အကျပ်ရိုက်နေသည့်အခြေနေတွင် သူ့အဖုတ်ထဲသို့ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိထိုးနေသော ယန်ကျင့်ဖျင်၏လက်ကိုတိတ်တိတ်ကလေးထိရုံသာလုပ်နိုင်သည်။

 

ယန်ကျင့်ဖျင်၏လက်သည် ကူစီ၏သွယ်လျသည့်ခြေထောက်ကြားတွင်အညှပ်ခံရပြီးနောက် သူသည်လှုပ်ရှားနေရာမှရပ်လိုက်ပြီး ကူစီ၏ချောမွတ်နေသောတင်ပါးများကြား သူ၏လက်ကိုနူးညံ့သည့်အရေပြားပေါ်တွင်နစ်ဝင်သည်အထိဂျုံနယ်သလိုနယ်နေသည်။

 

ကစားခံနေရသော ဖွံ့ဖြိုးနေသည့် ကူစီ၏အဖုတ်သည် ထိန်းချုပ်၍မရလောက်အောင်စတင်ယားလာပြီး အဖုတ်အရည်များလည်း တစ်စက်ပြီးတစ်စက်ကျနေသည်။ ယန်ကျင့်ဖျင်သည် ကူစီ၏ခြေထောက်များတင်းကျပ်လာသည်ကိုကြည့်ပြီးနောက် ခြေထောက်များကိုဆွဲကားပြီး ဆွဲဖက်ကာ ကူစီ၏အဝတ်မပါသောအောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို သူ့လက်ဖြင့်ဖုံးလိုက်သည်။

 

“ ခွေးမလေးက ခဏလေးအတွင်းစိုရွှဲလာတာလား” ယန်ကျင့်ဖျင်သည်ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကူစီ၏အရည်များရွှဲနေသောအဖုတ်ကိုသူ့လက်ဖဝါးဖြင့်ရိုက်လိုက်သည်။

 

“ ဖက်” ကူစီ၏အဖုတ်မှမသဲကွဲသောအသံတစ်

သံထွက်လာပြီး ကူစီ့အဖုတ်ထဲမှအရည်များသည် ယန်ကျင့်ဖျင်ကြောင့် နေရာအနှံ့ပျံ့ကျဲကုန်သည်။ ကူစီ၏အော်သံအောက်တွင်အဖုတ်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အဖုတ်အတွင်းမှထုံကျင်မှုများအားလွှတ်ချလိုက်ပြီး တစ်ဖြည်းဖြည်းကျုံ့သွားသည်။

 

ယန်ကျင့်ဖျင်သည် သူ့ပေါင်ပေါ်မှ ထရန်ရုန်းကန်နေသော ကူစီ့အားကြည့်ပြီးနောက် သူ့လက်ဖဝါးကိုမြှောက်လိုက်ပြီး အဖုတ်၏ညာဘက်နှုတ်ခမ်းသားကိုရိုက်လိုက်သည်။ ဖြူဖွေးပြီးနူးညံ့သောညာဘက်အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားသည် ချက်ချင်းပင် ပေါင်းထားသောပေါက်စီ၏အရွယ်အစားတစ်ဝက်လောက်အထိဖောင်းလာခဲ့သည်။

 

ယန်ကျင့်ဖျင်သည် သူ့ပေါင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာရုန်းကန်နေသော ကူစီ့အားကြည့်ပြီးနောက် သူ့လက်ကိုမြှောက်ကာ ကူစီ၏အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားနောက်တစ်ဖက်ကိုလည်းပြင်းပြင်းထန်ထန်ပင်ဆက်ရိုက်တော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ကူစီ၏အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ဖက်စလုံးသည် ပေါင်းထားသောပေါက်စီကဲ့သို့နီရဲပြီးဖူးယောင်လာကာ ယန်ကျင့်ဖျင်၏ဝမ်းဗိုက်အရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

 

“ သိပ်မကောင်းသေးဘူး နာခံဖို့ဆို မင်းကိုဒီထက်ပြင်းပြင်းအပြစ်ပေးဖို့လိုတယ်” ယန်ကျင့်ဖျင်သည် ထိုစာကြောင်းကိုသိပ်မသဲကွဲသောအသံနှင့်ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဆီမှထွက်ပြေးရန်ကြိုးစားနေသော ကူစီအားကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကူစီ၏ဖောင်းကားပြီးနူးညံ့သောအစိအားရိုက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းအရွယ်အစားလောက်ရှိသောအစိသည် အဖုတ်၏ဘေးအသားများကိုရိုက်မိသွားသည်။

 

ယန်ကျင့်ဖျင်သည် အရှုံးမပေးသေးဘဲ ကူစီ၏အဖုတ်ပေါ်တွင်သူ့လက်ချောင်းအားဆန့်လိုက်ပြီး ပြားနေသောအစိကို အတင်းအကျပ်ဆွဲထုတ်တော့သည်။

 

ကူစီသည် ဘာမှမမှတ်မိသေးဘဲ ယန်ကျင့်ဖျင်၏ပေါင်ပေါ်မှထရန် ငိုယိုကာအော်ဟစ်နေသည်။ ယန်ကျင့်ဖျင်သည် သူ့လက်နှစ်ချောင်းအားဆန့်လိုက်ပြီးနောက် ကူစီ၏နူးညံ့သောအဖုတ်ကို တုတ်ချောင်းကဲ့သို့ပင် ရိုက်တော့သည်။

 

ကူစီ့အဖုတ်ထဲရှိအရည်များသည်နေရာအနှံ့ပျံ့သွားသည်။ ယန်ကျင့်ဖျင်သည် သူ့လက်ကြောင့်ယောင်နေသော ကူစီ၏ဖြူဖွေးသည့်အဖုတ်အားကြည့်ပြီးနောက် ဆွဲဆိတ်ကာ ကူစီ၏အဖုတ်ကိုအသံများထွက်လာပြီးဖာဆန်အောင်လုပ်သည်။

 

ယန်ကျင့်ဖျင်သည် ကူစီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုကွယ်ထားသော ဖောက်မြင်နေရသည့်အင်္ကျီအဖြူကိုဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ကူစီ၏နူးညံ့သည့်နို့သီးများကို ကလေးလိုစို့ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကူစီအားဖက်ထားခဲ့ပြီး သူ့ဒူးခေါင်းကို ကူစီ့အဖုတ်ပေါ်တင်ထားခဲ့သည်။

 

ယန်ကျင့်ဖျင်သည် ကူစီ့အားဖက်ထားပြီး ကူစီ၏အဖုတ်ကိုဒူးခေါင်းဖြင့်လိုးနေသကဲ့သို့ ထိုးလိုက် ဆောင့်လိုက်ဖြင့် ကစားနေခဲ့သည်။ ဖောင်းနေသော အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများသည် ယန်ကျင့်ဖျင်၏ဒူးခေါင်းအဆစ်နားတွင်ရှိနေသည်။ ယန်ကျင့်ဖျင်သည် ကူစီ့ခါးအားကိုင်ပြီးနောက် သူ့ဒူးခေါင်းဖြင့်ကူစီ့အဖုတ်နေရာအနှံ့ကိုအားသုံးကာပွတ်တော့သည်။

 

ကူစီသည် ရုတ်တရက်ရလိုက်သည့်သာယာမှုကြောင့် မူးမေ့သယောင်ဖြစ်သွားပြီး သူဘယ်သွားနေသည်ဆ်ိုတာကိုပင်မသိတော့ချေ။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ ဆူညံသံတစ်ခုပေါ်လာပြီး စာကြည့်ခန်းတံခါးသည် ကျူးကျော်သူ၏တွန်းဖွင့်ခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။

 

ယန်ကျင့်ဖျင်သည် မျက်လုံးအားမော့လိုက်ကာ မကြိုဆိုသည့်ဧည့်သည်အား မထီမဲ့မြင်မျက်လုံးဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်အားမြှောက်လိုက်ပြီး ကူစီ၏ခေါင်းကိုသူ့ရင်ဘက်ဆီဖိထားကာ တိတ်တ်ိတ်ကလေးကူစီ့အားအိပ်ပျော်သွားစေသည်။ ပြီးနောက် သူ့ဒူးခေါင်းအား ကူစီ၏အဖုတ်နှင့်ဆက်ပွတ်ခဲ့သည်။

 

ပင်ကိုယ်က ခက်ထန်၍အပြစ်ပေးရာ၌နတ်ဆိုးတန်သော ရှုယန်ချီသည် သူ့ရှေ့ကအဝတ်မပါသည့်ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် လန့်ဖြတ်သွားသည်။ ယန်ကျင့်ဖျင်ပေါင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသော မိန်းမခန္ဓာကိုယ်သည် ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပိန်သွယ်နေပြီး သူ၏အသားအရည်သည် တစ်ခြားသော သာမန်

အမျိုးသမီးများနှင့်ကွဲပြားကာ အလွန်ဖြူဖွေးကာတောက်ပနေပြီး ရှုယန်ချီ၏မျက်နှာကိုပင် သတိမထားမိဘဲနီရဲလာစေသည်။

 

“ ဘာလဲ ငါ့မှာဝါသနာအသစ်ရှိလာတာဖြစ်နိုင်လို့လား။ ငါအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုလုပ်လိုက်ရင် ဒါရိုက်တာကဖမ်းဖို့လာတော့မှာလား” ယန်ကျင့်ဖျင်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထိုထူးဆန်းသည့်အခြေနေကို နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။

 

ရှချန်သည် သူ့အားကျောပေးထားသောခန္ဓာကိုယ်အားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ “ ဘာကိုမိန်းမလဲ။ ဒါက ငါရဲ့ အကြာကြီးပျောက်ဆုံးနေတဲ့သခင်ငယ်လေး။ မင်းဘယ်လိုတောင် ဥပဒေကိုချိုးဖျောက်ပြီး ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကိုတရားမဝင်ထောင်ချရဲတာလဲ”

 

“ ဘယ်သူကမင်းရဲ့သခင်လေးလဲ။ ငါက ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကိုတရားမဝင်ထောင်ကျတယ်ဆိုတာ ငါကဘာလို့မသိရတာလဲ။ ငါက ငါ့အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးနဲ့ဆော့နေရုံပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ထွက်သွားပေးပါလား” ယန်ကျင့်ဖျင်သည် အခုထိ ကူစီ၏အဖုတ်အားဆော့နေဆဲဖြစ်သည်။

 

“ မင်းရဲ့ တိရစ္ဆာန်လေးကိုဒီဘက်လှည့်ဖို့ပြောလိုက်။ သခင်လေးဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ ငါတို့ကိုသေချာအောင်ပြ” ရှချန်သည် ကျောပေးထားသောနောက်ကျောအားစိုက်ကြည့်နေပြီး ရှေ့တိုးနေသည်မှာမရပ်တော့ပေ။

 

ထိုအရာကိုမြင်ပြီးနောက် ယန်ကျင့်ဖျင်သည် သေချာမတ်လိုက်ပြီး ကူစီ၏အဖုတ်ကို သူ၏ဒူးခေါင်းနှင့်ဖိလိုက်သည်။ ယန်ကျင့်ဖျင်၏ဗိုက်သားဖြင့်လဲ ဖြတ်သွားသည့်နေရာတွင် ကြည်လင်သည့်အမှတ်အသားတစ်ခုကျန်နေခဲ့သည်။

 

“ အားးးးးး” ကူစီသည် ယန်ကျင့်ဖျင်၏ ဝမ်းဗိုက်ဖြင့် အဖုတ်အားဖိကြိတ်ခံထားရပြီး ထိုပြင်းထန်သည့်သာယာမှုကြောင့် အသိစိတ်ဝေးဝေးဝါးဝါးဖြင့်အော်ငိုခဲ့သည်။

 

ရှေ့သို့တိုးလာရန်လုပ်နေသော ရှုယန်ချီသည်လည်း ကူစီ၏အော်ငိုသံကိုကြားသည့်အခါ ချက်ချင်းရပ်

လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်အားငုံကြည့်နေသောမျက်လုံးများသည်လည်း သတိမထားမိဘဲ ယန်ကျင့်ဖျင်ဆီသို့ရောက်သွားပြီး ယန်ကျင့်ဖျင်၏ပေါင်ပေါ်ရှိ နူးညံ့ပြီးတုန်နေသောဖင်လုံးများ၏ဆွဲဆောင်မှုကိုခံလိုက်ရသည်။

 

ရှုယန်ချီသည် အဆင်မပြေစွာချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး အကြည့်လွှဲရန်ကြိုးစားသည်။ သို့သော်လည်း ယန်ကျင့်ဖျင်၏လက်ဖဝါးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ထိုဖင်လုံးလုံးများထံမှအကြည့်မခွါနိုင်ပေ။

 

“ ငါရဲ့အိမ်မွှေးတိရစ္ဆာန်ရဲ့မျက်နှာက အပြင်လူတွေမြင်ဖို့မလိုဘူးထင်တယ်နော်” ယန်ကျင့်ဖျင်၏မျက်နှာအမူအရာသည် ရှချန်၏တိုက်ခိုက်သည့်အပြုအမူအောက်တွင် အေးစက်သည့်အသွင်ပြောင်းသွားပြီး သူ၏လေသံသည်လည်း ပိုအေးစက်လာသည်။

 

ကျင့်စုဟမ်၏ အနောက်တွင်ရှိသော အင်းစက်

အတောင်ပံသည်တစ်ဖြည်းဖြည်းပေါ်လာခဲ့ပြီး ယန်ကျင့်ဖျင်၏မျက်ခုံးများသည်မြင့်တက်သွားသည်။ “ ဟ အချိန်မှီပဲ” ယန်ကျင့်ဖျင်စကားပြောပြောပြီးချင်း ယန်ထင်ယန်သည် စာကြည့်ခန်းတံခါးရှေ့တွင်ပေါ်လာခဲ့သည်။

 

“ မင်းတို့နှစ်ယောက်ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ယောကျာ်းလေးအင်းစက်ရှုယန်ကိုဒီနေရာကိုလာဖို့ဆွဲဆောင်နိုင်တာဘာလို့လဲဆိုတာ ငါနားမလည်ဘူး” ယန်ထင်ယန်သည် ထိုနှစ်ယောက်အားကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်တိုနေသည့်အသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

 

“ မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါရဲ့သခင်ငယ်လေးကို တရားမဝင်ဖမ်းထားတာပဲ။ မင်းတို့ ပြစ်မှုဆိုင်ရာအပြစ်ဒဏ်ကိုလိုချင်နေတာလား” ရှချန်၏အသံသည်ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယန်ကျင့်ဖျင်ဆီသို့ တိုက်ခိုက်သည့်အမူအရာသည်ရောက်လာခဲ့သည်။

 

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျင့်ဖျင်၏လက်မောင်းကြားရှိလူအားဖော်ထုတ်မည့်သူ၏ကြိုးပမ်းမှုသည် ဘေးသို့အမြန်ရောက်လာသည့် ယန်ထင်ယန်၏ပိတ်ဆို့ခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။ ယန်ကျင့်ဖျင်သည် ထိုအခြေနေကိုအခွင့်ကောင်းယူကာ သူ့ရှေ့ရှိလူသုံးယောက်အားထားခဲ့ကာ ကူစီ့ကိုစာကြည့်ခန်းထဲမှခေါ်ကာထွက်သွားသည်။

 

ရှုယန်ချီသည် သယ်သွားခံရသော အမျိုးသမီးအားကြည့်လိုက်ပြီးနာက် သူ၏ရင်ထဲတွင်ဆုံးရှုံးမှုဖြင့်အဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး ယန်ထင်ယန်နှင့်ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

 

“ နှစ်ယောက်လုံး ပြန်ပါတော့။ ငါတို့ရဲ့မိန်းကလေးကိုပြဖို့ ငါတို့မှာတာဝန်မရှိဘူး။ ဒါရိုက်တာရှုယန်လဲ ပြန်ပါတော့။ လက်နက်ရှာဖွေပြီး တိုးတက်လာတဲ့အရည်အချင်းတွေက ဘယ်အချိန် အမျိုးသားကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့သည်ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်လဲမသိဘူး။ ” ယန်ထင်ယန်သည် ခုံပေါ်တွင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောချင်သည့်ပုံဖြင့် အလုပ်စလုပ်ခဲ့သည်။

 

“ ရှချန်ရော တစ်ခြားလာတဲ့သူတွေအတွက်ရောမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးထန်ထန်ရဲ့ အမျိုးသားတွေကိုတရားမဝင်ထောင်ချတဲ့ ရက်စက်တဲ့ဆောင်ရွက်ချက်တွေကိုငါဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ။ မင်းအဖမ်းခံထားရတဲ့အမျိုးသားကိုမလွှတ်ပေးဘူးဆိုရင် ငါအမျိုးသားစီမံရေးဌာနကိုဖိအားပေးရလိမ့်မယ်” ရှုယန်ချီသည် ယန်ထင်ယန်၏ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းပြီးဒေါသထွက်နေသောမျက်နှာအားဖမ်မိသွားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများသည် စတင်အေးစက်လာသည်။

 

“ ဒါဆို ကျွန်တော်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး” မလှုပ်မရပ်ဘဲကျန်ခဲ့သော ယန်ထင်ယင်သည် ထကာစာကြည့်ခန်းမှထွက်သွားခဲ့သည်။

 

Ended