[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 4 (arc 1)
Chapter 4
တံခါးအပြင်ဘက်တွင်မူ ချူလဲ့အန်သည် ဖြူစွတ်စွတ်ရှပ်အင်္ကျီအား ကြယ်သီးအကုန်တပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏လုံးဝန်းသည့်တင်ပါးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အလှအားထင်ပေါ်စေမည့် ဂျင်းဘောင်းဘီအကျပ်ကို တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားလျက်ရပ်နေလေသည်။
ထို့နောက်တွင် ဘာမှမသိသလိုပင်ဟန်ဆောင်ကာ စာသင်ခန်းတံခါးကိုလှည့်ဖွင့်လိုက်၏။ ကျန်းချဲ့နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးအား စတွေ့ခဲ့သည့်အချိန်အား ပြန်တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် စာသင်ခန်းထဲကို ချောမောတဲ့ကောင်လေးတွေဝင်လာခြင်းကစပေမည်။ အခုထိလဲ ထိုစာသင်ခန်းထဲကထွက်မလာကြသေးတာကြောင့် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း ချူလဲ့အန်နားမလည်နိုင်ပေ။
ဂျေမြို့တော်က မည်သူကမှ ဒီသခင်လေးသုံးယောက်မှာ လိင်တူချစ်ကြိုက်ကြသူမှန်းမသိကြပင်။ ချူလဲ့အန်၏အဖေကတောင် သူ့ကိုဒီကျောင်းပြောင်းပေးရာမှာ အခက်တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုသည်မှာလဲ သူ့ရဲ့ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအသွင်အပြင်ကြောင့်ပဲမဟုတ်လား။
ချူလဲ့အန်က လှပသည်။ ငယ်စဥ်ထဲကပင် သူ၏ကြည့်ကောင်းလှသည့် အသွင်အပြင်အား အသုံးချကာ အကျိုးမြတ်ကောင်းများရခဲ့တာပင်ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲရှိကောင်လေးမှာ ဘယ်လိုပုံစံရှိမှန်းမသိသည့်တိုင် ထိုကောင်လေးမှာ သူ့ထက်တော့ ပို၍ကြည့်ကောင်းနိုင်မည်မဟုတ်။
သူသည် ဘာမှမသိဟန်ဆောင်ရင်း အခန်းတံခါးကိုဖွင့်လိုက်လျှင် လူတွေလိုးနေကြတာကိုတွေ့ရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမယ့် အခန်းတစ်ခန်းလုံးမှာ ဘာမှရှိမနေခဲ့ပေ။
ချူလဲ့အန် တံခါးနားမှာရပ်နေပြီး သူ၏လှပကာ မိန်းမဆန်တဲ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းတည်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူနောက်ကျသွားခဲ့တာလား။ ဒါပေမယ့်သူက ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ဆောင် Shou ပဲလေ။ ချူလဲ့အန်မှာ ခဏတာတွေဝေသွားခဲ့ပေမယ့် ချက်ချင်းပင် အာရုံအားပြန်စုစည်းလိုက်ကာ စာသင်ခန်းအတွင်း သူပျောက်သွားတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုအားရှာနေသလိုပင် လှည့်ပတ်ကြည့်နေလိုက်သည်။
လျှောက်ကြည့်နေဆဲတွင် သူ၏လုံးဝန်းနေသည့်တင်ပါးမှာ စည်းချက်ညီညီ ခါရမ်းနေသည့်တိုင် ထိုအရာအားကြည့်ရှုခံစားဖို့ရာ ဘယ်သူမှရှိမနေ။
စတိုခန်းထဲတွင်တော့ ကျန်းချဲ့ရဲ့လက်က ထန်ထန့်ပါးစပ်ကိုအုပ်ထားလျက် လူဝင်လာတာတောင် သူ့ဆောင့်သွင်းချက်တွေကို ရပ်တန့်မသွားစေကဲ ခံစားလို့ကောင်စေမည့် အဖုအထုံးလေးအား ဆက်တိုက်ပင် ထိုးဆောင့်နေလေသည်။
ဖမ်းမိသွားမှာကိုကြောက်သည့်စိတ်များဖြင့် ထန်ထန်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်နေပြီး သူ့တွင်းပေါက်ကလဲ ကျပ်သထက်ကျပ်လာကာ အတွင်းသားများက ထူထဲသောလိင်တံအား တင်းကျပ်စွာစုပ်ယူလာသည်။ သာယာမှုများကြောင့် ကျန်းချဲ့ ခပ်တိုးတိုးညည်းလိုက်ပြီး ထန်ထန်ရဲ့နား ရွက်နားသို့ကပ်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့်
“ကိုယ် တံခါးကို လော့မချခဲ့လိုက်ရဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ဝင်လာပြီး ကိုယ့်ရဲ့အပျက်ကောင်ကလေးရဲ့ ဖင်ပေါက်ကို ကိုယ်လိုးနေတာတွေ့သွားမယ်လို့ထင်လား ထန်ထန်”
ထန်ထန်ပြန်ဖြေချိန်တောင်မရလောက်အောင် သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အပေါ်အောက်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး ခြေထောက်မှ အားများကလဲ ယုတ်လျော့နေခဲ့၏။ သူ့လက်သည်းဝိုင်းများကမူ ကျန်းချဲ့၏လက်မောင်းပေါ်တွင် သေးငယ်သော ကုတ်ခြစ်ရာလေးများကို ပြုလုပ်နေမိသည်။
ခြေသံများက တစ်စတစ်စနီးကပ်လာပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကလဲ လည်လာသည်။ ထန်ထန့်ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက်တွင်လဲ သာယာမှုလှိုင်းလေးများစီးဆင်းနေပြီး ပူပြင်းစိတ်ကြွကာ ပေါက်ကွဲတော့မလိုပင်ခံစားနေရသည်။ သူ့လိင်တံလေးမှာလဲ တုန်ယင်လာပြီး သုတ်ရည်များတစက်စက်ကျနေလျက်ပင်။ တွင်းပေါက်လေးလဲ ကျပ်သထက်ကျပ်လာပြီး ပူထူလာကာ လိင်တံမှအရည်များကြောင့်ပါ စိုရွဲနေသည်။
” အားး..”
ထန်ထန်ရဲ့အတွင်းပိုင်းက သူ့လိင်တံအားစုပ်ယူလာသည်နှင့်အမျှ သူအော်ညည်းမိပြီး ထန်ထန့်ပါးစပ်ကိုလဲ မအုပ်ထားနိုင်တော့ပေ။ ထန်ထန့်ကိုမ၍ တံခါး၌ ကပ်ပြီး အပြင်းအထန်ပင် ထိုးသွင်းတော့သည်။ ထန်ထန့်တွင်းပေါက်လေးအား သူ့လိင်တံမှာ ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပုံက တွင်းပေါက်လေးပါ ရောင်ရမ်းလာပြီး သာယာမှုများစွာပေးနေလေတော့သည်။
“အ့..မ..မလုပ်..အားး ငါ..ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး။ လွှတ်..ဟ့..လွှတ်ပေး”
ထန်ထန့်ခြေထောက်များက လေထဲတွင်ရှိနေပြီး သူ့တွင်းထဲရှိ လိင်တံကဗိုက်တွင်ပါ အရာထင်နေသည်။
အရမ်းခံစားလို့ကောင်းသည်။ သေမလို လိုးခံနေရတာ တစ်ကယ်ခံစားလို့ကောင်းသည်။
တံခါးအပြင်ဘက်မှ ချူလဲ့အန်သည် ညည်းသံများကိုကြားလိုက်မိရာ လန့်သွားသည်။ အသားချင်းရိုက်ခတ်သံများကျယ်လောင်လာသည်နှင့်အတူ တံခါးကလဲ လှုပ်ရမ်းလာ၏။ ချူလဲ့အန် အံကြိတ်လိုက်ပြီး အထဲမှအရှက်မရှိသောလူများအား စိတ်ထဲကနေကြိမ်ဆဲလိုက်သည်။
” ဟေး..တံခါးကိုဖွင့်စမ်းပါ။ မင်းတို့အထဲမှာဘာလုပ်နေကြတာလဲ”
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် စတိုခန်းထဲကအသံများခနတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့သော်လဲသိပ်မကြာခင်ပဲ ရှိုက်သံခပ်တိုးတိုးနှင့်အတူ လူတစ်ယောက်၏ ကျေနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် သက်ရှူသံခပ်ပြင်းပြင်းအားကြားလိုက်ရသည်။ ချူလဲ့အန် ထိုအသံများကိုကြားရပြီး အလိုမကျစွာပင် ခြေထောက်ဆောင့်မိလိုက်၏။
သူအသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့်
” ဟေး..မင်းတို့အဲ့မှာဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ သူ့ကိုလွှတ်လိုက် မဟုတ်ရင် ငါ ရဲတွေကိုခေါ်လိုက်မယ်”
“အ့အား..ကျန်း..ကျန်းချဲ့ မလုပ်..အ့..မလုပ်နဲ့”
အထဲမှကောင်လေးရဲ့အော်သံနှင့်အတူ အသားချင်းရိုက်ခတ်သံများကလဲ တစ်ဖြည်းဖြည်းကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ တံခါးကလဲ ကြမ်းတမ်းစွာလှုပ်ခတ်လာပြီး မကြာခင်ပင်ပျက်သွားနိုင်သည့်အခြေအနေတွင်ရှိနေသည်။
အထဲမှာဘယ်သူရှိနေမှန်းချူလဲ့အန် သိနေပေမယ့် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာပင် အံ့သြသည့်အသံပြုလိုက်ကာ
” ကျန်းချဲ့ အဲ့တာမင်းလား။ ငါမင်းကိုလူကောင်းထင်နေမိတာ။ မင်းကလူမဆန်တဲ့ကောင်။ အခုချက်ချင်း အဲ့ကောင်လေးကိုလွှတ်လိုက်စမ်း။”
“လစ်စမ်းပါ”
အခန်းတွင်းမှ ကျန်းချဲ့၏ ဒေါသသံနှင့်အတူ ကောင်လေးရဲ့ ညည်းတွားသံများကိုပါ တစ်ဆက်တည်း ကြားလိုက်ရသည်။ စတိုခန်းအတွင်းရှိ ထန်ထန်ကတော့ ထိုးသွင်းချက်များနှင့် သူ့တွင်းထဲရှိသုတ်ရည်များကြောင့် အထွတ်အထိပ်ရောက်ကာ တုန်ယင်နေပုံမှာ ကျန်းချဲ့အပေါ်အချိန်မရွေးပစ်လဲသွားနိုင်ချေရှိနေသည်။ ထန်ထန့်ဆံပင်များကလဲ ချွေးများဖြင့်စိုနေပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာလဲ ရီဝေနေ၏။
ကျန်းချဲ့လိင်တံက ထန်ထန့်တွင်းပေါက်ထဲတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုအရာကိုတွေ့သည်နှင့် သူ ထန်ထန့်မျက်နှာလေးအား နူးညံ့စွာငုံ့နမ်းပြီး ကျောတစ်လျှောက်ကိုလဲ ပွတ်ပေးနေလိုက်သည်။
လီးတန်းလန်းနှင့် လုကျစ်ယွမ်က ထန်ထန့်အနားသို့ရောက်လာပြီး လျှာချင်းစုပ်ကာတစ်ပြွတ်ပြွတ်နမ်းလေသည်။ ကျန်းချဲ့က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေပြီး သူ့လိင်တံအား တစ်ဖြေးဖြေးဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် သုတ်ရည်များက ထန်ထန့်တွင်းပေါက်မှတစ်ဆင့်သူ့ပေါင်တံပေါ်သို့စီးဆင်းလာပြီး ကြမ်းပြင်ရင် သုတ်ရည်ကွက်လေးဖြစ်သွား၏။ သုတ်ရည်အနံ့များကလဲ လေထုထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားလျက်။ ထိုအနံ့က နီရှန်းယန်အတွက် ပြင်းလွန်းနေသည်။ ထန်ထန့်ဖင်အား သူဆုပ်ကိုင်ချင်နေပေမယ့် ကျန်းချဲ့က သူ့ကိုတားလိုက်ကာ
” ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ဆိုလုံလောက်ပြီလေ”
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းချဲ့က သူ့အဝတ်များကိုရှင်းလိုက်ပြီး ထန်ထန့်ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့မှသုတ်ရည်များကို သေချာသုတ်ပေးလိုက်သည်။ နီရှန်းယန်အချိန်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်များက ခပ်မျော့မျော့သာကျန်တော့သည့် ထန်ထန့်ဆီပြန်ရောက်သွားသည်။ သူ့လိုအင်ဆန္ဒများအား စုပ်ခံထားရ၍နီရဲနေသည့် နို့သီးခေါင်းများကို ဖိညှစ်လိုက်ရုံဖြင့်သာ ကျေနပ်လိုက်ရသည်။ ထန်ထန်ရဲ့အထိမခံနိုင်သော နေရာလေးများကို နှိုးဆွပေးသောအခါ အိပ်ပျော်နေရင်းကတောင် ညည်းသံလေးများထွက်လာလေသေးသည်။
သူတို့နှစ်ဦးလုံးထန်နေသေးပေမယ့် ထန်ထန်ရဲ့ဖြူစွတ်နေသည့် လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သူတို့လိင်တံအားပွတ်ရုံမျှနှင့်သာ ကျေနပ်လိုက်ကြရသည်။ ချူလဲ့အန်ကတော့ လုကျစ်ရွှမ် စေခိုင်းသည့် လူတစ်ယောက်ထံမှ ခေါ်သွားသည်ကို ခံလိုက်ရပြီး သူဒီကိုလာရသည့် အကြောင်းပြချက်ကိုလည်း မည်သူကမှဂရုစိုက်မနေပေ။
…..
နီရှန်းယန် : ဘေဘီ ဘာလို့အခုထိကျောင်းကိုမလာတာလဲ။
လုကျစ် : ထန်ထန်.. မင်းကျောင်းကိုဆက်မလာပဲနေမယ်ဆို ကိုယ်တို့မင်းကိုစိတ်ဆိုးတော့မှာ။
ကျန်းချဲ့ : ကျောင်းကိုလာလိုက်တော့။
သူ့ဖုန်းမှာ အဆက်မပြတ်ဝင်လာသည့် စာများကြောင့် တုန်ခါနေပေမယ့် ထန်ထန်ကတော့ ထိုစာများကိုကြည့်ရင်း အိမ်ကအိပ်ယာပေါ်တွင်ပျင်းရိစွာလဲလျောင်းနေလျက်ပင်။
သာယာမှုကိုပထမဆုံးအချိန်ကြုံတွေ့လိုက်ရသည် ကောင်ကလေးကတော့ သူ၏ရိုးသားသည့်စိတ်များမှာ ထိုနေ့ကအတွေးများဖြင့်အစားထိုးခံလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလဲ နာကျင်ကိုက်ခဲနေလျက်။
ထိုနေ့က ဖြစ်ရပ်များပြီးသည်နှင့် ထန်ထန်က ဇာတ်ကောင်နေရာအတိုင်း သုံးရက်တိတိပုန်းနေခဲ့သည်။ သခင်လေးသုံးယောက်က သူ့အား အတင်းအဓမ္မမလုပ်ချင်သောကြောင့် စဥ်းစားရန်အချိန်ခနတာပေးထား၏။ သို့သည့်တိုင် ထိုအကောင်ပေါက်လေးကမူ အဆက်အသွယ်များအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ထားပြီး ဘာမှလဲနားမထောင်သလို မည်သူနှင့်မှလဲ အတွေ့မခံပေ။ ပြန်မပြောနားမထောင်ပဲလုပ်နေသည်။ သို့သည့်တိုင် ယနေ့မနက်တွင်မူ သူတို့သုံးယောက်၏သည်းခံနိုင်မှုစွမ်းရည်မှာလဲ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ကာ ဘယ်ကနေဘယ်လို နံပါတ်အားရလာမှန်းမသိ စာများဆက်တိုက်ပို့နေကြ၏။
အသာစီးရနေသည့် ကောင်လေးကတော့ သူ့ဖုန်းကို ချထားလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။ သူတို့နဲ့လိုးရတာခံစားလို့ကောင်းခဲ့ပေမယ့် ကောင်းလွန်းတာကြောင့်လဲ သူသေမလိုပင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ပြီးတော့လဲ သူအလှည့်အပြောင်းတစ်ချို့ကိုစောင့်ရန်လိုနေသေး၏။ စောင့်နေသည့်အလှည့်အပြောင်းများမှာလဲ သိပ်မကြာခင်ပင် ရောက်ချလာခဲ့သည်။
နောက်တစ်ရက်ရောက်လာသည့်တိုင် ထိုကောင်လေးက သူတို့ကို စာမပြန်သေးပေ။ ငယ်ငယ်ထဲက အရှိန်အဝါတစ်ခုနှင့် နေသားကျနေသည့် သခင်လေးသုံးယောက်မှာလဲ စိတ်မရှည်နိုင်တော့။
ထန်မိသားစု အလှကုန် ကုမ္ဗဏီမှာလည်း အကြိမ်ကြိမ်အနှောက်ယှက်များကြုံတွေ့လာရပြီး ထန်ထန့်အဖေလည်း ဒီရက်ပိုင်းတွင် နေ့ညမနားအလုပ်ရှုပ်နေလေရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလဲ တစ်ဖြေးဖြေးအရွယ်ကျလာလေတော့သည်။
နူးညံ့သည့်ယုန်ဖိနပ်လေးများမှာ ကော်ဇော်ပေါ်တွင် အသံတစ်သံမှမထွက်ပဲ ခပ်ဖြေးဖြေးလျှောက်နေသည်။ စာကြည့်ခန်းတံခါးကလဲ ဖြေးဖြေးပွင့်သွားပြီး တံခါးကြားကနေ ဝါကျင့်ကျင့်မီးအလင်းရောင်နှင့်အတူ သူ့မိဘများ စကားပြောနေသည်ကိုမြင်နေရလေသည်။
” ကျန်းမိသားစုနဲ့ လုမိသားစုက ဘာလို့ ငါတို့လို ကုမ္ဗဏီသေးသေးလေးကို ပစ်မှတ်ထားနေလဲဆိုတာ လုံးဝနားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ”
ထန်ထန့်အဖေက စိတ်ရှုပ်စွာပင် သက်ပြင်းချနေလျက်။
မိသားစုနာမည်များက ထန်ထန်အားနေရာတွင် ကြက်သေသေသွားစေခဲ့သည်။ ခနကြာတော့သူ့အဖေနဲ့အမေပြောတာများကို ဆက်နားမထောင်တော့ပေ။ ဒီလိုကောက်ကျစ်သည့် နည်းလမ်းများကို တစ်ခါမျှပင်မကြုံခဲ့ဖူးတာကြောင့် အခန်းထဲကိုသာပြန်သွားလိုက်ရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်မိတော့သည်။ ထို့သည့်တိုင် သူလုပ်နိုင်သည်က သူတို့ပြောတာများကိုနာခံပြီးကျောင်းပြန်တက်လိုက်ရုံမှအပ မရှိပေ။
(Arc1) Chapter 4 end
