[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 4 (arc4)
Chapter ( 4 )
[ စိတ်အား ထိန်းချုပ်ခြင်း : အကောင်ကြီးသုံးယောက်မှာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေပြီး ကောင်လေးကမူ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများအား အတင်းအကြပ် လက်ခံနေရသည်။ ]
နောက်နေ့တွင်မူ ရှင်သန်သူများသည် တစ်နည်းတစ်ဖုံ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြပြီး
နှုတ်ခမ်းတို့ကို သပ်ကာ ထိုနေရာသို့သာ ကြည့်နေကြသည်။
ထိုသူသုံးယောက်မှာ ကြည့်ကောင်းပြီး အင်အားကြီးကြ၏။ ရိက္ခာတို့အား ရှာပြီး စခန်းသို့ ပြန်သွားရန် ပြောနေကြကြောင်း သူတို့ တိုးဖွစွာ ကြားနေရသည်။
သူတို့၏ စကားများနှင့် လက်ဟန်တို့က မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုအား သိသာထင်ရှားနေစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရှင်သန်သူများအား အတူခေါ်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်းပင်။ ရှင်ကျန်ရစ်သူ လေးယောက်မှာ ချက်ချင်းဆိုလို စိတ်သောကရောက်လာသည့်အပြင် ကြောက်ပါ ကြောက်လာကြသည်။
ရှင်သန်သူများထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် လက်ချောင်းတို့အား စိုရိမ်ပူပန်စွာ ကိုက်လိုက်မိသည်။ သူသည် ရင့်ကျက်နေခဲ့၏။ သူမ၏ မိတ်ကပ်မှာ ရှုပ်ပွနေသော်ငြား လှနေသေးသည်ပင်။
ရွမ်ရှင်းယာသည် စောင့်ရင်း စောင့်ရင်းနှင့် ထပ်ပြီး မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ထိုသုံးယောက်ဆီ မလျှောက်သွားလိုက်ခင် သူမ၏ ရှုပွနေသော ဆံပင်များနှင့် မိတ်ကပ်တို့အား သုတ်လိုက်သည်။
ရှန်းယွင်သည် မြေပုံအား ထောက်ကာ အခြားနှစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေချိန်တွင် ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး
” မစ္စ၊ ကျွန်တော် ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ? ”
သူတို့သုံးယောက်၌ ဝမ်ချောင်တွင် မချုပ်ချယ်နိုင်သော အမူအကျင့်တို့ရှိပြီး လျိုကျိချမ်၌ ကောက်ကျစ်သော စိတ်နေစိတ်ထားရှိကာ ရှန်းယွင်၏ လူကြီးလူကောင်းဆန်သည့် ပုံပန်းက အမျိုးသမီးတို့အား ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။
ရွမ်ရှင်းယာသည် မျက်မှန်နောက်မှ ရှန်းယွင်၏ မျက်၀န်းတို့နှင့် တွေ့ဆုံသွားသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားလေး ခုန်သွားရသည်။ သူမသည် ဆံပင်အား နားနောက်သို့ ထည့်လိုက်ပြီး
” ကျွန်မကို ရှင်တို့နဲ့ အတူခေါ်သွားလို့ ရမလားဟင်? ”
သူမသည် မိန်းကလေးမဟုတ်ဘဲ အရည်အချင်းရှိ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လို့နေကာ မနေ့က စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ကြွက်စုတ်နှင့် လားလားမှ မဆိုင်သလိုပင်။
သူမသည် မျက်မမြင်အား မြှူစွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေ၏။ ဂေးသုံးယောက်မှာ သူမသည် အိမ်မက်မက်နေတာလားဟု ဆိုနေသည်ဟန် သူမအား ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူတို့၏ အကြည့်အား နားမလည်ပါသည့် ရွှမ်ရှင်းယာသည် အမကြီးတစ်ယောက်ဟန် ပြုမူ၍ ဆွဲဆောင်နေလေရာ ၀မ်ချောင်နှင့် လျိုကျိချမ်တို့အား ရှုံ့မဲ့သွားစေကာ တစ်ဖက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်တော့၏။
လေထုသည် အလွန်အမင်း ကိုးရိုးကားရား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရှန်းယွင်သည် လည်ချောင်းအား ရှင်းလိုက်ပြီး
” တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က မြို့လယ်ခေါင်ကို သွားပြီး ရိက္ခာတွေ သွားရှာမှာမလို့ မင်းကို ခေါ်သွားလို့ မသင့်တော်ပါဘူး ”
ရွှမ်ရှင်းယာ ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားတည်းက အခြားသော ကျန်ရစ်သူများမှာ သူတို့စကားဝိုင်းအား နားစွင့်နေခဲ့ကြသည်။ အကောင်ကြီးကြီး သုံးယောက်က သူတို့အား အခြေစိုက်စခန်းသို့ ခေ့်ဆောင်သွားရန် အစီအစဉ်မရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသော် သူတို့မှာ ခြောက်ခြားကုန်ကြသည်။
” ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ရတော့မှာလဲ? ”
မအိပ်ရပါ များသဖြင့် မျက်လုံးတို့ ရဲရဲနီနေပါသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးသည် ကြမ်းရှစွာဖြင့်
” မင်းတို့က အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေကို ဒီတိုင်းပဲ ထားခဲ့တော့မလို့လား? ”
” ငါတို့အကုန်လုံး သေသွားလိမ့်မယ်ကွ! ”
” မင်းတို့က စူပါစွမ်းအားတွေနဲ့ သဘာ၀လွန်စွမ်းအားရှင်တွေလေ။ ဘာလို့ ငါတို့ကိုမကယ်ချင်ရတာလဲ? ”
ပွက်ပွက်ညံနေသံတို့က ယင်ကောင်များသဖွယ် စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလွန်းလှ၏။ ထန်ထန်သည် ထိုသူများအား ကျောပေးလိုက်သည်။ သူသည် သူပါးစပ်မှ သွားရည်များကျလို့နေသည်အထိ ဟိတ်ဟန်မရှိစွာ အိပ်ပျော်နေလျက်ရှိသည်။
လျိုကျိချမ်သည် မေးအား ပင့်ကာ သူ့အား ကြည့်လိုက်၏။ ကြည့်လေကြည့်လေ ပိုလိုကာ ပျော်ရွှင်လာလေရာ လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် နှာခေါင်းသေးသေးလေးအား ဆွဲညှစ်လိုက်ကာ ကောင်ငယ်လေး၏ အိမ်မက်လှလှတို့အား ရိုင်းစိုင်းစွာ ဖျက်ဆီးပစ်ကာ နှုာမှုတ်လာစေသည်။
” ဟင့်အင်း၊ ရှင် ကျွန်မကို ခေါ်သွားနိုင်မလား? ကျွန်မ သေသွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ ဒါတွေကို လုံး၀မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး ”
ရွမ်ရှင်းယာသည် သူမကပြနေသည့် သရုပ်အား မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ အသံမှာ မီးသီးများအား ကွဲစေနိုင်သည့်အထိပင် ရှတလို့နေ၏။
ထန်ထန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ယင်ကောင်အား ဖမ်းရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံကြောင့် သူနိုးလာတော့သည်။ သူသည် မျက်လုံးတို့အား ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ချိန် လျိုကျိချမ်၏ အပြုံးမျက်နှာအား ဆုံလိုက်ရသည်။
” … ”
လျိုကျိချမ်သည် သူ့အား ပြုံးပြလိုက်ပြီး
” မောနင်းပါ၊ ခရုတီလေး ”
” တက်စ်_ ”
ထန်ထန်သည် လေအေးတို့အား ရှုလိုက်မိပြီး သေမည့်ဘေးမှ လွတ်ရန် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထထိုင်လိုက်ပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့်
” ကျွန်တော်…ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ”
လျိုကျိချမ်သည် ထန်ထန် သူ့အား ဘာလို့ တောင်းပန်နေမှန်း သိနေခဲ့သည်။ ကစားလိုသော အရိပ်အယောင်က သူ့မျက်လုံးထဲ လက်သွားခဲ့ရင်းစိတ်ရှုပ်ထွေးနေဟန်ဖြင့်
” တောင်းပန်တယ်? မင်းက ကိုယ့်ကို ဘာလို့ တောင်းပန်နေရတာလဲ? ”
ထန်ထန်သည် ထရပ်လိုက်သည်မှာ ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့၏။ သူသည် ထိုအမျိုးသား၏ အမူအရာအား အကဲခတ်လို့နေပြီး သူ့ကိုယ်သူအား ပေးလိုက်ရကြောင်း မသိလောက်သေးပေ။ သူသည် တုန့်ဆိုင်းနေပြီးမှ
” အဲ့တာက….ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ညက အိပ်နေရင်းနဲ့ လမ်းထလျှောက်မိလို့ ခင်ဗျားရဲ့ အင်္ကျီကို မတော်တဆ တက်နင်းမိသွားလို့ပါ ”
” အာ..…အဲ့တာကို ပြောချင်တာကိုး ”
လျိုကျိချမ်သည် ရုတ်ခြည်းပင် အမှတ်ရသွားသလိုမျိုး အသံအား ဆွဲပြောလိုက်သည်။ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော ယုန်ငယ်လေးသည် ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းလာခဲ့ပြီး သူ့အား မျက်တောက်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ ဝိုင်းစက်စွာ ကြည့်လာ၏။
မုဒိန်းကောင်သည် ရယ်သံတို့အား မထိန်းထားတော့ဘဲ
” ရှန်းယန်က မင်းမနေ့ညက ညလယ်ခေါင်ကြီး အေးတယ်လို့ ပြောနေလို့ သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး မင်းကို ခြုံပေးထားတာ ”
သူသည် ခေါင်းယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး
” ဘယ်သူထင်မှာလဲ? မင်းအိပ်တာက အရမ်းကြမ်းမယ်လို့။ ငါတို့နိုးလာတော့ မင်းအ၀တ်တွေလည်း အကုန်လုံးရှုပ်ပွနေပြီလေ ”
” …. ”
ထန်ထန်သည် ဖြူဖျော့ရာမှ နီရဲသွားတော့သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်တို့ ရွှန်းစိုလာခဲ့ရင်း
” ကျွန်တော်…ကျွန်တော် ”
သူသည် တောင်စဉ်ရေမရ ပြောနေခဲ့ပြီး တစ်ခုခုအား ပြောတော့မည့်အချိန်တွင် ဆူညံသံများကြောင့် နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုသည်အား အတင်းပြော၊ စပ်စုတတ်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် ဖရဲသီးအား ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး စကားပြောဖို့ရန်ပင် မေ့သွားခဲ့ကာ ရန်ပွဲရှိရာဆီ တိုးကပ်သွားတော့၏။
° အသက်ရှင်သန်သူများကြားမှ ရန်ပွဲသည် ပိုလို့ကာ တင်းမာလာခဲ့ပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာလည်း ပိုလို့ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာတော့၏။ ၀မ်ချန်သည် စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ထိုင်ခုံအား ဘန်းခနဲမြည်အောင် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ လျိုကျိချမ်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် စွမ်းအားကို သုံးကာ စူပါမားကတ်အား သီးခြားဖြစ်သွားစေလိုက်၏။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ ရန်ဖြစ်သံသည် ဖုတ်ကောင်များအား ဆွဲဆောင်မိသွားနိုင်သည်။
” မင်းတို့တွေ မပြီးကြသေးဘူးလား? ငါက မင်းတို့ကို ကယ်ခဲ့တာကို မင်းတို့က အခုမှလာပြီး အပြစ်တင်နေတာလား? ”
၀မ်ချောင်သည် ဆေးလိပ်မီးအား ညှိလိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်၀န်းတို့က ရှင်သန်သူ လေးယောက်အား စေ့စပ်စွာ ကြည့်ရင်း
” ဘာလဲ? မင်းတို့က စောစောစီးစီး သေချင်နေတာလား? ကံကောင်းတာတွေကို မောင်းထုတ်ပြီး သေလမ်းရှာနေတာလား? ”
ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါက လေထုကိုပင် ခဲသွားစေသကဲ့သို့ပင်။ ရှင်သန်သူများ၏ ရင်ဘတ်များမှာ တစ်ချက် အခုန်မြန်သွားပြီး ကြက်များသဖွယ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ရှန်းယွင်သည် စင်အား မှီလိုက်ပြီး လက်ချောင်းသွယ်သွယ်တို့ဖြင့် မျက်မှန်အား ဖိသုတ်လိုက်ပြီး မထူးခြားနားစွာဖြင့်
” ငါတို့က သူစိမ်းတွေချည်းပဲ။ အသုံးမကျတဲ့ သူစိမ်းတွေကို ငါတို့ရဲ့ ဘ၀တစ်လျှောက်လုံး စောင့်ရှောက်ထားစရာ မလိုနေဘူး…..”
သူသည် မျက်မှန်အား ပြန်တပ်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာဖြင့်
” ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက သန်စွမ်းတဲ့ လူတွေချည်းပဲ။ ဒါပေမယ့် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးလောက်တောင် သတ္တိမရှိကြဘူး ”
” !!! ”
ရုတ်ခြည်း ထောက်ပြခံလိုက်ရသည့် ထန်ထန်မှာ ၀မ်းသာသွားတော့၏။ သူ၏ ငိုက်မျဉ်းကာ ပန်းရောင်သန်းနေသည့် မျက်နှာက ၀င်းလက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခြေချိတ်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူနေသည်မှာ အလွန်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းလှ၏။
၀မ်ချောင်မှာ ချစ်စရာကောင်းလှသည့် ကောင်ငယ်လေးကြောင့် နှလုံးသားလေး ပျော့ပြောင်းသွားရသည်။ သူသည် ဆေးလိပ်အား ကိုင်ထားရင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။
” မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ? ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်မလား? ”
မနာလိုကာ ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်များက ထန်ထန်အား ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်နေသယောင်။ သို့သော်ငြား ကောင်လေးသည် ခဏမျှ တုန့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
” ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော် မလိုက်တော့ပါဘူး…..ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဘဲ သွားလိုက်ပါမယ် ”
ယုံကြည်မှုရှိနေသော လူသုံးယောက်သည် အံ့ဩသွားရသည်။ သူတို့သည် သည်အဖြေအား မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ ဒီလိုမျိုး မရက်စက်တတ်တဲ့ ကောင်လေးသည် သူတို့နောက်အား လိုက်ရမည်ထက် အန္တရာယ်ကိုပဲ ရင်ဆိုင်ချင်နေခဲ့၏။
လျိုကျီချမ်သည် မျက်၀န်းတို့အား မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး
” အို့? မင်း သေချာရဲ့လား? ကိုယ်တို့နဲ့ မလိုက်မှာကိုလေ ”
” ဟုတ်ကဲ့ ”
ထန်ထန်သည် သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စွာ အ၀တ်တို့အား ဆုပ်ချေလို့ထားသည်။ အမှန်တွင်မူ သူသည် စွမ်းအားရှင်များနှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့ချင်ပေသည်။
သို့သော်ငြား မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် ရှက်ဖို့ကောင်းလှ၏။ သူသည် သူတို့အား မုဒိန်းကျင့်ခဲ့ပြီး ဘာမှ မသိသလိုပင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ သေးသည်။
” ….. ”
လျိုကျိချမ်၏ မျက်၀န်းတို့မှာ မှောင်မိုက်သွားရပြီး လျှာဖြင့် အာခေါင်အား ထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်၏။
” ဟုတ်ပါပြီ။ ကံဆုံရင် ကိုယ်တို့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့ ”
……….
ကောင်ငယ်လေးသည် သန့်ရှင်းသော ခရမ်းဖျော့ရောင် ဟူဒီအား ၀တ်ဆင်ထားပြီး ကျောပိုးအိတ်အား လွယ်ကာ လက်နက်အား မထုတ်လိုက်ခင် သူတို့အား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ရှန်းယွင်သည် စူပါမားကတ်ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်လို့သွားသည့် ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းဖျော့ဖျော့ ချလိုက်သည်။
” ဘယ်လိုတောင် မနာခံတတ်တဲ့ကောင်လေးလဲ……”
” ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့ ”
၀မ်ချောင်သည် အထူးပြင်ဆင်ထားသည့် ကားကို သူတို့ရှိရာ မောင်းလာခဲ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့်ပြောလိုက်၏။
” ငါကြောက်တာက သွေးသံရဲရဲတွေက ယုန်လေးကို ကြောက်သွားစေမှာကိုပဲ ”
………
သွေးနီရောင်လပြည့်နေ့အပြီးတွင် ကြယ်များမှာ မှိန်ဖျော့သွားရပြီး အလင်းပြန်နိုင်စွမ်းအား ဆုံးရှူံးသွားကြသည်။ ထန်ထန်သည် ညစ်ပတ်နေပြီး ဓားအား ကိုက်ထားကာ တည်နေရာပြGPSအား ကြည့်နေမိသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ကမ္ဘာတွင် ရရှိခဲ့သော အစွမ်းသည် အသုံး၀င်လှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ထိုသုံးယောက်မှာ စူပါမားကတ်မှ ထွက်လာချိန်မှစကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ကြမှန်း သိနေနိုင်ပေ၏။
လုံး၀ဥသုံ မှောင်မိုက်သော ညတွင် ထန်ထန်သည် မြေခွေးလေးသဖွယ် သီချင်းညည်းနေခဲ့သည်။ အစွန်အဖျားဒေသတွင် ဖုတ်ကောင် နည်းနည်းသာရှိ၏။ သူသည် စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုအား ရှာတွေ့သွားကာ အ၀တ်အား အမြန်ချွတ်လိုက်သည်။
တစ်ယောက်ယောက်အား ဆွဲဆောင်ဖို့ အချိန်ကျလေပြီ~
လျိုကျီချမ်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် နီရဲရဲ အမှတ်ရာတို့နှင့် နှင်းဖြူရောင် ကိုယ်လုံးလေးအား ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကောင်လေး၏ အမူအရာမှာ ရှက်ရွံစွာနှင့် အပြစ်ကင်းလို့နေသည်မှာ ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း မသိသော လူငယ်လေးအလား။ နတ်သားလေး၏ ဖြူစင်မှုမှာ သူတို့ကြောင့် အရောင်ဆိုးခံလိုက်ရချေပြီ။ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ချစ်စိတ်ကြောင့် တောက်လောင်နေခဲ့လေပြီ။ သူသည် စိုစွတ်နေသော ကိုယ်လေးအား ကြည့်ကာ…. ကွေးညွှတ်သွားမိသည်။
သူ၏ ဖင်ပေါက်လေးမှာ မနေ့ညက ထိုးဖောက်ခံထားရမှုကြောင့် နီရဲကာ ယောင်ရမ်းနေပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပိတ်လို့နေ၏။ စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်အနေနှင့် ထန်ထန်သည် သူ့ဖင်အား ဂရုစိုက်ရန်ပင် ဦးနှောက်မရှိနေခဲ့ပေ။ ညအချိန် မည်သူမှ မရှိနေချိန်တွင် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းဖွယ် မြင်ကွင်းက ထိုသုံးယောက်အား ဖမ်းစားနေခဲ့သည်။ ထန်ထန်၏ ငိုသံများ ကြားမှသာလျှင် အာရုံများ ပြန်ရလိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် ရှန်းယွင်၏ နွယ်ပင်များက ကောင်လေး၏ ခြေကျင်း၀တ်အား တင်းကြပ်စွာ ပတ်လိုက်မိသည်။
ထန်ထန်သည် သူ့အား ပတ်တော့မည့် နွယ်ပင်ကြီးအား ကြောက်ရွံစွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူသည် အသက်မြန်မြန်ရှုရင်း အော်လိုက်သည်။
” ရှန်းယွင်၊ ငါ့ကို လွှတ်ပေး ”
နွယ်ပင်များ၏ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ရှန်းယန်သည် သူ့အား အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် မှားယွင်းသော စွမ်းအား အသုံးပြုခဲ့မိသည်။ ထန်ထန်သည် ဤအသိရှိသော နွယ်ပင်အား ကြုံခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သူတို့အား ရှာတွေ့သွားသည့်အခါ လျိုကျီချမ်တို့သည် မပုန်းနေတော့ပေ။ လေသည် အရွက်တို့အား ဖြတ်တိုက်သွားပြီး သူတို့ အနားသို့ မကပ်သွားနိုင်ခင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ကောင်ငယ်လေးသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဘယ်နေရာကမှန်းမသိ ထွက်လာခဲ့သော ဓားအား ထုတ်လာကာ နွယ်မျှင်တို့အား ဖြတ်လိုက်ပြီး အ၀တ်တို့အား ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ထန်ထန်သည် ခြေဗလာဖြင့် ပြေးထွက်သွားရာ အ၀တ်များမှာ လေတွင် လွင့်နေခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ဝေးဝေးမပြေးရသေးခင် သူ့ခေါင်းမှာ ရုတ်ခြည်း မူးဝေသွား၏။
” ရပ်လိုက်စမ်း! ”
ရှန်းယန်၏ ခက်ထန်လှသော အော်သံက သူ့အား နေရာမှာတင် ရပ်တန့်နေစေခဲ့၏။ သူသည် မြင်ပြင်ပေါ်တွင်သာ တောင့်ခဲနေခဲ့သည်။
” ငါ မင်းကို အထင်သေးမိသွားပြီ ”
လျိုကျီချမ်သည် အသံတိုးတိုးဖြင့်
” မင်းလေးက ဆိုးရွားတဲ့ အပြေးသမား မဟုတ်ဘူးပဲ ”
” မင်း…..မင်းတို့က လူဆိုးတွေ ”
ထန်ထန်သည် ငိုရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ရှန်းယွင်သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး
” ဘေဘီရေ၊ ဒီကို လာခဲ့ ”
ယုန်ကလေးသည် သူ့ကိုယ်သူအား မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့်အခါ ဝံပုလွေများ၏ ထောင်ခြောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပေလိမ့်မည်။ အပြင်းအထန် ကြိုးစားသော်ငြားကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာသာ ဝံပုလွေများ၏ သားကောင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်ပင်။
ယုန်ကလေးသည် သူ့ထက် ဆိုဒ်အနည်းငယ် ပိုကြီးသည့် ရှပ်အင်္ကျီအား ၀တ်ဆင်လိုက်သည်။ သူလေး၏ သွယ်လျဖြောင့်တန်းနေသော ခြေတံလေးများ၊ ကျောက်စိမ်းသဖွယ် ခြေဖဝါးလေးနှင့် လှပသော မျက်နှာလေးက ရှပ်အောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည်။ ထိုသည်မှာ သားရဲသုံးကောင်အား သူတို့လီးများအား ဘောင်းဘီထဲမှ ခုန်ထွက်လာလုနီးပါးပင်။
ဒါပေမယ့်……ဒီကောင်လေး ဖိနပ် မ၀တ်ထားဘူးလား….?
ထိုအတွေး၀င်လာသည့်အခါ အထက်ပုဂ္ဂိုလ် သုံးယောက်လုံးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထန်ထန်အား ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အချစ်လေးသည် နီစွေးသော မျက်၀န်းတို့ဖြင့် အသက်လုရှုရင်း လူဆိုးဟုခေါ်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရ၏။
” …… ”
သုံးယောက်လုံးသည် ထန်ထန်၏ ချစ်ဖွယ် ကောင်းမှုကြောင့် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပြီး မထိန်းနိုင်ပါဘဲ ကောင်လေး၏ ဉာဏ်ကောင်းမှုကြောင့် စိုးရိမ်သွားရ၏။ ၀မ်ချောင်သည် ထန်ထန်၏ မျက်ခုံးတို့အား ဆိတ်ဆွဲပြီး ပင့်မထားသည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ယွင်သည် ထိန်းချုပ်ထားသည်အား လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်ခဏမှာပင် လူငယ်လေးသည် သူ၏ ခြေလက်တို့အား ပြတ်နေသည့် ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
” အားးး၊ လူဆိုးတွေ! ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေး! ကိုက်လိုက်မှာနော် ! ကျွန်တော့်သွားတွေက အရမ်းထက်တာနော် အားးးး ”
၀မ်ချောင်သည် တစ်ခုခုအား ဖက်ထားရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငါးအမြှီးက သူ့၏ မျက်နှာ၊ လည်ပင်းနှင့် လက်မောင်းတို့အား ရိုက်နှက်လာပြီး ရံဖန်ရံခါဆိုသလို ချွန်ထက်သော သွားများနှင့်ပါ ကိုက်လိမ့်မည်ပင်။
တောထဲ၌ ကျယ်လောင်လှသော ငိုသံကျယ်ကြီးက ထွက်လာခဲ့သည်။ ၀မ်ချောင်သည် ဒေါသထွက်လာရပြီး
” ရှန်းယွင်! ”
“….”
ရှန်ယွင်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တွန့်ကွေးသွားရပြီး ထန်ထန်အား ထိန်းချုပ်လိုက်၏။ ယခုတွင်မူ ကောင်လေးသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာသာ မျက်တောင်ခတ်နိုင်တော့၏။ လူသုံးယောက်သည် စိတ်ရော၊ ကိုယ်ပါ ပင်ပန်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူတို့သည် ကောင်လေး၏ နောက်တီးနောက်တောက်ဟန်ကြောင့် လိင်ပင် မဆက်ဆံချင်လုနီးပါးပင်။
လုကျီချမ်သည် ထန်ထန်၏ ပါးမို့လေးအား ဆိတ်ဆွဲလိုက်သည်။
” အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ မင်းလေးက တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ ”
၀မ်ချောင်သည် အခုလိုမျိုး တစ်ခါမှ မပင်ပန်းခဲ့ဖူးသလို သွားကြိတ်လိုက်မိသည်။ သူလက်ကြီးများသည် ဖြူဖွေးသော တင်ပါးလေးများအား နှစ်ကြိမ်ခန့်ရိုက်ချလိုက်သည်။
” လူလိမ်လူကောက်လေး၊ မင်းက အားတွေအများကြီးရှိတာပဲ! ငိုတာတောင် မပင်းပန်းသေးဘူး ”
ထန်ထန်သည် မကျေနပ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ လူဆိုး!
………….
လူငယ်လေးသည် ဒူးထောက်ကာ ရှန်းယွင်၏ လီးကြီးအား လျက်လို့နေရင်း အလုပ်များလို့နေသည်။ သူသည် ထိပ်ဖူးနှင့် အရင်းပိုင်းအထိ လျက်လို့သွားကာ စိုစွတ်သွားစေ၏။ ကြီးမားသော လီးကြီးက ခရမ်းရောင်သမ်းကာ ဆိုးယုတ်နေပြီး ထန်ထန်၏ မျက်နှာလေးနှင့် လားလားမှ မကိုက်ညီနေခဲ့ပေ။ ရှန်းယွင်သည် ကားတံခါးအား မှီလိုက်ပြီး
” ထန်ထန်ရဲ့ ပါးစပ်ပေါက်လေးက အရမ်းလုပ်လို့ ကောင်းတာပဲ ”
” ဟမ်းးး…မင်းတို့က လူဆိုးတွေ၊ လူဆိုးကြီးတွေပဲ ”
ထန်ထန်သည် ပါးစပ်ထဲတွင် လီးကြီးဖြင့် ပြည့်နေရင်း တီးတိုးဆိုလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရှန်းယွင်အား ကျိန်ဆဲနေချိန် သူပြောသမျှကိုလည်း လိုက်နာနေရ၏။
” ဒါလင်၊ လည်ချောင်းထဲ နက်နက်လိုးမယ်၊ အပေါက်လေးကိုလည်း ကစားပြဦး ”
ရှန်းယွင်သည် သူ၏ လူကြီးလူကောင်းဆန်သော ပုံရိပ်အား စွန့်လွှတ်လိုက်ချေပြီး လွှမ်းမိုးလိုသော သဘာ၀က ပေါ်လာတော့သည်။
” ဟင့်အင်း…..မလုပ်….ဟမ်း ”
ကောင်လေး၏ ငြင်းဆိုသံတို့သည် ၀င်ရောက်လာသော လီးကြီးကြောင့် ရပ်တန့်သွားရ၏။ လီးကြီးသည် သူ၏ လျှာလေးအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်တိုက်လို့နေသည်။ ကောင်လေးသည် နှာသံလေးဖြင့် တင်ပါးတို့အား မြင့်မြင့်မြှောက်ထားပြီး သူ့လက်အား အပေါက်လေးထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။
ယောင်ရမ်းနေသော အပေါက်လေးသည် ထန်ထန်၏ လက်ချောင်းအား စုပ်ယူထားသည်။ သုံးယောက်စလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တံတွေးမြိုချလိုက်ရပြီး ရှန်းယွင်သည် အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်းဖြင့်
” နောက်တစ်ချောင်း ထပ်ထည့်လိုက် ”
လျိုကျီချမ်နှင့် ၀မ်ချောင်တို့သည် လူငယ်လေးသည် သူတို့၏ ပစ္စည်းသုံးခုအား လက်ခံခဲ့ပါသော အပေါက်လေးအား သူကိုယ်ပိုင် ကစားပြနေရာ အပျက်ရည်တို့ ပိုစိုစွတ်လာသယောင်။ သူတို့သည် ဆေးလိပ်အား ငြိမ်းသက်လိုက်ပြီး လက်များကမူ ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ထူထဲသော လီးကြီးနှစ်ခုက ထိပ်တွင် အရည်ရွှဲလို့နေပြီး နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော ဖင်ပေါက်လေးထဲသို့ ထိုးသွင်းချင်နေကြ၏။
ထန်ထန်၏ လျှာလေးမှာ လီးကြီအားးလျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်အား အသာလျှော့ရင်း လီးကြီးကို လှုပ်ရှားခွင့် ပြုလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ အမွှေးများနှင့်ကပ်ကာ ရှိလို့နေသည်။ ယောက်ျားကတိုးနံ့တို့က သူ့အား မူးဝေစေ၏။ သူ့လက်ချောင်းများသည် ပိုလို့တောင် မြန်ဆန်လာရပြီး အရည်များက သူ့လက်ချောင်းလေးများပေါ်သို့ ကျဆင်းလာကြသည်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အချိုနံ့လေးက လေထုထဲတွင် ပြန့်လို့လာသဖြင့် လူသုံးယောက်မှာ အသက်ပြင်းပြင်းရှုလိုက်ကြရသည်။
လည်ချောင်းလေးမှာ နွေးထွေးနူးညံ့လှသဖြင့် ကောင်လေး၏ ခေါင်းအား အောက်သို့ ဆွဲချကာ လိုးရင်း အမိန့်ပါပေးလိုက်သည်။
” မင်းရဲ့ အထိမခံတဲ့ နေရာလေးကို ကစားပြ ”
သူသည် တင်ပါးတို့အား လှုပ်ရှားပြီး ကောင်လေးအား ဖြူဖျော့သွားအောင် လိုးချင်နေခဲ့သည်။
” ဟမ်း……”
ကောင်လေးသည် ညည်းညူလိုက်ပြီး လီးကြီးအား လက်ခံရန် ပါးစပ်အား ကျယ်ကျယ်ဟထားပေးခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ပေါက်လေးကိုမူ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက ထိုးမွှေးလို့နေပြီး အထိမခံသော နေရာလေးအား တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် ထန်ထန်မှာ အပြင်းအထန် တုန်ခါနေရပြီး သူ၏ အတံလေးမှာ မည်သူမှ မထိပါဘဲ ပြီးသွားခဲ့၏။
ရှန်းယွင်၏ အမိန့်ပေးနေမှုမှာ မရပ်တန့်သွားခဲ့ပေ။ ထန်ထန်၏ အခုမှ ပြီးမြောက်သွားသည့် အပေါက်လေးကို ဂရုပင်မစိုက်ဘဲ ထိုနေရာလေးသို့သာ ဆက်တိုက်ထိုးသွင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ အပျက်ဆန်သော အပေါက်လေးထံမှ အရည်များ တစ်ခေါက်ပြီး တစ်ခေါက် ပန်းထွက်လာကာ လှုံ့ဆော်လာသဖြင့် ကိုယ်လေးမှာလည်း အပြင်းအထန် တုန်ယင်နေခဲ့၏။ သူ့စိတ်မှာ မုန်တိုင်းထန်နေလေပြီ။
သူ့၏ စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော စွမ်းအားများမှာ ထိပ်ဆုံးသို့ပင် ရောက်နေလေပြီ။ ရှန်းယွင်၏ နားထင်ကြောမှာ တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေပြီး ကောင်လေး၏ ဆံပင်တို့အား ဆွဲကိုင်ကာ ခေါင်းအား ဆွဲမော့လိုက်သည်။ ထန်ထန်၏ မျက်၀န်းနက်နက်တို့မှာ မြူဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူဟည် တင်ပါးတို့အား အသည်းအသန် လှုပ်ခါလိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားထူထဲသော လီးကြီးအား ထန်ထန်၏ နှင်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးထဲသို့ ထိုးသွင်းနေခဲ့သည်။ သွားရည်တို့က အလုံးနှစ်လုံးဖြင့် အရိုက်ခံနေရသော မေးစေ့ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။
ရှန်းယွင်သည် အသက်ရှုမြန်လာပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပြင်းထန်လာခဲ့၏။
နောက်ဆုံး၌ သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ကောင်လေး၏ နူးညံ့သော လည်ချောင်းထဲသို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သူသည် စိုစွတ်သော လီးကြီးအား ဆွဲထုတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။
” မြိုချလိုက် ”
(Arc4) Chapter 4 End
