[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 8 (arc4)

Arc 4 Chapter 8

ဖုတ်ကောင်ရောဂါလှိုင်းတဖြေးဖြေးနီးကပ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခြေစိုက်စခန်းတွင်အခြေအနေများတဖြေးဖြေးတင်းမာလာ၏။ ဘေးကင်းဇုန်ဧရိယာတစ်ဝိုက်အား လျှပ်စစ်ခြံစည်းရိုးများနှင့်ကာရံထားပြီး လုံခြုံရေးတင်းကြပ်သောစစ်ဆေးရေးဂိတ်များကိုလဲ ထားရှိထားသည်။ ကင်းလှည့်အဖွဲ့များသည် ဖုတ်ကောင်များအားချက်ချင်းသုတ်သင်နိုင်ရန် သေနတ်များအား ကိုယ်နှင့်မကွာ အမြဲဆောင်ထားကြ၏။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် မကျရောက်သေးသော‌ ဘေးအန္တရာယ်ကိုကြိုတွေးပြီးအစွန်းရောက်နေကြသည်။အချို့လူများသည် ဖြစ်စဉ်အတိအကျကိုမသိပဲ သူတို့၏လုံခြုံသောအိမ်ရာများမှ စွန့်စားပြီးထွက်ခွာရန်ငြင်းဆိုကာ အိမ်တံခါးများနှင့်ပြတင်း‌ပေါက်များအား သော့ပိတ်ကာ အိမ်တွင်း၌သာပုန်းနေကြ၏။

သို့သော် အသက်ရှင်သူအမြောက်အများသည် သူတို့၏လုံခြုံသောအိမ်များမှစွန့်ခွာခဲ့ကြသည်။ငယ်ရွယ်သောလူငယ်များသည်ကိုယ်ပိုင်လက်နက်ကိုင်များကိုင်ဆောင်ကာတိုက်ခိုက်ရန်ပြင်ကြပြီး အသက်ကြီးသောအဘိုးအဘွားများသည် စက်ချုပ်ခြင်း၊ဆေးကုပေးခြင်းနှင့်ဟင်းချက်ခြင်း စသည့်ထောက်ပံ့ပို့‌ဆောင်‌ရေးများကိုတာဝန်ယူကြ၏။

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင်လူသားဆန်မှုသည် ဘယ်သောအခါမှတိုးတက်မှုရပ်တန့်သွားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင်ယခုအချိန်ကဲ့သို့ကပ်ဆိုးအားရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ခြင်းစီ၏ ထက်မြက်ကျွမ်းကျင်မှုမီးပွားက‌လေးများသည် တဖြေးဖြေးနှင့်တရဲရဲတောက်လောင်နေသော မီးတောက်အဖြစ်သို့ပေါင်းစည်းသွားခဲ့၏။

ထန်ထန်သည် အဆင်ပြေပြေဖြစ်နေသော စခန်း၏မြင်ကွင်းအားကြည့်ကာ စိတ်သက်သာရာရသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွချလိုက်၏။ မူလဇာတ်ကြောင်းတွင် စန်ကျူးသည် မကြာမီရောက်ရှိလာမည့် ဖုတ်ကောင်ရောဂါလှိုင်းအား မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မည်သည်မျှပြင်ဆင်မှုမရှိခဲ့သည့်စခန်း၏ပျက်စီးကျရှုံးခန်းမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သုညနည်းပါးအထိကျဆင်းခဲ့သည်။

ထန်ထန်သည် အနာဂတ်အား အိမ်မက်မှတစ်ဆင့်ကြိုမြင်နိုင်သူအဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ ကောင်းကျိုးရလဒ်အနေဖြင့်မူလဇာတ်ကြောင်းအားဖော်ထုတ်ခဲ့၏။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကိုမှဖိနှပ်ရန်မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ ထန်ထန် အသက်ရှင်နိုင်ရန်အတွက်ကြိုးစားအားထုတ်သူများအား ဤငရဲတွင်အမေ့ပျောက်ခံ၊စွန့်ပစ်ခံ ဝိဉာဉ်များအဖြစ်သို့ကူးပြောင်းသွားမည်ကိုမကြည့်ရက်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုဘဝတွင် စန်ကျူး သည် နောက်တစ်ရက်တွင် ချွီပေါ် ရွှယ် နှင့်တွေ့ဆုံမိပြီး သူလုပ်ပြီးသားအကွက်အတိုင်းပြန်လုပ်မည်လို့ ထန်ထန်မထင်ထားခဲ့ချေ။ ဒီတိုက်ဆိုင်မှုသည်အ‌ရေကြီးသည့်ဇ ဇာတ်ကောင်ထောက်ပံ့မှုအား  မူလဇာတ်လမ်းတွင်ဖြတ်မြင်‌နေရကာ ဇာတ်ဆောင်ရှို၏ သရုပ်အမှန်နှင့်ရုတ်တရက် အမှန်တရားအားနိုးထစေမှုဆီသို့တိုက်ရိုက်ဦးဆောင်နေ၏။

ပြုံးသည်ဟုမဆိုရလောက်သော အပြုံးငယ်တစ်ခုအဖြစ် ထန်ထန်၏နှုတ်ခမ်းဖျားမှာအနည်းငယ်ကွေးသွားလျက်ရှိနေပြီး တစ်ခါတစ်လေမှာ ကံကြမ္မာသည်မရည်ရွယ်ပဲ ဉီးစားပေးတတ်ဟန်တူသည်။

“မင်း ဘာကြည့်နေတာလဲ” လျိုကျိချမ် သည် တဖြေးဖြေးချဉ်းကပ်လာပြီး ထန်ထန်အား အနောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်ရာ သူ၏ဦးခေါင်းအား နိမ့်ချလိုက်သည့်အခါ သူ့အနွေးဓာတ်နှင့် စိုစွတ်နေသည့် ပင့်သက်ရှိုက်မှုများတို့သည် ထန်ထန်၏နားရွက်ဖျားအားပွတ်တိုက်ကာဖြတ်သန်းသွား၏။ သူသည် ပျင်းရိနေသောအသံဖြင့် သူ၏မျက်စိရှေ့၌ရှိနေသည့် နူးညံ့သောနားရွက်လေးအား ကိုက်လိုက်ပြီး “ဘာလို့ နောက်ကျတဲ့အထိပြန်မလာသေးတာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ယုန်ပေါက်လေးကထပ်ပြီးဒေါသမထိန်းချုပ်နိုင်ပြန်ဘူးလား?”

အချိန်ကာလမှာအောက်တိုဘာပင်ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ရာသီဥတုမှာ အေးစိမ့်သည့်အမျိုးအစားသို့ပြောင်းလဲနေပြီးဖြစ်၏။ ထန်ထန်သည်ပါးလွှာသောအဝတ်လေးတစ်ခုသာဝတ်ထားပြီး ယခုမူ ယောကျာ်းသား၏အားပြင်းပြင်းဖြင့်ထွေးပွေ့ခြင်းအားခံထားရကာ ထိုသူ၏လက်‌မောင်းများမှအနွေးဓာတ်သည်လဲတဖြေးဖြေးနှင့် ထန်ထန်၏ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ကူးစက်လာခဲ့သည်။ ထန်ထန်သည် နှုတ်ခမ်းများအား ဆူလျက် ညုတုတုအသံဖြင့် “ဘာလို့ဆို ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ကျင့်ကြတာ…ကျွန်တော်…ကျွန်တော် ထပ်ပြီးအနိုင်ကျင့်မခံချင်တော့ဘူးလို့ပြောပြီးပြီကို..”

” ခင်ဗျား…ခင်ဗျား..တို့က အားအရမ်းသုံးတယ်” ထန်ထန် ရှက်သွေးဖျာပြီး စကားပြောဖို့အခက်တွေ့နေပုံနှင့် “အဲ့တာကိုခဏခဏအကြိမ်အများကြီးထည့်တယ်…”

လျိုကျိချမ် ၏မျက်လုံးများသည် သဘောကျစွာ မှေးကြည့်လျက် ထန်ထန်၏မှတ်ချက်အား ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်၏။ သူ၏ရင်ခေါင်းနက်နက်မှထွက်ပေါ်လာသော သူ၏ရယ်သံသည် တကယ်တမ်းတော့လည်း နားထောင်ရသည်မှာအတော်ပင်ကောင်းလှ၏။

တင်းတင်းကြပ်ကြပ် လျိုကျိချမ်၏ရင်ခွင်ထဲ၌အဖက်ခံထားရပြီး ထန်ထန်၏ဆံနွယ်များသည်လည်းထောင်သွားရကာ “ခင်ဗျားဘာလို့ရယ်နေတာလဲ!”

“ဟုတ်ပြီ…ဟုတ်ပြီ… ကိုယ်တို့အမှားပါ။” လျိုကျိချမ်အရှုံးပေးလိုက်သည်။ ထန်ထန်၏ နားရွက်အားတစ်တိတိကိုက်လိုက်ပြီး “ကိုယ်တို့အဖိုးတန်လေးက ဘယ်လိုအပြစ်‌ပေးချင်လဲ” ဟုဆိုကာ သူ၏တင်းမာနေသော အလုံးအထည်အား ထိုကောင်လေးငယ်လေး၏ သွယ်လျသော ခါးနှင့်ပွတ်တိုက်လျက် ” ဒီချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့တင်ပါးလေးကိုသုံးပြီးအပြစ်မပေးချင်ဘူးလား ” ဟု ခပ်ခပ်ချိုချိုဖြင့်ပြောလိုက်၏။

သူ၏ခပ်ဖျော့ဖျော့နားရွက်ကလေးမှာ လျိုကျိချမ်၏စုပ်ခြင်းခံထားရတာကြောင့် ကြက်သွေးရောင်သမ်းနေကာ လိုချင်တောင့်တနေသည့် ရမ္မက်ဆန္ဒများမှာလဲ တန်တန်၏မျက်ဝန်း၌ကောင်းကောင်းထင်ဟပ်နေသည်။ သူသည်သည်းမခံနိုင်စွာ ညည်းညူမိပြီး သူ၏လက်များမှာလဲ ဖောင်းထွက်နေသည့် အရာအားထိတွေ့ပြီးနေလျက် အသံတစ်ခုပြုကာ “ကိုယ်…ကိုယ်-” လျိုကျိချမ်၏ဝင်သက်ထွက်သက်မှာလဲချက်ချင်းပင်ပိုမိုလေးပင်လာ၏။ သူ၏မျက်လုံးအတွင်းမှ‌ကောက်ကျစ်‌သောအကြည့်နှင့်အတူ ဘောင်းဘီအတွင်း၌လှုပ်ရှားနေသည့်အရာမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။ ထို့နောက် ထန်ထန်သည် ရူးမိုက်စွာဖြင့် “ကျွန်တော် မလုပ်ချင်ဘူး” ဟုသူပြောစဉ် လျိုကျိချမ်သည် သူ၏ အံ့ဩစရာကောင်းသော လိင်တံ၏ကောက်ကြောင်းအား တင်းကြပ်စွာကိုင်လိုက်၏။

“အား.. ”  လျိုကျိချမ်တစ်ယောက် ခပ်တိုးတိုးညည်းသံအားထုတ်လွှတ်၍ မသိစိတ်မှ ထန်ထန်အား ဖက်ထားသည်ကို လွှတ်ကာ  ထန်ထန်၏ အသက်ရှူသံကိုဖမ်းမိရန်  တိုင်ဆီသို့တွန်းကပ်လိုက်သည်။ “ဟေး….ဘေဘီ..မင်း…” သူ့ကိုယ်သူထိန်းချုပ်နိုင်ရန်ကြိုးစားလျက် ထန်ထန်အား မဖွယ်မရာအပြုအမူမလုပ်မိစေရန် သူသည်းခံနေရ၏။

ထန်ထန် ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး သူဖက်ထားသည်ကိုလွှတ်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် လျိုကျိချမ်၏ရင်ခွင်ထဲမှခုန်ထွက်လာကာ … သူသည်ထန်ထန်၏ခါးအား လက်တစ်ဖက်ဖြင့်လှမ်းဖက်ထားရပြီး ထန်ထန်ကမူ လျိုကျိချမ်၏မျက်နှာအား အစအနောက်သန်သည့် ကောင်ငယ်လေးသဖွယ် ကြည့်ကာ “ခင်ဗျားထိုက်နဲ့ခင်ဗျားကံပဲ! ကျွန်တော့်ကိုအနိုင်ကျင့်ဖို့ဘယ်သူကခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားတွေထုတ်သုံးခိုင်းလို့လဲ?”

“ထန်ထန်” တည်ကြည်ပြီးသာယာသောထိုအသံမှာ ထန်ထန့်အား ခန္ဓာကိုယ်ကင်စားခံရမည်ကိုကြောက်ရွံ့နေသည့် ယုန်ပေါက်လေးကဲ့သို့ တောင့်တင်းကာရပ်တန့်သွားစေ၏။

“အဲ့အတိုင်းပဲရပ်နေ”

ထိုလူသည်ယုန်ပေါက်လေးအား စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် ထိုနေရာမှာတွင်အေးခဲစေသည်။ ထန်ထန်သည် စိတ်တိုသွားရကာ “လာပြန်ပြီ!ထပ်ပြီးတော့.. ခင်ဗျားဘာလို့ ခင်ဗျားရဲ့စူပါပါဝါတွေကို ဖုတ်ကောင်တွေကိုသတ်ဖို့မသုံးပဲကျွန်တော့်ကိုပဲလာရှုပ်နေရတာလဲ!”

ရှန်းယွင်သည် သူ၏ရွှေရောင်အနားကွပ်ထားသည့် နှာတံပေါ်မှမျက်မှန်အား တွန်းတင်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မတ်တပ်ပင်ဖြောင့်အောင် မရပ်နိုင်ပဲ ဝမ်ချောင်အား ကူကယ်ရာမဲ့နေသည့်အကြည့်ဖြင်ြ ကြည့်နေသော လျိုကျိချမ် အားမြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ယုန်ပေါက်လေးသည်တကယ့်ကိုရက်စက်တာခံရတော့မည့်ပုံ။

ထိုစဉ် လျိုကျိချမ်၏အရာသည် နာကျင်သောကြောင့်တစ်ဆက်ဆက်တုန်နေပြီး သစ်သားတိုင်သည် သူဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ထင်ရှားသောလက်ဗွေရာများပင်ပေါ်နေလေပြီ။‌ နောက်ဆုံး သူ့ကိုယ်သူစိတ်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီးနောက် ထန်ထန်ဆီသို့လမ်းလျှောက်သွားပြီး ထိုကောင်ငယ်လေး၏ မေးစေ့အားပင့်ကိုင်ကာ သူ့ဦးခေါင်းအား အနည်းငယ်ငုံ့လျက် နှင်းဆီပန်းရောင်သမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးအား ပြင်းထန်စွာကိုက်လိုက်၏။

“ဟင့်” ထန်ထန် နာကြင်သောကြောင့်ငိုမိသည်။သူမျက်လုံးများသည် ပြင်းထန်စွာနမ်းခြင်းခံရသောကြောင့်နီရဲလာ၏။ လျိုကျိချမ်၏ ချွန်ထွက်သောသွားများသည်သူ၏ နူးညံ့သောနှုတ်ခမ်းသားအား ထိုးဖောက်ကာ သွေးများထွက်လာပြီးနောက် ထိုလူ၏လျှာနှင့်လျက်ခြင်းကိုခံရပြီး မြိုချလိုက်သည်။ သူတို့၏ ပူနွေးကာစိုစွတ်နေသည့်အငွေ့အသက်များက ရောယှက်နေပြီး သူတို့၏ တောက်လောင်နေသည့် ရမ္မက်များပါနေသော အနမ်းမှတစ်ချက်တစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံများသည် လူတိုင်းကိုအရေပျော်စေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လူအနည်းငယ်ရှိနေပြီး  ဖြတ်သွားဖြတ်လာအချို့ကပင် သူတို့၏ခေါင်းများအားငိုက်စိုက်ချသွားကာ လမ်းမြန်မြန်လျှောက်သွားကြသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် သူတို့၏ခေါင်းများအား သဲထဲပင်စိုက်ထားချင်နေပြီးမည်သူ့မျှ ထိုမြင်ကွင်းအားမကြည့်ရဲကြပေ။ သို့သည့်တိုင် လူစွမ်းကောင်းအချို့မှာ ထန်ထန်အား အခြေစိုက် ခန်း၏အဝင်အဝမှချောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဆုံးတွင်ဘာဖြစ်သွားသနည်း။ အဲ့ဒီ့နတ်ဆိုးလိုလူက သူတို့၏မျက်လုံးတွေအား ဖောက်ထုပ်လိုက်သည်မဟုတ်ပေလော။

“တော်သင့်ပြီ” ဝမ်ချောင်ကဆိုလျက် အေးအေးဆေးဆေးချဉ်းကပ်လာပြီး ထန်ထန်၏ အနည်းငယ်အေးစက်နေသော နှာတံအားဆွဲလိမ်လိုက်ကာ “အပြင်မှာအေးနေတာကို မင်းက အပေါ်ဝတ်မပါပဲထွက်လာတယ်ပေါ့”

ဝမ်ချောင်ဆွဲလိမ်လိုက်သောကြောင့်ထန်ထန် ညည်းသံသဲ့သဲ့ထွက်သွားပေမယ့် သူ မလှုပ်ရှားနိုင်တာကြောင့် ထန်ထန်သည် ထိုသူတို့အား လူဆိုးကောင်တွေ၊ သားရဲတွေ၊ ဘောင်းဘီထဲ ဆိုးရွားတဲ့သတ္တဝါထည့်ဖွက်ထားတဲ့သူတွေဟုဆိုကာ ခပ်ဖွဖွပဲဆူနိုင်၏။

ထိုကောင်ငယ်လေး၏အသံသည် လတ်လတ်ဆက်ဆက်ချက်ထားသည့် စေးကပ်ကပ်ထမင်းကဲ့သို့နူးညံ့သည်။ ရှန်းယွင်၏မျက်နှာ၌ရှိနေသောအပြုံးသည်ပို၍ပင်ကြီးလာလျက် “ဒါဆိုလဲပြန်ပြီးအဲ့ဒီ့သားရဲတွေနဲ့ဂိမ်းဆော့ရအောင်”သူညင်ညင်သာသာပြောလိုက်၏။

“ခင်ဗျား….” ထန်ထန်၏မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားရကာ ထိုသို့ အရှက်မရှိသည့်လူများ ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိနေသည်အား မယုံနိုင်ဖြစ်နေ၏။

…..

“ဝူး…လူဆိုးတွေ” ထန်ထန်သည်ညည်းညူလျက် သူ၏မျက်နှာမှာ ကြက်သွေးရောင်အိပ်ယာခင်းပေါ်တွင် ပွတ်တိုက်သွားသည်။

အဖြူရောင်ပြတင်းပေါက်၏မျက်နှာ‌ပြင်သည်နေအလင်းရောင်ကိုအလင်းတန်းသဖွယ်ဖြတ်သွားခွင့်ပြုနေ၏။ ကြက်သွေးရောင် အိပ်ယာခင်း‌ပေါ်တွင် ကျီစယ်စွာလူးလိမ့်နေပြီး နှင်းကဲ့သို့ဖြူဖျော့နေသည့်ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အမဲရောင်ပိုးသားအကျီအောက်တွင်ရှိနေ၏။ ထိုကောင်ငယ်လေး၏ မျက်လုံးများမှာရမ္မက်များနှင့်ပြည့်နေပြီး နူးညံ့သောအိပ်ယာပေါ်သို့ဒူးထောက်လျက် မထိန်းချုပ်နိုင်စွာ သူ၏ပေါင်နှင်တင်ပါးအားကားထားသည်နှင့်တပြိုင်နက်ချိုသာ‌တဲ့ညည်းသံများဟာလည်း သူ၏လည်ချောင်းမှထွက်ပေါ်လာသည်။

‌ဖောင်းကာလုံးပြည့်နေသည့် တင်ပါးနှစ်ခုအကြားတွင်ရှိနေသော ပန်းနုရောင်ပန်းပွင့်လေးမှာ  ထိုလူ၏ထူထဲပြီးမာကြောနေသောလိင်တံနှင့် အဝိုင်းပေါက်ဖြစ်အောင်ဆွဲချဲ့ခံနေရ၏။ နူးညံ့သောအသားများက တစ်ဆက်ဆက်တုန်နေပြီး အရည်များသည်လဲထိုးသွင်းလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် စိမ့်ထွက်လာကာ အိပ်ယာခင်းအားစိုစွတ်ပြီးစွန်းထင်းစေသည်။

“တကယ်ကိုလှတာပဲ” ဝမ်ချောင်၏အသံမှာသန်မာနေပြီး သူ့အကြည့်အား သူ့လီး အပေါက်ထဲဝင်ထွက်နေသည့်ဆီကိုပို့ထား၏။ သူဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဆောင့်သည်နှင့် တစ်ခါ ထုတ်လိုက်တိုင်း သူ့လီးအား နူးညံ့သည့် အသားမှညှစ်ထားပြီး ချိုမြိန်ကာ ညစ်ညမ်းသော အနံံအား ထုတ်ပေးနေသည်။

“အာ့..ဟာ..အား ခင်ဗျားရဲ့အစွမ်းကိုမသုံးနဲ့” ထန်ထန်အိပ်ရာပေါ် တွင်ဒူးထောက်ချက်ာ မျက်နှာမှ မျက်ရည်များစီးကျလာနေ၏။ သူ့အပေါက်ထဲမှ ကြီးမားသောအရာမှာ ပူလောင်နေကာ သူ့အူမကြီးအားရူးလောက်အောင်ကို အရည်များထုတ်ကာ သာယာစေလျက်ရှိသည်။

ဝမ်ချောင်၏ လည်စလုပ်များလှုပ်ရှားသွားရပြီး ကောင်လေး၏နောက်ကြောအားဖိချလိုက်ကာ သူ့လီးအား မညှာမတာ မွှေတော့၏။ ထန်ထန်ရှက်သွေးဖြာကာ ညည်းညူလျက် သူ့ဖင်လေးအားမြှောက်ပေးရင်း အမည်းရောင်ဇာများကာထားသည့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းနေလေသည်။

လျိုကျိချမ် ကုတင်အစွန်းတွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ပြီးပြုံးကာ သူ့လီးနှင့်အကြောများအား အကူညီပေးနေ၏။ သူကျီစယ်ဟန် ကောင်လေး၏ ရှက် သွေးဖြာနေသောပါးလေးအားထောက်ကာ “ထန်ထန် လာပြီးမင်းလျှာကို ဒီသတ္တဝါ အပေါ်လာသုံး”

ရေအမှတ်မှာ ထန်ထန့်နှုတ်ခမ်း ဂလင်းအားတိုက်မိသည်နှင့် တိုက်မိကာ လိင်ဟော်မုန်းနံ့များ ထန်ထန် ဉီးနှောက်ထဲသားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ဝင်လာပြီး ဆုရမင်းသားထန်ထန်အား ဝမ်ချောင်ကြောင့် စိတ်ကြွနေမှုများအား လက်ရှိအခိုက်အတန့်သို့ပြန်ရောက်စေသည်။ သူဤအနံံကိုကြိုက်ကာ လောဘတကြီးပင် ရှူချင်မိ၏။

သို့သော် ကောင်လေးမှာ လျိုကျိချမ်အား ကျီစယ်ဟန်ကြည့်၍ သူ့အသံမှာ ငြင်းဆိုဟန်ပြောလိုက်သည် “ငါ..ငါမလိုချင်ဘူး” သူ့နှုတ်ခမ်းနုနုတို့ဟကာ လျှာဖြင့် ထိုအရာအားစနောက်စွာလျက်လိုက်၏။

လျိုကျိချမ် သည်ထန်ထန့် မေးအားဆုတ်ကိုင်ကာ မျက်လုံးများမည်းနက်သွားပြီး အားနှင့်ဆောင့်တော့သည်။ ထန်ထန်ကြောင်သွားကာ သူ့ လည်ခေါင်မှာတုန်ယင်နေပြီး ဝန်ဆောင်မှုအပေးခံထားရသော လီးမှာသူ့အာခေါင်အားထိုးသွင်းနေ၏။

“အရမ်းကောင်းတယ်” ကောင်လေး၏ကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဝမ်ချောင် နှင့် လျိုကျိချမ် ချီးကျူးဟန်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရှန်းယွင်သူ့နှုတ်ခမ်းအားလျက်ကာ ကျောက်စိမ်းရောင် နွယ်ပင်များမှာ ထန်ထန်ခြေအား ရစ်ပတ်ထားကာ အပင်ခြေမှ ထိုလူနှစ်ယောက်အား ပူးပေါင်းလာခဲ့၏။ သေးငယ်သောအပေါက်လေးမှာ လီးများဖြင့်ပြည့်နေပြီး အနွယ်များဖြင့် အားနှင့်အဖွင့်ခံရကာ ထန်ထန်အား အသက်ရှူမြန်စေသည်။ သူ စကားမပြောလိုက်ခင် သူ့ပါးစပ်အား လီးနောက်တစ်ခုရောက်လာပြီး သူလုပ်နိုင်သည်မှာ တုန်ယင်ကာ တင်ပါးအားဝေ့ယမ်းခြင်းသာရှိ၏။

“ကလေးလေး..”

သူ၏တင်ပါးများကို အားမာန်အပြည့်နှင့် ထိုးသွင်းလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ချောင်၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများက တောင့်တင်းသွားရကာ ထန်ထန်ကိုလည်း မထိတထိကျီစယ်လိုက်သည်။

“မင်းကအရမ်းအပျက်ဆန်တာပဲ.. လော်ကြီးကြီးယောင်္ကျားတွေကို ရှာဖွေပြီး ဆက်ဆံချင်နေတဲ့ အနက်ရောင်ပိုးသားဝတ်ထားတဲ့ ဣန္ဒြေသိက္ခာမရှိ အပျက်ကောင်လေးလိုမျိုးလေ..”

ညစ်ညမ်းသောစကားများ ပြည့်နှက်နေသည့် သူ၏ရမ္မက်သွေးကြွချင်စရာအသံကြောင့် ကောင်ငယ်လေးမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားရပြီး သူ့ခရေပေါက်လေးကိုတောင် ကျုံ့ညှစ်ထားမိသည်။ သူ၏ နူးညံ့သေးငယ်သော လိင်တံလေးမှာလည်း ပေါက်ကွဲလုမတတ် သုတ်လွှတ်နေသည့်အရှိန်ကြောင့် ယမ်းခါနေပြီး သူ့အနက်ရောင်ဇာဝတ်စုံလေးမှာဝောာင် သုက်ရည်များ ဖိတ်စင်ကုန်ရ၏။

“ရှီး..” သူ့အနောက်ပေါက်ကို ထိုးသွင်းနေသော ယောင်္ကျားနှစ်ယောက်က သာယာမှု‌ကြောင့် မောဟိုက်စွာပင့်သက်ရှိုက်ရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ခံစားမှုလေးကို အရသာတွေ့နေကြသည်။ ရှန်းယွင်၏ အကြည့်များက နက်မှောင်သွားပြီး သူ့လိင်တံရှိ အကြောများက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုမိုကျယ်ကားလာ၏။ ထိုသည်နှင့်  ဝမ်ချောင်၏ ပူပူနွေးနွေးလိင်တံကိုပွတ်တိုက်ရင်း ထန်ထန်၏ အပေါက်ကလေးထဲသို့ တစ်ပြိုင်တည်း ထိုးသွင်းနေကြတော့သည်။

“အမ်း..အား..”

ကြမ်းကြုတ်သည့် ခရမ်းရောင်လိင်တံကြီးက ထိုးသွင်းလာသည့်အခါ မျက်ရည်များဝဲကာ အော်ညည်းလိုက်မိ၏။ တစ်ချောင်းက ပူကျစ်နေပြီး သူ့အတွင်းသားများကို မွှေ့နေသည်။ နောက်တစ်ချောင်းက မညီညာသောမျက်နှာပြင်နှင့် အမွေးသေးသေးလေးများရှိနေသောကြောင့် ယားယံသည့် အထိအတွေ့ကို ခံစားနေရလျက်။ သူနောက်ထပ်,ထပ်ပြီး တဏှာရာဂမှာ မမွေ့လျော်နိုင်တော့သည်အထိ သူ့၏ဆန္ဒများကို ဖျက်ဆီးပစ်ကာ ဒီလူတွေ သူ့ကို ပိုကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းသာ လုပ်ပစ်ပါတော့ဟုပင် သူတောင်းတမိသည်။

ကောင်ငယ်လေး၏ လည်ချောင်းတစ်လျောက်ကို သူ့လက်ဖြင့် ပွတ်သတ်ရင်း လျိုကျိချမ် သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်၏။ ယခုမူ သူ၏ကြီးမားလှသောလိင်တံကြီးက တမူထူးခြားသည့် အကျုံ့အဆန့်လုပ်နိုင်သော နေရာလေးအား ဒုတိယအပေါက်လေးသကဲ့သို့ ဖွင့်ဟနေစေသည်။ “ကလေးလေး..ထန်နေ‌တဲ့တိရိစ္ဆာန်သုံးကောင်ဆီက အလုပ်ခံနေရတာက မင်းလေးကို တိမ်တွေပေါ်ရောက်‌သလို ခံစားရလောက်တဲ့အထိ ကောင်းစေတာလား” သူက ညို့ချက်ပြင်းစွာ ထိကပါးရိကပါးပြောလိုက်ပြီး “မင်းရဲ့အပျက်ဆန်တဲ့ဖင်လေးဆီ ကိုယ်တို့ အကြွေးတင်သွားပြီကွာ”

“အားး..”

သူ့ခရေပေါက်ထဲရှိ ထုထည်ကြီးမားလှသောအရာကြီးနှစ်ခုက ပိုလို့တောင် ကြမ်းတမ်းလာပြီး သူ့အတွင်းဖက်ဆုံးနေရာအထိ အဆက်မပြတ်ဆောင့်နေကြ၏။ ထူထဲပြီး ရှည်လျားသော တစ်ချောင်းက ထိုးသွင်းပြီး ထိပ်ဖျားကိုပါ အဆုံးထိ ဆွဲထုတ်လိုက်စဉ် အမွေးအမျှင်များနှင့် ပူကျစ်ပြီး ဖောင်းကားနေသော တစ်ချောင်းက သူ့အတွင်းသားများကို ကုတ်ခြစ်နေလေသည်။

ထန်ထန်၏ကိုယ်လုံးလေးက တသိမ့်သိမ့်တုန်နေကာ သာယာမှုကြောင့် စိတ်တောင်လွတ်တော့မလိုပင်။ သူ၏စအိုပေါက်လေးထဲက အပျက်အရည်များကို ဖြန်းပက်လိုက်သကဲ့သို့ မရပ်မနား ပန်းထွက်လာ၏။

ထန်ထန်၏ အရည်များအဖြည့်ခံထားရသော အပျက်ဆန်သည့် စအိုပေါက်လေးက သူတို့၏ထိုးသွင်းခံများကို ကောင်းကောင်းခံနိုင်စွမ်းရှိနေပြီပင်။ ဝမ်ချောင်နှင့် ရှန်းယွင်တို့ သာယာမှုကြောင့် မြီးညှောင့်ရိုးများထဲအထိ တဆစ်ဆစ်ကျဉ်တက်လာပြီး ဝမ်ချောင်၏ ဝင်သက်ထွက်သက်များ ခက်ထန်လာ၏။

ထန်ထန်၏ အနောက်ပေါက်ထဲသို့ တမူထူးခြားကာ ပူကျစ်နေသည့် သူ့လိင်တံကြီးက ဝင်ချည်၊ထွက်ချည် ထိုးဆော်နေသောကြောင့် သူ့ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများ တဆတ်ဆတ်တုန်ရီလာပြီး ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ သုက်ရည်များ ဖြန်းပက်လိုက်တော့သည်။ ရှန်းယွင်၏ ကြမ်းနေသောအမွေးများက ထန်ထန်၏ အနောက်ပေါက်ထဲကို ယားယံပြီး မရိုးမယွခံစားရစေသောကြောင့် သူတို့၏ ကျူးကျော်မှုများကို ရှောင်ရှားချင်နေပါသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို ပိုပြီးနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးဆောင့်လာစေရန် အငမ်းမရဖြစ်မိ၏။

တောက်ပသော နေ့အလင်းရောင်ထဲရှိ အိပ်ခန်းထဲမှ ကြက်သွေးရောင်အိပ်ယာပေါ်တွင် ကောင်ငယ်လေးက သူ့ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဟပြီး လူကြီး၏ လိင်တံကို အငမ်းမရစုပ်မျိုနေသည်။ သူ့အနက်ရောင်ဇာဝတ်စုံလေးက စုတ်ပြဲနေပြီး သူ့လည်တိုင်လေးပေါ်တွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ဖန်တီးထားသည့် အနီရောင် အမှတ်များ ရှိနေ၏။ သူက ဒူးထောက်ထားကာ တင်ပါးလေးကို မြှောက်ထားပြီး ထူထဲရှည်လျားသည့်အတံကြီးနှင့် ကျောက်စိမ်းရောင်မကောင်းဆိုးဝါးအတံကြီးဆီက ထိုးသွင်းခံနေရသောကြောင့် အပျက်အရည်များက တဗွက်ဗွက်စင်ကျနေတော့သည်။

“ဖာ့ခ်”

ကောင်လေးက သူ့ကို စိတ်ပါလက်ပါ ပြုစုပေးနေသောကြောင့် ပြင်းထန်သောသာယာမှုလှိုင်းများတိုးလာကာ လျိုကျိချမ်၏ နားထင်ကြောများ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာ၏။ သူ ပြင်းထန်စွာ ဝင်သက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ကောင်လေး၏ ပါးစပ်သေးသေးလေးကို ထည့်ဆောင့်စရာ အပေါက်တစ်ပေါက်ကဲ့သို့ အသုံးချကာ ဆောင့်သွင်းပစ်တော့သည်။

ထန်ထန်၏နှာခေါင်းလေးက တရှုံ့ရှုံ့ဖြစ်နေပြီး သူ့နှင်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးကို ကြမ်းကြုတ်သည့်လိင်တံကြီးဖြင့် အချဲ့ခံထားရ၏။ သူ၏ဖြူစွတ်နေသောကိုယ်လုံးလေးပေါ်ကို ရမ္မက်ဆန်သည့်အမှတ်အသားများ တူးဖော်ထားကြပြီး ပြဲစုတ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံလေးပေါ်တွင်တော့ နို့နှစ်ကဲ့သို့အဖြူရောင်အရည်များ ပေကျံနေသည်။ တဏှာအဆန်ဆုံး မြင်ကွင်းမှာ ကောင်‌လေး၏ ဗိုက်သားချပ်ချပ်လေးက လိင်ဆက်ဆံဖို့ ဆာလောင်နေသော ဗိုက်ကြီးသည်အပျက်မတစ်ယောက်လို အရည်များဖြည့်ဖောင်းကားနေသည့် မြင်ကွင်းပင်ဖြစ်၏။

လျိုကျိချမ်မှာ ကောင်လေး၏ ခေါင်းကိုဆွဲကိုင်ထားပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးသွင်းတော့သည်။ သူ့အသက်ရှုသံများက ပိုမိုကြမ်းရှလာပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမြန်ဆန်လာ၏။ နောက်ဆုံးတွင် အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကောင်ငယ်လေး၏ နူးညံ့သော လည်ချောင်းထဲသို့ သုက်ရည်များ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

“ဟူး..စောက်ရမ်းကောင်းတယ်”

လျိုကျိချမ်က အသက်ရှုသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထောင်မတ်နေသေးကာ သူ၏စိုစွတ်သည့် လိင်တံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်၏။
.

“အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..”

ထန်ထန်၏ မျက်လုံးများက ရဲတွတ်နေကာ နှစ်ခါတောင် ချောင်းသီးသွားသည်။ ထို့နောက် အမိန့်ပေးသံကို စောင့်မျှော်ကာ ပါးစပ်နှင့်အပြည့် ပရိုတင်းအနှစ်များကို မျိုချလိုက်တော့သည်။

“အွန်း..မလုပ်ပါနဲ့”

ထန်ထန်၏ ကိုယ်လုံးလေးက တုန်ရီလာပြီး ငိုရှိုက်ကာ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် မော့ကြည့်သည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး..အရမ်းမဆောင့်ပါနဲ့”

“မင်းရဲ့ဖင်လေးက အရမ်းကြပ်နေရောပဲ..ဟူး..။ ဖြဲထားလိုက်စမ်း ကိုယ်မင်းကို အရမ်းကောင်းသွားမယ့် အတွေ့အကြုံလေးတစ်ခုပေးမယ်” ဝမ်ချောင်မျက်လုံးများအနီရောင်ပြောင်းသွားကာ ဆဲဆိုပြီး သူ၏လက်ကြီးဖြင့် နူးညံ့နေသောအဖြူရောင် ဖင်လေးများအား ဂျုံနယ်သကဲ့သို့နယ်နေသည်။ ကောင်လေး၏ငြင်းဆိုမှုကိုစောင့်မနေဘဲ သူ့လီးကြီးအား ပိုပို၍မြန်မြန် ထိုးထည့်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင် သူ၏ လေစွမ်းအားအား သေချာထိန်း၍ သူ့ခါးနှင့်တင်ပါးအား နောက်ခံပုံချန်ခဲ့မတတ်ပင် မြန်မြန်လှုပ်ရှားနေ၏။ မြန်ဆန်ကာအားပါသော ဆောင့်ချက်များမှာ အသားရိုက်သံများအားပြုလုပ်နေကာ ညစ်ညမ်းအရည်များကျသည်ကိုလျစ်လျူရှုကာ ဂလင်းကြီးနှင့်ထန်ထန်၏ ဖင်ပေါက်အား တိုက်မိနေသည်။

“အား!!” ထန်ထန်သည် အထွတ်အထိတ်ရောက်သည်နှင့် တုန်ရင်ကာ အော်လိုက်မိ၏။ သူ့စိတ်ထဲ၌ အလင်းရောင်တစ်ခုပေါက်ထွင်သွားကာ သူ့လိင်တံသေးသေးလေးမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရီနေလေသည်။ သူ့အပေါက်လေးမှာ လီးကြီးအားရစ်ပတ်နေပြီး နွယ်ပင်များမှာ စိတ်ပါမှုကြောင့် ဖောင်းကြွနေကာ ဆောင့်ချက်တိုင်းညစ်ညမ်း အရည်များအားထုတ်သည်။

အထွတ်အထိပ်ရောက်ပြီးနောက် အပေါက်လေးမှာပြန်ကြပ်လာကာ ဝမ်ချောင်နှင့် ရှန်းယွင် တို့အား နာကျင်မှုေရာ သာယာမှုပါခံစားရစေသည်။ သွားများအားကြိတ်ထားကာ လီးနှင့် နွယါပင်များသည် ထန်ထန်၏အူလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် နာနာဆောင့်နေ၏။ ဝမ်ချောင်၏ လေစွမ်းအားမှာ ထန်ထန်အားရူးလောက်အောင်ဖြစ်စေကာ ညည်းသံများအဆက်မပြတ်ထုတ်လွှတ်ကာ သူ့အပေါက်လေးမှ အရည်များ ဆက်တိုက်ထုတ်စေသည်။

ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်လေးမှာ အပူရည်များဖြင့် ပြည့်သွားကာ ထန်ထန်တစ်ဖက်လှည့်၍ အိပ်ရာပေါ်တွင်လှဲကာ အားနည်းကာ မောဟိုက်နေပေသည်။

သူ့ခြေထောက်များမှာ ကျယ်ကျယ်ဟထားပြီး အမည်းရောင်ဇာဝတ်စုံမှာ အမှတ်များနှင့် ရာဂတက်ကြွနေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်တွဲလျောင်းကျနေသည်။ တစ်ချိန်က ဖြူစင်သောအေပါက်လေးများ အဝိုင်းအပေါက်ကြီးအဖြစ်ပြောင်းသွားကာ လီးကြီး၏ မညှာမတာ ဆောင့်မှုကြောင့်နီရဲကာ သုတ်ရည်များထုတ်နေ၏။

ထန်ထန်မျက်လုံးများမှာ မြူစိုင်းနေကာ စိတ်ကျေနပ်သော အမူအရာမှာ သူလှဲလိုက်သည်နှင့် ပေါ်လာပြီးမည်သည့်အချိန်မှန်းမသိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူအထွတ်အထိပ်အားသေချာ မခံစားခင်ပင် လျိုကျိချမ် သူ့နှုတ်ခါးအားစုပ်ကာ ကိုက်လိုက်ပြီး သူ့လီးအား ထန်ထန့်အပေါက်ထဲသို့ထိုးသွင်းလိုက်၏။

“အား..” ဒီတိရစ္ဆာန်သုံးကောင် !

(Arc4) Chapter 8 End