Little Creampie:
Chapter 34

သူတို့ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်းဝမ်လင်သတိထားမိလိုက်တာက ကျင်းလော့ကအရမ်းကိုမူးနေသည်ဆိုတာပင်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကမြင့်နေရုံတင်မကဘဲ မျက်လုံးတွေကလည်းဝေဝါးနေ၏။

ဒါပေမယ့် အရမ်းရယ်စရာကောင်းသည်က ကျင်းလော့သည်ဘာမှမဖြစ်သလိုမျက်နှာပြောင်တည်တည်နှင့် ဂိမ်းဆက်ကစားနေနိုင်သေးတာပင်။

ဒီလောက်အဆော့သန်တဲ့သူလား?

ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ရဲ့ချောမောလှပသည့်အမျိုးသမီးဟန်ပုံရိပ်အား သတိရလျက်၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာလက်တစ်ဖက်နှင့် ကျင်းလော့အား တွန်းကာ အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည်

“ဝေးဝေးနေပါ”

တွန်းလှန်ခံရပြီးနောက် ကျင်းလော့မျက်လုံးများက အနည်းငယ်ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။ ရှောင်းဝမ်လင်၏ ငြင်းပယ်မှုကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဟန်ရှိ၏။

ကျင်းလော့က ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လက်ဖက်စိမ်းနှင့် ဖြားယောင်းမှုအကြောင်းကိုသာ တွေးနေမိသေးသည်။ သို့သော် ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာဆုတ်ယူကာ ဝေးရာသို့ ခွာလိုက်သည်။

သူ၏လက်သည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်မောင်းနှင့် ကွာဟသွားကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းလော့က ဘာမှမရှိတော့သည့် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ မူးနေသော ဦးနှောက်တွင် အကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း မရှိသလောက်ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်… စိတ်မပါဖြစ်နေမိသည်။

အေးစက်တည်ကြည်နေတတ်သော ထိုလူငယ်၏ စိတ်ထားမှာ ယုတ်လျော့သွားပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းသလို ဖြစ်နေ၏။ ခဏတာ ငြိမ်နေပြီးနောက် သူက ထပ်မံခုန်တက်လိုက်ပြန်သည်။

ကျင်းလော့က ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မူးနေသော အသက်ရှူသံများဖြင့် သူ့အနားကို ကပ်လာကာ ကပ်ငြိပြောလိုက်သည်-
“ဒါဆို… ငါ မင်းရဲ့ရည်းစားဖြစ်လို့ရမလား?”

ကျင်းလော့၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်တည်ကြည်နေသော်လည်း တောက်ပကာ နီရဲနေသော ပါးပြောင်လေးများက သူ၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသည်။ သူသည် ရှောင်းဝမ်လင်အား အရုပ်တစ်ခုကို ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ အသံအနေအထားမှာ အေးစက်လွန်းသဖြင့် ရှောင်းဝမ်လင် ငြင်းပယ်လျှင် ချက်ချင်းပစ်ထုတ်မည့်အရိပ်အယောင်ပြသော်လည်း နောက်ဆုံးစကားလုံးများမှာမူ နူးညံ့စွာ တုန်ခါနေခဲ့သည်။

အနီးအနားရှိ အယ်လ်ဖာများဖြစ်သည့် အရပ်ပုပုအယ်လ်ဖာနှင့် အခြား အယ်လ်ဖာများမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများပြူးကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ဒါ… ဒါက သာမန်အချိန်က ကျင်းလော့နဲ့ လုံးဝမတူဘူးဟ!

သူဒီလောက်တောင်ဖွင့်ဟပြောရဲတာလား?!

ရှောင်းဝမ်လင်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနှင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်တတ်သူဖြစ်သည်။ ကျင်းလော့ သူ့အားပွေ့ဖက်ထားသည်ကို ခွင့်ပြုထားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အနည်းငယ်ဖုံးကွယ်ထားသော ပြုံးရိပ်တစ်ခုပါလာ၏။
“စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါမယ်”

ကျင်းလော့၏ ခါးမှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသည်။ ကြံ့ခိုင်သော ကြွက်သားများမရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး အားမစိုက်ဘဲနေလျှင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပျော့အိလှသော အထိအတွေ့ရှိသည်။

သူ၏ ပွေ့ဖက်မှုထဲတွင် မရင့်ကျက်သေးသော စမ်းသပ်လိုစိတ်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ကျင်းလော့၏ ဦးနှောက်သည် အရက်နှင့်ရောနှောထားသော သစ်သီးဝိုင်ကြောင့် မှုန်ဝါးနေပြီး အသိစိတ်မှာ နှေးကွေးနေသော်လည်း၊ သူ၏လုပ်ရပ်များက စဉ်းစားဉာဏ်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့သဘာဝအတိုင်း ရှက်တတ်နေသေး၏။ ပွေ့ဖက်သည့်အခါတွင်ပင် ခိုင်မြဲစွာ မထိန်းထားဘဲ၊ ညင်သာစွာသာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး တစ်ဖက်လူကို တွန်းထုတ်နိုင်သည့် နေရာလပ်ချန်ထားပေးသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သောအမူအရာရှိနေသည်။ သူသည် ကောလင်ကျစ်ဟွား*၏ ဇာတ်ကောင်အပြုအမူအား အတုယူကာ လက်များကို အိတ်ထဲထည့်ထားလိုက်၏။

တကယ်တော့ ရှောင်းဝမ်လင်သည် ကျင်းလော့ကို ခေါ်သွားရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဂိမ်းမျိုးကို သူစိတ်ဝင်စားခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ကျင်းလော့၏ အမူအရာကိုမြင်ပြီးနောက် သည်းခံစွာဖြင့် သူ့နှင့်အတူ ဂိမ်းဆက်ကစားပေးနေခဲ့၏။

ဂိမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ်ကစားပြီးနောက်၊ အရက်သောက်ခြင်းနှင့် ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်သည့် ကတ်များဖြင့် အဆင့်ဆင့်ပြီးသွားသောအခါ၊ ရှောင်းဝမ်လင်သည် ဂိမ်းမှ စောစီးစွာ ထွက်ပြီး ဘေးမှကြည့်နေကာ ကျင်းလော့အား အချိန်ကောင်းတစ်ခုရှာပြီး ခေါ်သွားရန် အစီအစဉ်ဆွဲနေခဲ့သည်။

အရပ်ပုပုနှင့် အယ်လ်ဖာက သွားဖြီးပြုံးပြီး ကြွေးကြော်လိုက်သည်
“မင်းတို့ထဲကတစ်ယောက်ယောက်အဖြောင့်ဖြစ်နေရင် နိုင်ပြီ!”

ကျန်ရစ်ခဲ့သော (၈)ယောက်ထဲတွင် ကျင်းလော့လည်းပါဝင်နေ၏။ ဤအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သူများမှာ သာမန်လူများမဟုတ်ကြောင်း သိသာနေပြီပင်။

ချက်ချင်းပင် ရှည်လျားသွယ်လျသော အယ်လ်ဖာတစ်ဦးက အခြားသူဘက်သို့ ခုန်ဝင်ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ၊ မက်မောဖွယ်မျက်လုံးများဖြင့် သူငယ်ချင်း၏ ရင်အုပ်ကြွက်သားများကို စမ်းသပ်လိုက်ပြီး-
“အချစ်ကလေး မင်းကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ထားတာပဲနော်~”

“ထွက်သွား!!”

အယ်လ်ဖာအားလုံးသည် “ရဟန်းရှစ်ပါး ပင်လယ်ဖြတ်ကူးသကဲ့သို့” မိမိနည်းလမ်းဖြင့် ပြသကြ၏။ ကျင်းလော့အနည်းငယ်စဉ်းစားနေစဉ်၊ နံဘေးတွင် ရပ်နေသော လီမင်ကို သူမျက်စောင်းထိုးမိသွား၏။

ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများ လီမင်ပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက်—
ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင်နက်မှောင်သွား၏။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် ခြေလှမ်းကျယ်များနှင့် လှမ်းလာပြီး လီမင်အား ဘေးဖယ်ကာ ကျင်းလော့နံဘေးမှာ သဘာဝကျကျ ရပ်လိုက်သည်။ ဒီအတောအတွင်းမှာပဲ ကျင်းလော့၏နံဘေးရှိ နောက်ဆုံး အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်က သူ့ပါးကို နမ်းလိုက်ပြီးသွားပြီပင်။

ကျင်းလော့ မျက်လွှာချပြီး အနည်းငယ်စဉ်းစားသွား၏။ အရက်မူးနေသည့် ကျင်းလော့သည် ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ အရမ်းအလေးထားတတ်ပြီး ရှုံးနိမ့်ချင်စိတ်မရှိပေ။ ရုတ်တရက်ပဲ သူက ရှောင်းဝမ်လင်၏လက်ကို ဆွဲယူကာ နမ်းလိုက်၏။

နူးညံ့သည့် လျှာလေးက ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းကို စမ်းသပ်စွာ ထိတို့ပြီး ကျင်းလော့၏ ချိုမြိန်သည့် caramel ရနံ့များနှင့်အတူ ဖြတ်သွားသည်။

ရှောင်းဝမ်လင် ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားပြီး အနားက လူတွေလည်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ကျင်းလော့က တစ်ချက်ပဲ လျှာနဲ့လျက်ပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်၊ ကိစ္စ၏ အရေးကြီးပုံကို သိပ်မသိသေးပေ။
“ငါက အဂေးဆုံးပဲကွ~”

“…..”

ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်း ကျောက်ရုပ်တွေလို ငေးကြည့်နေကြ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်လည်း ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် အနည်းငယ်ကိုင်းညွှတ်လာကာ ကျင်းလော့အား ပခုံးပေါ်သို့ မ,ပြီး သက်တောင့်သက်သာဖြင့်
“ငါသူ့ကိုခေါ်သွားမယ်”

“ဘာလို့လဲ!”

နံဘေးရှိ အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်က ပြောဖို့ကြိုးစားသော်လည်း ရှောင်းဝမ်လင်သည် ပခုံးပေါ်ကလူနှင့်အတူ ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထွက်သွားပြီးဖြစ်သည်။ ထွက်ခွာရင်း စားပွဲပေါ်က အရက်ကိုကြည့်ကာ ကတ်များကိုထုတ်ယူပြီး အရပ်ပုပုနှင့် အယ်လ်ဖာအား
“ငါဝယ်မယ်”

အရပ်ပုပု အယ်လ်ဖာက “ဟမ်? အိုး အိုကေ…”

ကျင်းလော့သည် ပခုံးပေါ်တွင် အဆင်မပြေစွာ တင်ထားခံရသဖြင့် အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်။ သူမနေနိုင်ဘဲ လှုပ်ရှားရုန်းကန်လိုက်၏
“ငါနိုင်ပြီလား”

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အသံတွင် မထင်မရှားသော သံနှုန်းတစ်ခုပါဝင်နေသည်
“နိုင်တာ?”

“မင်းဒီလောက်နိုင်ချင်နေတာ။ ငါမရှိရင် ဘယ်သူ့ကိုနမ်းဖို့စိတ်ကူးနေတာလဲ”

ကျင်းလော့ မျက်နှာတွင် အေးစက်သောအမူအရာဖြင့် မူးနေပြီးရှောင်းဝမ်လင်အား လုံးဝမကြောက်ရွံ့ပေ။
“ဒါကနမ်းတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကနိုင်တာ”

“နိုင်တာ” ဆိုသည့် စကားလုံးကို အထူးသဖြင့် ဖိပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ်တင်းမာသွား၏ “အိုး?”
“မင်းအရက်ဒဏ်မခံနိုင်တာ ဒီလောက်ဆိုးမှန်း ငါဘာလို့မသိခဲ့တာလဲ။ သစ်သီးဝိုင်တစ်ပုလင်းနဲ့တင် ဒီလိုမူးနေတယ်”

ကျင်းလော့ – “မင်းကမှအရက်ဒဏ်မခံနိုင်တာ”

ကျင်းလော့၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး မျက်လုံးတွေမှုန်ဝါးနေသော်လည်း သူ၏အမူအရာမှာ ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင် ပြုံးလိုက်သည်- “မူးရင်ဒီလောက်ရဲရင့်သွားတာလား”

ကျင်းလော့ – ‘“ရှောင်းဝမ်လင် ငတုံးကြီး”

ရှောင်းဝမ်လင်စကားမပြောပဲ ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး “ဆက်ပြောနေ… တစ်နေ့တော့ မင်းငိုရလိမ့်မယ်” ဟု နှုတ်ဆိတ်စွာပြောလိုက်ပြီး ကျင်းလော့၏တင်ပါးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ဤအရာက ကျင်းလော့၏ နူးညံ့သောနေရာကို ထိမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူချက်ချင်းပင် “ရှောင်းဝမ်လင်က ငတုံး” ဟုထပ်ကာထပ်ကာ ဆူပူလာ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် ပို၍တောင်ရယ်မောသွား၏။ ဒီမူးနေတဲ့လူငယ်လေးက လူကိုဆဲတတ်တဲ့နည်းတောင်မသိဘူးပဲ။ ရယ်မောပြီး ကျင်းလော့အား ပိုမိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပွေ့ကာ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီဆူညံနေတဲ့ကြောင်လေးကို သေချာလေ့ကျင့်ပေးဖို့ စဉ်းစားရင်းနဲ့ သူ့အခန်းဆီဆက်သွားလိုက်၏။

လက်တွေ့သင်တန်းကာလပြီးရင် အားလပ်ရက်ရှည်ကြီးရမယ်။ ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့ကို ဘယ်လိုပြောပြီးအိမ်ခေါ်သွားရမလဲဆိုတာ တွေးနေတုန်းမှာပင် ဒီမူးနေတဲ့ကြောင်လေးက ထပ်ပြီးဂယောင်ချောက်ချားဖြစ်လာပြန်၏။

“ငါ့ကိုပစ်ချရင် သေအောင်ရိုက်မှာ!”

ရှောင်းဝမ်လင်က ရင်ဘတ်များတုန်အောင်ရယ်ကာ လှောင်ပြောင်၏ “မင်းငါ့ကိုမရိုက်နိုင်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ?”

“အလိုးခံရမှာလား?”

ကျင်းလော့ ကိုယ်တိုင်ပြောလိုက်တဲ့စကားကို ခဏတာတွေဝေသွားပြီး နားလည်သွားသည်နှင့် မျက်နှာလေးနီရဲကာ အရူးအမူးလှုပ်ရှားရုန်းကန်တော့၏ “ရှောင်းဝမ်လင်က လူရမ်းကား!”

အိုကေ၊ နောက်ဆုံးတော့ ဆဲဆိုတဲ့စကားလုံးအသစ်တွေ နည်းနည်းတိုးလာပြီ။

ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ကိုပွေ့ပြီး ဆူညံခွင့်ပြုထားလိုက်သည် “ဆဲချင်ရင် ဆဲလိုက်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆဲပြီးရင် မင်းငါ့ကို လောင်ကုန်းလို့ ခေါ်ရမှာပဲ”

ဒီလိုလေးလံတဲ့လူကို ပွေ့ထားရသည့်တိုင် ရှောင်းဝမ်လင်က ဘာမှမဖြစ်သလိုပင်၊ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းက သူ့တိုက်ခန်းဆီ လျင်မြန်စွာပြန်လာခဲ့၏။

Chapter 34 end

Chapter 35

ရှောင်းဝမ်လင် မီးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အေးစက်တဲ့ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတွေက တိုက်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်ကို ဖြန့်ကျက်သွားသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့ကို ဆိုဖာပေါ်ဆောင့်ကာပစ်ချလိုက်သည်။ ကျင်းလော့ ခေါင်းမူးသွားပြီး ထိုင်လိုက်သည့်အခါ ရှောင်းဝမ်လင်က ရုတ်တရက် အဝတ်တွေချွတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်က ကြယ်သီးတွေဖြုတ်လိုက်ပြီး ကျစ်လျစ်သန်မာတဲ့ ဂျုံရောင်ရင်အုပ်ကြွက်သားတွေကို ထုတ်ပြ၏။

ရင်အုပ်ကြွက်သားတွေမှာ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရှိနေပေမယ့်၊ အဲဒီဒဏ်ရာတွေက ရှောင်းဝမ်လင်မှာဆို ပိုပြီးဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့အင်္ကျီကို ဆုတ်ပစ်လိုက်ပြီး သန်မာထွားကျိုင်းတဲ့ ကျောပြင်အား ထုတ်ပြ၏။ သူက ခါးပတ်ကိုဖြေလိုက်ပြီး ဘောင်းဘီကိုလျော့ချလိုက်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ ကျားဟော်မုန်းများက သူ့ဖက်သို့ လှိုင်လှိုင်တက်လာခဲ့ပြီး ရှင်းမပြနိုင်သော အန္တရာယ်ခံစားမှုက မူးနေသော ကျင်းလော့၏ အလိုအလျောက်တုံ့ပြန်မှုကို နိုးကြားစေခဲ့သည်။

မူးနေသောကျင်းလော့၏ အယ်လ်ကိုဟောများပင် ထိုအခြေအနေကြောင့် အနည်းငယ်ပြေလျော့စေခဲ့ပြီး သူက တုန်တုန်ရီရီနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း…မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ?”

ရှောင်းဝမ်လင်က ပြုံးရယ်ကာ-
“ငါဘာလုပ်နေတာလဲ? ရေချိုးမလို့လုပ်နေတာပေါ့။ မင်းက ဘာတွေတွေးနေတာလဲ?”

ထိုသို့ပြောရင်း သူ့အင်္ကျီကို လုံးဝချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ကျင်းလော့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ထွက်မပြေးနဲ့နော်၊ ငါမြန်မြန်ပြန်လာမယ်”

ရှောင်းဝမ်လင် ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားချိန်တွင် ကျင်းလော့သည် ဆိုဖာပေါ်ထိုင်နေရာမှ ရုတ်တရက် ဖိနပ်မစီးဘဲ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားကာ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့၏။

အရက်မူးနေသည်ကြောင့်လား၊ ရှောင်းဝမ်လင်၏ ဖိစီးမှုကို သိပ်မခံစားရတော့ပဲ ကျင်းလော့၏ တုံ့ပြန်မှုများလည်း နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် တံခါးဆီပြေးသွားပြီး တံခါးကိုဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တံခါးသည် အလေးချိန်ပေါင်များစွာရှိပြီး အလွန်လေးလံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ကိုပွေ့ပြီး လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့် ဘယ်လိုဖွင့်ခဲ့သည်ကို သူနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ဟမ်း…”

ဖွင့်မရပေ။

ကျင်းလော့ ပြန်လှည့်ပြေးပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသွားလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့—

တိုက်ခန်းက ဒုတိယထပ်ပဲရှိတာကြောင့် အရမ်းမမြင့်ပေ။ ဒါပေမယ့် သူပြတင်းပေါက်နားရောက်တုန်း ရှောင်းဝမ်လင် ရေချိုးခန်းကထွက်လာပြီး တံခါးဘေးမှာ လက်ပိုက်ပြီးမှီနေ၏။ သူ့ခေါင်းမှာ ပုဝါတစ်ထည်အုပ်ထားပြီး ဆံပင်တွေနည်းနည်းစိုနေသည်။
“ဟမ်?”

“ဒီကိုလာခဲ့”

ရှောင်းဝမ်လင်က မျက်ခုံးပင့်ရယ်ပြီး တောက်ပစွာရယ်နေသည်။
“မူးနေရင် ဒီလိုပဲတက်ကြွနေတာလား?”

ရှောင်းဝမ်လင် စိတ်ရှည်စွာနှင့် ဖြားယောင်းသလို ပြောလိုက်၏
“ငါ့ကိုရိုက်မယ်မပြောခဲ့ဘူးလား?”

“ငါ့ကိုအမှုန့်ချေမယ်မဟုတ်ဘူးလား?”

ရှောင်းဝမ်လင်က နံဘေးရှိ သစ်သီးဝိုင်ပုလင်းအား အယ်လ်ကိုဟောပါဝင်မှုနည်းလွန်းသည်ဟု ‌တွေးကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ နံဘေးဗီရိုထဲမှ ပိုပြင်းသည့်အရက်ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တစ်ဖက်တည်းနှင့် ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ကျင်းလော့က ခဏလောက်တုံ့ဆိုင်းနေမိပြီး ရှောင်းဝမ်လင် သူ့ဘက်လှည့်မကြည့်တာကိုမြင်တော့ အန္တရာယ်မရှိဘူးဟု ထင်မိ၏။ ရှောင်းဝမ်လင်အလုပ်ရှုပ်နေတာကိုမြင်တော့ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သူ့ဘက်ကို ဖြေးဖြေးချင်းချဉ်းကပ်သွား၏။

သူချဉ်းကပ်နေတုန်းမှာပင် ရှောင်းဝမ်လင်က ဝိုင်ဖြူပုလင်းအားဖွင့်လိုက်သည်။ အရက်ပြင်း၏ စူးရှသည့်အနံ့များ လွှင့်ထွက်လာ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်က ခေါင်းမော့ကာ ဝိုင်ကိုမြည်းလိုက်ပြီး၊ တစ်ဝက်လောက်ကို ခပ်မြန်မြန်သောက်လိုက်ပြီးနောက်ကျင်းလော့၏ခါးမှဆွဲကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့ပြီး အရက်ကိုတိုက်လိုက်၏။

ဝိုင်ဖြူရဲ့အနံ့က အရမ်းစူးရှပြီး ပူစပ်ပူလောင်ဖြစ်စေသည်။ လည်ချောင်းထဲရောက်သည်နှင့် မီးလောင်သလိုပူလာ၏။ ကျင်းလော့က မမျှော်လင့်ထားသည့်အတွက် ချောင်းဆိုးပြီး နှစ်ငုံလောက်မျိုချလိုက်ရပေမယ့် နှုတ်ခမ်းနားတစ်ဝိုက်မှာ အရက်များကျန်နေခဲ့သည်။

“အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်!!”

ကျင်းလော့၏မျက်လုံးများ နီရဲသွားခဲ့သည်။

ဝိုင်ဖြူ၏ အယ်လ်ကိုဟောပါဝင်မှုမှာ သာမန်သစ်သီးဝိုင်ထက် အဆများစွာမြင့်မားလွန်းသဖြင့် တစ်ငုံသာသောက်ပြီးသည်နှင့် ခေါင်းထဲထုံထိုင်းသွားပြီး ပါးပြင်များလည်း နီမြန်းလာခဲ့သည်။

ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ မှိတ်တုတ်မှိတ်သားဖြစ်နေပြီး အရက်ပြင်းကြောင့် လည်ချောင်းပူလာသဖြင့် “အင်း…” ဟု မကျေမနပ်သံထွက်လာခဲ့သည်။ မျိုမချနိုင်ခဲ့သော အရက်များသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ စီးကျလာပြီး တံတွေးနှင့်ရောကာ ကြည်လင်သောအရည်အဖြစ် အောက်သို့ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

အရမ်းကြမ်းတမ်းလိုက်တာ…

ကျင်းလော့၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝပိတ်သွားသလို ဖြစ်ကာ လုံးဝမူးယစ်သွားခဲ့သည် “သိပ်အဆင်မပြေဘူး..”

ရှောင်းဝမ်လင်သည် လက်မနှင့် ကျင်းလော့၏ နှုတ်ခမ်းအား ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း သူ၏ နီမြန်းနေသောမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည် “ဒါက ဘာလဲ…”

ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့ရှေ့မှာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ကျင်းလော့က ရှောင်းဝမ်လင်ကို မရေမရာဖြင့်ကြည့်ရင်း လက်တစ်ဖက်မြှောက်ပြီး ရှောင်းဝမ်လင်၏ ထုတ်ပြနေသည့်လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းလေးထော်ကာ လက်ချောင်းသုံးချောင်းအထိ ရေတွက်ပြလာသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်လုံးထဲမှာ အလင်းတစ်ချက်တောက်သွားပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိရှိပြောလိုက်သည်။

“မင်းဒီလောက်ပြိုင်ချင်တာလား?”

ရှောင်းဝမ်လင် သတိထားမိလိုက်သည်က ကျင်းလော့၏လက်ထဲမှာ ကတ်တစ်ချပ်ကို ဆုပ်ထားဆဲဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူလက်မြှောက်ပြီး ဆွဲထုတ်ဖို့ကြိုးစားတဲ့အခါ ကျင်းလော့က တင်းတင်းကျပ်ကျုပ်ဆုပ်ထား၏ –
“မဖြစ်ဘူး… မင်းကြည့်လို့မရဘူး…”

ရှောင်းဝမ်လင်က ရေချိုးသဘတ်တစ်ထည်နှင့် ခါးကိုပတ်ပြီး ကျင်းလော့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်
“ဟုတ်ပြီ၊ မင်းမှာ စရိုက်လက္ခဏာတွေရှိနေပြီ”

“ဒါဆို မင်း… ဇာတ်ကောင်စရိုက်အတိုင်း လိုက်နာသင့်တယ်မလား?”

လက်ဖက်ရည်စိမ်း၊ ဖြားယောင်းမှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုများပါသည့် စရိုက်။

ကျင်းလော့ ခဏတာတွေဝေသွားပြီး အရက်သောက်ပြီးနောက် မျက်ရည်ဝဲနေသည့် မျက်လုံးလေးများနှင့် ကြည့်နေသည်။

“လက်ဖက်စိမ်း……?”

ကျင်းလော့ မူးယစ်နေသည့်အချိန်မှာတည်းက ရှောင်းဝမ်လင်က ထပြီး တစ်ယောက်တည်းထိုင်ရန် ဆိုဖာပေါ်မှာ နေရာယူထားပြီးနေပြီပင်။ သူ၏ရှည်လျားသွယ်လျသည့် လက်ချောင်းတွေက မေးစေ့ကို အားပြုထောက်ထားကာ၊ လက်တစ်ဖက်က ကုလားထိုင်နောက်မှာ သက်တောင့် သက်သာတင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ ပြုံးရိပ်ထင်‌နေ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်နှာပုံပန်းသဏ္ဍာန်က ပြင်းထန်သည့်အမူအရာရှိနေသည်။ အရိပ်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားသည့် သူ့အပြုံးက ဘာကြောင့်မှန်းမသိတဲ့ ဖိအားတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ ရှောင်းဝမ်လင်က “ဒါဆို မင်းငါ့ကိုဖြားယောင်းဖို့လိုတယ်မလား” ဟုမေးလိုက်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်က ခြေထောက်ကားပြီးထိုင်နေ၏။ သူ့ထိုင်နေဟန်က ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြစ်နေပြီး ရေချိုးပုဝါက ခြေထောက်ကြားကနေ ကားထွက်နေသည်။ မာကျောသည့်သူ့လိင်တံကြီးက ရက်စက်သည့်အသွင်နှင့် ထင်ရှားနေပြီပင်။

“စရိုက်အတိုင်းမနေရင် ရှုံးမှာနော်” ဟု ရှောင်းဝမ်လင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြားယောင်းလိုက်သည်။

ဖြားယောင်းရမယ်…?
ရှုံးမှာလား…?

ကျင်းလော့၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးမှုများဖြတ်သန်းသွားပြီး ရှောင်းဝမ်လင်အားကြည့်၍ သူ့ကတ်ကိုကြည့်၍လုပ်ကာ အနည်းငယ်တွေဝေနေသကဲ့သို့ပင်။

ဟုတ်တယ်… အခုသူက လိင်တူချစ်သူအယောင်ဆောင်ပြီး လက်ဖက်စိမ်းလေးဖြစ်နေရမယ့် အဖြောင့်ယောက်ျားပဲ… မဟုတ်ရင် ရှုံးမှာ။

ကျင်းလော့ ခဏတာတွေဝေပြီးနောက် ရှောင်းဝမ်လင်ဆီကို လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဆိုဖာနားရောက်သည့်အခါ လက်ဖက်စိမ်းလေးအနေနဲ့ ဘယ်လိုပြုမူရမလဲဆိုတာ တွေးမိပြီး သူ့ အယ်လ်ဖာအစ်ကို၏ လက်ဖက်စိမ်းရည်းစား အကြောင်းကို သတိရမိလိုက်သည်။

သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် အရိပ်အယောင်တချို့ပေါ်လာပြီး ရှောင်းဝမ်လင်‌ရှေ့မှာရပ်ကာ ရုတ်တရက် ခြေထောက်တွေမြှောက်ပြီး သူ့ပေါ်ကိုတက်ထိုင်လိုက်၏။

ကျင်းလော့၏ နူးညံ့သောလက်များအား ရှောင်းဝမ်လင်၏ ကားထားသော ပေါင်များပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူ၏ ထူထဲသော လိင်တံသည် ဒူးထောက်နေသော အနေအထား၏ အရှေ့ဘက်တွင် ကပ်နေလျက်ရှိသည်။

ကျင်းလော့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်ကားကာ ဒူးထောက်နေပြီး လက်များဖြင့် ရှောင်းဝမ်လင်၏ ပေါင်များကို ထောက်ထားကာ၊ အရက်နှင့် မူးယစ်နေ သော အသက်ရှူသံများဖြင့် ရှောင်းဝမ်လင်အား ရီဝေနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ မူလ အနေအထားအတိုင်း အေးစက်ကာ၊ ဝေးကွာသော အမူအရာဖြင့် ကျင်းလော့အား တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

ထိုရှားပါးသော တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း၊ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ၏နှလုံးခုန်သံ ထူးခြားစွာ မြန်လာသည်ကို ခံစားမိ၏။

အနည်းငယ် လေးလံနေသော အသက်ရှူသံများကြားတွင်၊ စကားမပြောကြသော်လည်း၊ ဖြစ်ပေါ်နေသော စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဆက်ဆံရေးသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး ဝေဝေဆာဆာ ဖြစ်လာသည်။

ကျင်းလော့က သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပေမယ့် ရက်စက်ပြီး ယုတ်မာတဲ့ပုံစံက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာ၏။

အထီးအိုမီဂါလေးဟာ သူ့အစ်ကိုကြီးရှေ့မှာ တက်တက်ကြွကြွနှင့် ဖြားယောင်းတတ်တာကို ကျင်းလော့သတိရသွားပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ လက်တွေမြှောက်ပြီး ရှောင်းဝမ်လင်၏မျက်နှာဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်းချဉ်းကပ်လာသည်။

ကျင်းလော့၏ အသက်ရှူသံနှင့် လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်းနှေးကွေးပြီး ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းလို့ရ၏။ ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့လက်ကို ချက်ချင်းလွှတ်ပြီး ကုလားထိုင်နောက်မှာ ချထားလိုက်သည်။ ကျင်းလော့၏ နွေးထွေးပျော့ပျောင်းတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ သူ့ဆီကို ဖိကပ်လာတာကို မြင်ရ၏။

နှုတ်ခမ်းထိပ်မှာ ခံစားရတဲ့အထိအတွေ့က အလွန်ပျော့ပျောင်းသည်။ ကျင်းလော့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက နီမြန်းပြီး ဖောင်းအစ်နေကာ ကိုက်ချင်စဖွယ်လှပနေ၏။

ထိတွေ့မှုက အရမ်းရှင်းလင်းသည်။ ဒီလိုဒေါသထွက်လွယ်သည့်လူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နေရာတိုင်းမှာ ဒီလောက် ပျော့ပျောင်းနေမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မိမှာလဲ။

ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့မျက်နှာက အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ကျင်းလော့ဘာလုပ်လုပ် တုံ့ပြန်မှုမရှိသလိုပင်။ ဒါပေမယ့် သူ့အောက်ဘက်က လိင်တံကတော့ တိတ်တဆိတ် မာကျောလာနေပြီဖြစ်သည်။

ကျင်းလော့၏ နှုတ်ခမ်းလေးသည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ နှုတ်ခမ်းကို ထိလိုက်သည်နှင့် ရှောင်းဝမ်လင် ဘာမှ မလုပ်ရသေးခင်ကတည်းက သူ့မျက်နှာက နီမြန်းသွား၏။

ကျင်းလော့၏မျက်လုံးထဲတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အရက်မူးနေသော်လည်း သူသည် ရှောင်းဝမ်လင်ကို နမ်းရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း ထိတွေ့မှု၏ ထူးဆန်းသော အရသာကို ခံစားမိသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် ကျင်းလော့ မှန်စီရွှေခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်က ထိတွေ့ မှုသည် လျှပ်တစ်ပြက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကျင်းလော့ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်မိသွား၏။

အရမ်းထူးဆန်းတယ်…

ကျင်းလော့ စဉ်းစားမိသည်။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုနမ်းနေတာလဲ…

ဒီခံစားချက်က အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်… အရမ်း ရင်းနှီးတဲ့အရာလိုပဲ… ဘယ်လိုမှန်းမသိသော ခံစားချက်တစ်ခုပင်

Chapter 35 end