Chapter 13

 

ဦးလေးဖြစ်သူက ဖာသည်မလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စစ်သူကြီး၏ကစားခြင်းကို ခံရခြင်း

 

*****

 

“ရှန်ရှန်းလုံ” ဟူသည် ဆောင်ကြိုင်မြိုင်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မြို့တော်ရှိလူတိုင်း သိကြသော်လည်း သာမန်လူများ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပေ။

 

ဤနေရာတွင် အစိုးရအရာရှိများ၏နောက်ခံ ပါဝင်နေပြီး အထက်တန်းလွှာများနှင့် မင်းစိုးရာဇာများ အပန်းဖြေရန် သီးသန့်ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းဖြစ်ကာ မင်းသားများပင် လာရောက်လေ့ရှိ၏။

 

အချို့က ဤနေရာတွင် လူရွေးကာ ပျော်ပါးရန် လာကြပြီး အချို့ကမူ အပြင်မှ လူခေါ်လာကာ ဤနေရာတွင် လာရောက်ပျော်ပါးကြခြင်းဖြစ်သည်။

 

လုဖေးဟွမ် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် အထဲ၌ နွေးထွေးသောအမွှေးနံ့သာများ ထွန်းညှိထားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း ထူထဲသောကော်ဇောများ ခင်းထားကာ ကုတင်များက အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အနီရောင်ခြင်ထောင်များ ချထားသဖြင့် မင်္ဂလာကုတင်နှင့်ပင် တူနေ၏။

 

ဤနေရာတွင် ဤကုတင်တစ်လုံးတည်းသာ ရှိသည်မဟုတ်ပေ။

 

၎င်းက ဤအခန်း၏ထူးခြားသောအင်္ဂါရပ်​ဖြစ်ပြီး တကယ်တော့ အုပ်စုလိုက် ကာမဂုဏ်ခံစားရန် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အထဲရှိကုတင်အချို့မှာ လှုပ်ယမ်းနေပြီဖြစ်ပြီး အချို့ကလည်း အထဲတွင် စောင့်နေကြ၏။

 

သူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အချို့က အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

 

“စစ်သူကြီးလုလည်း လာတာပဲ… တကယ့်ကို ရှားရှားပါးပါးပဲ…”

 

အထဲတွင် လူအချို့ ထိုင်နေကြပြီး မုန့်စားရင်း အရက်သောက်နေကြသည်။ သူတို့ ချိန်းထားသောအမျိုးသမီးများ မရောက်လာသေး၍ ဖြစ်မည်။

 

အချို့သောကုတင်များမှ ရမ္မက်ဆန်သောစကားသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း သူတို့ကို အနည်းငယ်မျှမလွှမ်းမိုးနိုင်ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က သူတို့ကို ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ၏ရာထူးက အလွန်ကြီးမားသဖြင့် လူတိုင်းက သူ့ကို အလယ်တွင် ဝိုင်းထိုင်စေကြ၏။

 

အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“ညီလေးလု ရောက်လာပြီဆိုမှတော့… ရှန်ရှန်လေးက ဒီနေ့ည သေချာပေါက် မင်းကို ဖက်အိပ်ရတော့မှာပဲ… သူက မင်းကို သဘောကျနေတာ လူတိုင်းသိတဲ့ဟာကို… အမြဲတမ်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာလာဆက်သနေတာကို… ညီလေးလုကသာ အလှလေးရဲ့စိတ်ကို နားမလည်တာ…”

 

လုဖေးဟွမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်၏။

 

“သူက လှလို့လား… ငါကတော့ မမြင်ပါဘူး…”

 

ထိုလူက နှုတ်ခမ်းစုပ်သပ်လိုက်သည်။

 

“ရှန်ရှန်လေးက မြို့တော်ရဲ့ နံပါတ်တစ် အလှပန်းလေးလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်… ငါ ပြောတာမဟုတ်ဘူး… ကျင်းအန်းမင်းသမီးလေးတောင် သူ့လောက် မလှဘူး…”

 

လုဖေးဟွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

 

“အစ်ကိုကြီးကလည်း စကားပြောတာ တော်တော်မဆင်မခြင်နိုင်တာပဲ… ဘယ်လိုလုပ် မင်းသမီးလေးကို ဒီက မိန်းမတွေနဲ့ သွားနှိုင်းယှဉ်ရတာလဲ…”

 

ထိုလူက လန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများထွက်လာသည်။ထိုလူက သတိထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် မိမိ၏ပါးစပ်ကို အချက်အနည်းငယ် ရိုက်လိုက်သည်။

 

“ငါ စကားမှားသွားတယ်… စကားမှားသွားတယ်…”

 

အခြားလူတစ်ယောက်က ရယ်မောကာ မေးလိုက်၏။

 

“စစ်သူကြီးရဲ့အမြင်မှာ… ဘယ်လိုလူမျိုးကမှ လှတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတာလဲ မသိဘူး…”

 

လုဖေးဟွမ် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ခေါင်းထဲ၌ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

 

ထိုနှစ် ဆောင်းဦးညတစ်ညက သူ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိခဲ့ပြီး ရေစီးသန်သောမြစ်ရေ၏မျောပါခြင်းကို ခံခဲ့ရရာ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကပင် ကယ်တင်ရန် အချိန်မမီခဲ့ပေ။

 

သူ ရေထဲတွင် မည်မျှကြာအောင် မျောပါနေခဲ့မှန်းမသိဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သစ်တုံးတစ်တုံးကို ဖမ်းကိုင်မိခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သေချာပေါက်သေတော့မည်ဟု ထင်နေချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က ရေကူးကာ သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့၏။

 

ထိုလူက သူ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ လေမှုတ်သွင်းပေးပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အော်ခေါ်နေသဖြင့် သူ မူးဝေနေရင်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူ၏မျက်နှာက သူ၏မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် လုဖေးဟွမ်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ့ထက်လှသောလူ နောက်ထပ်မရှိနိုင်တော့ဘူးဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

 

သူ့ရဲ့မင်လန်လေ…

 

လုဖေးဟွမ်က အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိပြီး ရုန်းထွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။သူသည် တစ်ခါတစ်ရံ သာယာသောအချိန်များကို တွေးမိသလို တစ်ခါတစ်ရံလည်း စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသောချစ်ခြင်းမေတ္တာများကို တွေးမိနေသဖြင့် သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် အရိပ်အယောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီး ဝမ်းသာနေတာလား၊ ဝမ်းနည်းနေတာလားဆိုတာကိုပင် ခွဲခြားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

 

ဘေးကလူများကလည်း သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြဘဲ ခဏအကြာတွင် ပြည့်တန်ဆာခေါင်းမက လိုက်ကာကို လှန်ကာ ဝင်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“မိန်းကလေးတွေ အကုန်လုံး အလှပြင်ပြီးပါပြီ… သခင်ကြီးတို့ လာရွေးကြပါရှင်… ကောင်မလေးတွေ ဝင်လာခဲ့…”

 

သူမ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် လူခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် တန်းစီကာ ဝင်လာကြပြီး အားလုံးက ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်းအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် မိတ်ကပ်များ လိမ်းကျံထားပြီး မျက်ခုံးများဆွဲထားကာ နှုတ်ခမ်းနီများ ဆိုးထားသဖြင့် တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက အလွန်လှပနေကြ၏။

 

လုဖေးဟွမ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးသောလူကို မတွေ့ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ပြည့်တန်ဆာခေါင်းမက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“အို… စစ်သူကြီးလု ခေါ်လာတဲ့သူက ရှက်နေလို့ပါ… ကျွန်မ သူ့ကို သွားဆွဲခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်…”

 

အခြားလူများက လုဖေးဟွမ်ကိုယ်တိုင် လူခေါ်လာသည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်သွားကြပြီး ရွေးချယ်နေသည့်အကြည့်များကို ရပ်တန့်ကာ တံခါးပေါက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်ကဲ့သို့သောပုံစံမျိုးက ဤမျှမိန်းမမကြိုက်သော စစ်သူကြီးကိုပင် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြ၏။

 

“လာပါ… မြန်မြန် လာပါ… စစ်သူကြီးက ဒီမှာ ရှိနေတာပဲကို… ဘာရှက်နေတာလဲ…”

 

ပြည့်တန်ဆာခေါင်းမက ချိုသာစွာချော့မြှူရင်း ထိုလူ၏လက်မောင်းကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့ရာ လူကို မမြင်ရသေးခင် ဖြူဖွေးသောလက်မောင်းတစ်ဖက်ကို အရင် မြင်လိုက်ရ၏။

 

ထိုလက်မောင်းက ဖြူဖွေးပြီး သွယ်လျကာ လက်ချောင်းများကလည်း ရှည်သွယ်နေသော်လည်း အမျိုးသမီးများ၏လက်နှင့်တော့ သိပ်မတူပေ။

 

ထိုလူ အထဲသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်လွှာချထားပြီး ပါးပြင်များနီရဲနေသော်လည်း ဤမျှဖြင့်ပင် မျက်နှာပေါက် အလွန်လှပကြောင်း သိနိုင်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က အထဲဝင်လာချိန်က “အပျက်ဆန်ဆုံး” ဟု မှာခဲ့သော်လည်း ချန်မင်၏ကိုယ်ပေါ်ရှိအဝတ်အစားများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ အခြားလူများ၏မျက်လုံးများကိုပင် ဖောက်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

 

ချန်မင်က အနီရောင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ပိုင်းတွင် အဝတ်စသေးသေးလေးအချို့ဖြင့်သာ သူ၏နို့အုံကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သဖြင့် ဖြူဖွေးသောအသားအရေအများစုက ပေါ်လွင်နေပြီး အဝတ်စက ပါးလွန်းသဖြင့် နို့သီးခေါင်းများကိုပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြင်နိုင်၏။

 

အောက်ပိုင်းတွင်တော့ အစုတ်အပြဲစကတ်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ တကယ်ကို အစုတ်အပြဲစကတ်ဖြစ်ပြီး စကတ်၏အသားများကို အစအနလေးများဖြစ်အောင် ဖြတ်တောက်ထားသဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေးလှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ဖြူဖွေးပြီးရှည်လျားသော ပေါင်တံများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့ ဖုံးတစ်ဝက်ပေါ်တစ်ဝက်ပုံစံမျိုးက ဘေးရှိအမျိုးသားများ၏အသက်ရှူသံများကိုပင် ပြင်းထန်လာစေပြီး မျက်လုံးများက သူ့ဆီမှ မခွာနိုင်တော့အောင် ဖြစ်သွားစေ၏။

 

ချန်မင်က အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ရမ္မက်ဆန်သောစကားသံများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ပွတ်တိုက်မိသံများဖြစ်သည့် “ဖတ် ဖတ်” အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

 

သူ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး ခေါင်းမော့လိုက်ရာ လူအုပ်ထဲတွင် လုဖေးဟွမ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်ကွင်းများ နီရဲသွားတော့သည်။

 

သူ၏မျက်နှာပေါက်က အမျိုးသမီးများ၏နူးညံ့မှုမျိုး နှစ်ဆခန့်ပါဝင်နေပြီး မိတ်ကပ်များ လိမ်းကျံကာ နှုတ်ခမ်းနီများ ဆိုးထားသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် လုဖေးဟွမ်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ သူက ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဟု မသိနိုင်ပေ။

 

သူ၏မျက်လုံးများက မူလကပင် အလွန်တောက်ပသည်။ ယခုအချိန်တွင် မျက်ရည်များပင် ဝိုင်းနေသဖြင့် သနားစရာကောင်းပြီး အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိနေ၏။

 

ပြည့်တန်ဆာခေါင်းမက အခြားလူများ ငေးကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူသွားပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“မူလက သူ့ကို လက်ဝတ်ရတနာတချို့ ဝတ်ပေးမလို့ပါပဲ… သူက လက်မခံဘဲ ဆံပင်ကိုပဲ ထုံးထားချင်တယ်လို့ ပြောလို့… စစ်သူကြီး… ဘယ်လိုလဲရှင်…”

 

လုဖေးဟွမ်က ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရူးမတတ်ဖြစ်သွားပြီး နောင်တလည်း အလွန်ရသွားကာ သူ၏အဖိုးတန်ရတနာလေးကို အခြားလူများ မြင်သွားပြီဟု တွေးနေမိသည်။ သူမ မေးသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်မှ သတိဝင်လာကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားပြီး ချန်မင်ကို ရင်ခွင်ထဲပွေ့ချီကာ နံရံနှင့်အကပ်ဆုံး ကုတင်တစ်လုံးကို ရှာ၍ တင်ပေးလိုက်၏။

 

“အင်း…”

 

ချန်မင်က ထိတ်လန့်တကြား အနည်းငယ်ရုန်းကန်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လုဖေးဟွမ်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

 

“မင်းက ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဆိုတာကို တခြားလူတွေ သိစေချင်လို့လား…”

 

ချန်မင်က လန့်သွားသောယုန်လေးတစ်ကောင်လို ချက်ချင်းငြိမ်ကျသွားပြီး နီရဲနေသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်၏။

 

သူ၏ဤပုံစံလေးက အလွန်ချစ်စရာကောင်းလွန်းသဖြင့် လုဖေးဟွမ်၏ရင်ထဲတွင် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ လျှာဖျားလေးဖြင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းသားများကို တစ်ချက်ချင်း လျက်ပေးပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိနှုတ်ခမ်းနီများကို အကုန်အစင်လျက်ပေးလိုက်ရာ ပိုမိုလှပသောမူလနှုတ်ခမ်းအရောင် ပေါ်လာတော့၏။

 

ချန်မင်က တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဘေးကုတင်မှ လှုပ်ယမ်းသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ချိုသာသောညည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသွားကာ အလောတကြီးဖြင့် မျက်နှာကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းဖွက်ထားပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

 

“ဒီမှာ မလုပ်ပါနဲ့…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ပေါင်ကြားသို့ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စမ်းမိလိုက်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကာမစိတ်များ တောက်လောင်လာ၏။

 

“အတွင်းခံတောင် မဝတ်ထားဘူးလား…”

 

သူက ချောကျိကျိအရည်များကို စမ်းမိသွားသည်။

 

ထိုစကတ်က ဖင်ကို လုံခြုံအောင် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အဝတ်စတစ်ပိုင်းသာဖြစ်ပြီး အထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသည်။ ချန်မင်၏ပေါင်ကြားတွင်လည်း ဘာမှမရှိသဖြင့် သူ လက်ချောင်းကို ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် မာတောင်နေသောလီးနှင့် အရည်များစိုရွှဲနေသောစောက်ပက်ကို စမ်းမိသွားပြီး စအိုဝတွင်ပင် စိုရွှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

 

“အင်း… သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မပေးဘူး…”

 

ချန်မင်က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သူ့ကို အပြစ်တင်သည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

 

အမျိုးသား၏လက်ချောင်းများက ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် သူ၏လီးကို အထက်အောက် ပွတ်ဆွဲပေးနေသဖြင့် သူ အလွန်ကောင်းမွန်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ဟလိုက်ရာ အမျိုးသားက အခွင့်ကောင်းယူ၍ လျှာကို ခံတွင်းထဲထိုးသွင်းပြီး သူနှင့် ရစ်ပတ်ကစားနေတော့၏။

 

အခန်းတွင်းရှိရမ္မက်ဆန်သောစကားသံများက ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေပြီး ခြင်ထောင်များ ကွယ်နေသော်လည်း အခြားကုတင်များပေါ်ရှိအခြေအနေများကို အနည်းငယ်မြင်နေရသည်။

 

ဘေးကုတင်က အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပုံရပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏အော်သံများက တဖြည်းဖြည်း အလောတကြီးဖြစ်လာကာ အနည်းငယ်စူးရှလာသဖြင့် ချန်မင်မှာ သဘာဝကျကျ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။ သူက အနမ်းများကိုပင် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နားထောင်နေကာ အမျိုးသား၏နှုတ်ခမ်းကို ရှောင်ဖယ်ရင်း တိုးတိုးလေးမေးလိုက်၏။

 

“သူ အရမ်းနေရခက်နေတာလား…”

 

လုဖေးဟွမ်က ဒေါသထွက်ပြီး သူ၏ဖင်ကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သောအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

 

“ဘာလဲ… မင်းက ကယ်တင်ရှင်ကြီး လုပ်ချင်လို့လား…”

 

သူက နီရဲနေသောနှုတ်ခမ်းသားများကို အားပါပါကိုက်လိုက်ပြီး လေသံတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေ၏။

 

“မင်း ကောင်းလာရင်… သူထက်တောင် ပိုပြီး ဖာဆန်အောင် အော်တတ်သေးတယ်လေ…”

 

ချန်မင် မျက်နှာများချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို အကြမ်းဖျင်းနားလည်သွားကာ အလွန်ရှက်ရွံ့သွားပြီး တိုးတိုးလေးတောင်းပန်လိုက်၏။

 

“ဒီမှာ မလုပ်ပါနဲ့လား… ကျွန်တော်… ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ လုပ်ပါ့မယ်… ဖေးဟွမ်… ဖေးဟွမ်… တောင်းပန်ပါတယ်…”

 

သူ၏ဤတောင်းပန်မှုက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းငယ်မျှ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က ဤနေရာတွင် သူ့ကို လိုးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်၏။

 

“တောင်းပန်နေလည်း အလကားပဲ… နောက်တစ်ခါ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ထပ်ဖြစ်ရင်… မင်းကို လူမြင်ကွင်းမှာ ဆောင့်လိုးပစ်မယ်… မင်းရဲ့စောက်ပက်ကို အမြဲတမ်း ဟနေအောင် ဆောင့်လိုးပစ်မယ်… မင်းရဲ့စအိုကို ငါ့လီးပုံစံပေါက်အောင် ဆောင့်လိုးပစ်မယ်… ဘယ်သူက မင်းယောကျာ်းလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်တော့မှ မမေ့အောင် လုပ်ပစ်မယ်… ချန်မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်ပါဖို့ နောက်ထပ် မျှော်လင့်မနေနဲ့…”

 

ချန်မင်က မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ကင်းပြီး အလွန်ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ကာ ကိစ္စတွေက ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်လာရသလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

 

လုဖေးဟွမ်က တိုးကပ်ကာ သူ့ကို ထပ်မံနမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

 

တုတ်ခိုင်သောလက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက သူ၏အရည်များစိုရွှဲနေသောစောက်ပက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ အထဲရှိအသားနုများကို ကလော်ထုတ်နေသဖြင့် ခဏအကြာတွင် ထိုနေရာမှ စောက်ရည်များ ဆက်တိုက်ပန်းထွက်လာပြီး ဆီးမထိန်းနိုင်တော့သကဲ့သို့ အိပ်ရာခင်းတစ်ခုလုံးကို စိုရွှဲသွားစေတော့၏။

 

​အမျိုးသား၏ အနမ်းက အလွန် ကြမ်းတမ်းပြီး ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ချန်မင်မှာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်အထိ အနမ်းခံလိုက်ရသည်။

 

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နွေးထွေးသော အမွှေးနံ့များပင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နေရာတိုင်းတွင် ထိုအမျိုးသား၏ ကိုယ်သင်းနံ့များသာ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ သူကိုယ်တိုင် နှုတ်က ဖွင့်မပြောချင်သော်လည်း ဤအနံ့ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေမိပြီဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ ငြင်း၍မရနိုင်ပေ။

 

သူက အမျိုးသား၏လည်ပင်းကို ဖက်ကာ ထိုအနမ်းကို တက်ကြွစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

 

စိုစွတ်နူးညံ့နေသောလျှာက အမျိုးသား၏စုပ်ယူမှုကြောင့် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ လျှာနှစ်ခု လေထဲတွင် ရစ်ပတ်နေပြီးနောက် အမျိုးသားက သူ၏ခံတွင်းထဲသို့ ပြန်လည်စုပ်ယူလာသည်။ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် လျှာအရင်းများပင် ထုံကျဉ်လာသည်။ ထိုမှသာ လုဖေးဟွမ်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏လည်စေ့ကို နမ်းရှိုက်တော့၏။

 

သူက ဤနေရာကို ကိုက်ရသည်ကို အမြဲနှစ်သက်သည်။ ကိုက်နေရင်းနှင့် ချန်မင်၏လည်ချောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသောညည်းသံလေးများကို နားထောင်ရလျှင် တစ်ကိုယ်လုံး ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာတတ်သည်။

 

ချန်မင်က မိမိ၏အသက်ကို အမျိုးသားက ပါးစပ်ဖြင့် ကိုင်တွယ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူသာ အားနည်းနည်းသုံးကာ မိမိ၏လည်စေ့ကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်ရုံဖြင့် မိမိအသက်ရှင်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ဟု တွေးမိချိန်တွင် သူလည်း စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ်တုန်ယင်လာကာ စောက်ပက်ကလည်း ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူလာ၏။

 

လုဖေးဟွမ်က အနည်းငယ်မကျေမနပ်ဖြင့် ပါးစပ်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

 

“လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ကျေနပ်နေပြီလား…”

 

“အင်း…”

 

ချန်မင်က မျက်တောင်များခတ်ကာ မျက်နှာများနီရဲနေပြီး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေ၏။

 

သူက ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိအဝတ်စကို ဆွဲဟလိုက်ရာ ပြီးပြည့်စုံသောနို့အုံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တိုးတိုးလေးတောင်းပန်လိုက်သည်။

 

“နည်းနည်းလောက် စုပ်ထုတ်ပေးပါ… အရမ်းတင်းနေလို့…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နို့အုံကို စိုက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ်သဝန်တိုနေ၏။

 

“ဘာလို့ ဒီလောက်အပျက်ဆန်တဲ့အင်္ကျီကို ဝတ်ထားရတာလဲ… စောစောက ယောကျာ်းတွေအကုန်လုံးရဲ့မျက်လုံးတွေက မင်းရဲ့ရင်အုံပေါ်ကို ကျွတ်ကျတော့မလို ဖြစ်နေတာ… မင်းက လူတွေအများကြီးကို တမင်သက်သက် မြှူဆွယ်ချင်နေတာလား…”

 

ချန်မင်က အပြစ်တင်ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။သူ၏စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းတွင် တစ်ဆို့နေကာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခွန်းတည်းသာ ပြောနိုင်တော့၏။

 

“ခင်ဗျား တော်တော် အကြောင်းပြချက်မရှိတာပဲ…”

 

“ငါက မင်းနဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ပြောမနေဘူး…”

 

လုဖေးဟွမ်က နို့သီးခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွလေးစုပ်ယူလိုက်ရာ ခံတွင်းထဲတွင် မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်သောနို့ရည်အရသာကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။သူသည် သူ၏အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သောမောက်မာမှုများ ပါဝင်နေသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

 

“ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်တာကို…”

 

 

Chapter 13 ended