FTT [ Gp1 ]:
Chapter 17

World 2 Chapter 4
သူဌေးကြီးမှာ စားပွဲပေါ်တွင် ဖိချုပ်ခံရပြီး အရူးအမူး အလိုးခံရခြင်း၊ ခြေထောက်များကို ပင့်တင်ကာ အသိစိတ်မဲ့သည်အထိ ဆောင့်လိုးခံရပြီး စားပွဲပေါ်တွင် သုတ်ရည်များပြည့်နှက်ကာ စအိုဝမှာ ရှုပ်ပွနေခြင်း

—

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ကျောပြင်မှာ စားပွဲစောင်းနှင့် ထိမိနေသဖြင့် အလွန်နာကျင်နေ၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် ဤအရာများကို လုံးဝဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏အာရုံခံစားမှုအားလုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု ဆက်စပ်နေသော နေရာတွင်သာ စုစည်းနေသည်။

ထိုနေရာတွင် ကြီးမားရှည်လျားလှသော လီးကြီးတစ်ချောင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေလေ၏။

သွယ်လျသော ခြေတံရှည်နှစ်ချောင်းမှာ အပေါ်သို့ မြင့်မြင့်လေး ခေါက်တင်ခံထားရသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက စားပွဲရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ ခြေကျင်းဝတ်နှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထား၏။

ပေါင်ကြားမှ လီးကြီးကမူ မြင့်မြင့်လေးကော့ထားရသော ဥက္ကဋ္ဌကု၏ တင်ပါးဆီသို့ တည့်တည့်ချိန်ရွယ်ကာ အရူးအမူး ဆောင့်လိုးနေလေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်သဖြင့် စားပွဲ၏အမြင့်မှာ အနည်းငယ် နိမ့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကု၏စအိုမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မြင့်တက်လာသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ အရပ်အမောင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် နိမ့်နေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီမှာ ဒူးကို အနည်းငယ်ကွေးကာ ခါးကိုင်းထားရ၏။

ထို့နောက် ဥက္ကဋ္ဌကု၏အပေါ်တွင် ဖိချလျက် အရူးအမူး ဆောင့်လိုးနေရလေသည်။

“တောက်!”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် အားကုန်ဖိချလိုက်၏။

လီးကြီးကလည်း သူ၏ အားပြင်းပြင်းဆောင့်လိုးမှုအောက်တွင် တစ်ဆုံးထိ မြုပ်ဝင်သွားတော့သည်။

“အင်း အား!”

ဥက္ကဋ္ဌကုထံမှ တုန်ယင်နေသော အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

လီးထိပ်ကြီးက ကာမအထွတ်အထိပ်နေရာကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်တိုက်သွားသည်။

ထိုအခါ ကျဉ်စိမ့်စိမ့်ကာမသာယာမှုက တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွား၏။

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဖတ် ဖတ် ဖတ်~”

“အား အား အား မရတော့ဘူး… အား အင်း အား အား အား အရမ်း နက်တယ်… လိုးတာက အား အား… ဝူး ဝူး အား အား အား အား…”

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ ခြေတံရှည်ကြီးနှစ်ချောင်းမှာ အကျယ်ကြီး ဖြဲကားခံထားရပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်လျက် ကျိုးဝေ့ချီ၏ အသွင်းအထုတ်များကို ခံယူနေရသည်။

သူ၏လက်ရှိပုံစံမှာ မည်မျှ ရမ္မက်ဆန်နေမည်ကို သူ လုံးဝထင်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးဝေ့ချီ နက်ရှိုင်းစွာ ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း လီးကြီးက သူ၏အသားနံရံများကို အကျယ်ကြီး ဖြဲကားသွား၏။

အဆုံးထိ ထိုးဆောင့်လိုက်သဖြင့် သူ၏အစာအိမ်ကိုပါ သွားထိတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

အားပြင်းပြင်းဆောင့်လိုးမှုများကလည်း သူ့တစ်ယောက်လုံးကို အနောက်သို့ အဆက်မပြတ် တွန်းပို့နေလေ၏။

“အား အား အား ဟား… တော်တော့ အား… အား အား အား အင်း… ကျိုးဝေ့ချီ! အား အား အား အား…”

ဖောင်းကားပြီး ကျဉ်စိမ့်စိမ့်ကာမသာယာမှုများက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

လွှတ်ပေးခံလိုက်ရသော ဥက္ကဋ္ဌကု၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ကျိုးဝေ့ချီ ဆောင့်လိုးမှုကြောင့် စားပွဲပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေရသည်။

ထို့ကြောင့် စားပွဲစောင်းများကိုသာ အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်တော့၏။

ဖမ်းဆွဲခံထားရသော ခြေထောက်များမှာလည်း ဆောင့်လိုးမှုများကြောင့် ယိမ်းထိုးနေသည်။

အနောက်ဘက်အပေါက်အတွင်းမှ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကာမသာယာမှုများက သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ကျဉ်စိမ့်ကာ အားအင်ကင်းမဲ့သွားစေ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုတစ်ယောက် အမြင့်ဆုံး ကာမသာယာမှုထဲတွင် ရုန်းထွက်မရအောင် နစ်မွန်းနေလေတော့သည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပင့်တင်ကာ ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းလိုက်၏။

ထို့နောက် ဆက်လက်ဆောင့်လိုးတော့သည်။

အမြင့်မလုံလောက်သဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကု၏တင်ပါးမှာ မြင့်မြင့်လေး ပင့်တင်ခံထားရ၏။

ဤအနေအထားက ကျိုးဝေ့ချီအား ဆောင့်လိုးရန် ပိုမိုအဆင်ပြေစေပြီး ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခါးတစ်ခုလုံးကိုပါ မြှောက်တင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေ၏။

ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့အတူ ဥက္ကဋ္ဌကု၏တုန်ယင်နေသော ညည်းတွားသံများလည်း လိုက်ပါလာတော့၏။

“အင်း အား… အား အား အား! အား ဝူး…”

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ စားပွဲပေါ်တွင် ခက်ခက်ခဲခဲ ထောက်ထားရ၏။

သွားများကို ကြိတ်ထားသော်လည်း ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ညည်းတွားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

အောက်ပိုင်းမှာမူ ကျိုးဝေ့ချီ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဆောင့်လိုးမှုများနှင့်အတူ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ယိမ်းထိုးနေလေသည်။

“အား ဟား… အား မရတော့ဘူး အား…”

“တော်တော့ အား အား အား… အား အင်း…”

“မရတော့ဘူး အား အား အား အား အား… ကျိုးဝေ့ အား အား အား… မင်း… မင်း မဟုတ်ဘူး အား အား အား အား လူမဟုတ်ဘူး!”

ကျိုးဝေ့ချီက ဥက္ကဋ္ဌကု၏တင်းရင်းသော တင်ပါးကို ကိုင်ကာ အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ထပ်မံပင့်တင်လိုက်လေသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးနေတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ့မယ်…”

ဥက္ကဋ္ဌကုပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက လူမဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ပုံမှန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ!

ဘယ်ပုံမှန်လူက ဒီလောက်တောင် အချိန်ကြာကြာ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

ထို့အပြင် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ သုံးမကုန်သော ခွန်အားများ ရှိနေ၏။

သူ တကယ်ပဲ ဤနေရာတွင် သေအောင်ဆောင့်လိုးခံရတော့မည်ဟု ဥက္ကဋ္ဌကု ခံစားနေရလေသည်။

ဖတ်ဖတ်ဖတ်အသံများက မည်မျှကြာအောင် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေလဲ မသိချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝေ့ချီသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် သုတ်လွှတ်လိုက်ပြန်လေသည်။

ပူနွေးသော သုတ်ရည်များက ရေလွှမ်းမိုးသည့်အလား အူလမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

အူလမ်းကြောင်းထဲမှ စစ်ထုတ်ထားသော အခြားအရည်များနှင့် ရောနှောသွားသည်။

အသားနံရံများကို အပြင်းအထန် လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး အထူးသဖြင့် ထိုကာမအထွတ်အထိပ်နေရာလေးကို လှုံ့ဆော်ပေးနေပေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွား၏။

ကြီးမားလှသော ကာမသာယာမှုက သူ့အား လွှမ်းခြုံသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သုတ်ရည်အများစုကုန်သွားပြီဖြစ်သော လီးကြီးထဲမှလည်း တစက်စက်နှင့် ထပ်မံထွက်ကျလာသေး၏။

သို့သော် အရည်များမှာ အလွန်ကျဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖိထားကာ အားလုံးပန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုတစ်ကိုယ်လုံး စားပွဲပေါ်တွင် ပျော့ခွေလျက်ရှိနေ၏။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာလည်း အကျယ်ကြီးဖြဲကားထားကာ စအိုဝမှာလည်း ရှုပ်ပွနေသည်။

ထိုသို့ ကြည့်မကောင်းအောင် ဖြစ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာမူ သတိမထားမိသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သို့မဟုတ် ထိုအရာများကို ဂရုစိုက်ရန် အင်အားမရှိတော့သည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက ချက်ချင်းပင် အားနာခြင်းမရှိဘဲ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌကုက တစ်ညကို ခုနစ်ခါ လုပ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်… ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်လေးနဲ့ မရတော့တာလဲ…”

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကာမအထွတ်အထိပ်၏ အရှိန်အဝါထဲမှ ပြန်လည်မနိုးထလာသေးပေ။

မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် အထက်စီးမှနေတတ်သော အေးစက်ခက်ထန်မှုမျိုး မရှိတော့ချေ။

အရာအားလုံးကို အထင်သေးသော အကြည့်မျိုးလည်း မရှိတော့ဘဲ မျက်လုံးများပင် ဝေဝါးနေလေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက တစ်ရှူးအနည်းငယ် ဆွဲယူကာ လီးကြီးကို သုတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ခုနက လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးတွင် သူသည် အဝတ်အစားအပြည့်အစုံ ရှိနေ၏။

လုံးဝ အဝတ်မချွတ်ခဲ့ဘဲ လီးကြီးကိုသာ အပြင်ထုတ်ကာ သူ့ကို ဆောင့်လိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အောက်ပိုင်းတွင် လုံးဝ အဝတ်မရှိချေ။

ဝတ်စုံကိုလည်း ကျိုးဝေ့ချီက ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သဖြင့် ရှပ်အင်္ကျီသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

သို့သော် ကြယ်သီးများအားလုံး ပွင့်ဟနေသဖြင့် ရှိသည်နှင့် မရှိသည်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အသားအရည်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေ၏။

ထို့အပြင် ခုနက လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံး၌ လူနှစ်ယောက်လုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချွေးများပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ ရှပ်အင်္ကျီမှာလည်း နေရာတော်တော်များများ စိုရွှဲနေသဖြင့် အသားအရည်များ ပေါ်လွင်နေ၏။

အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကုတင်ခေါင်းရင်းမှ စီးကရက်တစ်လိပ် ယူလိုက်၏။

ထို့နောက် စားပွဲစောင်းတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ထိုင်လျက် သောက်နေလိုက်သည်။

တစ်ဖက်က သောက်နေရင်း တစ်ဖက်ကလည်း စားပွဲပေါ်တွင် သေကောင်ပေါင်းလဲ လှဲလျောင်းနေသော ဥက္ကဋ္ဌကုကို မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ကြည့်ရှုခံစားနေ၏။

ရံဖန်ရံခါ ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ ဓာတ်ပုံအချို့ ရိုက်ယူနေလေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အသက်မရှိတော့သည့်အလား ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ထွက်ပြေးရန်လည်း အင်အားမရှိတော့ချေ။

ကျိုးဝေ့ချီ၏ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော လုပ်ရပ်များကိုလည်း မတားဆီးတော့ပေ။

အဓိကမှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေဖြင့် ထွက်ပြေးရန်မှာလည်း ဉာဏ်ပညာမရှိသော လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထား၏။

ထို့အပြင် ဤလူမှာ ပုံမှန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏အမြန်နှုန်း၊ ခွန်အားနှင့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ သူ၏အထက်တွင် အများကြီးရှိနေ၏။

ထို့ကြောင့် သူ လုံးဝ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့ထက် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ကျိုးဝေ့ချီက ခုနက ဗီဒီယိုရိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာက ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသရွေ့ သူသည် ခြိမ်းခြောက်ခံနေရမည် ဖြစ်၏။

ထိုဖုန်းကို ကျိုးဝေ့ချီနှင့်အတူ ဖျက်ဆီးပစ်မှသာ ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားလေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အကျယ်ကြီးဖြဲကားလျက် လှဲလျောင်းနေ၏။

ခုနက ကျိုးဝေ့ချီ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သုတ်လွှတ်ထားသော သုတ်ရည်များမှာ စအိုဝမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာတော့သည်။

ထိုကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝမထိန်းချုပ်နိုင်သော အရှက်ရဖွယ် ခံစားချက်ကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွား၏။

ထူးဆန်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော ကာမသာယာမှုတစ်မျိုးကို ခံစားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သုတ်ရည်များက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာကာ စအိုဝမှတစ်ဆင့် တင်ပါးကြားတစ်ခုလုံးကို စွန်းထင်းသွားစေသည်။

တင်ပါးများပေါ်တွင်ပင် အနည်းငယ် စွန်းထင်းသွားတော့၏။

မူလက တင်းရင်းသော တင်ပါးများမှာ ယခုအခါ နီရဲနေပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျိုးဝေ့ချီ၏ဆောင့်လိုးမှုကို အချိန်အတော်ကြာ ခံထားရ၏။

ထို့ကြောင့် နေရာတိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော လိင်ဆက်ဆံမှုအပြီး အမှတ်အသားများ ရှိနေလေသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌကုက တစ်နေ့ကျရင် လူတစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုး အသေအလဲ ဆောင့်လိုးတာကို ခံရမယ်လို့ တွေးဖူးလား…”

ကျိုးဝေ့ချီက စီးကရက်သောက်ရင်း မေးလိုက်၏။

သောက်ပြီးနောက် မီးခိုးငွေ့များကို ဥက္ကဋ္ဌကု၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

အထူးသဖြင့် ရှုပ်ပွနေသော သူ၏အပေါက်ငယ်လေးဆီသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

မျက်နှာပေါ်တွင် ‘စိတ်လှုပ်ရှားမှု’ အပြီး ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိချေ။

အလွန်တည်ငြိမ်နေကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေပေသည်။

အသိစိတ်ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသော ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို ကြိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ခေါင်းမော့၍ ကျိုးဝေ့ချီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

မည်းမှောင်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်နိုင်လောက်အောင် အေးစက်သော အကြည့်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဤသေရမည်ကို မကြောက်သော အကောင်ကို အခုချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်းဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေတော့သည်။

“မင်းလိုမျိုး သေရမှာ မကြောက်တဲ့သူ ရှိမယ်လို့ ငါ မတွေးဖူးဘူး…”

ဥက္ကဋ္ဌကုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

စီးကရက်ကို အားပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် မီးခိုးငွေ့များကို ဥက္ကဋ္ဌကု၏ ရမ္မက်ဆန်နေသော အောက်ပိုင်းဆီသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

ထိုအခါ ရှုပ်ပွနေသော နေရာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်မူထူးခြားသော အနံ့တစ်ခု ရရှိသွားတော့သည်။

ထိုပေါ့ပါးသော အပူရှိန်ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကု၏အောက်ပိုင်းမှာ မသိမသာ တုန်ယင်သွား၏။

ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ယားယံမှုတစ်မျိုးကြောင့် အနောက်ဘက်အပေါက်ပင် အလိုအလျောက် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် သုတ်ရည်တစ်စက် ညှစ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး စားပွဲပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျသွားတော့လေ၏။

“ဥက္ကဋ္ဌကု သောက်မလား…”

စီးကရက်မှာ အကောင်းစားဖြစ်သော်လည်း ဤဖန်တီးထားသော ကမ္ဘာလောကထဲရှိ စီးကရက် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီအနေဖြင့် ဤတံဆိပ်ကို မသိပေ။

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း ပါးစပ်ထဲမှ စီးကရက်ကို ယူလိုက်၏။

ထို့နောက် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကုက လူသတ်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့်သာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ပါးစပ်လည်း မဟသလို စကားလည်း မပြောပေ။

ကျိုးဝေ့ချီက ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြန်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ…”

ဥက္ကဋ္ဌကုက ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

သူ၏အမြင်တွင် ကျိုးဝေ့ချီက ဤအဆင့်အထိ လုပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ဉာဏ်အနည်းငယ် ရှိပါက သူ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

မဟုတ်လျှင် သူ ပြန်လွတ်သွားပါက ကျိုးဝေ့ချီ မည်ကဲ့သို့သော အဆုံးသတ်မျိုး ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သိသင့်ပေ၏။

ကျိုးဝေ့ချီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ပါးနပ်သောလူဆိုသည်မှာ ကောင်း၏။

စကားအများကြီး ပြောစရာမလိုချေ။

တချို့ကိစ္စများက မပြောလည်း နားလည်သည်။

အလဟဿအလုပ်များလည်း လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ ဤကုချင်းကျိုးကို ပိုပိုပြီး သဘောကျလာ၏။

ကမ္ဘာ့အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်တည်နေသော အမျိုးသားဆိုသည်မှာ တကယ်မှန်ပေသည်ဟု သူ တွေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်၏။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လိုးပြီးသွားပြီပဲ… ဥက္ကဋ္ဌကုကို ကျွန်တော် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ရင်… ဥက္ကဋ္ဌကုက အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်မှာပဲ မဟုတ်လား…”

ဤသို့ပြောလိုက်သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိချေ။

ဤကဲ့သို့သော မျက်နှာထားက ဥက္ကဋ္ဌကုကို ပို၍ပင် စိုးရိမ်စေလေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြောလေ၏။

“ဒါကြောင့်… သေချာပေါက် ဆက်လိုးရမှာပေါ့…”

ဥက္ကဋ္ဌကု၏မျက်နှာထား တောင့်တင်းသွားသည်။

မျက်လုံးများထဲမှ အမှောင်ထုမှာ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလာ၏။

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီကမူ ဘာမှမခံစားရသည့်အလား ဆက်ပြောလေသည်။

“ကျွန်တော် ဆက်မလိုးချင်တော့တဲ့ အချိန်အထိ ဆက်လိုးမယ်လေ… အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျွန်တော့်ကို သတ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တောင်… ဒီလောက်ကြာအောင် လိုးရတာ တန်သွားပြီလို့ ခံစားရမှာပဲလေ…”

ဒါက သောက်ကျိုးနည်း ဘယ်လို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ စကားမျိုးလဲ?

ဥက္ကဋ္ဌကု အံ့ဩသွား၏။

ဤလူက အိပ်မက်တွေပိုက်ပြီး ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲ ဝင်လာသည့် အပြစ်ကင်းသော လူငယ်လေးတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

သူက လုံးဝကို ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရူးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ရူးသွပ်ပြီး ကြောက်စရာကောင်း၏။

ပုံမှန်လူတစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ပေဟု တွေးနေမိလေသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်မှာပင် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ဖုန်း မြည်လာ၏။

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကု လန့်သွားသော်လည်း သူ ဖုန်းကို မယူနိုင်ခင်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်လေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းက ဥက္ကဋ္ဌကု၏ကိုယ်ရေးလက်ထောက်ထံမှ ဖြစ်၏။

“ဥက္ကဋ္ဌကု… ကျွန်တော် အခု ဝင်လာခဲ့ရမလား ခင်ဗျာ…”

ယခင်အစဉ်အလာများအရ ဥက္ကဋ္ဌကု အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကိုယ်ရေးလက်ထောက်က လာခေါ်လေ့ရှိသည်။

အကယ်၍ စောပြီး ပြီးသွားပါက ဥက္ကဋ္ဌကုက သူ့ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်လေ့ရှိ၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ဥက္ကဋ္ဌကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဖိနှိပ်ကာ ဆောင့်လိုးခြင်းကို နှစ်နာရီကြာ ခံထားရသည်ကို ကိုယ်ရေးလက်ထောက်က လုံးဝသိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးဝေ့ချီက ဥက္ကဋ္ဌကုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌကု ရေချိုးနေတယ်… မင်း ငါးမိနစ်နေမှ ပြန်မေးလိုက်…”

တစ်ဖက်လူမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွား၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်သည် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ဖုန်းကို ကိုင်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

သူ့ကိုယ်စား ဖုန်းဖြေပေးရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ ဝေးကွာလှသည်။

ဤမျှရဲတင်းသော သူများကို ဥက္ကဋ္ဌကုက အမြဲတမ်း မကြိုက်တတ်သော်လည်း ဘာကြောင့် ဤမျှ အချိန်အကြာကြီး နေခွင့်ပြုထားသနည်း။

သို့သော် သံသယရှိနေသော်လည်း ကိုယ်ရေးလက်ထောက်မှာ အများကြီး မမေးရဲပေ။

ထို့ကြောင့် ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် ပြန်ခေါ်ရန်သာ လုပ်ရတော့လေသည်။

“နည်းနည်းနေရင် သူ့ကို စားစရာနည်းနည်း လာပို့ခိုင်းလိုက်… ပြီးတော့ ဒီည ခင်ဗျား မပြန်တော့ဘူးလို့ သူ့ကို ပြောလိုက်…”

ကျိုးဝေ့ချီက ဖုန်းကို ဥက္ကဋ္ဌကုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ငါက သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းပြီး မင်းကို သတ်ခိုင်းမှာလို့ မကြောက်ဘူးလား…”

ဥက္ကဋ္ဌကုက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

“ခင်ဗျားသဘောပဲလေ…”

စကားပြောပြီးနောက် အဝတ်အစားများ သပ်ရပ်မှုမရှိဘဲ အောက်ပိုင်းတွင် လုံးဝအဝတ်မပါသော ဥက္ကဋ္ဌကုကို ကြည့်လိုက်သည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏တင်ပါးအောက်ရှိ စားပွဲပေါ်မှ ရှုပ်ပွနေမှုများ၊ လူနှစ်ယောက်၏သုတ်ရည်များ၊ ဥက္ကဋ္ဌကုကိုယ်တိုင်၏ ကာမရမ္မက်အရည်များ အစရှိသည်တို့ကို ကြည့်လိုက်၏။

“ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားက ခင်ဗျားရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို မြင်သွားတာကို ခင်ဗျားက ဂရုမစိုက်ဘူး ဆိုရင်ပေါ့လေ…”

“ခွေးကောင်!”

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ နောက်ဆုံးတွင် သွားများကိုကြိတ်၍ ကျိန်ဆဲရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။

သူ့ရဲ့ ဒီလိုပုံစံမျိုးကို သူစိမ်းတွေမြင်သွားအောင် ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်ပါ့မလဲ။

အဲဒီလိုသာဆိုရင် သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်ဟု သူ ဒေါသတကြီး တွေးနေမိတော့၏။

Chapter 17 ended
World 2 Chapter 4 ended