Little Creampie:
Chapter 49

ညအချိန်ထိ ကျင်းလော့ကို ဘယ်သူမှ မတွေ့ခဲ့ကြချေ။

ကျင်းယွီက ကျင်းလော့၏ ဖုန်းကိုပေါက်ကွဲသွားလုနီးပါး အကြိမ်ကြိမ်ခေါ်နေခဲ့သည်။

သူ့မျက်နှာမှာ အမျက်ဒေါသများပြည့်နေပြီး ဧည့်ခန်းထဲဝင်လာသည့်အခါ၊ အခြားသူတွေ အားလုံးရောက်နေပြီးသားပင်။

ကျင်းဟောင်ဖေးက ဖုန်းကို ဆိုဖာပေါ်ပစ်တင်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်
“ငါ့ကိုဘလော့သွားပြီ!! ဒီခွေးလိုကောင်က သတ္တိရှိနေလိုက်တာ!!”

Omega လေး၏ မျက်နှာပေါ်က မနာလိုစိတ်ဟာ အစစ်အမှန်ပင်။
အရင်ကတည်းက ကျင်းလော့၏ လွန်စွာလှပလွန်းသည့် ရုပ်ရည်က ဒုက္ခပေးလွန်း၍ သူ့ထက်သာချင်ခဲ့သည်။
လှပတဲ့သူကို နင်းပြီးရတဲ့ စိတ်ကျေနပ်မှုဟာ သူ့အတွက် မူးယစ်ဆေးတစ်မျိုးလိုပင်။

ဒါပေမယ့်…
သူချနင်းခဲ့တဲ့သူဟာ အိုမီဂါဖြစ်လာပြီး ချမ်းသာသည့် အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်၏ အိမ်ကိုရောက်နေသည်ဆိုတဲ့စကားအား ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ့ရင်ထဲက မနာလိုစိတ်ဟာ ဆာလဖျူရစ်အက်စစ်လိုပင်။

“အိုး… လူချမ်းသာတွေကို ဂုတ်သွေးစုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့အကောင်ပဲ”
Omega လေးဟာ စိတ်ထဲက မညီမျှမှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကျင်းလော့အား အဆိုးဆုံးစကားလုံးများနှင့် ရှုတ်ချလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် “ခဏလေး” ကျင်းယွမ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏
“သူ အခြားသူရဲ့ အိုမီဂါဖြစ်သွားပြီဆိုရင်… ပိုင်ဆိုင်မှုပြောင်းသွားတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား?!”

“ဟမ့်” အိုမိီဂါလေးက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်၏
“ပိုင်ဆိုင်မှုပြောင်းဖို့ဆို နက်ရှိုင်းတဲ့ အမှတ်အသား လိုတယ်၊ အယ်လ်ဖာရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ဝက်ကို အိုမီဂါနဲ့မျှရမယ်”
“ကျင်းလော့ဆိုတာ… အမြှောင်ကောင်သာသာပဲရယ် သူ့မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ”

အိုမီဂါလေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှောင်ရောင်အလင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်၊
သူ၏ ဈေးပေါသော နှုတ်ခမ်းပေါ်က နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးနှင့်အတူ
“ဒီချမ်းသာတဲ့ အယ်လ်ဖာကို ချိန်းခြောက်ပြီး…
သူ့ဆီက ကျင်းလော့ရဲ့အပိုင်စားခွင့်တွေ အကုန်ဝယ်ခိုင်းလိုက်ရင်…”

ကျင်းဟောင်ဖေး၏ ရယ်သံသည် အိမ်တွင်းကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်
“ကောင်းတယ်! ဒီစိတ်ကူးက တကယ့်ကို အကောင်းဆုံးပဲ!”

“ဒါပေမယ့်… ဘယ်လိုဆက်သွယ်ကြမလဲ?”

လူအုပ်ထဲက လူတိုင်း မရေမရာဖြစ်နေချိန်တွင် တံခါးမှအသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အားလုံး စောက်ရမ်းကျက်သရေရှိတဲ့မင်္ဂလာညနေခင်းလေးပါ”

တေးသံကဲ့သို့ စူးရှပြီး ရယ်မောသံပါသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

တံခါးကို အကြမ်းပတမ်းဖွင့်သံနှင့်အတူ သံမဏိတံခါးကြီး မြေပြင်ပေါ် အလျင်အမြန် ပြိုလဲသွားသည်။
အရပ်ရှည်ပြီး ကြံ့ခိုင်သော အနက်ရောင်ကိုယ်ရံတော်များ မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ထိုအထဲမှ အရပ်အရှည်ဆုံး ကိုယ်ရံတော်က အနည်းငယ်ကုန်းချပြီး လက်ဖြင့် အလယ်ဗဟိုရှိ နေကာမျက်မှန်တပ် အယ်လ်ဖာအား လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

အယ်လ်ဖာလူငယ်လေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကိုယ်ရံတော်များထက် ပို၍ ချောမွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားရှိသည်။ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖိစီးနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကပ်နေသော ရယ်ရယ်မောမော အပြုံးတို့ဖြင့်ဝင်ရောက်လာ၏။  နေကာမျက်မှန်ဖြင့် ဖုံးထားသော်လည်း ဓားသွားကဲ့သို့ ချွန်ထက်သည့် မေးရိုး၊ မြင့်မားသော နှာတံကြောင့် မပေါ်လွင်ပဲနှင့်တောင် ဆွဲဆောင်မှုကို သိမြင်နိုင်သည်။

ထိုဆွဲဆောင်မှုနှင့်အညီ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖိအားတစ်ခုက လေထုတစ်ခုလုံးကို ဖိစီးနေ၏။ သူသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးနေသော်လည်း အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် အကြမ်းဖက်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦး၏ စရိုက်လက္ခဏာ ကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ရှိနေသည်။

—

အိုမီဂါလေး၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် စိုက်ကျသွား၏။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ သူ၏ ကိုယ်ဟန်ကို ပို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့အောင် ပြင်ဆင်မိနေသည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖြားယောင်းလိုသော အလင်းတန်များတဖျတ်ဖျတ်ထွက်ပေါ်နေ၏။

—

အယ်လ်ဖာသည် ဧည့်ခန်းအားလှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ကျင်းလော့၏ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော လက်ရာနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည့်အမှိုက်များ၊ ညစ်ပတ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤအိမ်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ နေကာမျက်မှန်အောက်က မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်လာသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာတော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

အယ်လ်ဖာ၏အသံသည် အထူးလေ့ကျင့်ထားသော ကျေးဇူးတင်စရာ အသံနှင့် တေးသံကဲ့သို့ နှေးကွေးသည့် စကားလုံးများဖြင့်ဆိုလာ၏
“ညကြီးသန်းခေါင် အော်ဟစ်ရမယ့်ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး…
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အိုမီဂါ ဒီမှာ နေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ဘဝကို တွေးမိတိုင်း တစ်မိနစ်တောင် မခံနိုင်လောက်အောင် စိတ်ထိခိုက်မိလွန်းလို့”

ကျင်းယွီသည် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို စိုက်ကြည့်နေရင်း…
“မင်းက… ကျင်းလော့ကိုခေါ်သွားတဲ့ အယ်လ်ဖာ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား!!”
သူရုတ်တရက် သတိထားမိသွား၏။

အိုမီဂါလေး၏ စိတ်ပျက်အားလျော့သံမှာထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်
“ဘာ?! ကျင်းလော့က ဒီလို အယ်လ်ဖာနဲ့ တွဲနိုင်တယ်?! ငါမယုံဘူး!”

ရှောင်းဝမ်လင်က နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်အပြုံးတစ်ပွင့်အား ချိတ်ဆွဲထားလျက်
“အိုး?”

ကျင်းဟောင်ဖေး၏ ရိုင်းစိုင်းသည့် ဆဲဆိုသံကထွက်ပေါ်လာသည်
“ငါသိနေတယ် အဲ့ခွေးလိုကောင်က ချစ်သူ…”

ပြောနေတုန်းမှာပင် နံဘေးမှ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျင်းဟောင်ဖေး၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။
အသံသည် အလွန်ကျယ်လောင်သွားခဲ့ပြီး
အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

ထိုရိုက်နှက်မှု၏ခွန်အားသည် ကျင်းဟောင်ဖေးအား မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျစေခဲ့၏။ သွားနှစ်ချောင်း ပါးစပ်ထဲမှ ထွက်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ အော်ဟစ်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပင် မီတာအနည်းငယ်ဝေးသော စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ကန်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးနှင့် တံတွေးရောနှောနေသော အရည်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံနှင့် အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အို့…အားးး…အား!!”
ကျင်းဟောင်ဖေး၏ နာကျင်မှုအသံများက အခန်းတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ချောမောတင့်တယ်သော အယ်လ်ဖာ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ မပြောင်းလဲချေ။
သူ ညင်ညင်သာသာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “အသံတွေ နည်းနည်းတော့ ဆူညံနေတယ်နော်” ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူကိုယ်တိုင် ဘာမှ လုပ်စရာမလိုတော့ပေ။
နံဘေးရှိကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက စားပွဲပေါ်က အဝတ်စုတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ကျင်းလော့၏ပါးစပ်အား ကြမ်းတမ်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

သွေးနှင့်ရောနေသော တံတွေးများ အဝတ်စုတ်ပေါ်သို့ စီးကျလာ၏။ ကျိုးပဲ့နေသော သွားဖုံးဒဏ်ရာပေါ် အဝတ်စုတ် ပွတ်တိုက်မိသဖြင့် နာကျင်မှုဒဏ်က ကျင်းဟောင်ဖေးကို တုန်ရီပြီး မျက်ရည်ကျစေခဲ့သည်။

ချောမောကာဆွဲဆောင်မှုရှိသော အယ်လ်ဖာသည် သူတို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ
“မိတ်ဆက်ခွင့်ပြုပါ”

“ကျွန်တော်က ကျင်းလော့ရဲ့ အယ်လ်ဖာပါ”

သူ၏ အသံတွင် နောင်တရသလို အရိပ်အငွေ့ပါလာသည်။
“သူ့ အယ်လ်ဖာရှေ့မှာ သူ့ကို ရှုတ်ချရဲတဲ့ သတ္တိကတော့ အံ့ဩစရာပဲ”

လေထုထဲတွင် ကျင်းဟောင်ဖေး၏ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အသက်ရှူသံသာ ကြားနေရသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း ရှောင်းဝမ်လင်က ရုတ်တရက် နားလည်သလို ပြုံးလိုက်ပြီး
“အိုး… ဒါဆို မင်းတို့ ဒါကို အကျင့်ပါနေတာများလား?”

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်သော်လည်း အရိုးထိအောင်အေးစက်နေသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့်
“ဒီလို ဆဲဆိုတာကို ကျင့်သားရနေကြတယ်မလား?”

သုံးယောက်သော လူများသည်  ဤရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကို ကြောက်လန့်နေပြီး အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ရဲတော့ပေ။

အခုလေးတင် အယ်လ်ဖာကို ဖြားယောင်းရန် ကြိုးစားနေသော အိုမီဂါလေးမှာလည်း ကြောက်လန့်နေသော ခွေးရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်ရီနေပြီပင်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အပြုံးသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာ၏
“ဘာတွေကြောက်နေကြတာလဲ? အိုမီဂါတွေကို ကျွန်တော် မရိုက်ပါဘူး”

ရှောင်းဝမ်လင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အဓိပ္ပါယ်ရှိသည့် အပြုံးတစ်ချက်နှင့်
“ကြောက်စရာတွေက ဒီထက်မက ရှိအုန်းမှာ”

သူရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက်
နံဘေးရှိကိုယ်ရံတော်များက နောက်ဘက်ရှိ အရာရာတိုင်းကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ကြသည် ။
ကျိုးပဲ့သံများနှင့်အတူကျင်းယွမ် မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ အော်တော့၏
“ဒါတွေအတွက် လျော်ကြေးပေးရမယ်!”

ရှောင်းဝမ်လင်က ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေ၏
“ရဲကိုခေါ်ကြည့်ပေါ့”

**

အနည်းငယ်အနံ့ခံရင်း သူတစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဒုတိယထပ်သို့တက်သွား၏။

အဆင့်မြင့်အယ်လ်ဖာတစ်ဦးအနေနှင့်
သူ၏ အနံ့ခံစွမ်းရည်နှင့် အာရုံခံစားမှုက အလွန်ထက်မြက်နေသည် ။
သူဟာ ကရာမယ်လ် အယ်လ်ဖာဖယ်ရိုမုန်း အနည်းငယ်သာရှိသော အခန်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားသည်။

ထိုအခန်းသည် လှေကားထိပ်အကျဆုံးထောင့်တွင်ရှိသော်လည်း အတွင်းမှ ထွက်နေသော အနံ့က သူ့ကို ဆွဲခေါ်နေ၏။

သူတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့သော့ခတ်ထားသည်။
လက်ကောက်ဝတ်တွင် အားစိုက်လိုက်ရုံနှင့်
တံခါးလက်ကိုင်ကို အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်နိုင်သည်။
သူက တံခါးလက်ကိုင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

အခန်းအတွင်းက Alpha caramel အနံ့ကို
အရည်အသွေးနိမ့် Omega pheromones များက ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မူလအနံ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် မရနိုင်တော့ပေ။ (ကျင်းလော့မရှိတော့  အခြားomegaတစ်ယောက် အဲ့အခန်းထဲ နေတာလေ)

အခန်းတည်ဆောက်ပုံမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း
ယခုအခါ ထူးဆန်းသော အိုမီဂါပန်းရောင်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်သော်လည်း
မူလပိုင်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရာများ တစ်ခုမျှ မတွေ့ရချေ။

သူ၏ မျက်နှာသည် မှောင်နက်လာသည်။

ဒီမိသားစုဟာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုပြီးရွံစရာကောင်းနေ၏။

သူသည် အမျက်ဒေါသကို အောင့်ထားပြီး  အောက်ထပ်ကိုပြန်ဆင်းသွားလိုက်ကာတည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်—
“အခန်းထဲက မူလပစ္စည်းတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ”

Omega လေးက တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ဘာမှမပြော
သူ နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ရှောင်ဖယ်နေ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အသံတွင် ရေခဲမှုန်များ ပါလာသည်
“အားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာလား”

လေထုတစ်ခုလုံး ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် နေကာမျက်မှန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်
“ကောင်းတယ်.. အရမ်းကောင်းတယ်”

“အစက ကျင်းလော့ကိုယ်တိုင် လာပြီး မင်းတို့ကို ရိုက်ခွင့်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားတာ ဒါပေမယ့် အခု စဉ်းစားကြည့်တော့… ဒါက လုံလောက်ပါ့မလား?”

သူ၏ အသံသည် ရေခဲပြင်ပေါ်က ဓားသွားသံကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။
“မင်းတို့ အားလုံး… တစ်သက်လုံး နာကျင်နေရမယ်”

ကျင်းယွီက မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ အော်တော့၏
“ဘာကြောင့်လဲ! မင်းကဘယ်သူမို့လို့လဲ!”

နံဘေးရှိကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက
သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို အပြင်းအထန် ကန်လိုက်သည်။
ကျင်းယွီ၏ အတွင်းအင်္ဂါများအနည်းငယ်ရွေ့လျားသွားပြီး
အဆိုးရွားဆုံး နာကျင်မှုနှင့် အော်ဟစ်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။ ဒီ Alpha က Omega အတွက် အမျက်ထွက်နေတာ ဘာကြောင့်လဲ?
သူ့မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ?

Omega လေးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်… ကျင်းလော့နဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာတာမဟုတ်ဘူး သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တာလည်း မပါဘူး!”

ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီ ။
“လူတွေကို အနိုင်ကျင့်ရတာ ကြိုက်တယ်မလား? လှတဲ့သူတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတာ သဘောကျတယ်မလား?”

ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ်ကော့လိုက်ပြီး
“ဒါဆို မင်းကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီရက်စက်တဲ့ အိုမီဂါတွေနဲ့ပဲ တစ်သက်လုံးနေရမှာပေါ့”

“ဒါပေမယ့်… Omega တွေကိုယ်တိုင် မင်းကိုနှိပ်စက်ခွင့် ပေးလိုက်မယ်”

“Omega ပြုပြင်ရေးစခန်းကို ပို့ပေးလိုက်”

တိတ်ဆိတ်နေသော ကိုယ်ရံတော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
Omega လေး၏ ဒူးခေါင်းများ အားပြတ်ကျသွား၏။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး! ကျွန်တော် အဲဒီလူကို ဒီလူတွေလို အကြာကြီး အနိုင်ကျင့်တာမဟုတ်ဘူး သူ့အိမ်ကို သိမ်းပြီးခဏလောက်သုံးရုံပဲ! ဒီအပြစ်ဒဏ် မခံနိုင်ဘူး!!”

Omega ပြုပြင်ရေးစခန်းဆိုတာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အပြုံးသည် ပိုမိုရက်စက်လာသည်
“စိတ်မပူနဲ့… အခြားသူတွေက မင်းထက် ပိုပြီးခံရမယ်”

ကိုယ်ရံတော်က Omega လေးကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

Chapter 49 ended

Chapter 50

ကျင်းယွမ်လည်း အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေပြီ ။
သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေပြီး နောက်သို့ ဆုတ်နေမိသည်။
“ငါ… ငါသူ့ကို အနိုင်မကျင့်ခဲ့ဘူး…”

ကျင်းယွမ်သည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း
ရှောင်းဝမ်လင်က အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရသကဲ့သို့ ပြောလိုက်၏

“ငွေကို ကြိုက်တယ်မလား? သူများဒုက္ခရောက်တာကို ကြည့်ရတာ ပျော်တယ်မလား?”

“ဒါဆို… မင်းရဲ့လက်ကျန်ဘဝတစ်ပိုင်းကို ဆင်းရဲမွဲတေမှု၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးရမယ်”

“ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ဘဝ…”

ကိုယ်ရံတော်က ကျင်းယွမ်ကိုလည်း အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ကျင်းယွမ် မျက်လုံးများကျဉ်းမြောင်းသွား၏ “ငါ…ငါ ကျင်းလော့ကျောက်ကပ်ရောင်းခံရမယ့်အချိန်မှာ ကူညီပေးခဲ့တယ်! သူ့ကို အစားတောင်ကျွေးခဲ့တယ်…”

ရှောင်းဝမ်လက်ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒါဆို ခြေပြတ်လက်ပြတ်သူတောင်းစားဖြစ်နေရတာလဲ မဆိုးဘူးပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား?”

ကျင်းယွီ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ အလွန်မြန်ဆန်လာ၏။
သူနှင့် သူ့အစ်ကို ကျင်းဟောင်ဖေးတို့သာ ကျင်းလော့ကို အဓမ္မနှိပ်စက်ခဲ့သူများ ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်းဗိုက်ကို ဖုံးအုပ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်မှ တွားသွားကာ တံခါးဘက်သို့ ရွေ့လျားနေမိသည်။
“မင်းတို့ ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး တရားဥပဒေမရှိဘူးလား”

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အသံသည် ရေခဲပြင်ပေါ်က လေသံကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။
“တရားဥပဒေကို မေးမြန်းဖို့ မင်းတို့မှာ အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး”

ရှောင်းဝမ်လင်သည် ကျင်းယွီဘက်သို့ အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်ပြီး
“သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကို ချိုးလိုက်”

“ဒီကနေ့ကစပြီး…မင်းဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားရမယ် ခွေးတွေနဲ့ အစာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရမယ် ပျော်လား?”

ကျင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး
တစ်ကိုယ်လုံး အလွန်အမင်း တုန်ရီလာသည်—
“ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း”

“ဘာလို့လဲ!!! ငါကျင်းလော့ရဲ့ခြေထောက်ကို မချိုးခဲ့ဘူး!!!”

ကိုယ်ရံတော်၏ ခြေထောက်သည် ကျင်းယွီ၏ ဒူးဆစ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်သည်
ဂျွတ်သံနှင့်တူသော အရိုးကျိုးသံတစ်ချက်နှင့်အတူ
ကျင်းယွီမှ အဆိုးရွားဆုံး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်
“အားးးးးး!!!—”

ထိုအော်ဟစ်သံသည် အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်သည့် အသံဖြစ်သည်။
ကျင်းဟောင်ဖေး၏ နှလုံးသားလည်း ထိုအချိန်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီးသူသည် နံဘေးရှိ ကျင်းယွီကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေ၏။

ကျင်းယွီ၏ ခြေထောက်ကျိုးပဲ့သံသည် အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်နေဆဲဖြစ်သည်။ မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုဒဏ်ကြောင့် သူ၏ဘောင်းဘီအတွင်းမှ မစင်နှင့်ဆီးများ ထွက်ကျလာကာ အနံ့ဆိုးများဖြင့် လေထုညစ်ညမ်းသွား၏။

သူ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပြည့်နေပြီး အလွန်အမင်းနာကျင်မှုဒဏ်ကြောင့် မျက်လုံးဖြူသားများပြန်လည်သွားကာ မျက်စိမှိတ်လိုက်ဖွင့်လိုက်ဖြစ်နေသည်။ သူ၏အော်ဟစ်သံများမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ကျင်းယွီ၏ နောက်ထပ်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဖိချပြီး ချိုးလိုက်သည်။ ထိုရက်စက်သောအသံသည် နားထဲတွင် အကြာကြီးပဲ့တင်နေမည်ဖြစ်သည်။

“အာ့…အာ့…”

အနံ့ဆိုးများကြောင့် အခြားကိုယ်ရံတော်များ နှာခေါင်းစည်းများတပ်ကာ ကျင်းယွီကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းဟောင်ဖေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရက်စက်သောအပြုံးတစ်ချက်နှင့် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။ သူက ကျင်းဟောင်ဖေး၏ ဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အတင်းခေါင်းမော့စေလိုက်သည်။

ဆံအမြစ်များနှင့်အတူ အရေပြားစုတ်ပြဲသွားသော နာကျင်မှုဒဏ်ကြောင့် ကျင်းဟောင်ဖေးမှာ မထိန်းနိုင်သော မျက်ရည်များနှင့် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်ရ၏။

ထိုအခိုက်တွင် ဤချောမောလှပသော အယ်လ်ဖာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးဆေးသည့် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ကျင်းဟောင်ဖေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ သူသည် ငရဲမှ ရောက်လာသော အသူတရာနတ်ဆိုးသဖွယ် ဖြစ်နေ၏။

ရှောင်းဝမ်လင် ပြုံးပြီး ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်သည်
“ငါ့ Omega ကို နာကျင်အောင်လုပ်ဖို့ ဘယ်သူကတိုက်တွန်းခဲ့တာလဲ? ငါ့ Omega ငယ်ငယ်တုန်းက မင်းတို့သာ သူ့ကိုကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့ရင် မင်းတို့လို အသုံးမကျတဲ့သူတွေကို မြေတောင်မြှောက်ပေးဖို့တောင် ငါစဉ်းစားမိမှာပဲ”

“သနားစရာကောင်းလိုက်တာ……”

သူ၏ အပြုံးထဲတွင် သွေးဆာမှုအရိပ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
ကျင်းဟောင်ဖေးသည် ဤအပြုံးကို မြင်ရသည်နှင့် တုန်ရီခါသွား၏။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ၏သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သီချင်းသံလေးနှင့်အတူ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားပြီး၊ ရေချိုးပြီးနောက် ရေချိုးဝတ်ကိုဝတ်ဆင်ကာ အနားယူလိုက်၏။

ရှောင်းဝမ်လင်ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် ကျင်းလော့ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော်နှင့် မလန်းဆန်းသေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းအုံးကို ရင်ခွင်ထဲပွေ့ဖက်ထားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တွင် မသက်မသာဖြစ်နေပြီး အကျွမ်းတဝင်ရှိသော အနံ့များပျောက်သွားသည်နှင့် အိပ်ရာမှနိုးလာခြင်းပင်။

ကျင်းလော့သည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ အယ်လ်ဖာအနံ့စွဲနေသော စောင်ကို ဖက်ထားမိသည်။
သူသည် နေမကောင်းဖြစ်တိုင်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးတတ်၏။

ရှောင်းဝမ်လင်လာသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ
ကျင်းလော့သည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် မော့ကြည့်ကာ
“ဘယ်သွားနေတာလဲ…”
ဟု နူးညံ့ပျောပြောင်းသော အသံလေးဖြင့်မေးလိုက်သည်။ ကလေးငယ်လေးကဲ့သို့ တိုးဖွသက်ညောင်းသောအသံမျိုးပင်။

ရှောင်းဝမ်လင် ရင်ထဲမှအစွန်းရောက်သော ရက်စက်မှုနှင့် သွေးဆာမှုများ တဟုန်တည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

သူပြုံးလိုက်ပြီး “ရေချိုးနေတာ”

ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့ရဲ့ အိပ်ရာဘေးကိုလျှောက်သွားပြီး သူ့မေးစေ့ကို ကျီစယ်စွာမော့​ေစလိုက်ပြီး “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက အရမ်းဆွဲဆောင်နေတယ်မဟုတ်လား”

ရှောင်းဝမ်လင်က ချက်ချင်းပဲ အသံအနေအထားပြောင်းလိုက်၏ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အိုမီဂါဖယ်ရိုမုန်းတွေနဲ့ နှစ်သိမ့်ဖို့လိုနေတဲ့ သနားစရာ အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်ပဲလေ…”

ကျင်းလော့က အိပ်ငိုက်နေသည့် သူ့မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးတွေနှင့် ရှောင်းဝမ်လင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရှောင်းဝမ်လင်၏ ရေချိုးဝတ်စုံအနားစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရှောင်းဝမ်လင်သည် စိတ်ရှုပ်စရာဖြစ်နေတုန်း ကျင်းလော့၏ အသံတိုးတိုးလေးကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မသွားပါနဲ့…”

ကျင်းလော့ရဲ့လက်က ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့ အင်္ကျီကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်၏။ ကျယ်လွန်းတဲ့ အင်္ကျီကြောင့် ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့ နှင်းဖြူရောင်ပခုံးတွေ အနည်းငယ်ပေါ်လာသည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး မထွက်သွားပါနဲ့…” ကျင်းလော့ရဲ့အသံက အိပ်ရာထစအသံလိုမျိုး အားနည်းနေပြီး အာခေါင်ခြောက်နေ၏။ “ငါ တစ်ယောက်တည်း မနေချင်ဘူး…”

အဝါရောင်နွေးနွေး ခုတင်ဘေးမီးအိမ်အောက်တွင်၊ အိုမီဂါ၏ ပခုံးအရေပြားပေါ်က သွေးကြောတွေဟာ နှင်းဆီနှင့် ရွှံ့ရောင် ရောနေသလို ဖြစ်နေသည်၊ သွေးကြောတွေကို အရည်ပျော်ကျနေသလို ထင်ရစေ၏။

သူ့ အိုမီဂါက မျက်ခုံးမို့မို့ မျက်လုံးလှလှလေးများနှင့် ကြည့်နေသည်၊ ဒီလိုရှက်ရွံမှု၊ မှီခိုချင်စိတ်ပြလိုက်သည့် အကြည့်က သူမှာ ရှားပါးလွန်း၏။ ဒါပေမယ့် အဓိကအကြောင်းက ကျင်းလော့က အိပ်ရာထဲမှာ သတိလစ်နေခဲ့၍ ပျော့ပျောင်းနေတာပင်။

“မင်းငါ့ကို ဘာလုပ်လုပ် ရတယ်…” ပုံမှန်အေးစက်နေတတ်သည့် အိုမီဂါက သူ့ရဲ့လှပတဲ့ မျက်ဝန်းလေးများနှင့် တောင်းပန်သလို ကြည့်နေသည်။ “ဒါကြောင့် မထွက်သွားနဲ့၊ ရမလား?”

ရှောင်းဝမ်လင်၏ ဦးနှောက်ထဲမှာ တဂျိန်းဂျိန်းနဲ့ အသံကြီးကြီးပဲ့တင်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့အစွယ်တွေနဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်၏။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သွေးတွေပူပြီး လှိုင်းတံပိုးနေသလို ခံစားရတာကို အားနဲ့ထိန်းလိုက်ရသည်။

ဒါမျိုးကို ဘယ်သူကမှ ခံနိုင်မှာမို့လဲ?!

…….
ရှောင်းဝမ်လင်က သက်ပြင်းရှိုက်မိပြီး အံကြိတ်လိုက်မိသည် “မင်းဘာလုပ်နေတာလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိလား?”

သူ့လိင်တံဟာ တဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး ပူလောင်မှုနှင့်အတူ ခုန်ထွက်လုနီးပါးဖြစ်နေ၏။

ကျင်းလော့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးထလာပုံရပြီး ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့ အဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏”…ငါသိတယ်” ကျင်းလော့က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

“ငါ… ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တယ်…”

အသက်တိုးတိုးရှုလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်းဝမ်လင်က ရုတ်တရက် သူ့ဘက်ကို ဖိကပ်လိုက်သည် “မင်းကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာနော်”

သူသည် လက်ဖြင့် ကျင်းလော့၏ အင်္ကျီကို ချွတ်ပစ်ကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုလည်း အတန်ငယ် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ရှောင်းဝမ်လင်သည် ၎င်းတို့ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျင်းလော့သည် လက်နှစ်ဖက်အား အားပြုကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း ရှောင်းဝမ်လင်ကို ကြည့်နေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ၏လက်ကို ကျင်းလော့၏ နူးညံ့ဖြူဖွေးသော ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ကာ ကြည့်နေသည်။ ကျင်းလော့တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြန်လည်စတင်လာသည်။

ကျင်းလော့အတွက် သူ၏ သဘောထားပြောင်းလဲမှုသည် ချစ်သူစုံတွဲတစ်တွဲ၏ ပထမဆုံး အတူရှိမှုနှင့် ပိုတူသည်။ ရိုးရိုးလေး အဓမ္မပြုကျင့်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်ခံရခြင်းထက် ဤအရာသည် မဖော်ပြနိုင်သော ဝိဝါဒဖြစ်မှုကို ပိုမိုရှိစေသည်။

ကျင်းလော့သည် အသိစိတ်ကပ်ပြီး ရှောင်းဝမ်လင်နှင့် လိင်ဆက်ဆံတော့မည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်နေသည်။

ဤအရာကြောင့် သူစိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ၏ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ခေါက်ကာ ကျင်းလော့၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည် “ကိုင်ထား”

ကျင်းလော့၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ်နီမြန်းလာပြီး ခဏတာနှောင့်နှေးပြီး နာခံစ္စာဖြင့် ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ကားလိုက်သည်။ M-ပုံစံဖြင့် သူ၏အလယ်ရှိပန်းရောင်နှင့် ပိတ်နေသော အပေါက်လေးကို ထုတ်ပြလိုက်၏။

ကျင်းလော့သည် မျက်နှာနီရဲကာ သူ ခြေထောက်များကို သူ့ဘာသာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် သူ၏နှင်းဖြူရောင်ဖြင့် နူးညံ့သော ပေါင်တံများသည် ပိုမို ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လာသည်။ လူတစ်ဦးကို ရိုက်မိလျှင် နာကျင်စေမည့် လက်များဖြင့် သူ၏ပေါင်များအား ချုပ်ထား၏။ ၎င်းသည် မမြင်ရသော အရိပ်အမြွက်နှင့် သူ့ရှေ့မှာရှိသူအား သူ့အပေါ်ရှိသမျှလုပ်ခွင့်ပေးထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားသည်။

သူမီးဖွင့်တော့မည့်အချိန်တွင် ကျင်းလော့ မျက်နှာနီရဲကာ မျက်တောင်များကို ငုံလိုက်ပြီး

“မီးမဖွင့်ပါနဲ့…. ရမလား?”

ကျင်းလော့၏ မျက်တောင်များသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။ သို့သော် အလင်းအောက်တွင် အလှအပများ ပိုတောက်ပသည်ဆိုသော စကားပုံအတိုင်း၊ ခေါင်းရင်းမီးအိမ်၏ နွေးထွေးသော အဝါရောင်အလင်းတွင် သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍ပင် မရေရာသော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာကာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာများပင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အရောင်တစ်မျိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ကြာမြင့်စွာကြာပြီးနောက် ရှောင်းဝမ်လင်သည် အာခေါင်ခြောက်သည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အချစ်ကလေး… မင်းက တကယ်ပဲ လူတွေကို ဆွဲဆောင်တတ်တာနော်”

Chapter 50 ended