Chapter 62
Extra 2.2
သူသည် အမှန်ပင် အေးစက်စက်နိုင်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် မင်းသမီးဝတ်စုံနှင့် အဆင်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားရာ၊ သူ၏မျက်နှာထက်မှ အလှအပများသည် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြင်ဆင်ထားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရာ၊ ယခုအချိန်တွင် စိတ်ဆိုးနေသည်မှာပင် ချွဲနွဲ့နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
ထိုအပြစ်ကင်းစင်သော အလှအပသည်၊ စိတ်ဆိုးခြင်းကြောင့် အနည်းငယ်ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ လူတို့၏စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေသည်။
နဂါးသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။
ကျင်းလော့သည် မူလကတည်းက စိတ်မရှည်ဖြစ်နေကာ၊ ဝတ်စုံ၏ခံစားချက်မှာလည်း ထူးဆန်းနေသည်။ ဝတ်စုံသည် အလွန်လေးလံသောကြောင့်၊ သူ၏ပေါင်တံများသည် အတွင်းခံဘောင်းဘီတိုသာ ဝတ်ဆင်ထားရပြီး ဗလာကျင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ စကတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ပေါင်တံများမှာ ဗလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ရာ၊ အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး မသက်မသာဖြစ်နေသည်။
ကျင်းလော့သည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဝတ်စုံကို ဆွဲထားရာ၊ သူ၏စိတ်အခြေအနေသည်လည်း ထိုကြောင့် အနည်းငယ် မှောင်မိုက်နေသည်။ သူ ဝတ်စုံကို ဆွဲထားစဉ်၊ ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူလန့်သွားစဉ်မှာပင်၊ နဂါး၏လက်က သူ့ကို ရုတ်တရက် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
”?”
ကျင်းလော့၏ မျက်နှာသည် ဦးစွာ မာကျောသွားပြီးနောက်၊ တံတောင်ဖြင့် နောက်သို့တွန်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ၏အသံကို နှိမ့်ထားသော်လည်း စိတ်မရှည်ဟန်ကို ဖုံးကွယ်၍မရပေ။ “လွှတ်။”
သစ်သားပြားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရဲတိုက်နံရံကို ဖြတ်၍၊ အပြင်မှ လူရိပ်များ၏ ခြေသံနှင့် ပြဇာတ်သရုပ်ဆောင်များက နဂါးဆိုးကို တိုက်ခိုက်ရန် စုရုံးနေသော စကားသံများကို ခပ်ရေးရေးကြားနေရသည်။
မကြာမီ လူအများ၏အာရုံသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျင်းလော့သည် ဝတ်စုံ၏ ပြည့်စုံမှုကို ထိန်းသိမ်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏မက်မွန်ပွင့်ရောင်မျက်ဝန်းထဲမှ ဒေါသကို အတင်းမျိုသိပ်ထားလိုက်ရ၏။
အတန်းခေါင်းဆောင်သည် သူ့ကို ကူညီခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် အတန်းခေါင်းဆောင်ကို ကူညီနေစဉ်အတွင်း ကိစ္စများကို မရှုပ်ထွေးစေချင်ပေ။
ကျင်းလော့သည် သိသိသာသာ စိတ်ပျက်နေခဲ့လျက်။ သူသည် နဂါးအရုပ်၏လက်ကို ဆွဲနေပြီး မည်သူပိုင်သလဲ မသိသည့် ကပ်စေးနဲသကြားလုံးနှယ် သူ့ကို ကပ်နေသည့် လက်ကို ခွာချရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ထိုနဂါးဆိုးအရုပ်ထဲမှ လူသည် မည်သည့်ရောဂါ ရနေသည်မသိ၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် လာ၍ပွတ်သပ်နေသည်။
နဂါးဆိုး၏ လက်သည် အရုပ်ဝတ်စုံထဲမှ ထွက်လာကာ သူ၏ခါးပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ၊ Omega အဖြစ် ကွဲပြားသွားသောကြောင့် ပို၍ထိရှလွယ်သော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
သူ၏ခါးကို အနည်းငယ်ထိလိုက်ရုံဖြင့်၊ အနည်းငယ် ပျော့ခွေသွားသည်။ ပြောပြမရနိုင်သော ထုံကျဉ်မှုတစ်ခုသည် ခါးမှတစ်ဆင့် အာရုံကြောများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ၊ ကျင်းလော့၏ မျက်နှာသည် ထိန်းမရနိုင်အောင် နီမြန်းတက်လာသည်။ ကျင်းလော့သည် ထိုထူးဆန်းသော အရုပ်၏လက်က သူ၏ခါးပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိ၏။ ထိုလက်သည် တင်းကြပ်စွာ ဖိထားသောကြောင့်၊ သူ့တွင် အနည်းငယ် ရှောင်ဖယ်လိုသော ဆန္ဒပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကျင်းလော့သည် ပေါက်ကွဲလုနီးနီးပင်။ သူသည် လှည့်ပြီး နဂါး၏မျက်နှာဖုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ ပန်းရောင်ကိတ်မုန့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည့် ဆံပင်ရွှေရောင် “ကောင်မလေး” ၏မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖျော့ဖျော့ရှိနေသော်ငြား သူ၏အမူအရာမှာ တင်းမာပြီး ဝေးကွာနေခဲ့၏။
…ကွာခြားမှုမှာ အလွန် ကြီးမားနေခဲ့သည်။
နဂါးဆိုးအရုပ်၏ လက်သည် အားဖြင့် သူ၏သွယ်လျသောခါးကို ဆွဲယူလိုက်ရာ၊ ကျင်းလော့သည် နဂါး၏အရုပ်ဝတ်စုံထဲသို့ လဲကျသွားပြီး၊ နဂါး၏အမွေးဖွားဖွားဗိုက်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။
”……”
အရမ်းလွန်နေပြီ!
သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး!!
ကျင်းလော့သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အရုပ်၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စကတ်ကို ဆွဲထားကာ၊ ခြေထောက်ကိုမြှောက်၍ ကန်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် အားမထုတ်မီမှာပင်၊ စက္ကူဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ရဲတိုက်တံခါးသည် ဆွဲဖွင့်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။
စင်မြင့်ပေါ်မှ အလင်းရောင်သည် နဂါးနှင့် ရဲတိုက်ထဲတွင် အကျဉ်းကျနေသော ‘မင်းသမီး’ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။
ထိုအလင်းရောင်သည် ကျင်းလော့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် မျက်နှာပေါ်သို့လည်း ထိုးကျသွားရာ၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ကိရိယာပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ချဲ့ထွင်ပြသနေသည်။
တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု၏ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင်၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် အေးစက်နေသော လှပသည့်မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
အလင်းရောင်အောက်မှ သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်၊ တည့်စင်းသော နှာတံနှင့် ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းတို့သည် နမ်းချင်စဖွယ်ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် တင်းတင်းစေ့ထားရာ၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးသည် အနည်းငယ်ကွေးကျနေပြီး၊ အနည်းငယ် တင်းမာနေဟန်နှင့် ချစ်စဖွယ်ဖြစ်နေသည်။
သူ့၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်များမှာ အမှန်တကယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ကင်မရာသည် ၎င်းတို့ကို အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပအောင် ချဲ့ထွင်ပေးခဲ့သည်။ အနည်းငယ်တင်းမာမှုကြောင့် သူ၏ အေးစက်သော မက်မွန်ရောင်မျက်လုံးတွေမှာ အပေါ်ကို စောင်းနေပြီး သူ့အကြည့်က အလိုအလျောက် ပြောင်းသွားခဲ့လျက်။
သူသည် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးနေပုံရသော်လည်း၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်…… အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။
အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး တိတ်တိတ်လေး စိတ်ဆိုးနေသည့် ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။
မှတ်ချက်တွေမှာ မူလက ရှောင်းဝမ်လင်နဲ့ ကျင်းလော့ ဘာကြောင့် အတူတူရှိနေသည်ဆိုတာကို မေးခွန်းထုတ်နေကြတာဖြစ်သော်ငြား ချဲ့ထွင်ထားသည့် မျက်နှာနှင့် ဒေါသကြောင့် အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည့်မျက်နှာအမူအရာတွေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်၊ Comment များသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
【အား? အား? ဒီတစ်ယောက် ကျင်းလော့လား၊ ဒီလောက်တောင် ချောသလား?】
【သေစမ်း၊ သူတကယ်ပဲ…… မိန်းကလေးလိုဝတ်တာ အရမ်းလှတာပဲ၊ ကျောင်းသားတို့၊ ငါကွေးတော့မယ်!】
【ငါအရင်ကတည်းက ကျင်းလော့က အရမ်းအရမ်းအရမ်းချောတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်က အမြဲတမ်းကြည့်ကောင်းတယ်! လမ်းမှာတွေ့ရင်တောင် အကြာကြီးငေးကြည့်မိတယ်……】
【အဓိကကတော့၊ အရမ်းအေးစက်တာ…… သိပ်မကြည့်ရဲဘူး၊ ဟင့်……】
【အီး…အီး…အီး… တိတ်တိတ်နေကြစမ်းပါ… အီး…အီး…အီး…】
【ကောင်းပြီလေ၊ တကယ်တော့ သူချောတာကို ငါလည်းသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မပြောရဲဘူး၊ လူကိုရိုက်မယ့်ပုံစံကြီးနဲ့ QwQ】
ကျင်းလော့၏ အကြည့်သည် တစ်ချက်တန့်သွားပြီး၊ အောက်မှ လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏စိတ်သည် တင်းကြပ်သွား၏။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်၊ သူ့မျက်စိရှေ့မှ ‘သူရဲကောင်း’ အဖြစ်သရုပ်ဆောင်သောသူသည် ရှောင်းဝမ်လင်မဟုတ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ၏ခေါင်းပေါ်၌ ဒုန်းခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုခု ပေါက်ကွဲသွားခဲ့၏။ အဖြူရောင်၊ တောက်ပသည့် အမှုန့်တွေမှာ အိပ်မက်ဆန်သော ဆီးနှင်းများနှယ် ကောင်းကင်မှ ရွာကျလာခဲ့သည်။ ကျင်းလော့၏ မျက်နှာပေါ်မှ ထိတ်လန့်မှု အမူအရာမှာ မပျောက်သေးဘဲ သူ့နောက်မှ ပွေ့ဖက်ထားသော အရုပ်သည် ပို၍ပင်တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူရဲကောင်းသည် အလွန်ပင် သရုပ်ဆောင်ကောင်းစွာဖြင့် ဓားအတုကိုကိုင်ကာ၊ အလေးအနက်ဖြင့် “မကောင်းဆိုးဝါးနဂါး၊ သေပေတော့!” ဟုဆို၏။
ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့ အနီးအနားမှာ မကြာခဏ ပေါ်လာလေ့ရှိသည့် နောက်လိုက်လေးက အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့ကို ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ပန်းတိုင်ကို မရောက်ခင်မှာပင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှာ အလွန် ဟန်ဆောင်ကောင်းကောင်းနှင့်လဲကျသွားခဲ့သည်- “အား၊ ငါ မကောင်းဆိုးဝါးနဂါးရဲ့ သတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ”
ကျင်းလော့- “…”
မင်းက အတည်ပြောနေတာလား?
မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသည့် သူရဲကောင်းက သူ့လက်များကို တုန်တုန်ရီရီနှင့် မြှောက်လိုက်၏။ သူ၏လက်များထဲတွင် သေတ္တာအသေးလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ မကောင်းဆိုးဝါးနဂါးမှာ သူ၏လက်တွေကို မြှောက်ပြီး သေတ္တာကို ကောက်လိုက်ကာ ကျင်းလော့ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း အနက်ရောင် သေတ္တာလေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
”မင်းသမီးလေး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံပေးနိုင်မလား”
ကျင်းလော့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းနေရာ၊ Comment များသည် မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။
[သူရဲကောင်း မြေပြင်ပေါ်လဲကျပြီး သေတ္တာကို ထုတ်လိုက်တုန်းက ကျင်းလော့ရဲ့ အမူအရာကို မင်းတို့ မြင်လိုက်ကြလား?]
[ဟားဟားဟား၊ ငါ မြင်တယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက “ငါ သေချင်လိုက်တာ” ဖြစ်နေတယ်]
[ဟားဟားဟား၊ ငါ မြင်တယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက “ငါ သေချင်လိုက်တာ” ဆိုပြီး ဖြစ်နေတာ]
ရှောင်းဝမ်လင်သည် ကျင်းလော့၏ အဖြေကိုမစောင့်ဘဲ၊ သူ၏ခေါင်းကို ကျင်းလော့၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူ၏အရုပ်ဝတ်စုံလက်တွင် အပေါက်တစ်ပေါက် ပွင့်သွားပြီး၊ ရှည်လျားသောလက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် ငြင်းဆန်ခွင့်မပေးဘဲ ကျင်းလော့၏လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ စိတ်တိုင်းကျဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော လက်စွပ်ကို ကျင်းလော့၏လက်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ စွပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ချောင်းများကို ယှက်သွယ်ကာ လက်ဆယ်ချောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ရှောင်းဝမ်လင်၏ အသံသည် တိုးညင်းနေ၏။ “ငြင်းလည်း အလကားပဲ။”
လက်စွပ်စွပ်ပေးစဉ် ဦးခေါင်းပေါ်မှ အလင်းရောင်သည် ကျင်းလော့၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ထွန်းလင်းစွာ ကျရောက်နေသည်။ ရှောင်းဝမ်လင်မှာ ကျင်းလော့က ခေါင်းမာမှန်းသိသော်လည်း၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အလိုအလျောက် အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။
ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားပြီး တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
သူ့လက်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေပုံရပေမဲ့ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ကျင်းလော့၏ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကြောင့် ကျင်းလော့ကို ရွေ့လို့မရအောင် လုပ်ထားခဲ့သည်။
သုံးလေးစက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေစဉ်၊ ကျင်းလော့၏ အကြည့်သည် မြေပေါ်တွင် လဲကျနေသော ‘သူရဲကောင်း’ သရုပ်ဆောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏အေးစက်သော မက်မွန်ပွင့်ရောင်မျက်ဝန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် တစ်ခဏတာမျှသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ကင်မရာမှန်ဘီလူးထဲတွင် အမိအရ ရိုက်ကူးခြင်းခံလိုက်ရသည်။
သူ၏အေးစက်သော ပင်ကိုယ်စရိုက်ကြောင့် မျက်နှာသွင်ပြင်သည် အလွန်ပင်ထူးခြားလှပနေသည်မှာ ပြောစရာမလိုပေ။
ဤအလွန်ဖျော့တော့သည့် အပြုံးမှာ သူ့မျက်နှာအသွင်အပြင်တွေကြောင့် ကြည့်ကောင်းနေရုံသာမကဘဲ ဤအချိန်တွင် လျစ်လျူရှုပြီး ဝေးကွာသည့် မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဍာန် မျက်ဝန်းများကြောင့် ပိုပြီးတောင် ကြည့်ကောင်းနေခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ပထမဆုံးရွာသည့်ဆီးနှင်း အရည်ပျော်သွားသလိုမျိုး၊ ရှက်ရွံ့ပြီး တောက်ပနေခဲ့၏။
သို့သော်ကျင်းလော့သည် သူ၏အပြုံးကို ချက်ချင်းဆိုသလို သိလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများက သူ၏မျက်နှာတစ်လျှောက် လျှပ်တိုက်သလို ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက မူလက အေးစက်တဲ့ အမူအရာကို ကြောင်အအဖြစ်စွာ ပြန်ပြောင်းသွားခဲ့၏။
သို့သော် ထိုအချိန်က အမူအရာကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေဆဲပင်။
[…]
[…………]
[………………..]
[အား?]
တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သည့်အခန်းမှာ ခဏတာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ သို့သော် ဤ “အား?” ဆိုသည့် အသံပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မှတ်ချက်တွေကို ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်တော့ပေ။
[အိုး ဘုရားရေ! သူ ပြုံးလိုက်ရင် အရမ်းကြည့်ကောင်းတာပဲ! အိုး ဘုရားရေ!]
[ဝိုး၊ ကျင်းလော့ကော! မင်းကိုငါထောက်ပံ့မယ်၊ မင်းကို လက်ထပ်ခွင့်မပြုဘူး! အနုပညာလောကထဲဝင်စမ်း!!]
[အိုး ဘုရားရေ! သူ ပြုံးလိုက်ရင် အရမ်းကြည့်ကောင်းတာပဲ၊ သူက ဘာလို့ ပုံမှန် မပြုံးတာလဲ?! ကောင်စုတ်လေး၊ ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်တော့ ကံကောင်းသွားပြီ!!!]
ရှောင်းဝမ်လင်၏ အကြည့်သည် တစ်ချက်တန့်သွားပြီးနောက်၊ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
သူသည် ဦးခေါင်းစွပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ခန့်ညားသောမျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ၊ ကျင်းလော့၏မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက်၊ တင်းကြပ်စွာ မှိတ်ချလိုက်သည်။ သူ၏မျက်တောင်များသည် ပန်ကာတောင်ပံလေးများကဲ့သို့ တုန်ခါနေ၏။
မျက်နှာမှာလည်း နီရဲတောက်ပနေသည်။
【အား!!!! ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ငါကန့်ကွက်တယ်!】
【အား!!!! ငါလက်မခံဘူး! ငါအသဲကွဲသွားပြီ!】
【သေစမ်း! မင်းတို့လို ရုပ်ရည်ကြည့်တဲ့ကောင်တွေ! ကျင်းလော့ရဲ့စိတ်ဓာတ်က ဘယ်လောက်ဆိုးလဲ မေ့သွားကြပြီလား?】
【ဒါပေမဲ့၊ ဒါပေမဲ့…… သူက ပုံမှန်ဆို ဆိုးတယ်၊ ဒီလို စိတ်နေစိတ်ထားဆိုးတဲ့သူတွေက ရှက်သွားတဲ့အခါ အရမ်းကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ……】
ကျင်းလော့၏ မျက်နှာသည် နမ်းရှိုက်ခံရသောကြောင့် နီရဲနေ၏။ ရှောင်းဝမ်လင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားဟန်တူကာ၊ “ကျစ်” ဟုအသံပြုလိုက်ပြီး၊ ကျင်းလော့ကို ပွေ့ချီကာ၊ လျင်မြန်သောခြေလှမ်းများဖြင့် စင်မြင့်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။ ကျင်းလော့သည် တစ်ချက်တုန်သွားပြီး မျက်နှာသည် နမ်းရှိုက်ခံရသောကြောင့် ကြောင်ငေးနေကာ၊ အတင်းအဓမ္မလုယက်ခံလိုက်ရသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်နှင့်တူနေသည်။
【အား? ဒီလိုပဲ ပြေးသွားရောလား၊ ဆက်လုပ်လေ?】
【တစ်ချက်လောက် နမ်းပြပါဦး……】
【မင်္ဂလာဦးညခန်း ဝင်လို့မရဘူးလား၊ ငါသေတော့မယ်!!】
Comment များ တဖွဲဖွဲကျလာသည်နှင့်အမျှ၊ ရှောင်းဝမ်လင်၏ ခြေလှမ်းများသည် ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာတော့သည်။
Chapter 62 ended
