Chapter 71
Extra 4.3
”အ……!!!”
ကျင်းလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။မူလကတည်းက မာတောင်နေသော သူ၏ အတန်ထိပ်မှ အဖြူရောင်အရည်ကြည်တစ်စက် ထွက်လာ၏။
အဝတ်စများ မရှိတော့သဖြင့် ဘောပင်၏ ထောင့်များသည် ချောမွေ့မှုမရှိဘဲ၊ အထူးသဖြင့် ဘောပင်ခေါင်းသည် အနည်းငယ်ချွန်ထက်နေသဖြင့် အတွင်းလမ်းကြောင်း၏ ခံစားမှုမရှိလောက်အောင် နီရဲနေသော အသားနုများကို လှုံ့ဆော်လိုက်လေသည်။
ထိုဘောပင်သည် အတွင်းလမ်းကြောင်းထဲသို့ တစ်ဝက်ခန့် တင်းကျပ်စွာ ထိုးသွင်းခြင်းခံလိုက်ရသည်၊ ကျင်းလော့သည် သူ၏ အသက်ရှူသံကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ တုန်ယင်လာပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်၏။
အရည်ကြည်များသည် ဘောပင်အတိုင်း စီးကျလာပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးတစ်ခုလုံးကို ပြည့်လျှံသွားစေသည်။
ကျင်းလော့သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုက်ထား၏။
အပေါက်ဝသည် အဆက်မပြတ် ကျုံ့လိုက်ပွင့်လိုက်ဖြင့် ဘောပင်ကို အတွင်းလမ်းကြောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထားသည်။
သို့သော် ကျင်းလော့သည် ခံစားနေရဆဲပင်။
မလုံလောက်ဘူး…… မကြီးဘူး…… အားမရဘူး……
ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့ဟာနှင့် ယှဉ်ရင်…… အရမ်းသေးလွန်းတယ်….
ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်၊ သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကိုက်ကာ တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် နောက်ထပ်ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်လိုက်၏။
ရှောင်းဝမ်လင်……
ကျင်းလော့သည် ဘောပင်ကို ကိုင်ကာ သူ၏ အပေါက်ငယ်လေးကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘောပင်သည် ခဲစက်ဘောပင်တစ်ချောင်းဖြစ်သည်၊ သံထိပ်ဖျားမှ ဖိညှစ်ထည့်သွင်းလိုက်ရာ၊ အေးစက်သော ခဲစက်ဘောပင်၏ သံထိပ်သည် အပေါက်ဝကို ဝင်ရောက်သွားသည်။ အပေါက်ဝသည် အပေါ်မှ အနည်းငယ်ချွန်ထက်သော ထောင့်စွန်းများကြောင့် ကျုံ့သွား၏။
လိုချင်တယ်….
ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ပြယ်လွင့်နေသည်၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်၊ လက်ချောင်းများနဲ့ တုန်ယင်စွာဖြင့် သူ၏ ဘောပင်အူတံကို ဖိကိုင်ကာ အားဖြင့် ဖိသွင်းလိုက်၏။
”……!”
ကျင်းလော့၏ ပေါင်များသည် အလွန်တင်းကျပ်စွာ ပူးကပ်သွားသည်၊ မာကျောနေသော လီးထိပ်မှ အဖြူရောင်အရည်ကြည်များ စီးကျလာသည်။သူ၏ နို့သီးခေါင်းများသည် သွေးထွက်မတတ် နီရဲနေသည်၊ ပေါင်ခြံအရေပြားသည် လုံးဝနီရဲနေသည်၊ ထို့နောက် ဘောပင်က အတွင်းလမ်းကြောင်းကို ထပ်မံခွဲဖွင့်လိုက်သည်၊ အလွန်အထိခိုက်မခံသော အပေါက်အတွင်းပိုင်းသည် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး အရည်များပန်းထွက်လာကာ ကျင်းလော့၏ လက်တစ်ဖက်လုံးကို စိုရွှဲသွားစေသည်။
ကျင်းလော့၏ အသက်ရှူသံသည် အလွန်ပြင်းထန်နေသည်၊ သူသည် အတွင်းနံရံကို မာကျောသော ဘောပင်က ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရ၏။
သူကိုယ်တိုင်…… သူကိုယ်တိုင် ထိုးထည့်ခဲ့ခြင်းပင်…
အရမ်းညစ်ညမ်းတယ်….. ငါအရမ်းညစ်ညမ်းတာပဲ……
ကျင်းလော့သည် အနည်းငယ် မွန်းကျပ်လာသည်။
မိတ်လိုက်ကာလရောက်နေသော Omega များ၏ စိတ်အခြေအနေသည် အလွန်အားနည်းပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ထိခိုက်တတ်သည်၊ ထို့ကြောင့် ယခုလို ဘောပင်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်သည့်ကိစ္စသည် သူ့ကို အနည်းငယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မုန်းတီးစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
သူ၏စိတ်များသည် ပြယ်လွင့်နေသည်၊ အပေါက်ဝသည် မရပ်မနား တုန်ယင်နေသည်၊ သို့သော် သူသည် အားမရသေးကြောင်း ခံစားနေရ၏။
ရှောင်းဝမ်လင်၏ အရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ဒါက အလွန်သေးငယ်လွန်းသေးသည်။
အပူချိန်လည်း မရှိပေ။
လိုချင်တယ်…… ရှောင်းဝမ်လင်၏ အရာကို လိုချင်တယ်…
အာ….
ကျင်းလော့သည် နောက်တစ်ကြိမ် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ယူလိုက်သည်၊ ဤဘောပင်သည် သာမန် အနက်ရောင် gel pen တစ်ချောင်းဖြစ်ပြီး ချောမွေ့နေသည်၊ သူသည် တုန်ယင်စွာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် အံကိုကြိတ်ကာ ထိုးထည့်လိုက်၏……
ထိုဘောပင်ထိပ်သည် ချောမွေ့စွာ အတွင်းလမ်းကြောင်းထဲသို့ ဖိသွင်းဝင်ရောက်သွားသည်၊ အတွင်းလမ်းကြောင်းထဲမှ အရည်များသည် ညှစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသလိုပင်၊ ဘောပင်သုံးချောင်းသည် အနည်းငယ် ပြည့်ကျပ်သွားစေသည်၊ အထိခိုက်မခံသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အပေါက်ထဲမှ ဘောပင်များက အရည်များကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်၊ အရည်များသည် ဘောပင်အတိုင်း အဆက်မပြတ် စီးကျလာပြီး လက်တစ်ဖက်လုံးကို ပြည့်လျှံသွားစေကာ ကျင်းလော့ကိုလည်း စိုစွတ်သွားစေ၏။
ဟ……
ယားလိုက်တာ…..
ဘောပင်ခေါင်းများ၏ ဦးတည်ရာသည် မတူညီဘဲ၊ အနည်းငယ် လွဲချော်နေသဖြင့် ပြောမပြနိုင်အောင် ခံရခက်လှသည်၊ ကျင်းလော့၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး သူ၏ ပေါင်များသည် တုန်ယင်နေ၏။
ကျင်းလော့သည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသည်။ ချွေးတစ်စက်သည် သူ၏ မေးစေ့မှ စီးကျသွား၏။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေသည်၊ နှုတ်ခမ်းများသည်လည်း အတွင်းမှ အပူရှိန်ကြောင့် အနည်းငယ် ဟနေပြီး မည်သို့မှ မပိတ်နိုင်တော့ချေ။
နီရဲနေသော အပေါက်ဝသည် အရည်ကြည်များဖြင့် စိုစွတ်နေသည်၊ အနည်းငယ် ဖောင်းကြွနေသော နူးညံ့သည့် အသားနုများသည် အရည်ကြည်များဖြင့် စိမ်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏၊ အပေါက်ထဲမှ ပန်းရောင်သန်းနေသော အသားနုများသည် မရပ်မနား တုန်ခါနေပြီး၊ အလယ်ဗဟိုမှ ပန်းရောင်အဝလေးသည် ဘောပင်များစွာဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထိုးသွင်းခံထားရသည်၊ ဘောပင်များပေါ်တွင် အရည်များ စီးကျနေပြီး၊ ဘောင်းဘီနှင့် ထိုင်ခုံကြားတွင် ရေအိုင်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ ညစ်ညမ်းလွန်းလှပေသည်။
လိုချင်တယ်…
ကျင်းလော့၏ လက်သည် ဘောပင်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ ပါးစပ်ထဲတွင် ကိုက်ထားသော လက်ကောက်ဝတ်သည် သွေးထွက်နေပြီး သွေးနံ့များ ရနေ၏။
ကျင်းလော့သည် အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ဘောပင်များကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ သွေးကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော လက်ဖြင့် ဘောပင်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ နူးညံ့သော လက်သည် အနည်းငယ် အားစိုက်ကာ ဘောပင်များကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အသွင်းအထုတ် လုပ်လိုက်၏—
”အာ့!”
ကျင်းလော့သည် အသံမထွက်အောင် မထိန်းနိုင်ဘဲ တိုးညင်းစွာ အော်ညည်းလိုက်မိသည်။
ကျင်းလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့မှ လိင်တံသည် အဖြူရောင်အရည်များကို ပြင်းထန်စွာ ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီပေါ်သို့ ကျသွား၏။
ဘောပင်သုံးချောင်းသည် အတွင်းနံရံ၏ ပူနွေးမှုကြောင့် ပူလာသည်၊ အတူတကွ ဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အခါ ဘောပင်ခေါင်းပေါ်မှ အနည်းငယ် မာကျောသော အစွန်းများသည် အလွန်နူးညံ့သော အတွင်းလမ်းကြောင်းကို ခြစ်မိသွားသည်။ ပူလောင်စပ်ဖျဉ်းသော ခံစားမှုနှင့်အတူ၊ ချွန်ထက်သော ထောင့်စွန်းများ၏ လှုံ့ဆော်မှုသည် မိတ်လိုက်ကာလရောက်နေသော Omega တစ်ယောက်အတွက် အလွန်ပြင်းထန်လှသည်၊ ကျင်းလော့သည် ခါးကို ကော့လိုက်ပြီး၊ ပေါင်နှစ်ချောင်းသည်လည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေ၏။
အပေါက်ဝသည် တဆတ်ဆတ်တုန်ခါကာ တင်းကျပ်သွားပြီး အရည်ကြည်များ ပန်းထွက်လာသည်၊ ကျင်းလော့သည် အားမစိုက်တော့သည့်တိုင်၊ အတွင်းလမ်းကြောင်းထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ် စုပ်ယူအားသည် တင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူထားပြီး၊ အရည်ကြည်များဖြင့် စိုရွှဲနေသော ဘောပင်သုံးချောင်းကို အတွင်းလမ်းကြောင်းထဲသို့ မရပ်မနား ဆွဲယူနေချေသည်။
ကျင်းလော့သည် ထပ်မံမလှုပ်ရှားရဲတော့ပေ၊ ယခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အထိမခံနိုင်ဖြစ်နေသည်၊ ဤသို့သော လတ်ဆတ်သည့် ခံစားမှုမျိုးသည် သူ၏ မိတ်လိုက်လိုစိတ်ကို အဆက်မပြတ် လှုံ့ဆော်နေ၏။
မဖြစ်ဘူး……ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင်…… ငါ တကယ်ပဲ စာသင်ခန်းထဲမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။
ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်။သူသည် ဘောပင်ကို ဖိကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ဖိလိုက်သည်နှင့် အတွင်းလမ်းကြောင်းထဲရှိ ဘောပင်သည် ပြင်ပမှ အားကြောင့် အတွင်းသားနံရံကို ထိုးဆွလိုက်သည်။ကျင်းလော့၏ ဝမ်းဗိုက်ငယ်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သဖြင့် တစ်ဖန် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားစေသည်။တစ်ကြိမ်ပန်းထုတ်ပြီးသွားသော လိင်တံသည် တဖန် တုန်ယင်စွာ ထောင်မတ်လာပြန်သည်၊ အရည်ကြည်များက ဘောင်းဘီနှင့် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ စီးကျလာ၏။
ကျင်းလော့သည် မျက်ရည်များဖြင့် သူ၏ ခဏတာ အထွတ်အထိပ်ရောက်ခြင်းမှ ကြည်လင်လာချိန်တွင် ဘောပင်ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်၊ အပေါ်မှ ဆရာ၏အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကျင်းလော့၊ ငါ့အတန်းကို မင်း နားမထောင်ချင်ဘူးလား။ အိပ်ရင် အိပ်ပေါ့၊ အင်္ကျီခြုံထားတာကတော့ တော်တော်လွန်သွားပြီ။ အင်္ကျီကို ဖယ်လိုက်စမ်း၊ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းက စောင့်ကြည့်ကင်မရာကနေ တွေ့သွားရင် ငါ အစစ်ဆေးခံရလိမ့်မယ်…..”
သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထောင်သွားရ၏။ သူ၏ အပေါက်ဝသည် ပြင်းထန်သော လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ပို၍ပင် ကျုံ့သွားပြီး ဘောပင်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆုပ်ညှစ်ထားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဆရာကသာ အင်္ကျီကို လှန်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ဤသို့ ညစ်ညမ်းလှသော မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်သွားမည်ဖြစ်ရာ ကျင်းလော့သည် တစ်ကိုယ်လုံး တင်းခဲသွား၏။
သူသည် ဘောပင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ပေါင်ကို စေ့ထားကာ မျက်နှာကို ဖော်ပြသင့်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်၊ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာသည် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေရုံသာမက တပ်မက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ သေချာပေသည်။
ကျင်းလော့သည် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေ၊ အပေါက်ဝသည် ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ကျုံ့လေဖြစ်ပြီး၊ ဆွဲထုတ်ရန် ပို၍ ခက်ခဲလာလေပင်။
ကျင်းလော့၏မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျလာသည်၊ ရုတ်တရက် သူသည် အဘယ့်ကြောင့် စာသင်ခန်းထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ခဲ့မိသလဲဟု တွေးရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို မုန်းတီးသွားသည်၊ အဘယ့်ကြောင့် သူသည် ဤသို့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသနည်း……
သူ၏ ခါးသည် တင်းမာနေပြီး၊ ခြေဖျားထောက်ကာ ကျင်းလော့သည် ပေါင်ကို အရင်ဆုံး စေ့ထားနိုင်ခဲ့သည်၊ ပေါင်စေ့လိုက်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဘောပင်သုံးချောင်းသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွား၏။
”အာ…..”
Omega တစ်ယောက်၏ မိတ်လိုက်လိုစိတ်သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်၊ ပြင်းပြသောရမ္မက်က ကျင်းလော့အား ကြမ်းတမ်းပြီး ကြီးမားသော အရာတစ်ခုခုဖြင့် သူ့ကို အကြမ်းပတမ်း ထိုးဖောက်စေချင်နေသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသည်ကိုပင် သူ မလိုချင်တော့ချေ။
ခြေသံသည် ဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်၊ ဆရာသည် လက်ဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီစကို ကိုင်ကာ အပေါ်သို့ ဆွဲလှန်လိုက်သည်၊ သို့သော် ဆရာသည် ပထမအကြိမ် ဆွဲလှန်ရာတွင် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
ကျင်းလော့သည် သူ၏ အင်္ကျီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ အရည်ကြည်များသည် အောက်တွင် တစက်စက်ဖြင့် ပေါင်ရင်းတစ်ခုလုံးကို စီးကျနေသည်၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ထုံကျဉ်တုန်ယင်နေပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ရသလိုပင်။
အရမ်း…… အရမ်းယားတယ်…..
စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ အပေါက်ဝသည် တဖန် လှုပ်ရှားလာပြီး ဘောပင်များကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေသည်၊ မရေမတွက်နိုင်သော သေးငယ်သည့် လျှပ်စီးကြောင်းများက အတွင်းလမ်းကြောင်းထဲတွင် လှုံ့ဆော်နေသည်၊ ကျင်းလော့သည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားသည်၊ တပ်မက်မှုဖြင့် နှိပ်စက်ခံနေရသော Omega ၏ မိတ်လိုက်ကာလ pheromone များသည် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလို ဖြစ်နေ၏။
ဆရာက ဒုတိယအကြိမ် ဆွဲလှန်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင်၊ အတန်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျင်းလော့သည် သက်ပြင်းချကာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုင်ကာ ပေါင်များမှာ တုန်ယင်နေ၏။
ဆရာက သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်သွားသည်၊ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးအတန်းချိန်ဖြစ်ပြီး၊ လူများ စတင်ထွက်ခွာနေကြသည်၊ လူများ ဝင်ထွက်သွားလာနေပြီး ကျင်းလော့သည် စာသင်ခန်းမှ အသံများကို ကြားနေရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပို၍ တင်းကျပ်လာ၏။
အရိုးများသည် ပိုးမွှားပေါင်းများစွာ ကိုက်စားနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တပ်မက်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
တကယ်ပဲ…… လီးတစ်ချောင်း အထဲကို ဝင်လာတာကို အရမ်းလိုချင်နေပြီ…..
ကျင်းလော့သည် အသံတိတ် ငိုကြွေးမိသည်။
သူသည် တပ်မက်မှုဖြင့် နှိပ်စက်ခံနေရပြီး အရူးမီးဝိုင်းမတတ် ဖြစ်နေသည်၊ သို့သော် သူ၏ ဤသို့သော ရှက်ဖွယ်အဖြစ်ကို လူအများကို မမြင်စေချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့ကာ ထိုင်ခုံစွန်းတွင် ကပ်နေ၏။
အတန်းခေါင်းဆောင်၏ အသံသည် ဘေးနားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်း ကျင်းလော့ကို ပြောနေတာလား။ သူ့ရဲ့ စရိုက်က အေးစက်တယ်၊ မင်း မသွားနဲ့။ ပြီးတော့ သူ့ကို အခု ကြည့်ရတာ သိပ်မသက်သာဘူးထင်တယ်။ မင်းစဉ်းစားကြည့်၊ ဘာလို့ ဆရာက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ။ သူက စာတော်တဲ့သူ၊ သိတယ်မလား၊ အဆင့်တွေက အရမ်းကောင်းတယ်၊ ထူးချွန်ကျောင်းသားပဲ။”
(T/N: ကျင်းလော့ စာတော်တာကို အခုမှပဲ သိတော့တယ်။ကျောင်းလူဆိုးဆိုတော့ စာတော်တဲ့ထဲ မပါဘူးထင်ထားတာ)
”……”
အတန်းခေါင်းဆောင်သည် သူ့ကို ချီးကျူးနေသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် ကျင်းလော့သည် ပေါင်ကိုစေ့ထားရင်း၊ သူ၏ အပေါက်ဝထဲတွင် ဘောပင်သုံးချောင်း ထိုးထည့်ထားသည်ကို ခံစားရင်း ရှက်လွန်းလို့ မြေကြီးထဲ ဝင်သွားချင်နေသည်။
သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ……
တပ်မက်မှုရဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
သူ၏ အပေါက်ဝသည် တဆတ်ဆတ် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဤသို့ ညစ်ညမ်းသော နှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရသည်။ မိတ်လိုက်ကာလရောက်နေသော Omega တစ်ယောက်သည် မူလကတည်းက ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ကျင်းလော့သည် အရေးမလုပ်ဘဲ နေလိုက်သည်၊ သူသည် ယားယံမှုနှင့် ဟာတာတာနိုင်မှုတို့ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့ကို နှိပ်စက်ခံနေရ၏။
သူ၏ တင်ပါးကြွက်သားများသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တုန်ခါနေပြီး၊ အတွင်းလမ်းကြောင်းကို သိမ်မွေ့စွာ ကျုံ့လိုက်ပွင့်လိုက် ဖြစ်စေသည်၊ ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။
တကယ်ပဲ ရူးတော့မယ်….. တစ်ခုခုနဲ့ ငါ့ကို လိုးပေးလို့ မရဘူးလား…… ဘောပင်…… နည်းနည်းလောက် လှုပ်ရှားပေးလို့ မရဘူးလား……
ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊ ကျင်းလော့သည် ရူးမတတ် ခံစားနေရစဉ်၊ ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ဆွဲလှန်လိုက်၏။
တောက်ပသော အလင်းရောင်သည် ထိုးကျလာသည်၊ မူလက စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်နေသော ကျင်းလော့သည် ထိုသူ၏ လက်ဖြင့် ဆွဲမတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ကျင်းလော့သည် မျက်ရည်များပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လာသူကို မော့ကြည့်လိုက်၏။
ရှောင်းဝမ်လင်၏ အဝတ်အစားများသည် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်၊ အနည်းငယ် မောဟိုက်နေပြီး၊ အလောတကြီး ပြေးလာခဲ့ဟန်တူသည်။ သူ၏ အကြည့်တွင် ဒေါသရိပ်အနည်းငယ်ဖြင့် ကျင်းလော့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျင်းလော့သည် ထထိုင်လိုက်သည်။ မိတ်လိုက်ကာလကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး စိုစွတ်နေသည်၊ ဆွဲထူခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ပေါင်ကြားမှ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြဲထားသော ဘောင်းဘီနှင့် ထိုအပေါက်ထဲမှ ဘောပင်သုံးချောင်းသည် ပေါ်ထွက်လာ၏။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးများနှင့် မျက်ရည်များ ရောထွေးနေသည်၊ မျက်ဝန်းများတွင် ရေငွေ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းပြသောဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နေသည်၊ မပြည့်ဝနိုင်သော တပ်မက်မှုဖြင့် လမ်းဘေးမှ ခွေးမတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ညစ်ညမ်းနေပြီး၊ နှုတ်ခမ်းများသည်လည်း သူကိုယ်တိုင် ကိုက်ထားသော ဒဏ်ရာကြောင့် ပေါက်ပြဲနေ၏။
ရှောင်းဝမ်လင်သည် ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ်ဖြစ်နေသည်၊ သူ၏ အသံသည် ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားသည်။
“မင်း တကယ်ပဲ ခွေးလို ငတုံးတစ်ကောင်ပဲလား။ မင်းရဲ့ heatကာလက ကစားနေတာနဲ့ မတူဘူး၊ ဘာလို့ ဆရာကို မပြောတာလဲ။”
”ဒီလိုလုပ်ရတာ သိပ်ကောင်းနေသလား။”
စာသင်ခန်းထဲတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘဲ ထူးကဲစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် နီမြန်းနေပြီး၊ သူ၏ Omega သည် တပ်မက်မှုနှင့် မျက်ရည်များပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
Chapter 71 ended
