Chapter 74

Extra 4.6

​ရှောင်းဝမ်လင်သည် ခေါင်းမော့ကာ သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ဖြဲ​ထားပြီး အရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသော အပေါက်ဝကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ထပ်မံသည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူသည် ရုတ်တရက် ကျင်းလော့၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လူကို ဆွဲချလိုက်သည်။လက်ဖြင့် လူကို ပခုံးပေါ်ထမ်းတင်ကာ စားပွဲတင်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

​စာသင်ခန်းကို ရှောင်းဝမ်လင်က လုံးဝ ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်သည်။

​သူ ဝင်လာသည့်အချိန်တွင်၊ ကျင်းလော့၏ တင်ပါးအောက်မှ အခြားဘောပင်များကိုလည်း ဖယ်ရှားပြီးသားဖြစ်၏။ သူသည် ကျင်းလော့ကို စားပွဲတင်ခုံပေါ် တင်လိုက်သည်၊ ကျင်းလော့၏ တင်ပါးသည် အေးစက်သော စားပွဲတင်ခုံနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ချက် တုန်သွားပြီး၊ အပေါက်ဝသည် တစ်ဖန် လှုံ့ဆော်ခံရသဖြင့် အရည်ကြည်များ ပန်းထွက်လာ၏။

​ကျင်းလော့သည် ထိုင်ပင်မထိုင်နိုင်တော့ပေ၊ အဆက်မပြတ် အရည်များ စီးကျနေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ခွေနေ၏။

​ရှောင်းဝမ်လင်သည် ဘောပင်ကို စားပွဲတင်ခုံပေါ် တင်လိုက်ပြီး၊ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ၊ အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် “ငါ့ကို မင်းကို လိုးစေချင်တာလား။ ဒါဆို ကောကောက ဘဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့?” ဟုဆို၏။

(T/N: ဘဲဆိုတာ phar ဂေါင်း ကိုပြောတာ:))

​သူ “ကောကာ” ဟု ပြောသည့်အခါ အသံကို အနည်းငယ် အသားပေးချင်ပုံပင်။

“မင်းကိုလိုပေးစေချင်တယ်ဟုတ်? လွယ်ပါတယ်။ အဲဒါကမင်းရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ”

ရှောင်းဝမ်လင်သည် အသားချင်းရိုက်ခတ်သံများ၏ ရမ္မက်ကြွစေသော ပုံရိပ်များနှင့်ပြည့်နေသည့် porn siteတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖွင့်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုစားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်၏။ “တစ်ခုလောက်သင်ယူလိုက်”

ကျင်းလော့၏အသက်ရှူသံသည် တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ရှောင်းဝမ်လင်နှိပ်ပေးခဲ့သော ဖုန်းဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ကျရောက်နေခဲ့၏။ ဤ အခန်းသည် သရုပ်ဆောင်များမှာ doggy styleနေရာချထားခံရပြီး အလိုးခံရခြင်းမှ နီရဲနေသော သူတို့၏အပေါက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသထားသည့် မြှူဆွယ်သော အခန်းဖြစ်ပုံပင်။

​ကျင်းလော့၏ အသက်ရှူသံသည် ပြင်းထန်လာသည်၊ သူ၏ အကြည့်သည် ကြီးမားသော လီးဖြင့် ထိုးသွင်းခံနေရသော အပေါက်ငယ်လေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်၊ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော တပ်မက်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

​ငါလည်း…… အလိုးခံချင်တယ်……

​ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်၊ သူသည် သည်းခံနိုင်စွမ်း၏ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အသိစိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြိုလဲခြင်း၏ အစွန်းသို့ ရောက်နေသည်၊ လေထဲတွင် Omega ၏ကာရမယ်လ်ရနံ့ကဲ့သို့ မိတ်လိုက်ရနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကြီးမားသော လီးတစ်ချောင်းသာ ရှိမည်ဆိုလျှင်၊ ကျင်းလော့သည် တင်ပါးကို ကော့ပေးကာ အလိုးခံရရန် တောင်းဆိုမည်မှာ သေချာပေသည်။

​ကျင်းလော့၏ လှုပ်ရှားမှုသည် တဖြည်းဖြည်း ဗီဒီယိုကို အတုခိုးလာသည်၊ သူသည် စားပွဲတင်ခုံပေါ်တွင် လေးဘက်ထောက်လိုက်ပြီး၊ ဗီဒီယိုထဲမှ သရုပ်ဆောင်ကဲ့သို့ တင်ပါးကို မြင့်မြင့် ကော့တင်လိုက်သည်၊ သူ၏ လက်သည် ဘေးမှ ဘောပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ၊ သူ့အနောက်မှ အပေါက်ဝထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်များလည်း တုန်ယင်နေ၏။

​”ငါ့ကို လိုးပေးပါလား……”

​ပြင်းထန်သော ဟာတာတာနိုင်မှု……

​ကျင်းလော့၏ အသံသည် ချွဲနွဲ့တောင်းပန်နေသကဲ့သို့ပင်။

“ကောကော…… မင်း ငါ့ကို လိုးပေးပါ၊ ငါတောင်းပန်ပါတယ်……”

​”ငါ တကယ်ပဲ မခံနိုင်တော့ဘူး……”

ကျင်းလော့သည် ဖောင်တိန်သုံးချောင်းကို သူ၏လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားပြီး ၎င်းတို့အား ရှောင်းဝမ်လက်၏အကြည့်အောက်တွင် သူ၏ဖင်ပေါက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ကာ ၎င်းတို့ကိုဆက်လက်လှုပ်ယမ်းနေခဲ့သည်။ ဖောင်တိန်သုံးချောင်းဝင်ထားသည့်အချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် အရည်၏စေးကပ်သောအသံတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ကာ တလိပ်လိပ်တက်လာသောအသံသည် ကျင်းလော့၏ထိုးဆောင့်မှုနှင့်အတူ ပို၍ပို၍ ကြိမ်နှုန်းများလာခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာလစ်ဟာနေခဲ့သောအပေါက်သည် ဖောင်တိန်များဖြင့်ထိုးဖောက်ခံရပြီးနောက် ဆာလောင်မှုနှင့်အတူ ရူးရူးသွပ်သွပ်တင်းကြပ်နေသည်မှာ ပါးလျသောဖောင်တိန်များမှ သုတ်ရည်များကို ညှစ်ထုတ်ရန်ကြိုးစားတော့မည့်အလားပင်။

“ကော…ငါ့ကိုလိုးပေးပါ…”

ကျင်းလော့၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်းသထက် အားနည်းလာခဲ့ပြီး လဲကျသွားကာ ရမ္မက်ဆန္ဒ၏နှိပ်စက်ညှင်းပန်းမှုတွင် ဝမ်းနည်းတကြီးငိုကြွေးနေတော့သည်။ “ဝူးဝူးဝူးးး…ငါအရမ်းလိုချင်တယ်..”

သူသည် သူ၏တင်ပါးများကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့နှိမ့်ချလိုက်၏။ “ငါအရမ်းကိုလိုချင်နေတာ…မင်းဘာလို့ငါ့ကိုမပေးရတာလဲ…”

​ရှောင်းဝမ်လင်သည် ကျင်းလော့၏ ခါးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ လူကို သူ၏ ခါးပေါ်သို့ ဆွဲကပ်လိုက်သည်၊ ကြမ်းတမ်းပြီး ပူလောင်သော လက်နက်ကြီးကို အပေါက်ဝသို့ ချိန်ရွယ်ကာ၊ အတွင်းမှ ထည့်ထားသော ဘောပင်များကို ဖယ်ရှားပြီးနောက်၊ ပြင်းထန်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ၊ တစ်ဆုံးထိ ဝင်ရောက်သွား၏။

​”အ~~~~!”

​ကျင်းလော့၏ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုသံသည် လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့သွားပြီး၊ ရှတတ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သော ညည်းသံဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

​ကြမ်းတမ်းသော လီးသည် ဟနေပြီဖြစ်သော အတွင်းလမ်းကြောင်းကို ထိုးခွဲဝင်ရောက်သွားသည်။ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ရှောင်းဝမ်လင်သည် အတွင်းမှ အသားနုများကြောင့် တိုးညင်းစွာ ညည်းညူလိုက်သည်။အမြဲတမ်းထက် ပို၍ ပူလောင်ပြီး စိုစွတ်နေ၏။ သူ ထိုးသွင်းလိုက်သော လီးကို တပ်မက်စွာ စုပ်ယူနေ၏။

​ရှောင်းဝမ်လင်၏ အသက်ရှူသံသည် ပြင်းထန်လာသည်။သူသည် ကျင်းလော့၏ တင်ပါးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ပေါင်ပေ့က တကယ်ဆာနေတာပဲ”

​ကျင်းလော့သည် မျက်နှာနီရဲနေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် စားပွဲတင်ခုံပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး၊ မျက်စိရှေ့တွင် ကျောင်းသားများ၏ ထိုင်ခုံများ ရှိနေသည်၊ လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ကပင် ဤစာသင်ခန်းထဲတွင် လူများ ရှိနေခဲ့သည်။

​စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကျင်းလော့သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး မရပ်မနား ညည်းညူနေသည်။ရှောင်းဝမ်လင် ရပ်တန့်သွားသည့်အချိန်တွင် ကျင်းလော့သည် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ခါးကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ အပေါက်ငယ်လေးသည် လီးတံပေါ်တွင် အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားကာ မပြည့်မဝနိုင်သော တပ်မက်မှုကို ဖြေဖျောက်နေ၏။

​လီးတံသည် နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းထားသဖြင့် ပြင်းထန်သော သာယာမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အဆက်မပြတ်လျှပ်စီးကြောင်းနှင့် အရွယ်အစားလွန်လီးကြီးနှင့်အဖြည့်ခံရခြင်း၏သာယာမှုသည် ကျင်းလော့အား ငိုချင်စေခဲ့၏။

​ကျင်းလော့၏လီးသည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ ဆောင့်ချက်ကြောင့် အဖြူရောင်သန်းနေသော သုတ်ရည်များကို စားပွဲတင်ခုံပေါ်သို့ ပန်းထုတ်လိုက်၏။

​အတွင်းလမ်းကြောင်းသည် တပ်မက်စွာ တင်းကျပ်သွားပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော ပါးစပ်ငယ်လေးများက စုပ်ယူစားသုံးနေသကဲ့သို့ အထဲကလိင်တံကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေသည်။

​ကျင်းလော့သည် ဘောပင်ထိပ်ထက် အဆများစွာ ကြီးမားသော မာကျောသည့် လက်နက်ကြီးက သူ၏ အသားနုများကို ထိုးခွဲနေသည်ကို ခံစားနေရသည်၊ သူ၏ အတွင်းလမ်းကြောင်းထဲမှ ဟာတာတာနိုင်သော နေရာတိုင်းကို ထိုးဆွနေသကဲ့သို့၊ အသက်ရှူတိုင်း လွယ်လွယ်ကူကူ အထွတ်အထိပ်ရောက်စေသည်။ဟာတာတာနိုင်သော နေရာတိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးဆောင့်ခံရသဖြင့် ကျင်းလော့၏ ခြေဖျားများပင် ကွေးတက်လာ၏။

​သူ၏ တင်ပါးသည် မရပ်မနား ရှေ့သို့ တိုးနေပြီး၊ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်ကာ သူ၏ အလေးချိန်ဖြင့် ရှောင်းဝမ်လင်၏ ပူလောင်သော လီးပေါ်သို့ ပြန်လည်ဆောင့်ချနေသည်။

​အကြိမ်တိုင်း ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါတိုင်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ယူဆောင်လာသည်၊ အလွန်အထိမခံနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤသို့သော ရူးသွပ်သည့် ချစ်တင်းနှောမှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပေ၊ တစ်ချက်ဆောင့်လိုက်သည်နှင့် ပေါင်ခြံမှ အရည်ကြည်များက ကိုယ်တွင်းရှိအရာကြီး၏ ထိပ်ဖျားသို့ ပန်းထုတ်လိုက်၏။

​ရှောင်းဝမ်လင်သည် ဤသို့သော ကျင်းလော့၏ ပုံစံကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မာကျောတောင့်တင်းသွားသည်၊ သူ၏ လည်ပင်းမှ လိင်တံအထိ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောနေသည်၊ ကျင်းလော့၏ ဤသို့ ညစ်ညမ်းသော တင်ပါးကို အဆက်မပြတ် ညင်သာစွာ ထိုးဆောင့်နေသည်၊ ထိုဖြူဖွေးဝိုင်းစက်သော တင်ပါးသည် ညစ်ညမ်းသော်လည်း သန့်စင်လှ၏။

​ရှောင်းဝမ်လင်၏ နဖူးနှင့် လည်ပင်းတွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။သူ၏ လက်သည် ကျင်းလော့၏ တင်ပါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ အသံနက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်နေလဲ သိလား ပေါင်ပေ့? မိတ်လိုက်ချင်နေတဲ့ မြင်းငယ်လေးတစ်ကောင်လိုပဲ……”

​”အရမ်းအပျက်ဆန်တယ်….”

​ရှောင်းဝမ်လင်သည် ကျင်းလော့၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။သူ၏လက်မောင်းများကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်ထားတာတောင်မှပင် ၎င်းတို့သည် ကျင်းလော့၏ခါးနှင့်ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော လက်ရာများကို ကျန်စေဆဲပင်။ သူသည် ပြင်းထန်စွာ အားဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အောက်သို့ ဆောင့်ချလိုက်၏။

​”အားးး!!”

​ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးတွင် မျက်ရည်များ ချိတ်ဆွဲနေသည်။သူသည် ကြီးမားသော အားဖြင့် အလွန်အရှေ့သို့ ဆောင့်ခံလိုက်ရသည်။သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်နေပြီး စားပွဲတင်ခုံနှင့်ပင် ဆောင့်မိသွားသည်။ကျင်းလော့သည် ဆောင့်ချက်ကြောင့် မရပ်မနား တုန်ခါနေပြီး၊ သူ၏ စိတ်ကို လွှတ်ကာ ငိုညည်းထုတ်လိုက်သည်-

​”အရမ်းကောင်းတယ်… အာ~ ထိတယ်… ကောင်းတယ်…. အရမ်းကောင်းတယ်…. အာ့…..”

​”အရမ်းနက်တယ်…. ထိတယ်… သားအိမ်…. သားအိမ်ဝထိကို အလိုးခံနေရတာ…အာားး…”

​ကျင်းလော့သည် ငိုရင်း စားပွဲတင်ခုံပေါ်တွင် လေးဘက်ထောက်ထားရင်း၊ ရှေ့မှ လွတ်နေသော ထိုင်ခုံတန်းများကို ရင်ဆိုင်ကာ မရပ်မနား အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်- “အာ့…… ထိတယ်… အရမ်းနက်တယ်…. ထိတယ်…”

​ကြီးမားသော လီးသည် တစ်ဆစ်ချင်း အဆုံးစွန်ထိ ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ သားအိမ်ဝကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးဆောင့်သည်၊ ဤသို့ အဆုံးစွန်ထိ ထိုးဆောင့်သည့် လှုပ်ရှားမှုသည် မရပ်မနား အားကောင်းလာပြီး၊ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

ကျင်းလော့သည် သူ၏ သားအိမ်ကို ထိုးဆောင့်ခံရလွန်းလို့ လွင့်ထွက်သွားတော့မည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သွားသည်။အလွန်မြန်သော အရှိန်က ပြင်းထန်သော သာယာမှုကို ယူဆောင်လာသည်။ကျင်းလော့၏ လက်ချောင်းများသည် ချောမွေ့သော စားပွဲတင်ခုံပေါ်တွင် ဆုပ်ကိုင်စရာ ဘာမှမရှိဘဲ၊ မကြာမီ ချော်ကျတော့မည်​ဖြစ်၏။

​”အရမ်းနက်တယ်…”

​”နက်လွန်း… အာ့… ငါမခံနိုင်တော့ဘူး……”

​ကျင်းလော့သည် ပြင်းထန်သောလိုးနှက်ခြင်းကြောင့် အရှေ့သို့အဆက်မပြတ် တွန်းခံနေရသည်။ သူ၏လွန်ခဲ့သောဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ကာ ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ့ကို မယုံနိုင်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်လိုးခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် ယခင်ကထက်ပို၍ပင် ပြင်းထန်ကာ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလှ၏။

​တစ်ကြိမ်တစ်ခါ သားအိမ်ဝကို ထိမိသည့်အခါတိုင်း၊ ကြီးမားသော ဟာတာတာနိုင်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည့်အပြင်၊ လူကို စားပွဲတင်ခုံပေါ်တွင် သံရိုက်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

​”မ… မဖြစ်ဘူး…. ဟ…… ကောင်းတယ်…. ထိတယ်… ကောင်းတယ်…. ကျင်တယ်……”

Chapter 74 ended