Chapter 32

ယောက်ျားဟု တက်ကြွစွာ ခေါ်ဆိုခြင်း

*

ချန်မင်က အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရပြီး အေးစက်သောအစားအစာများကို စားခဲ့ရချိန်တွင်လည်း မငိုခဲ့ပေ။

အအေးဒဏ် ခံရချိန်တွင်လည်း မငိုခဲ့ဘဲ၊ အစိုးရိမ်ရဆုံးအချိန်တွင်လည်း မငိုခဲ့ပေ။

သို့သော် လုဖေးဟွမ်၏ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့် မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် နီရဲလာပြီး မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျဆင်းလာတော့၏။

လုဖေးဟွမ်က ကြည့်ပြီး အလွန်သနားသွားကာ သူ့ကို လာရောက် ဖက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ချန်မင်က သဘာဝကျကျ သူ့အနားသို့ တိုးကပ်ချင်သော်လည်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိညစ်ပတ်နေသောအရာများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိ၏။

ထို့ကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြန်ဆုတ်သွားကာ အမျိုးသား၏ရင်ခွင်ကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ညစ်ပတ်နေတယ်… အနားမလာနဲ့…”

လုဖေးဟွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူ့ကို ပွေ့ချီကာ မြင်းလှည်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မင်လန်… ကိုယ်က မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ရွံမှာလဲ…”

ချန်မင်က အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်သေး၏။

“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် ရေမချိုးရတာ ရက်အတော်ကြာနေပြီ… အင်္ကျီလည်း မလဲရသေးဘူး…”

သူက စကားများ ထစ်အစွာ ပြောနေပြီး မိမိကိုယ်ပေါ်မှ အနံ့အသက်များက သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမျိုးသား၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မနေချင်ပေ။

လုကျန်းထင်က ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်ပါစေ… ငွေအနည်းငယ် အသုံးပြု၍ ထောင်မှူးကို လာဘ်ထိုးကာ ပစ္စည်းအချို့ ပို့ပေးနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်၏။

ချန်မင်ကို အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် စစ်သူကြီးအိမ်တော်ကဲ့သို့ နေထိုင်ခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးရန်မှာတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ချန်မင်က အထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရသော်လည်း တစ်ခါမှ ရေမချိုးခဲ့ရဘဲ အထဲရှိ အနံ့အသက်များကလည်း အလွန်ဆိုးရွားသဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အနည်းနှင့်အများ စွဲထင်နေကာ တကယ်ကို ညစ်ပတ်ပြီး နံစော်နေ၏။

သို့သော် လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ရွံရှာမည်နည်း။

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး နဖူးချင်းကပ်ကာ နူးညံ့သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ရေမချိုးရသေးရင်တောင်… ကိုယ့်ရင်ထဲမှာတော့… မင်းက အသန့်ရှင်းဆုံးပါပဲ…”

ယွမ်ရဲက မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်နေပြီး မြင်းလှည်းက သိပ်အမြန်ကြီး မပြေးသဖြင့် ချန်မင်က လုဖေးဟွမ်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားခံရချိန်၌ လှုပ်ယမ်းသည်ဟု မခံစားရပေ။

သူက အမျိုးသား၏အနည်းငယ်ညှိုးနွမ်းနေသောမျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း သူ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်သွား၏။

“ဖေးဟွမ်… ခင်ဗျား ဘာမှ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မင်းသမီး စုန့်ယားနဲ့ အရမ်း မရင်းနှီးဖို့ ပြောထားတာကို… ထင်အာကလည်း ကျွန်တော့်ကို သတိပေးထားသေးတယ်… အဲဒါကို ကျွန်တော်က နားမထောင်ခဲ့ဘူး…”

လုဖေးဟွမ်က ပြောလိုက်သည်။

“မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး… ကိုယ် မင်းကို ဒုက္ခပေးမိသွားလို့… မင်းကို ထောင်ထဲမှာ ရက်အနည်းငယ် နေခဲ့ရအောင် လုပ်မိသွားတာပါ… ဒါပေမယ့် နောက်ဆို ဘာမှ မဖြစ်တော့ပါဘူး… စိတ်ချပါ…”

ချန်မင်က သူ၏ပေါ့ပါးသောစကားအနည်းငယ်ကို ကြားရုံဖြင့် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးနိုင်မည်နည်း။

သူက လုဖေးဟွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လွတ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ… ဘာအခြေအနေတွေကိုများ သဘောတူလိုက်ရသေးလဲ… ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ…”

ချစ်ရသူက မိမိကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုဖေးဟွမ်က ဖုံးကွယ်ထားရန် မရည်ရွယ်တော့ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်က ကိုယ့်ရဲ့စစ်တပ်အာဏာကို ကြောက်နေပေမယ့်… တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်ချင်တဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိနေတာလေ… ကိုယ်က သူ့အတွက် ယားအာဟနိုင်ငံကို သွားတိုက်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးလိုက်တယ်… အဲဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင်… စစ်တပ်အာဏာကို ပြန်အပ်ပြီး… အရာရှိရာထူးကနေ နုတ်ထွက်မယ်… နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို ဝင်မပါတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်တာ… သူက ကိုယ် သဘောတူတာကို မြင်တော့… မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ…”

ချန်မင်က သူ၏စကားများကို ကြားပြီး အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာ တွေးကြည့်ပြီးနောက် ဘာအမှားမှမရှာတွေ့သဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ခင်ဗျားက သူ့အတွက် စစ်တိုက်ပေးဖို့ မူလကတည်းက သစ္စာရှိခဲ့တာကို… သူက ဘာလို့များ ခင်ဗျားကို သံသယ ဝင်နေရတာလဲ… နိုင်ငံနှစ်ခုက ပြည်သူတွေပဲ ဒုက္ခရောက်ရတော့မှာပေါ့… စစ်မီးထဲကို ထပ်ရောက်သွားကြပြန်ပြီ…”

သူက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မင်းသမီး စုန့်ယားကတော့ တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ… ဒီကို လာတာ သေနိုင်ခြေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာကို သိသိရက်နဲ့… သူမ့နိုင်ငံသားတွေအတွက် လာခဲ့သေးတယ်…”

လုဖေးဟွမ်က ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးများ အနည်းငယ်မှုန်မှိုင်းသွား၏။

“အင်း… သူမ ရောက်လာကတည်းက… ဧကရာဇ်မင်းက သူမ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ကွန်ရက်တွေ ဖြန့်ထားပြီးပြီ… သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်လေးကိုတောင်… ဧကရာဇ်က အကုန် မြင်နေတာ… သူမက ကိုယ့်ကို သဘောကျတယ်လို့ ဟန်ဆောင်တာက… တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုယ့်စစ်တပ်က ရေးဆွဲထားတဲ့ စစ်ဆင်ရေးအစီအစဉ်ကို လာခိုးချင်တာလေ… ကိုယ်က တမင်သက်သက် ဟာကွက် ပြလိုက်တော့… သူမလူတွေက တကယ်ပဲ အထူးအဆင်ကို လာခိုးသွားတယ်… နှစ်သစ်ကူးအကြိုညမှာ မြေပုံအတုကို ယူပြီး မြို့ပြင်ထွက်ဖို့ လုပ်တော့… သက်သေ အခိုင်အလုံနဲ့ အဖမ်းခံလိုက်ရတာပဲ… ဧကရာဇ်က သူမ့ကို စစ်ဆေးတော့… သူမက မင်းကို ဆွဲထည့်သွားတာ… တကယ်တမ်းကတော့ ကိုယ့်ကိုပါ ရေထဲ ဆွဲချချင်တာပေါ့…”

ချန်မင်က ဤစကားကို ကြားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကာ နိုင်ငံတည်ငြိမ်ရေးအတွက် အသက်အန္တရာယ်ကို မငဲ့ကွက်ဘဲ အဝေးကြီးမှ လာခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အချည်းနှီးဖြစ်သွားခဲ့ရသောထိုနိုင်ငံခြားသူမိန်းကလေးကို တွေးမိသွား၏။

အတော်ကြာမှသာ သူက တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းသမီး စုန့်ယား ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲ…”

လုဖေးဟွမ်က သူ၏စိတ်ကူးကို သိသဖြင့် သူ၏ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“သူမက နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ မင်းသမီးဆိုတော့… ဧကရာဇ်မင်းက သဘာဝကျကျ သူမ့ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက်တော့ မလုပ်ပါဘူး… ကိုယ် အခု စစ်ထွက်တဲ့ အခါကျရင်… သူမ့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ပြန်ပို့ပေးရမှာ… ဧကရာဇ်က သူမ့ကို အသုံးချပြီး ယားအာဟရဲ့ မြို့သုံးမြို့နဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ လဲလှယ်ချင်တာလေ… တကယ်လို့ သဘောမတူရင်တော့… ကိုယ်တို့ စစ်တပ်က သွားတိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရသွားပြီပေါ့…”

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

“တကယ်လို့ သဘောတူရင်ရော…”

လုဖေးဟွမ်၏မျက်နှာထား ပြောင်းသွားပြီး ဆက်မပြောတော့ဘဲ မျက်ကွင်းညိုနေသော ချန်မင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်း ခဏလောက် အိပ်လိုက်ပါလား… အိမ်ရောက်ရင် ကိုယ် နှိုးမယ်…”

ချန်မင်က အိပ်ချင်စိတ်မရှိသော်လည်း အမျိုးသား၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ရင်ထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ မိမိ ငယ်စဉ်က ယားအာဟနိုင်ငံသို့ သွားခဲ့စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသောရှုခင်းများနှင့် လူများကို တွေးမိ၏။

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုတောက်ပသောမိန်းကလေးကို တွေးမိကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်ဖော်ရွေစွာ ပြုံးတတ်သောဧကရာဇ်မင်းကို တွေးမိရင်း နောက်ဆုံးတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အပိုင်းအစများ ဖြစ်သွားတော့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် လုဖေးဟွမ်က ရေနွေး ပို့ခိုင်းလိုက်ပြီး ချန်မင်ကို ကိုယ်တိုင် အကုန်အစင် ချွတ်ပေးကာ ဆံပင်များကို ဖြေချပေးပြီး သူနှင့် အတူတူ ရေချိုးလိုက်၏။

လုဖေးဟွမ်ကလည်း နန်းတော်ထဲတွင် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် အကျယ်ချုပ် ကျနေခဲ့ပြီး ထွက်လာသည်နှင့် ချန်မင်ကို သွားကြိုခဲ့သဖြင့် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မနားခဲ့ရပေ။

သူလည်း ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ရေမချိုးခဲ့ရသော်လည်း အပြင်ပန်း ကြည့်လျှင် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် နေခဲ့ရသော ချန်မင်ထက် ပိုသန့်ရှင်းနေသည့်ပုံစံသာ ရှိသည်။

ရေနွေး၏ပြုစုယုယမှုကြောင့် ချန်မင်၏စိတ်က နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွား၏။

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ခေါင်းလျှော်ပေးကာ သူ၏မည်းနက်သောဆံပင်ရှည်များက ရေနွေးဖြင့် စိုရွှဲသွားပြီး အနောက်သို့ ကျဆင်းသွားရာ မည်းနက်သောရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ တိုးကပ်ကာ နမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မင်လန်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက… ဆံပင်တစ်မျှင်ကအစ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကြိုက်ချည်းပဲ…”

ချန်မင်က သူ၏ချစ်စကားများကြောင့် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားပြီး မျက်နှာနီရဲကာ မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေထဲတွင် ဖွက်ထားရန် ကြိုးစား၏။

ရေစည်က ကျယ်ဝန်းသော်လည်း အမျိုးသားက အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်လုံးတောင့်သဖြင့် နေရာအများစုကို ယူထားရာ သူက ရှောင်ပုန်းရန် နေရာမရှိဘဲ အမျိုးသား၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

လုဖေးဟွမ်က ဆပ်ပြာဖြင့် သူ့ကို ခေါင်းလျှော်ပေးကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးကြောပေးပြီး အသားအရေနေရာတိုင်းကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားအောင် ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်၏။

ရေနောက်တစ်စည် လဲပြီး လူကို သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောပေးပြီးမှသာ ပွေ့ချီကာ ကုတင်ဘေးသို့ ခေါ်သွားတော့သည်။

အစေခံများက မီးသွေးဖိုကို စောစောကတည်းက ပို့ထားပြီးဖြစ်ရာ လုဖေးဟွမ်က မီးသွေးဖိုကို ချန်မင်နှင့် အနည်းငယ် နီးကပ်အောင် ရွှေ့ပေးလိုက်၏။

သူ၏စိုရွှဲနေသောဆံပင်များကို ခြောက်သွားအောင် မှုတ်ပေးပြီးမှသာ သူ့ကို ပွေ့ချီကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

“အင်း…”

အမျိုးသားက သူ၏အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို ဖြည်ကာ နမ်းလာချိန်တွင် ချန်မင်က ရှက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး ညည်းတွားရင်း အမျိုးသား၏နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာဖြင့် လျက်ပေးမှုကို ခံယူနေ၏။

သူ၏နို့အုံက ပြည့်ဖြိုးနေသဖြင့် အမျိုးသားက ကြားထဲ ခေါင်းဝင်ကာ သူ၏နို့အုံကြားကို လျက်ပေးပြီး သူ၏နို့သီးခေါင်းများကို သွားရောက် ပွတ်နယ်နေသည်။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နို့သီးခေါင်းပေါ်တွင် မိမိ တပ်ပေးထားသောနို့ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လျှာကို ထုတ်ကာ လျက်ပေးလိုက်တော့၏။

“အာ့…”

ချန်မင်က ဘာကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း နို့ကွင်းတပ်ထားသောဤနို့သီးခေါင်းက မတပ်ထားသောနို့သီးခေါင်းထက် ပိုမိုအာရုံခံစားလွယ်၏။

အမျိုးသားက တစ်ချက် လျက်ပေးလိုက်သည်နှင့် သာယာမှုများ ပျံ့နှံ့သွားကာ သူ့ကို မခံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေပြီး ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လုဖေးဟွမ်က ထိုနို့သီးခေါင်းကို နမ်းလိုက် လျက်လိုက်လုပ်နေပြီး လက်လှမ်းကာ နို့ကွင်းကို ဆွဲယူဆော့ကစားရင်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။

“တစ်ယောက်ယောက်က မင်းရဲ့ အင်္ကျီကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး… ဒီနို့ကွင်းကို မြင်သွားရင်… မင်းကို ထပ်လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး…”

ချန်မင်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်အင်္ကျီကို ဆွဲချွတ်ရမှာလဲ…”

သူက အမျိုးသား၏လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“ခင်ဗျားက… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မကာကွယ်ပေးချင်တော့လို့လား…”

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

“ကိုယ်က နောက်ပြောင်လိုက်တာပါ…”

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အဲဒီလို နောက်ပြောင်တာ ခွင့်မပြုဘူး…”

ချန်မင်၏မျက်လုံးထဲတွင် ယခင်က တစ်ခါမှမရှိဖူးသောလေးနက်မှုများ ပါဝင်နေသည့်အပြင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း ပါဝင်နေကာ အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“ဖေးဟွမ်… ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အမှန်တိုင်း ပြော… ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား…”

လုဖေးဟွမ်က လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းယောက်ျားက စစ်မြေပြင်မှာဆို… အခြားလူတွေဆီကနေ စစ်နတ်ဘုရားလို့တောင် ခေါ်ခံရတာ… ရန်သူတွေက ကြားတာနဲ့တင် လန့်နေကြတာကို… ကိုယ်က ဘာဖြစ်စရာ ရှိလို့လဲ…”

သူက မာတောင်နေပြီဖြစ်သောလီးဖြင့် ချန်မင်၏ပေါင်အတွင်းပိုင်းကို ပွတ်တိုက်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို… မင်း အသိဆုံး မဟုတ်ဘူးလား…”

ချန်မင်က သူဓအရှက်မရှိသောစကားများကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း မျက်နှာနီရဲသွားပြီး မျက်နှာလွှဲကာ သူ့ကို မကြည့်ဘဲ နေလိုက်သည်။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တည့်တည့် နမ်းလိုက်တော့၏။

လူနှစ်ယောက်က ခြေလက်များ ရစ်ပတ်နေကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်မျှသာ မတွေ့ရသေးသော်လည်း လပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသည့်အလား ပိုမိုကာမစိတ် နိုးကြွနေကြသည်။

ချန်မင်သည် သူ့ဆီကနေ အနမ်းခံရသည်မှာ ခဏသာရှိသေးသော်လည်း ပျော့ပျောင်းသောအဖုတ်ထဲမှ အရည်များ တပေါက်ပေါက် ကျလာ၏။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ပေါင်ကြားသို့ တိုးကပ်ကာ သူ၏ပျော့ပျောင်းသောစောက်ပက်ကို နမ်းလိုက်သည်။

ချန်မင်က အနမ်းခံရသဖြင့် ပိုမိုကာမစိတ် နိုးကြွလာပြီး အမျိုးသား၏လက်ကို ကိုင်ကာ မိမိ၏နို့အုံကို ပွတ်နယ်စေ၏။

လည်ချောင်းထဲမှ ညည်းတွားသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေကာ မိမိကိုယ်ကို အနည်းငယ်မျှ မချုပ်တည်းတော့ပေ။

ဤနေရာက လုဖေးဟွမ်၏အခန်းဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် ကိုယ်ရံတော်များ အမြဲတမ်း စောင့်ကြပ်နေသလို သခင်များကို ပြုစုရန် အစေခံများလည်း တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြလေ့ရှိ၏။

ပုံမှန်အချိန်များတွင် ချန်မင်က ဤနေရာသို့ လာ၍ သူနှင့် ချစ်တင်းနှီးနှောပါက အမြဲတမ်း နှစ်ဆ ချုပ်တည်းလေ့ရှိပြီး အသံမထွက်အောင် နေလေ့ရှိကာ တကယ် မခံနိုင်တော့မှသာ တိုးတိုးလေး အော်လေ့ရှိသည်။

အခြားလူများ၏ထူးဆန်းသောအကြည့်များကို ခံရမည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော် ယနေ့ညတွင်မူ သူက လုံးဝပွင့်ထွက်သွားပြီး စောက်ပက်ကို ဖြဲကာ အမျိုးသားကို စုပ်ယူလျက်ပေးခွင့် ပြုထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဖေးဟွမ်… နက်နက်လေး ထပ်လျက်ပေးပါဦး… အင်း…”

အမျိုးသားက သူ၏စောက်ရည်များကို ဝအောင် စုပ်ယူပြီးနောက် သူ၏ဖောင်းအိနေသောစောက်ပက်ကို စိုရွှဲပျော့ပျောင်းသွားအောင် လျက်ပေးပြီးမှသာ ချန်မင်က အမျိုးသားကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။

“အင်း… ဝင်လာခဲ့…”

သူက လုဖေးဟွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော နက်ရှိုင်းသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ အပြည့်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

“ယောက်ျား… လိုးပေးပါ…”

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ဤကဲ့သို့ ခေါ်ဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

ယခင်က သူသည် ရှေ့ရှိဤလူကို တမင်သက်သက် စော်ကားချင်သည့်အချိန်များတွင်သာ သူ့ကို ယောက်ျားဟု ခေါ်ခိုင်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ့အလိုအလျောက် ဤကဲ့သို့ ခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချန်မင်က လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး နီရဲနေသောနှုတ်ခမ်းလေးကို တက်ကြွစွာ ပေးအပ်လိုက်သည်။

“ယောကျ်ား… ပေးပါ… အင်း… စောက်ပက်လေးက ယောကျ်ားရဲ့ လီးကြီးနဲ့ အလိုးခံချင်နေပြီ…”

လုဖေးဟွမ်မှာ သူ၏ခေါ်ဆိုမှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူသွားပြီး ကြင်နာယုယမှုများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောလီးကြီးကို ကော့ကာ
သူ၏စိုရွှဲနေသောစောက်ပက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ တစ်ချက်တည်းနှင့် အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်ကာ တစ်လက်မမျှပင် မချန်ထားခဲ့ပေ။

ချန်မင်မှာ သူ၏အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းမှုအောက်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေမှုက နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ်ပြေပျောက်သွားသည်။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“မင်လန်… ကိုယ့်ကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ခေါ်ပါဦး…”

ချန်မင်က သူ့အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေးနှင့် အနည်းငယ် တောင်းဆိုသည့်လေသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“ယောကျ်ား… ယောကျ်ား… ယောကျ်ား… ဖေးဟွမ်… ဒီနေ့ကစပြီး… ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းရဲ့ ယောကျ်ားပဲ… ကျွန်တော် နောက်ဆိုရင် တခြား ဘယ်သူနဲ့မှ မပတ်သက်တော့ဘူး… ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေသည်ဖြစ်စေ၊ ဒါမှမဟုတ်…”

သူက နောက်ဆက်တွဲစကားများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အမျိုးသားကိုသာ ဖက်ထားလိုက်ကာ စိုရွှဲပြီး တင်းကျပ်နေသောစောက်ပက်လေးဖြင့် သူ၏လီးကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ရစ်ထားလိုက်၏။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏မျက်ဝန်းထောင့်မှ ကျဆင်းလာသောမျက်ရည်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်မင်က အတွေးများလွန်းသူပီပီ ထူးခြားမှုများကို သဘာဝကျကျ သတိထားမိနေမည်မှန်း သိသော်လည်း သူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခု ချန်ထားချင်၍သာ ဖြစ်၏။

လုဖေးဟွမ်၏ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သွားပြီး သူ့ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်မှာ သူ့ကို မိမိ၏အရိုးထဲ အသားထဲသို့ပင် အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းထားချင်သည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတော့သည်။

ရင်ခွင်ထဲရှိလူကို နူးညံ့စွာရော ကြမ်းတမ်းစွာပါ ဆောင့်လိုးနေရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“မင်လန်… မင်းက ကိုယ့်အပိုင်ပဲ… ကိုယ်ကလည်း မင်းကို အခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးနိုင်ဘူး…”

“အင်း… အာ့… နက်နက်လေး ထပ်လိုးပေးပါ… ယောကျ်ား… အကုန်လုံး ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ…”

ချန်မင်က မိမိ၏ဆန္ဒအတိုင်း ခေါ်ဆိုနေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မဖုံးကွယ်တော့ပေ။

လူနှစ်ယောက်က တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်နေကြပြီး အပြန်အလှန် လျက်ပေးကာ အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်နေကြသည်။

မနက်ဖြန်ဆိုတာ မရှိတော့သည့်အလား တစ်ညလုံး ရစ်ပတ်နေခဲ့ကြကာ မျက်လုံးပင် ဖွင့်မရအောင် ပင်ပန်းသွားမှသာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖက်လျက် အိပ်မောကျသွားကြတော့၏။

Chapter 32 ended