Chapter 27

စောက်ပက်ပြုစုသည့် ဆေး

*

လူနှစ်ယောက်က ကိုယ်ပေါ်မှ ရေများကိုပင် သုတ်ရန် မေ့သွားပြီး ရေစိုရွှဲလျက် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လာ၏။

ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ပတ် လိမ့်လိုက်ရာ အိပ်ရာခင်းများပင် စိုရွှဲသွားတော့သည်။

လုဖေးဟွမ်က ချန်မင်၏ဆံပင်များကို ဖြေချလိုက်ပြီး ထပ်ရှည်လာသောဆံပင်သစ်များကို ကြည့်ကာ တိုးကပ်ပြီး နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

ထိုအခါ သင်းပျံ့သောရနံ့လေးကို ရလိုက်သည်။

“တော်သေးတာပေါ့… အရှည်ပြန်ထွက်လာလို့…”

ချန်မင်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် စောင်ထဲသို့ ဝင်ပုန်းရန် ပြင်လိုက်ရာ လုဖေးဟွမ်က တိုးကပ်လာ၏။

မိမိချွတ်ထားသောအင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ယူလိုက်ကာ စောင်ထဲသို့ ဝင်၍ သူ၏ခြေထောက်များကို ကားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏စောက်ပက်ကို လျက်ပေးတော့၏။

“အင်း…”

ချန်မင်က သူ ဤမျှတိုက်ရိုက်လုပ်လာမည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် လည်ချောင်းထဲမှ ညည်းသံလေးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

လိမ္မာစွာဖြင့် ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ကားပေးလိုက်ကာ အမျိုးသားကို လျက်ရလွယ်ကူစေလိုက်သည်။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏စောက်ပက်လေးကို စိုရွှဲပျော့ပျောင်းသွားအောင် လျက်ပေးပြီးနောက် သူ ယူလာသောပစ္စည်းကို သူ၏စောက်ပက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

ချန်မင်က အနည်းငယ်အံ့ဩသွားပြီး အနည်းငယ်ထိတ်လန့်သွားသည်။

“အင်း… ခင်ဗျား ဘာတွေ ထည့်လိုက်တာလဲ…”

လုဖေးဟွမ်က လက်ချောင်းဖြင့် ထိုအရာကို အဆုံးထိ တွန်းပို့လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ပြန်မထွက်လာနိုင်ကြောင်း သေချာမှသာ စောင်ထဲမှ ထွက်လာ၏။

သူက ချန်မင်ကို နမ်းလိုက်သည်။

“အဖုတ်ပြုစုတဲ့ ဆေးပါ… သမားတော်ကြီးလျိုဆီက ယူလာတာ…”

ချန်မင်က အရင်က ဆေးရည်အများအပြား သောက်ခဲ့ဖူးသလို စောက်ပက်ထဲသို့လည်း ပစ္စည်းများ ထည့်ဖူးသဖြင့် မထူးဆန်းတော့ပေ။

သူက မျက်နှာနီရဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“အခုလိုမျိုးက… အင်း… မလုံလောက်သေးလို့လား…”

သူက မိမိ၏ထိုနေရာက လုဖေးဟွမ်ကို စိတ်မကျေနပ်စေဘူးလား…သို့မဟုတ် စောက်ပက်က ကျယ်သွားလို့လား….သို့မဟုတ် အရည် မလုံလောက်လို့လားဟု တွေးမိကာ တစ်ကိုယ်လုံး နေရခက်သွားတော့သည်။

လုဖေးဟွမ်က ကြည့်ပြီး အလွန်သနားသွားကာ တိုးကပ်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်၏။

“လုံလောက်ပါတယ်… ပိုကောင်းအောင် လုပ်ချင်ရုံလေးပါ… မင်လန် ဘယ်လို ခံစားရလဲ…”

“အင်း… အရည်ပျော်သွားသလိုပဲ…”

ချန်မင်က သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်ထားပြီး ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်ထိတ်လန့်နေကာ လုဖေးဟွမ် စိတ်မကျေနပ်ဘူးဟု ထင်နေမိ၏။

လုဖေးဟွမ်က ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“အင်း… ဒါက သမားတော်ကြီးလျို အသစ်ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေး… ဒီနှစ်မှ ဖော်စပ်ထားတာ… နွေရာသီတုန်းက ပူလွန်းလို့ အရည်ပျော်သွားမှာ စိုးလို့… အခုလို အချိန်မှာ သုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ…”

သူက ချန်မင်၏နှုတ်ခမ်းကို ငုံကာ အားပါပါ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး ချန်မင် ထပ်ပြီး လျှောက်တွေးနေမည်ကို တားဆီးလိုက်၏။

ချန်မင်က အတွေးများတတ်သူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဤကဲ့သို့သောအနမ်းကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သောကာမစိတ်များသာ ကျန်ရှိတော့၏။

အမျိုးသားက သူ၏လီးကို ပွတ်တိုက်ပေးနေပြီး လက်ချောင်းများက သူ၏အာရုံခံစားမှုအလွယ်ဆုံးဖြစ်သောဒစ်ဖူးကို ပွတ်သပ်ကာ သူ၏နို့အုံကိုလည်း သွားရောက် စုပ်ယူနေသည်။

လူနှစ်ယောက်က ချစ်တင်းနှီးနှောစွာ ရစ်ပတ်နေကြပြီး ထိုဆေးလုံးလေး အပြည့်အဝအရည်ပျော်သွားပြီးနောက်မှသာ လုဖေးဟွမ်က မိမိ၏တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောလီးကြီးကို ကိုင်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏စောက်ပက်လေးထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

လေထဲတွင် ဆေးနံ့လေး ပျံ့လွင့်နေသော်လည်း မကောင်းသောအနံ့မျိုး မဟုတ်ပေ။

ချန်မင်က အစပိုင်းတွင် လျှောက်တွေးနေသေးသော်လည်း သားအိမ်ခေါင်းကို ထိုလီးကြီးဖြင့် တစ်ချက်ဆောင့်လိုးခံလိုက်ရချိန်တွင် အခြားအရာများကို တွေးရန် စိတ်မကူးနိုင်တော့ပေ။

လုဖေးဟွမ်က လရည်များအားလုံးကို သူ၏သားအိမ်ထဲသို့ ပန်းထည့်လိုက်ပြီး သူ၏စောက်ပက်ကို ပိတ်ဆို့ထားကာ သူ့ကို နမ်းလိုက်၏။

အတော်ကြာအောင် နမ်းပြီးမှသာ လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ချန်မင်က လီးပေါ်တွင် အဖြူနှင့် အညိုရောင်များ ရောနှောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မိမိ၏စောက်ပက်လေးထဲတွင်လည်း ညစ်ပတ်နေမည်ကို သိလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် ရေဆေးချင်သဖြင့် ပူဆာရာ လုဖေးဟွမ်က ကိုယ်တိုင် ရေသွားခပ်၍ သူ့ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အိပ်ရာခင်းအသစ် လဲပေးလိုက်သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက်ချစ်တင်းနှီးနှောရာတွင် လုဖေးဟွမ်က ဆေးလုံးများ ထည့်ပေးခဲ့သဖြင့် ချန်မင်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အသားကျသွားကာ သံသယမဝင်တော့ပေ။

မနက်ပိုင်းတွင် လုဖေးဟွမ်က ရုံးကိစ္စအတွက် သွားရသည်။ဒီနေ့က ကျောက်ကျင်းရှီး၏မွေးနေ့ဖြစ်သဖြင့် ချန်မင်က မီးဖိုချောင်မှ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အချို့ တောင်းလိုက်၏။

သူ့အတွက် ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ပေးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

နေ့လည်ရောက်သောအခါ ရောက်လာသူများထဲတွင် ကျောက်ကျင်းရှီးအပြင် သဘာဝကျကျ လုကျန်းထင်လည်း ပါဝင်လာ၏။

လုကျန်းထင်က ထိုမီးလောင်မှုဖြစ်ပွားပြီးနောက် ချန်မင်ကို ကိုယ်တိုင်လာရောက် တောင်းပန်ခဲ့ပြီး သူ၏ထိုတစ်စက္ကန့်ခန့် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့မှုကို ပြောပြခဲ့သည်။

ချန်မင်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သော်လည်း သူကတော့ နောင်တရနေဆဲဖြစ်၏။

ချန်မင်ကလည်း သူနှင့် သူ၏ဖခင်ကိစ္စ ပေါ်ပေါက်သွားသဖြင့် အလွန်နေရခက်နေသည်။

အရင်က နေ့တိုင်း အတူတူနေထိုင်ခဲ့ကြသော ဤဦးလေးနှင့် တူဖြစ်သူတို့၏တွေ့ဆုံမှုအကြိမ်အရေအတွက်က ယခုကာလအတွင်း အလွန်နည်းပါးသွားခဲ့တော့၏။

ချန်မင်က ဟင်းများ ချပေးလိုက်ရာ ကျောက်ကျင်းရှီးက လက်ဖြင့် နှိုက်စားချင်နေသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

သူ လက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် လုကျန်းထင်က သူ၏လက်မောင်းကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်၏။

“လက်သွားဆေး… ပြီးတော့ တူ ယူခဲ့…”

“အင်း… စားချင်နေပြီ… ဦးလေးချက်တဲ့ ဟင်းက အမွှေးဆုံးပဲ… မီးဖိုချောင်က ချက်တာထက် ပိုမွှေးတယ်…”

ကျောက်ကျင်းရှီးက အနည်းငယ်မကျေမနပ်ဖြင့် လက်သွားဆေးပြီး ပြန်လာချိန်မှသာ စားပွဲပေါ်တွင် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ရှိနေပြီး အပေါ်တွင် ရွှေဝါရောင် ကြော်ထားသောကြက်ဥကြော်နှစ်ခု တင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်ပူနွေးလာပြီး ကမန်းကတမ်း ပြေးသွားလိုက်သည်။

“ဦးလေး… ဒါ ကျွန်တော့်အတွက် လုပ်ပေးတဲ့ သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲလား…”

လုကျန်းထင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“မစားဖူးတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့… မင်းက ဘာတွေ အံ့ဩနေတာလဲ…”

ကျောက်ကျင်းရှီးက ဤနေရာတွင် မွေးနေ့အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျင်းပခဲ့ပြီးတိုင်း ချန်မင်က သူ့အတွက် သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် အမြဲတမ်းလုပ်ပေးလေ့ရှိ၏။

သို့သော် သူက အမြဲတမ်း အလွန်အကျွံအံ့ဩသည့်ပုံစံမျိုး ပြသလေ့ရှိပြီး တကယ်ကို ကြည်နူးသွားသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များပင် ဝိုင်းနေလေ့ရှိသည်။

ချန်မင်က ပြုံးလိုက်၏။

“မင်းအတွက် လုပ်ပေးထားတာပါ… မြန်မြန် စားလိုက်… စားပြီးရင် မြန်မြန် ကြီးလာပြီး… အသက်တစ်ရာ ရှည်ပါစေ…”

သူ ပြောရင်းနှင့် တူတစ်စုံ ယူပေးလိုက်သည်။

ကျောက်ကျင်းရှီးမှာ မျက်ရည်များပင် ကျလာ၏။

“ဦးလေး… ခင်ဗျားက တကယ်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးလေးအရင်းပါပဲ… ကျွန်တော့်အဖေတောင် ကျွန်တော့်မွေးနေ့ကို မေ့နေတာ… ဦးလေးတစ်ယောက်တည်းပဲ မှတ်မိတယ်…”

လုကျန်းထင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါလည်း မှတ်မိပါတယ်… မင်းကို လက်ဆောင်တောင် ပေးသေးတယ်…”

“အင်း… ညီလေးလည်း အရမ်းကောင်းပါတယ်…”

ကျောက်ကျင်းရှီးက မျက်ရည်ကျရင်း ခေါက်ဆွဲကို စားနေ၏။

သူက အသက် နည်းနည်းကြီးလာသော်လည်း မျက်လုံးများက အရင်ကလို ဝိုင်းစက်နေဆဲဖြစ်ကာ ကြယ်လေးများလို တောက်ပနေသဖြင့် လူချစ်လူခင် အလွန်ပေါများသည်။

ချန်မင်က သူကိုယ်တိုင် ချုပ်ထားသောဖိနပ်တစ်ရံကို သူ့အား လက်ဆောင်ပေးလိုက်ရာ ကျောက်ကျင်းရှီးက ခေါက်ဆွဲပင် မစားရသေးဘဲ ချက်ချင်း စမ်းဝတ်ကြည့်လိုက်၏။

တစ်ကိုယ်လုံး ပျော်ရွှင်လွန်း၍ မခံနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ချန်မင် ရယ်မောလိုက်၏။

“မင်း အရင် လျှောက်မသွားနဲ့ဦး… လာ ထမင်းလာစား…”

“ဟုတ်…”

ကျောက်ကျင်းရှီးက ထပ်မံပြေးလာပြီး မွှေးပျံ့နေသောကြက်ပေါင်ကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးက ဒီလောက် ကောင်းတာကို… စစ်သူကြီးက ဘယ်မင်းသမီးကိုများ ယူချင်နေရတာလဲ… တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်… ဦးလေးက မိန်းကလေး မဟုတ်ပေမယ့်… မိန်းကလေးတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းတာကို…”

လုကျန်းထင်က ဘေးမှ နားထောင်နေရင်း သူ၏ပါးစပ်ကို သွားပိတ်ရန်ပင် အချိန်မမီတော့ဘဲ ရင်ထဲတွင် ဒေါသထွက်သွားကာ ကျောက်ကျင်းရှီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ကျောက်ကျင်းရှီးက သူ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ချန်မင်၏တောင့်တင်းသွားသောမျက်နှာထားကို မြင်မှသာ မိမိစကားမှားသွားကြောင်း အလျင်အမြန် သတိထားမိလိုက်၏။

သူက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ကမန်းကတမ်း ပြင်ပြောလိုက်သည်။

“အင်း… ကျွန်တော် ဘာပြောလိုက်လို့လဲ… ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါဘူး… စောစောက အိပ်မက် ယောင်နေတာ… ဟားဟားဟားဟား… ဦးလေး၊ ညီလေး… စားကြ စားကြ…”

ချန်မင်က သူ၏ထိတ်လန့်နေသောပုံစံကို ကြည့်ကာ လုကျန်းထင်၏ပုံစံကိုလည်း မြင်လိုက်ရ၏။

စောစောက သူ လွတ်ခနဲ ပြောလိုက်သောထိုစကားက အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရရာ ရင်ထဲတွင် တုန်ခါသွားသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လုဖေးဟွမ်၏ထူးဆန်းသောအပြုအမူများကို တွေးမိကာ နောက်ဆုံးတွင် အကြောင်းရင်းကို ရှာတွေ့သွားတော့၏။

သူက ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ပေါ့ပါးသောအပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… စားကြပါ…”

ဦးလေးက ထမင်း အလွန်နည်းနည်းသာ စားပြီး ဆန်စေ့များကို ရေတွက်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို လုကျန်းထင်က အကုန်မြင်နေရ၏။

သူက ကျောက်ကျင်းရှီးကို အရင်ပြန်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ဦးလေးက ပန်းကန်ဆေးနေပြီး လက်မောင်းရှိအင်္ကျီလက်ကို အနည်းငယ်ခေါက်တင်ထားသဖြင့် ကြွေထည်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနူးညံ့သောအသားအရေကို မြင်တွေ့နေရ၏။

သူ၏လက်ကောက်ဝတ်က အလွန်သေးသွယ်ပြီး လိုင်းများက ချောမွေ့နေသဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။

လုကျန်းထင်၏လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ထိုစိတ်ကူးကို အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ပုံမှန်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဦးလေး… ကျွန်တော် ကူညီပေးရမလား…”

ချန်မင်က သူ ဝင်လာသည်ကို ယခုမှသာ သတိထားမိသည့်ပုံစံဖြင့် ကမန်းကတမ်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး… မင်း သွားပြီး စာဖတ်တော့လေ…”

လုကျန်းထင်က သဘာဝကျကျ ထွက်မသွားချင်ဘဲ အနည်းငယ်တွေဝေနေပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

“ရှီးအာပြောတဲ့ကိစ္စက… အမှန်ပါပဲ… ဒါပေမယ့် ဦးလေး စိတ်ထဲ သိပ်မထားပါနဲ့…”

ချန်မင်က လုကျန်းထင်၏စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ့ကို ငေးကြောင်စွာ မော့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း တကယ်ပဲ… တကယ်ပဲ ငါနဲ့ မင်းအဖေကိစ္စကို သိနေတာလား…”

သူ ပြောပြီးမှ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိသွားသည်။ စစ်သူကြီးအိမ်တော်တစ်ခုလုံးက သူနှင့် လုဖေးဟွမ်၏ဆက်ဆံရေးကို သိနေကြမှတော့… တူအရင်းက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမည်နည်း။

လူနှစ်ယောက်က ဤအကြောင်းကို တစ်ခါမှမပြောဖူးခဲ့ဘဲ ယခု ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နေရခက်သည့်ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

လုကျန်းထင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သိပါတယ်…”

ချန်မင် မျက်နှာများ ပူထူသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ထဲရှိပန်းကန်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆေးရင်း မေးလိုက်၏။

“မင်း… မင်း ငါ့ကို အပြစ်တင်လား…”

လုကျန်းထင်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ကျွန်တော်က အပြစ်တင်ရင်… ဦးလေးက သူ့ကို ထားခဲ့မှာလား…”

ချန်မင်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး လက်ထဲရှိလှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားကာ အတော်ကြာ စောင့်နေပြီးမှ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“တောင်းပန်ပါတယ်…”

ချန်ယင်း ပြန်ရှင်လာရင်တောင်… သူက လက်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… သူက လုဖေးဟွမ်အပေါ် အချစ်တွေ အရမ်းနက်ရှိုင်းနေခဲ့ပြီ…

အရင်ကတော့ ဖြတ်တောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်… နောက်ပိုင်းကျမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ သိသွားခဲ့တယ်။

ညီမဖြစ်သူက နှစ်စဉ်ပြန်လာတိုင်း သူက သိပ်မပျော်ရွှင်ခဲ့ဘဲ မောင်နှမနှစ်ယောက်က ထိုအချိန်ကစ၍ တွေ့ဆုံတိုင်း အမြဲတမ်း နေရခက်ခဲ့ကြ၏။

လူနှစ်ယောက်စလုံး ဝမ်းနည်းရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုကိစ္စများကို လုံးဝမပြောရဲခဲ့ကြပေ။

ချန်မင်က သူတို့သားအမိနှစ်ယောက် အခြေအနေမကောင်းကြောင်း လုကျန်းထင်ထံမှ ကြားမှသာ သိခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က သူ၏ရင်ထဲတွင် အလွန်နောင်တရနေကာ လုဖေးဟွမ်မထွက်သွားခင် ပြောခဲ့သောစကားများကို အမြဲတမ်း သတိရနေ၏။

မိမိပြောခဲ့သောဒေါသစကားများကိုလည်း သတိရနေကာ အရာအားလုံးက မိမိ၏တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုနှင့် သိမ်ငယ်မှုတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်ရသည်ဟု တွေးနေမိသည်။

ထို့ကြောင့် ညီမဖြစ်သူရောဂါ ပြင်းထန်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အလောတကြီး ပြေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ချန်ယင်းက မွေးရာပါ အားနည်းသူဖြစ်ကာ ကလေးမွေးပြီးနောက် စိတ်ဖိစီးမှုများ ရှိနေသဖြင့် ချန်မင်က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သမားတော်ကြီးလျိုကိုပင် ပင့်ခဲ့သော်လည်း သူမကို ခြောက်လကျော်ခန့်သာ အသက်ဆက်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရ၏။

အဖြစ်ဆိုးများအားလုံးက ချန်မင်မှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် သဘာဝကျကျ မကောင်းဖြစ်နေသည်။

တူဖြစ်သူက ဤကိစ္စကို သိသွားသဖြင့် သူ ဘယ်လိုမှ မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲတော့ပေ။

လုကျန်းထင်က သူ မတ်တတ်ရပ်လျက် နေရာတွင် ကြောင်အမ်းနေပြီး အပြစ်လုပ်ထား၍ အဆူခံရမည့်ကလေးတစ်ယောက်လို ခေါင်းငုံ့ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ဤနှစ်များအတွင်း သူ တကယ်ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်ကြောင်း ယခုမှသာ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူက ဦးလေးထက် အရပ်ရှည်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ပိုမိုတောင့်တင်းသန်မာနေပြီး ဦးလေး၏ကျောပြင်ကို မော့ကြည့်စရာ မလိုတော့ပေ။

လုကျန်းထင်၏ရင်ထဲတွင် ဘယ်လိုခံစားနေရမှန်းမသိဘဲ မိမိ၏စိတ်ကူးများက လျှာဖျားတွင် ရစ်ဝဲနေသော်လည်း ဘယ်လိုမှ ပြောမထွက်ခဲ့ပေ။

လူနှစ်ယောက်ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အတော်ကြာမှသာ လုကျန်းထင်က ပြောလိုက်၏။

“မင်းသမီးကိစ္စက… အဖေက သဘောမတူပါဘူး… အပြောင်းအလဲ ရှိနိုင်သေးလို့… ဦးလေး စိတ်ထဲ သိပ်မထားပါနဲ့…”

ချန်မင်က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပါဝင်နေသည်။

လုကျန်းထင်က မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က ဦးလေးကို အရင်းနှီးဆုံးလူအဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်ထားတာ… ကျန်တာ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး…”

“ထင်အာ…”

“ကျွန်တော် စာသွားဖတ်တော့မယ်…”

လုကျန်းထင်က သူ ပြောမည့်စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ကမန်းကတမ်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချန်မင်က သူ၏ကျောပြင်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး လူက ထွက်သွားပြီဖြစ်၏။

ချန်မင်က ပန်းကန်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆေးရင်း တစ်ခါတစ်ရံ ညီမဖြစ်သူကို တွေးမိကာ တစ်ခါတစ်ရံ လုဖေးဟွမ်ကို တွေးမိသည်။

ထို့ကြောင့် ရင်ထဲတွင် မီးဖြင့် ကင်ခံနေရသကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ရောနှောနေတော့၏။

ညအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ မြောက်လေက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ချန်မင်က စားပွဲဘေးတွင် အင်္ကျီချုပ်နေပြီး သူက တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သဖြင့် အရာရာကို ကိုယ်တိုင် လုပ်တတ်၏။

မိခင်ဖြစ်သူက အပ်ချုပ်အလုပ်လုပ်သောအခါ ညီမဖြစ်သူကိုသာမက သူ့ကိုပါ သင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသားက သူ့အတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးမည့်မိန်းမ ရပါ့မလားဟု တွေးမိ၍ ဖြစ်နိုင်၏။

သူ မွေးလာကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ တကယ်တော့ ရွာထဲတွင် အရင်ကလည်း ဤကဲ့သို့သောကလေးငယ်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် မွေးလာသည်နှင့် မြစ်ထဲသို့ လွှင့်ပစ်ကာ ရေနစ်သတ်ခံခဲ့ရပြီး အသက်ရှင်ကြီးပြင်းခွင့် ရသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိ၏။

ထို့ကြောင့် သူ၏မိဘများက သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ခင်ကြင်နာသလဲဆိုတာကို သိနိုင်ပေသည်။

အရင်က သူသည် အခြားသာမန်အမျိုးသားများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး အလွန်သေချာစွာ ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် အခြားသူများလည်း မသိခဲ့ကြပေ။

သူတစ်ယောက်တည်း ဇာတိရွာတွင် နေထိုင်စဉ်ကပင် အောင်သွယ်တော်များစွာ လာရောက်ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း သူက အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့၏။

ချန်မင်က အတိတ်က ကိစ္စများကို ရှုပ်ထွေးစွာ တွေးနေရင်း တံခါး ပွင့်လာမှသာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

လုဖေးဟွမ်က အအေးဒဏ်များအပြည့်ဖြင့် ဝင်လာပြီး ဆံပင်များလည်း လေတိုက်ခံထားရသဖြင့် ရှုပ်ပွနေကာ မျက်နှာထားက အနည်းငယ်အလောတကြီး ဖြစ်နေ၏။

သူက တံခါးကို သေချာပိတ်လိုက်ပြီး ခပ်မြန်မြန် လျှောက်လာကာ သူ၏အရှေ့တွင် ရပ်လျက် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

“မင်လန်…”

ချန်မင်က သူ၏ဤအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှုပ်ထွေးနေသောစိတ်ကူးများက ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်သက်သွား၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခဲ့ရသောဤအမျိုးသားကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပါးသောအပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

“ဖေးဟွမ်… ခင်ဗျား ပြန်ရောက်လာပြီလား…”

Chapter 27 ended