Chapter 26

ဦးလေး၏ မြှူဆွယ်မှု

*

ဤစစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လုဖေးဟွမ်က ဧကရာဇ်မင်း၏ယုံကြည်အားထားမှုကို ပိုမို ရရှိသင့်၏။

သို့သော် သူက မကြာခဏ ဖျားနာသည်ဟု အကြောင်းပြကာ ခွင့်ယူလေ့ရှိသည်။

အိမ်တော်အတွင်း၌သာ နေထိုင်ကာ အပြင်လည်း မထွက်သလို ဧည့်သည်လည်း လက်မခံဘဲ အချိန်အများစုကို ချန်မင်နှင့်အတူတူ ကုန်ဆုံးလေ့ရှိ၏။

ချန်မင်က အစပိုင်းတွင် သူက မိမိအတွက် ဤသို့လုပ်ခြင်းဟု ထင်မှတ်ကာ ရင်ထဲတွင် အတော်လေး အားနာနေမိသည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလာရ၏။

လုဖေးဟွမ်က အားလပ်ချိန်များတွင် ပန်းချီပင် ဆွဲလေ့ရှိပြီး မြင့်မားသောတောင်တန်းများနှင့် အဝေးမှရှုခင်းများကို ဆွဲလေ့ရှိသည်။

ချန်မင်က ထိုပန်းချီကားကို ကြည့်ရင်း အတော်လေး ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

သေချာကြည့်ရှုပြီးမှသာ မိမိ၏ဇာတိရွာနှင့် တူနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လုဖေးဟွမ်က စုတ်တံကို ချထားလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်၏။

“ဒီနေရာက ကောင်းလား…”

ချန်မင်၏မျက်နှာထားက အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်နေသည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။

“ဇာတိရွာဆိုတော့ သေချာပေါက် ကောင်းတာပေါ့…”

လုဖေးဟွမ်က သူ၏လက်ကို ကိုင်ကာ မိမိ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေ၏။ နားအနားသို့ တိုးကပ်ပြီး နားရွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူနမ်းရှိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ဆိုရင် ကိုယ်တို့ အဲဒီနေရာမှာ သွားနေကြမလား… ဘယ်လိုလဲ…”

ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီး လုဖေးဟွမ်က သူ၏လက်ချောင်းလေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

မိမိ၏လက်ချောင်းများကို သူ၏လက်ချောင်းလေးများကြားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်သွင်းကာ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်း ယှက်နွယ်နေသည့်ပုံစံမျိုး လုပ်လိုက်သည်။

“ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်တည်း… ကိုယ် မင်းနဲ့ အတူတူ သွားနေမယ်…”

ချန်မင် ဘယ်လောက်ပဲ ထုံထိုင်းပါစေ… တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိသွား၏။

“တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား…”

လုဖေးဟွမ်က သူ၏မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။

“ကောင်းလားလို့…”

ချန်မင်က သဘာဝကျကျ ကောင်းသည်ဟု ထင်မိပြီး စစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင် အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေ၏။ လူတိုင်းကလည်း သူ့ကို ဦးလေးဟု လေးစားစွာ ခေါ်ဝေါ်ကြသော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိမ် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် သူက မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ခံစားချက်မျိုး မရှိပေ။

ထိုနေ့က နေခဲ့ခြင်းမှာလည်း လုဖေးဟွမ်၏အနားတွင် နေချင်သည့်ဆန္ဒ အနည်းငယ်ရှိနေခြင်းအပြင် လုကျန်းထင်ကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

ယခု လုကျန်းထင်ကလည်း ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရထားသူဖြစ်ရာ ဖန်ကတော်ပင်လျှင် သူ့ကို အလေးထား ဆက်ဆံနေရသည်။

ထို့ကြောင့် အခြားသူများ၏အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ချန်မင်က လုဖေးဟွမ်နှင့် သူ၏ဆက်ဆံရေးက လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပြောဆို၍ မရနိုင်မှန်း ကိုယ်တိုင် သိထား၏။

ထို့ကြောင့် ပုံမှန်အချိန်များတွင် အခြားသူများ၏ထူးဆန်းသောအကြည့်များကို မမြင်ချင်သဖြင့် ခြံဝင်းအပြင်သို့ပင် အနည်းငယ်သာ ထွက်လေ့ရှိသည်။

တကယ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ဇာတိရွာသို့ ပြန်ပြီး အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်သောနေရာလေးတွင် နေထိုင်မည်ဆိုလျှင် ဤအရာများကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ချန်မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“သေချာပေါက် ကောင်းတာပေါ့… ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားရဲ့ ဒီက ကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ… အရာရှိရာထူးကနေ နုတ်ထွက်လိုက်တော့မလို့လား…”

လုဖေးဟွမ်က ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“အခု တိုင်းပြည်ကလည်း ငြိမ်းချမ်းနေပြီဆိုတော့… ဘာလုပ်လို့ မရမှာလဲ…”

သူ၏လေသံတွင် အထီးကျန်ဆန်သည့်အရိပ်အယောင်များ အလွန်ပြင်းထန်နေသဖြင့် ၎င်းက သူ၏တကယ့်ခံစားချက်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိနိုင်၏။

သို့သော် ချန်မင်က မေးမထွက်သဖြင့် ဆက်မမေးတော့ဘဲ နေလိုက်သည်။

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ဖက်ထားရင်း မနေနိုင်ဘဲ ထပ်နမ်းလိုက်ရာ လူနှစ်ယောက်က ရှည်လျားသောအနမ်းတစ်ခုကို ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

လုဖေးဟွမ်က ချစ်တင်းနှီးနှောချင်လာသဖြင့် ချန်မင်က အလောတကြီး တားလိုက်သည်။

“အင်း… အခု နေ့ခင်းဘက်ကြီးကို… ညကျမှ…”

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။

“အရင်တုန်းကရော နေ့ခင်းဘက်ကြီး လုပ်ခဲ့တာ နည်းလို့လား…”

ချန်မင် မျက်နှာများ နီရဲသွားပြီး စကားမပြောသော်လည်း သဘောမတူသဖြင့် လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ဖက်ထားရုံသာ ဖက်ထား၏။ ထို့နောက် သူနှင့်အတူတူ ထိုပန်းချီကားကို ဆေးရောင် ခြယ်ပေးနေတော့သည်။

လုဖေးဟွမ်က ချန်မင်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း လုကျန်းထင်ကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထား၍မရပေ။

နိုင်ငံတော်က ချီအာဟနိုင်ငံကို အနိုင်တိုက်ပြီး သူတို့၏နယ်မြေများကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်မှာ မကြာသေးပေ။

အသေးစားတိုက်ပွဲများပင် မငြိမ်သက်သေးခင်မှာပင် ဘေးနားရှိ ယားအာဟနိုင်ငံက မနေနိုင်တော့ပေ။

မင်းသမီးတစ်ပါးကို နှစ်နိုင်ငံချစ်ကြည်ရေးအတွက် စေလွှတ်လာခဲ့ပြီး သူမ လက်ထပ်ချင်သူမှာ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံးစစ်သူကြီး လုဖေးဟွမ်ဖြစ်ကြောင်း ပွင့်လင်းစွာ ကြေညာခဲ့၏။

လုဖေးဟွမ်က မိမိ အသက်ကြီးပြီဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြကာ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယားအာဟမင်းသမီးနှင့် ဧကရာဇ်မင်းတို့က အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေကြသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းက ပြောလိုက်၏။

“မင်းသမီးစုန့်ယားက မင်းအတွက် မယားငယ်လုပ်ရရင်တောင် ကျေနပ်တယ်တဲ့… နိုင်ငံနှစ်ခုကြား ချစ်ကြည်ရေးအတွက်… မင်း သူမကို လက်ခံလိုက်ပါ… ဒါပေမယ့် သူမက မယားငယ်လုပ်ဖို့ သဘောတူပေမယ့်… ငါတို့က သူမကို နှိမ့်ချဆက်ဆံလို့ မရဘူးလေ… ဒါကြောင့် သူမကို မင်းရဲ့ဇနီးနဲ့ အတန်းအစားတူ ဇနီးကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်… ကိစ္စက ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပြီ… မင်းသမီး ရောက်လာရင်… သူမကို မင်းရဲ့ အိမ်တော်မှာ သွားနေခိုင်းပြီး… မင်္ဂလာကိစ္စကို ပြင်ဆင်လိုက်တော့…”

လုဖေးဟွမ်က ဘယ်လောက်ပဲ မလိုလားပါစေ… ဧကရာဇ်မင်းက အမိန့်ပေးလာပြီဖြစ်သဖြင့် သူ နားမထောင်၍ မရတော့ပေ။

ထို့အပြင် ဤကိစ္စက အလွန်ရှုပ်ထွေးသဖြင့် အနည်းငယ်သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားပါက စစ်သူကြီးအိမ်တော်ပင်လျှင် အန္တရာယ်ကင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူက အေးစက်သောမျက်နှာထားဖြင့် အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်သည်နှင့် လုကျန်းထင်က ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီဖြစ်၏။

သူ၏အသက်က တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ပြီး အရပ်အမောင်းက မြင့်မားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးသဖြင့် အနည်းငယ်ပိန်ပါးနေသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏မျက်နှာသွင်ပြင်က ဖခင်နှင့် မိခင်တို့ထံမှ အမွေရထားသဖြင့် ချောမောခန့်ညားသောရုပ်ရည်မျိုး ရှိ၏။

သို့သော် မျက်နှာထားက အမြဲတမ်း အနည်းငယ်အေးစက်နေလေ့ရှိသည်။

သူက လုဖေးဟွမ်ကို မြင်သည်နှင့် အရင်ဆုံး ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

“အဖေ…”

လုဖေးဟွမ် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သည်။

“ငါ့ဆီမှာ ကိစ္စရှိလို့လား…”

ခန်းမထဲတွင် အခြားလူများမရှိသဖြင့် လုကျန်းထင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်၏။

“မင်းသမီးကိစ္စကို… ဦးလေးကို ဘယ်အချိန်အထိ ဖုံးကွယ်ထားမှာလဲဆိုတာပဲ မေးချင်တာပါ…”

လုဖေးဟွမ်က ယားအာဟနိုင်ငံ၏စိတ်ကူးကို သဘာဝကျကျ သိထားပြီး လူတောင် မရောက်လာသေးခင် ကောလာဟလများက တစ်နိုင်ငံလုံး ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အိမ်တော်ရှိအခြားလူများအားလုံးလည်း သေချာပေါက် သိနေကြလောက်ပြီဖြစ်ပြီး ချန်မင်သာ အပြင်မထွက်တတ်၍သာ မဟုတ်လျှင် အနည်းနှင့်အများ ကြားမိလောက်ပြီဖြစ်၏။

လုဖေးဟွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ချန်မင်ကို တွေးမိသည်နှင့် ရင်ထဲတွင် တုန်ခါသွားကာ လေသံက အနည်းငယ်မကောင်းတော့ပေ။

“ငါ သူ့ကို သေချာပေါက် ပြောပြမှာပေါ့… မင်းက ဘာဝင်ပူပန်နေရတာလဲ…”

လုကျန်းထင်က မာနမကြီးသလို နှိမ့်ချမှုလည်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်၏။

“အဖေ ပြောရခက်နေရင်… ကျွန်တော် ဦးလေးကို ပြောပြပေးလို့ ရပါတယ်… ဦးလေး ဝမ်းနည်းပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရင်လည်း… ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် နှစ်သိမ့်ပေးပါ့မယ်…”

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စူးရှသောမျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤသားက ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် သတိထားမိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

အရင်တုန်းကလို သူ ခိုးကြည့်နေတာကို သိသိရက်နဲ့တောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ လွှတ်ထားလို့ရတဲ့ အရွယ်မျိုး မဟုတ်တော့ဘူးပဲ… အခု သူက  ဦးလေးအရင်းအပေါ်ကိုတောင် စိတ်ကူးယဉ်ရဲနေပြီလား?

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို အတော်ကြာအောင် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး လုကျန်းထင်ကလည်း အကြောက်တရား အနည်းငယ်မျှမပြဘဲ အတင်း တောင့်ခံထားသည်။

သို့သော် ကျောပြင်တွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ချွေးစေးများ ထွက်နေပြီဖြစ်၏။

လုဖေးဟွမ်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးမယ်? မင်းက နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်လို့လား…”

လုကျန်းထင်က သတ္တိမွေးကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“အဖေ လုပ်နိုင်တဲ့ကိစ္စကို… ကျွန်တော်လည်း သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ပါတယ်…”

လုဖေးဟွမ်က တစ်ချက်ရယ်မောလိုက်ပြီး လေသံတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

“မင်း မလုပ်နိုင်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်ရတာပါ…”

လုကျန်းထင် မျက်နှာထားပြောင်းသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ်ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။

ထိုအခါ လုဖေးဟွမ်က သူ၏ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွလေးပုတ်ကာ လေသံအနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

“မင်း စာကိုပဲ သေချာ ကြိုးစားဖတ်ပါ… နောက်နှစ် စာမေးပွဲရောက်ရင်… အဆင့်ကောင်းကောင်းရအောင် ကြိုးစားပြီး… အရာရှိကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်… နောက်ပိုင်း လုမိသားစုက မင်းကို အားကိုးရမှာ…”

လုကျန်းထင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီး သတိမဝင်သေးခင်မှာပင် ဖခင်ဖြစ်သူက ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်၏။

လုဖေးဟွမ်က သားဖြစ်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ နေနိုင်သော်လည်း ချန်မင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ဆက်ဆံရေးက ယခုမှသာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ရင်ထဲရှိအဖုအထစ်များ ပွင့်သွားကာ သစ္စာရှိသောချစ်သူများအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် တကယ်လို့ အကြားတွင် မင်းသမီးတစ်ပါး ဝင်ရောက်လာကြောင်း တစ်ဖက်လူ သိသွားပါက ဘယ်လို တွေးမည်နည်း။

တကယ်တော့ မင်းသမီးက အရေးကြီးသောကိစ္စမဟုတ်ဘဲ သူစိုးရိမ်နေသည့်ကိစ္စကသာ အလွန်ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေ၏။

ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမည်ကို သိသော်လည်း ချက်ချင်းလက်ငင်း ပြီးပြတ်အောင် ဘယ်လို လုပ်နိုင်မည်နည်း။

လုဖေးဟွမ်က တွေဝေရင်း လမ်းလျှောက်လာရာ အတော်ကြာမှသာ ချန်မင်နေထိုင်သည့် ခြံဝင်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ အရင်က နေထိုင်ခဲ့သည့်နေရာ မီးလောင်သွားပြီးနောက် လုဖေးဟွမ်က သူတို့အတွက် အခြားနေထိုင်စရာနေရာ စီစဉ်ပေးခဲ့၏။

ချန်မင်နေထိုင်သည့်ခြံဝင်းက သူနေထိုင်သည့်နေရာနှင့် နီးကာ အလွန်အမင်း မကျယ်ဝန်းသော်လည်း အရင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ပိုမိုတိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသည်။

လုကျန်းထင်ကိုမူ စာကြည့်ခန်းအနီးတွင် တိုက်ရိုက်သွားရောက်နေထိုင်စေပြီး ဦးလေးနှင့်အတူ ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့် မပေးတော့ပေ။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အိပ်ခန်းရှိမီးရောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွား၏။

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းရာသီဥတုသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ရာသီဥတုက အနည်းငယ်အေးစိမ့်စိမ့် ဖြစ်နေသည်။

သူ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် ချန်မင်က ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ဘေးတွင် အင်္ကျီချုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် လုဖေးဟွမ်က လျှောက်သွားကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံတွင် ပြင်းထန်သောသဝန်တိုမှုများ ပါဝင်လာသည်။

“ဟိုကောင်စုတ်လေးအတွက် ချုပ်ပေးနေတာလား…”

ချန်မင်က လက်ကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်၏။

“ဒါဆို ခင်ဗျားက ကောင်စုတ်လေးပေါ့လေ…”

ချန်မင်က နောက်ပြောင်လေ့သိပ်မရှိဘဲ အပြုံးများကလည်း အေးတိအေးစက် ဖြစ်လေ့ရှိသည်။

ယခုလို ဆော့ကစားချင်သည့် အရိပ်အယောင်လေးပါဝင်နေသည့် အပြုံးမျိုးက အလွန်ရှားပါးလှ၏။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။

“ကိုယ့်အတွက် ချုပ်ပေးနေတာကိုး…”

သူ၏ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး စောစောက ပြည့်နှက်နေသောစိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ဤလူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အကုန်အစင် လွင့်ပျောက်သွား၏။

သူက လူကို ပွေ့ချီပြီး ကုတင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“မချုပ်နဲ့တော့… ရာသီဥတုက အေးတယ်… အပ်ကို အကြာကြီး ကိုင်ထားရင် လက်တွေ ကြွက်တက်လာလိမ့်မယ်…”

ချန်မင် ရယ်မောလိုက်၏။

“ဘယ်နေရာက အေးလို့လဲ…”

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ပါးပြင်ကို ပွတ်တိုက်လိုက်ရာ ထိုနေရာက နွေးထွေးနေပြီး အသားအရေကလည်း ချောမွေ့နေသဖြင့် တကယ်ကို မအေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လုဖေးဟွမ်က မေးလိုက်၏။

“မင်း ရေချိုးပြီးပြီလား…”

“ချိုးပြီးပြီ…”

“အဲဒါဆို ကိုယ်နဲ့ အတူတူ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ချိုးရအောင်…”

လုဖေးဟွမ်က ရေနွေးနှင့် ရေစည်ကို စောစောကတည်းက ပို့ခိုင်းထားပြီးဖြစ်ရာ သူတို့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချန်မင်မှာ သဘာဝကျကျ ရှက်ရွံ့သွားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးနေကာ အောက်သို့ မဆင်းရဲပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ အလယ်တွင် အခန်းကန့် ကာထားသဖြင့် ထိုအစေခံများလည်း သူ့ကို မမြင်ရဘဲ ရေနွေးများကို ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် ထွက်သွားကြတော့သည်။

“ကဲ… သူတို့ အကုန် ထွက်သွားကြပြီ… မင်းရဲ့ အင်္ကျီတွေကို ကိုယ် ချွတ်ပေးမယ်နော်…”

လုဖေးဟွမ်က ပြောလိုက်၏။

ချန်မင် ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာများ နီရဲသွားသည်။

“ကျွန်တော့်ဘာသာ ချွတ်မယ်…”

သူက အင်္ကျီအနည်းငယ် ထူထူဝတ်ထားသဖြင့် သူ အင်္ကျီများအားလုံး ချွတ်ပြီးချိန်တွင် လုဖေးဟွမ်က စောစောကတည်းက ဝတ်လစ်စလစ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

ကျစ်လျစ်သောကြွက်သားများက အလွန်အင်အားကြီးမားသည့်ပုံစံ ပေါက်နေသဖြင့် ချန်မင်က သူ့ကို ကြည့်ရင်း မိမိ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေအောင် ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့သည့်ပုံစံကို တွေးမိသည်။

ထိုအခါ မျက်နှာများ ပိုမိုနီရဲလာပြီး အမျိုးသားကို မကြည့်ရဲအောင်ပင် ဖြစ်သွားတော့၏။

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ပွေ့ချီကာ ရေစည်ဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

“မင်လန်က ဘာတွေ တွေးနေလို့… မျက်နှာတွေ ဒီလောက်တောင် နီရဲနေရတာလဲ…”

ချန်မင်က မဖြေရဲဘဲ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ရေနွေးထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

အနည်းငယ်ပူလောင်သောရေထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်ချိန်တွင် အသားမကျသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး မြုပ်ဝင်သွားချိန်တွင်တော့ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လွန်း၍ သက်ပြင်းချချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။

လုဖေးဟွမ်က အရပ်ရှည်သဖြင့် ရေစည်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် နေရာအများစုကို ယူလိုက်သဖြင့် ချန်မင်က သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ ထိုင်နေရ၏။

သူ၏ဆံပင်များကို စုစည်းထားသော်လည်း ဆံပင်အနည်းငယ်က ရေထဲသို့ ကျဆင်းနေသည်။

ထို့ကြောင့် လုဖေးဟွမ်က ဆံပင်များကို ကစားရင်း လက်ချောင်းများဖြင့် ရေအောက်ရှိ သူ၏အသားအရေများကို ပွတ်သပ်ကာ ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်၏။

“မင်လန်က အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ရော၊ အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ရော အတူတူပဲ… ကိုယ်ကတော့ အိုတော့မယ်…”

ချန်မင်က နောက်လှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ထက် အသက်နည်းနည်းလေးပဲ ကြီးတာပါ… နည်းနည်းလေးမှ မအိုသေးပါဘူး…”

လုဖေးဟွမ်က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး တိုးကပ်ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို နမ်းလိုက်၏။

“မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ကိုယ့်ကို မအိုသေးဘူးလို့ ထင်တာ…”

ချန်မင် မျက်နှာများ ရုတ်တရက် နီရဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အိုသွားရင်… ဘယ်… ဘယ်လိုလုပ်… အဲဒီလောက် စွမ်း​ဆောင်နိုင်တော့မှာလဲ…”

ညတိုင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရက်စက်စွာ ထိုးဝင်နေသောထိုအရာကြီးက ပြန်လည်မာတောင်လာ၏။

သူ၏တင်ပါးကို မာတောင်တောင်ဖြင့် လာထောက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချန်မင်၏နှလုံးသားက ရုတ်တရက် “ဒုတ် ဒုတ်” မြည်ကာ အပြင်းအထန် ခုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ချီးကျူးမှုကြောင့် အသံထွက်အောင် ရယ်မောပြီးနောက် ထပ်မံ တိုးကပ်လာ၏။

“မင်လန်က မကြိုက်လို့လား…”

ချန်မင်က သူနှင့် အတူ နေလာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာက ထိုမျှလောက် မထူသေးသဖြင့် မျက်နှာနီရဲကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး မဖြေဘဲ နေလိုက်သည်။

အမျိုးသားက သူ၏နောက်စေ့ကိုကိုင်၍ စတင်နမ်းရှိုက်လာပြီး ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် အောက်သို့ လျှောက်နမ်းကာ လက်နှစ်ဖက်ထဲမှ တစ်ဖက်က သူ၏နို့အုံကို ပွတ်နယ်နေပြီး နောက်တစ်ဖက်က သူ၏စအိုကို သွားစမ်းနေ၏။

ချန်မင်၏စအိုက တင်းကျပ်သော်လည်း ဆေးများဖြင့် ပြုစုထားသဖြင့် ချစ်တင်းနှီးနှောရန် အလွန်သင့်တော်နေသည်။

လက်ချောင်းဖြင့် အပေါက်ဝကို အနည်းငယ်ပွတ်နယ်လိုက်ရုံဖြင့် အပေါက်ဝလေး အနည်းငယ်ပွင့်ဟသွားကာ အရည်များ စိမ့်ထွက်လာပြီး ထိုလက်ချောင်း ဝင်ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေတော့၏။

လက်ချောင်း ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ချန်မင်က အလောတကြီး ညည်းတွားလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ရေထဲမှာဆိုတော့ အရမ်း ထူးဆန်းတယ်… ဖေးဟွမ်… ရေချိုးပြီးရင် ကုတင်ပေါ် သွားလုပ်ရအောင်… နော်…”

လုဖေးဟွမ်က အကျင့်မကောင်းစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“မရဘူး…”

သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များက ပူနွေးစိုစွတ်နေသောအူလမ်းကြောင်းကို ပွတ်တိုက်လိုက်ရာ ရေနွေးများ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် အူလမ်းကြောင်းက ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။

လက်ချောင်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ စုပ်ယူချင်သကဲ့သို့၊ အပြင်သို့ ညှစ်ထုတ်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏အာရုံခံစားမှု အလွယ်ဆုံးနေရာကို စမ်းမိသွားပြီး ခပ်ဖွဖွလေး တစ်ချက်ဖိလိုက်ရုံဖြင့် ချန်မင်က မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိကာ ခန္ဓာကိုယ်လည်း တုန်ယင်သွားတော့သည်။

လုဖေးဟွမ်က ထိုနေရာကို အချိန်အကြာကြီး လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး တစ်ဖက်က ချန်မင်၏ရင်ဘတ်ရှေ့သို့ သွားကာ သူ၏နို့လုံးလေးများကို စုပ်ယူနေ၏။

ချန်မင်က အစပိုင်းတွင် ဤကြီးမားသောနို့အုံနှစ်မြွှာ မထွက်ပေါ်လာသေးဘဲ သူ၏ရင်ဘတ်က ပြန့်ပြူးနေကာ အပေါ်တွင် ပန်းနုရောင်နို့သီးခေါင်းနှစ်ဖက်က အလှဆင်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

လုဖေးဟွမ်က ထိုအချိန်တုန်းက သူ့ကို အလွန်မုန်းတီးခဲ့သလို အလွန်လည်း ချစ်ခဲ့သဖြင့် လက်စားချေချင်သော်လည်း သူ့ကို နာကျင်အောင် မလုပ်ရက်သဖြင့် စကားဖြင့်သာ စော်ကားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ထိုသို့ ပြောဆိုခဲ့ခြင်းများက သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်မှု မပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ဘဲ ထိုကိစ္စများက လူနှစ်ယောက်စလုံး၏ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်နေသည်။

ချန်မင်ကို နာကျင်အောင်လုပ်မည်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း သေချာပေါက် နာကျင်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က ထိုသို့လုပ်မှသာ ရင်ထဲရှိမကျေနပ်ချက်များကို ဖြေဖျောက်နိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့၏။

ချန်မင်က သူ့ကို မိန်းမတစ်ယောက်ထံ ပို့ခဲ့သဖြင့် သူကလည်း ချန်မင်ကို မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်မင်မှာ အမျိုးသမီးများ၏အပေါက်ပါရှိနေပြီ မဟုတ်လား။ဒါဆို နို့အုံတစ်စုံပဲ လိုတော့တာလေ။

သူက သမားတော်ကြီးလျိုကို ဆေးဖော်ခိုင်းပြီး ချန်မင်ကို နေ့တိုင်း အတင်း တိုက်ကျွေးကာ အချိန်အတော်ကြာ နှိပ်နယ်ပေးခဲ့ပြီး ထိုနို့လုံးလေးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးထွားလာသည်ကို ကြည့်နေခဲ့၏။

ချန်မင်က ထိုအချိန်တုန်းက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ငိုယိုခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကို တကယ်ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ… လုဖေးဟွမ်၏မျက်လုံးထဲတွင်တော့ အလွန်ကြီးမားသောဆွဲဆောင်မှု ရှိနေကြောင်းကို သူ မသိခဲ့ပေ။

“အင်း… ရေနွေးတွေ ဝင်လာပြီ… ဖေးဟွမ်…”

ချန်မင်က အသားမကျသေးသဖြင့် တင်ပါးကို အနည်းငယ်လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး ဤထူးဆန်းသောခံစားချက်မှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

လုဖေးဟွမ်က သွားဖြင့် ထိုနီရဲနေသောနို့သီးခေါင်းကို ကိုက်ဆွဲလိုက်ရာ အတော်လေး ရှည်ထွက်လာပြီး ပါးစပ်ကို လွှတ်လိုက်ချိန်တွင် ပျော့ခွေစွာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် ထိုပြည့်ဖြိုးသောနို့အုံနှစ်မြွှာပါ တုန်ခါသွားတော့သည်။

ချန်မင်က သူ့ကို မျက်ရည်ဝဲနေသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အကြည့်ထဲတွင် တောင်းပန်သည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။

ထို့ကြောင့် လုဖေးဟွမ်သည် ရင်ထဲတွင် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ချန်မင်၏နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်ကာ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မင်လန်က ချွဲတတ်လာပြီပဲ…”

သူက ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ကိုယ်ကို ချေးတွန်းပေး… သေချာပြောင်အောင် ချိုးပြီးရင်… ကုတင်ပေါ် သွားပြီး မင်းကို လိုးပေးမယ်…”

ချန်မင်၏မျက်နှာများ နီရဲသွားပြီး လိမ္မာစွာဖြင့် တိုးကပ်ကာ သူ့ကို ချေးတွန်းပေးလိုက်တော့သည်။

Chapter 26 ended