Chapter 27•••အစိရှိသုတ်ရည်အားကြမ်းတမ်းစွာဖြင့်ကုတ်ခြစ်ခံရခြင်း၊ အစိသည်ပြိုကွဲလုနီးပါးဖြစ်သွားခြင်း၊ အေးစက်၍ ကွဲပြားသည့်တိုက်ခိုက်မှု ပေါ်လာခြင်း

 

 

ထိုကတည်းက ကူစီနဲ့တစ်ခြားသုံးယောက်သည် ဤနေရာတွင်အခြေချခဲ့သည်။ သို့သော် ဖေးရှစ်ယွီသည် ဘာဆက်ဖြစ်မည်ကိုမသိခဲ့ချေ။ သူတို့သည် အပြင်ဘက်မှ သံကြိုးကိုယူ၍ သူ၏လက်နှင့်ခြေထောက်များကိုပိတ်ထားသည်။ ခွေးမတစ်ကောင်ကဲ့သို့သူ့ခြေထောက်အားအမြဲဖြဲခိုင်းပြီး အချိန်တိုင်း ဧည့်သည့်ကို ဝမ်းသာအားရကြိုဆိုနေရသည့် ဖာကဲ့သို့ သူသည် သူတို့နှစ်ယောက်လိုးသည်ကို ကောင်းကောင်းခံနေရသည်။

 

အခြေကျပြီးနောက် ဖေးရှစ်ယွီနှင့်ဖေးချီကျွင်းသည် မစ်ရှင်ထွက်ရန်အမြဲအခေါ်ခံရသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် တစ်နေ့တစ်ကြိမ်တော့အိမ်သို့ရောက်အောင် ပြန်လာကြသည်။ သို့သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်သည် ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်။

 

ဖေးရှစ်ယွီနှင့်ဖေးချီကျွင်း အပြင်ထွက်သွားသည်မှာသုံးရက်တောင်ရှိနေပြီး အခုထိပြန်မလာကြသေးချေ။ ကူစီ၏လက်နှင့်ခြေထောက်များသည် ယောကျာ်းနှစ်ယောက် သံကြိုးနှင့်ပိတ်ခြင်းကိုခံထားရသဖြင့် နည်းနည်းမှလှုပ်လို့မရချေ။ သူသည် မူးဝေေနပြီး သူ့ဗိုက်သည်လည်းဗိုက်ဆာ၍အော်ဟစ်နေသည်။

 

ညအချိန်ဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် တံခါးဖွင့်သည့်အသံထွက်လာသည်။ ကူစီ တောက်ပသည့်မျက်လုံးများဖြင့် တံခါးသို့ကြည့်လိုက်သည်။ ခြေလှမ်းများနီးလာလေလေ ကူစီ ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လေဖြစ်သည်။ “ မင်းတို့နှစ်ကောင် တစ်ချက်တောင်ပြန်မလာကြဘူး ငါဗိုက်ဆာလို့သေတော့မယ် ။ ငါထွက်မပြေးဘူးလို့ပြောထားတယ်လေ ဘာလို့ကုတင်နဲ့ချည်ထားတာလဲ”

 

“ မင်း…….မင်းဘယ်လိုနေလဲ” လုကျင့်ဟယ်ကိုမြင်

လိုက်ပြီးနောက် ကူစီ၏စကားများသည် ပါးစပ်ထဲတွင်သာရပ်သွားသည်။ လုကျင့်ဟယ်ကိုကြည့်ပြီး သူ မသက်မသာဖြစ်နေသည်။ သူ့ခြေထောက်ကိုကျူံ့လိုက်ချင်သော်လည်း သံကြိုးက သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို အညှာအတာကင်းမဲ့စွာတားထားသလိုပင်။ ကူစီ၏အားသည် သူ၏အဖုတ်အား ပိုပြီးဖာဆန်လာအောင်ပင်လုပ်သကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် လုကျင့်ဟယ်ရှေ့တွင် ပျော်ရွှင်စွာ တစ်ဖက်ကိုပိတ်လိုက်သည်။

 

လုကျင့်ဟယ်လည်း သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသောသူ၏ပုံစံကြောင့်လန့်သွားပြီး ချောင်းဟန့်ကာ သူ့ခေါင်းအားတစ်ဖက်သို့မသက်မသာလှည့်လိုက်သည်။ “ အစ်ကိုကူ ဘာလို့မင်းက ဖေးရှစ်ယွီအခန်းထဲမှာရှိနေတာလဲ”

 

“ ငါ ငါမသိဘူး ငါ့ကိုသူတို့နှစ်ယောက်ပြန်ပေးဆွဲလာတာ။ ပြီးတော့ ငါသူတို့ကိုမသိဘူး ငါ့ကိုဒီကခေါ်ထုတ်သွားပေးလို့ရမလား” လုကျင့်ဟယ်၏အဆင်မပြေသည့်ပုံစံကိုမြင်ပြီးနောက် ကူစီသည် သူ့လက်အားဆိတ်လိုက်ပြီး ရိုးသားကာ ကြောက်လန့်၏ငိုတော့မည့်ပုံစံဖြင့် လုကျင့်ဟယ်အား သနားစဖွယ်အကြည့်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

 

“ ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကူ အဲ့နေ့ကချန်ထားခဲ့မိတဲ့ကျွန်တော့်အပြစ်တွေပါ။ ကျွန်တော့်အတွက်မဟုတ်ဘဲ…… ကျွန်တော်သာ မင်းကိုဒီနေရာကိုခေါ်လာခဲ့ရင် အဲ့လိုဆက်ဆံခံရမှာမဟုတ်ဘူး” လုကျင့်ဟယ်သည် သူ့ခေါင်းအားပြန်လှည့်ပြီး စိတ်ပျက်နေသည့်အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ်ရှိနူးညံ့၍ဖြူဖွေးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် လုကျင့်ဟယ်၏နားရွက်များသည် ရှက်ရွံ့ကာနီရဲလာသည်။ ထို့နောက် သူ့ခေါင်းအားဘေးစောင်းလိုက်ပြီး သဘာဝမကျစွာဘဲ သူ့လီးကိုကွယ်ရန်

ကြိုးစားသည်။

 

ကူစီသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သူ့ကိုယ်သူကျေနပ်သည့်အမူရာမဖော်ပြခင် သက်ပြင်းအရင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုကျင့်ဟယ်၏လက်က သူ၏လီးအား သဘာဝမကျစွာကာထားသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။ ကူစီသည် လုကျင့်ဟယ်အား ချက်ချင်းစိတ်ပျက်သွားပြီး သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်နေသည့်အတွက် ပြောဆိုလိုက်ချင်သည်။ သို့သော် သူသာ လုချင့်ဟယ်ကို သူ့အစားဒီနေရာတွင်ထားခဲ့လျှင် သူသည် ဖေးရှစ်ယွီ၏လီးအစွပ်ဖြစ်လာနိုင်ပြီး သူ့ကျန်တစ်ဘဝလုံးသူ့မိန်းမအဖြစ်နေရမည်ဆိုသည့် အတွေးဝင်လာသည်။

 

ထို့ကြောင့် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိအေးစက်နေသောအမူအရာသည် သနားစဖွယ် ရိုးသားသည့်မျက်နှာလေးအသွင်ပြောင်းသွားသည်။

 

“ အစ်ကိုလု ဒီနားလာပြီး ငါ့ကိုချိန်းကြိုးဖြည်ဖို့ကူညီပါဦး” ကူစီသည် အံကြိတ်ကာချိုသာသည့်အသံဖြင့် လုကျင့်ဟယ်အားခေါ်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေအားဖမ်းရန် ကလေးအား ဝန်လေးစွာခွင့်ပြုလိုက်သလိုပင်။

 

လုကျင့်ဟယ်သည် နားများနီရဲနေပြီး ကူစီ၏အနောက်သို့ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် ကူစီ၏ခြေလက်များအား တစ်ခုချင်းချုပ်ထားသော သံကြိုးလေးခုကိုဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှက်ရွံကာကြမ်းပြင်အားစိုက်ကြည့်နေပြီး ကူစီ့ဘေးတွင် မိန်းမောစွာရပ်နေသည်။

 

“ အစ်ကိုလု ငါ့ရဲ့အဖုတ်လေးကနည်းနည်းနာနေလို့ ငါ့ကိုကူကြည့်ပေးပါလား” ကူစီသည် မတ်တပ်ရပ်ကာမိန်းမောနေသော လုကျင့်ဟယ်အားကြည့်နေသည်။ သူသည် ဖေးရှစ်ယွီနှင့်တစ်ခြားသူတွေ၏အင်အားကြောင့် သူ့အားခေါ်မထုတ်သွားမည်ကို ကြောက်နေသည်။ မြန်မြန်ကြောက်စိတ်ဝင်လာပြီး ဒီကနေထွက်ပြေးချင်သည်။

 

“ ဟုတ်..ဟုတ်ပြီ” လုကျင့်ဟယ်သည် ကူစီ့အားထစ်ငေါ့စွာပြောလိုက်သည်။ ကူစီသည် မျက်လုံးမှိတ်နေကာ သူ့အားမကြည့်သည်ကို သိရန် ကူစီ့ကိုတိတ်တိတ်ကလေးခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လီးအားကွယ်ထားသည့် လက်ကိုဖယ်လိုက်သည်။

 

ထူပြီးရှည်လျားသည့်လီးက ဘောင်းဘီကို ကြီးမားသည့်အိတ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေစေသည်။သို့သော် လီးပိုင်ရှင်သည် အရွယ်အစားတိုင်းခြင်းအား လျစ်လျူရှုထားသည်။ ထိုအစား သူသည် တံတွေးကိုသာ သဘာဝမကျစွာ မျိုချနေသည်။ ထို့နောက် ထိုင်လိုက်ကာ လူလိမ်လူညစ်တစ်ယောက်ကြောင့် ပုံစံမကျဘဲ သုတ်ရည်များနှင့်ပေနေသော အစိအားကြည့်လိုက်သည်။

 

“ အဲ့ပေါ်မှာတစ်ခုခုကပ်နေသလိုပဲ” လုကျင့်ဟယ်သည် သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ပန်းရောင်ပြန်ဖြစ်လာပြီး နူးညံ့နေသော အဖုတ်အားကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာသည် သူ့နှာခေါင်းနှင့်ကူစီ၏အစိတို့ထိသည်အထိ မရည်ရွယ်ဘဲရှေ့သို့တိုးလာမိသည်။ သူ ရုတ်တရက်သတိပြန်ရလာကာ ကူစီ့အား အားနာဟန်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

 

ဘာကိုမှသတိမထားမိသလို ကူစီ၏မျက်နှာမပြောင်းလဲသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် လုကျင့်ဟယ်သည် တိတ်တိတ်လေးသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ ကျွန်တော်… မင်းကျွန်တော့်ကိုအဲ့တာကိုဖယ်ပေးစေချင်လား” လုကျင့်ဟယ်သည် ပန်းရောင်သန်းကာနူးညံ့သည့်အဖုတ်လေးအားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မတတ်နိုင်ဘဲ မကြောက်မလန့်ကူစီ့အားကြည့်လိုက်သည်။

 

ခဏကြာပြီးနောက် ကူစီသည် လုကျင့်ဟယ်၏စကားကိုလက်ခံလိုက်သည်။ လုကျင့်ဟယ် ခုန်နေသည့်သူ့နှလုံးခုန်သံအားသည်းခံပြီးနောက် သူ့လက်ကို စတွေ့ကတည်းက သူအချိန်အကြာကြီးတွေးနေသည့် ထိုနေရာပေါ်သို့တင်လိုက်သည်။

 

နူးညံ့သောအစိသည် လုကျင့်ဟယ်၏ကြမ်းတမ်းသည့်လက်ချောင်းများဖြင့် လှုပ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ လုကျင့်ဟယ်သည် နူးညံ့၍ရမ္မက်ကြွနေသော အစိအားထိလိုက်ပြီး သတိမထားမိဘဲ လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ရှေ့နောက်ပွတ်နေမိသည်။

 

“ အာ့ အာ့” ကူစီသည်သည်းမခံနိုင်ဘဲ ညည်းသံထွက်လာချိန်တွင် လုကျင့်ဟယ်လည်းသတိပြန်ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် အစိအားပွတ်နေသော သူ့လက်ချောင်းများအား ထိတ်လန့်ကာဖယ်လိုက်သည်။

 

“ အဲ့ဒါဆို ကျွန်တော် မင်းအတွက် အဲ့တာကိုဖယ်ပေးမယ်နော် သည်းခံထား” လုကျင့်ဟယ်သည် ကူစီ့အားမဝံ့မရဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အစိ၏အောက်ဘက်ရှိနီရဲနေသောနေရာသို့ ဆွဲဆိတ်လိုက်သည်။

 

သူ့လက်တစ်ဖက်အားမြှောက်လိုက်ကာ အစိတွင်ကပ်နေသည့် သုတ်ရည်အားဆွဲခွါရန်ကြိုးစားသည်။ သို့သော်လည်း အစိတွင် သုံးရက်လောက်ကပ်နေသည့် သုတ်ရည်သည် ခွါရန်အလွန်ခက်ခဲသည်။

 

“ နည်းနည်းနာမယ်နော်” လုကျင့်ဟယ်သည် ကူစီ၏ခြေထောက်များ ယိုင်နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရသောကြောင့် ကူစီ့အားနှစ်သိမ့်လိုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

 

သို့သော် စေးကပ်ကာ ခွါရန်ခက်သည့် သုတ်ရည်နဲ့ရင်ဆိုင်နေရချိန် သူ၏လက်သည် သူ၏နူးညံ့သည့်နှစ်သိမ့်မှုအားချိုးဖောက်နေသလိုပင်။

 

လက်တစ်ဖက်သည် အစိကိုတင်းနေအောင်ညှစ်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်သည် အရိုးဖြတ်နေသကဲ့သို့ နူးညံ့သည့်အစိပေါ်တွင် လက်သည်းအား အကြင်နာမဲ့စွာဖိထားသည်။

 

ကူစီသည် လုကျင့်ဟယ်၏ အဖုတ်အားကြမ်းတမ်းစွာကုတ်ခြစ်နေခြင်းကြောင့် ကြောက်ရွံ့လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏အားနည်းနေသည့်ခြေထောက်များအားလှုပ်ကာ လုကျင့်ဟယ်၏ လှုပ်ရှားမှုအား ရပ်ရန်ပြောနေသည်။ လုကျင့်ဟယ်၏မျက်လုံးများသည် နီရဲနေပြီး သူသည် သူလုပ်နေသည်မှာ မှားယွင်းသည်ကိုသိနေသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ကူစီ၏အားမရှိကာ ငိုယိုနေပုံကိုကြိုက်နှစ်သက်တာကြောင့် သူ၏လှုပ်ရှားမှုသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

 

ထိရှလွယ်သောအစိအား ထိန်းချုပ်မရစွာကုတ်ခြစ်နေစဉ်အတွင်း လုကျင့်ဟယ်၏သည်းမခံနိုင်သည့်ပုံစံသည်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုကျင့်နှင့် ရှဟုန်ယွမ်၏ ထိုးချက်အောက်တွင် အစိတွင်ကပ်နေသည့်သုတ်ရည်သည် ကွာကျသွားသည်။

 

“ အစ်ကိုကူ အဖုတ်မှာလဲရှိနေသေးတယ် ကျွန်တော် မင်းအတွက်အဲ့တာကိုလည်း ဖယ်ပေးမယ်” လုကျင့်ဟယ်သည် သူ၏ပုံမှန်နူးညံ့မှုအား ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ကူစီသဘောမတူခင်မှာပင် သူသည် ကူစီ၏အဖုတ်အားလက်ချောင်းများဖြင့်ထိနေသည်။

 

“ မလို….. မလိုဘူး…. အားးးး” လုကျင့်ဟယ်သည် ကူစီ၏ငြင်းဆိုမှုအားလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သုံးရက်လောက်မထိရသေးသည့်အဖုတ်လေးသည် လက်နှစ်ချောင်းဖြင့်အလိုးခံနေရသည်။ လုကျင့်ဟယ်၏ လက်နှစ်ချောင်းသည် ကူစီ၏ပြဲနေသည့်အဖုတ်အား ထိုးနေပြီး သုတ်ရည်များအား အပြင်သို့ထုတ်လာသည်။

 

“ အားးးးးးးးးး” ကူစီ၏အဖုတ်သည် ထိန်းမရအောင် သုတ်ရည်များထုတ်လွှတ်သည့်အချိန်မှ လုကျင့်ဟယ်သည် အိမ်မက်ကနိုးလာသလို သတိပြန်ရလာပြီးနောက် ကူစီ၏ဆုံးရှုံးမှုအတွက်တောင်းပန်သည်။ ကူစီသည် သူ၏ဒေါသအားချိုးနှိမ်ထားပြီး ထိုအချိန်တွင် ဒေါသမထွက်ပြခဲ့ပါ။

 

လုကျင့်ဟယ် ကူစီ့အားအိမ်ခေါ်သွားချိန်တွင် ကူစီသည် ဖေးရှစ်ယွီနှင့်တစ်ခြားသူများ စစ်ဆင်ရေးအတွင်း မမျှော်လင့်ဘဲပျောက်သွားသည့်သတင်းကိုကြားခဲ့ရသည်။ သူသည်နောက်ထပ်ခြိမ်းခြောက်မခံရတော့ဘူးဟုခံစားရပြီး သူ၏အကျင့်သည်ပိုပိုဆိုးလာသည်။ လုကျင့်ဟယ်၏ အနစ်နာခံပြီး အောက်ကျို့တတ်သောပုံစံသည် သူ့အားဤအိမ်မှလုံးဝ မနှင်ထုတ်ဘူးဟုလည်း ယုံကြည်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လုကျင့်ဟယ်အိမ်တွင် စိတ်သက်သာစွာဖြင့်နေနေသည်။

 

သူသည် သူ၏လက်ရှိဘဝကို အနည်းငယ်ကျေနပ်နေသည်။ ထို့နောက် သူ့ဆီသို့မပျော်မရွှင်ဘဲလာနေကြဖြစ်တဲ့ လင်းရှဖေးကိုလည်း အမြဲတမ်းစနောက်၍ရသည်။ ဒါမှမဟုတ် လုကျင့်ဟယ်၏တောင်းဆိုချက်များကိုလည်း စိတ်ချမ်းသာစွာလက်ခံနိုင်သည်။ ညဘက်တွင် သူသည် လုကျင့်ဟယ်၏ ဤနေရာသို့ခေါ်လာခြင်းအားခံရသည်။ ခပ်တည်တည်မျက်နှာဖြင့် သူနဲ့အတူလမ်းလျှောက်ကာ သူနှင့်ဘဝတစ်သက်လုံးအတူတူကုန်ဆုံးချင်သည်ဟု ပြောခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ကူစီသည်ထိုအကြောင်းအားတစ်ချိန်လုံးကြားနေရသောအခါဒေါသထွက်လာသည်။ သို့သော် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တွင် ထိုအရာက သူ့အတွက်အရမ်းကောင်းသည်ဟုခံစားခဲ့ရသည်။ သူ လုကျယ်ဟယ်အား အမိန့်ပေးနိုင်သည်။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ထိုသူသည်အခုအချိန်ကစပြီး အစေခံဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

 

ဒီနေ့ လုကျင့်ဟယ် စစ်ဆင်ရေးသွားချိန်တွင် အိမ်

တွင်ဘယ်သူမှမရှိချေ။ သို့သော် ကူစီအိမ်အောက်သို့ဆင်းလာချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက်သည်ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဧည့်သည်သည် သူ၏အသံကိုကြားလိုက်ချိန်တွင် သူ့အား အေးစက်စွာကြည့်ပြီး သူ့လက်ထဲရှိဓားမြှောင်ကိုဆော့နေသည်။

 

Ended