Chapter 7

 

ရေကန်ဘေးတွင် ပြင်းထန်စွာ ချစ်တင်းနှီးနှောခြင်းနှင့် လူမိသွားခြင်း

 

 

*****

 

ချန်မင်က သူ့ကို သဘာဝကျကျ မလွန်ဆန်နိုင်ပေ။ မူလက သူ့တွင် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့သော်လည်း ညီမအရင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားလေး ဤနေရာတွင် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ကြီးပြင်းရမည်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်နိုင်မည်နည်း။ တကယ်လို့ သူသာ ထွက်သွားခဲ့လျှင် လုဖေးဟွမ်က ထိုကလေးအပေါ် သေချာပေါက် ရက်ရက်စက်စက် ဆက်ဆံမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထား၏။

 

ထိုကလေးက မူလကပင် သူလိုချင်၍ မွေးလာခဲ့သော ကလေး မဟုတ်သည့်တိုင်အောင်ပေါ့။

 

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ မပြောတတ်ပေ။ သူ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းက ထိုကလေးအတွက် ဘယ်လောက်ရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်ပြီး သူ၏ကိုယ်ကျိုးအတွက်က ဘယ်လောက်ရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်နေသလဲ ဆိုတာကိုပေါ့။

 

ချန်မင်က ဤအကျိုးဆက်ကို လက်ခံလိုက်ပုံပေါ်သဖြင့် လုဖေးဟွမ်က အလွန် ကျေနပ်သွားပုံရကာ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ၏အသက်က သုံးဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးပြီး မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများက ချောမောကာ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ခပ်မတ်မတ် ရှိသည်။

 

ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဝတ်လစ်စလစ် ဖြစ်နေသဖြင့် ရှက်တတ်သော ချန်မင်ပင်လျှင် မခံနိုင်တော့ဘဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ကာမဂုဏ်ခံစားခြင်းက မကောင်းမှန်း သိသော်လည်း အမျိုးသား၏ အလိုသို့ လိုက်၍ ရေကန်ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကားကာ သူ၏ အလျှို့ဝှက်ဆုံး နေရာကို ဖော်ပြပေးလိုက်၏။

 

မနေ့ကမှ အသုံးပြုထားသော နေရာက ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ ပိတ်နေပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် မရှိသင့်သော ထိုအဖုတ်လေးက ပိုမို နုနယ်နေပုံပေါ်ပြီး ပွင့်တော့မည့် ပန်းဖူးလေးတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ လုဖေးဟွမ်က ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို ကြည့်ရင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က ရင်ထဲတွင် အံ့ဩခဲ့ရမှုများကိုပင် ပြန်လည် သတိရလာသည်။

 

ထိုအချိန်က ချန်မင်မှာ အလွန် ရှက်ရွံ့နေပြီး မျက်နှာများ နီရဲကာ မျက်ရည်များ ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေပြီး သူ့ကို လုံးဝ ရင်မဆိုင်ရဲခဲ့ပေ။

 

ထိုအချိန်က သူ ဘာပြောခဲ့လဲ။

 

သူ၏ဤနေရာကို ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြနေရင်းမှပင် မထိန်းနိုင်ဘဲ လျက်ကာ စုပ်ယူခဲ့သည် မဟုတ်လား။

 

ယခုလိုမျိုးပေါ့။

 

“အင်း… ဖြည်းဖြည်း…”

 

ချန်မင်သည် မျက်ရည်များ လွယ်လွယ်ကျတတ်ပြီး ညီမဖြစ်သူ ချန်ယင်းထက်ပင် ပိုဆိုးကာ အကြောင်းရင်း သိပ်မရှိဘဲနှင့်ပင် မျက်ရည်ကျတတ်၏။ သို့သော် အချို့ကိစ္စများနှင့် ကြုံလာလျှင်တော့ အလွန် တည်ငြိမ်တတ်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အလွန် အာရုံခံစားလွယ်ပြီး အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများကို အမျိုးသားက ပါးစပ်ထဲ ငုံ၍ အသေအချာ ကစားပေးလိုက်ချိန်တွင် သာယာမှုက တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့၏။

 

“စုပ်ရလွန်းလို့ ရောင်တောင် လာပြီ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို လျက်ရင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဤကဲ့သို့ လုပ်လျှင် ဤလူက ပိုမို ရှက်ရွံ့ပြီး ပိုမို အာရုံခံစားလွယ်မည်ကို သူ သိ၏။

 

“ဒါပေမယ့် အရောင်ကတော့ လှတုန်းပဲ… အသုံးမပြုရသေးတဲ့အတိုင်းပဲ…”

 

အမျိုးသား၏ သွားများက သူ၏အစိကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်ကာ ပွတ်တိုက်ပေးနေသဖြင့် နာကျင်မှု အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း သာယာမှုက ပိုမို များပြားနေ၏။ ချန်မင်က သာယာစွာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။

 

“အကြာကြီး မလျက်နဲ့လေ… ပြီးတော့မယ်… အာ့…”

 

“ဒါဆို ငါ ဘယ်နေရာကို လျက်ပေးရမလဲ…”

 

အမျိုးသား၏ နောက်ပြောင်နေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိချိန်တွင် ချန်မင် တစ်ကိုယ်လုံး ရှက်လွန်း၍ ပန်းရောင်သန်းသွား၏။ သူ၏မျက်ဝန်းများက မှုန်ဝါးနေပြီး မျက်တောင် တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်နှင့် မျက်ရည်ပေါက်များက မျက်ဝန်းထောင့်မှ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

 

“အောက်ကို လျက်…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

 

“အောက်ဆိုတာ ဘာကို ခေါ်တာလဲ…”

 

ချန်မင်က ရှေ့ရှိ အမျိုးသား၏ ဆိုးသွမ်းမှုကို သိသည်။ သူက မျက်လုံး မှိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

 

“ကျွန်တော့်ရဲ့ စောက်ပက်ကို လျက်ပေးပါ… အထဲမှာ အရမ်း ယားနေတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးများ ပါဝင်နေသော်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

 

“အခု ဒီလောက်တောင် အပျက်ဆန်နေတာ… ဒီလိုရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေကိုတောင် တိုက်ရိုက် ပြောထွက်နေပြီ… မင်လန် တကယ်ကို ပျက်စီးသွားပြီပဲ…”

 

ချန်မင်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး နေရက်ခက်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အမျိုးသား၏ လျှာက အောက်သို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ အရည်များ စိုရွှဲနေသော စောက်ပက်ကို စတင် လျက်ပေးတော့သည်။

 

ချန်မင်၏ဤနေရာတွင် မွေးရာပါ အမွေးအမျှင် မရှိပေ။ သူက ဤရှက်စရာကောင်းသော နေရာကို ဖုံးကွယ်ထားရန်အတွက် အမွေးများ ပိုပေါက်လာလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးခဲ့သော်လည်း အမွေးတစ်ပင်မှပင် မပေါက်ဘဲ အရာအားလုံးက အမျိုးသား ကစားရန်အတွက် အတားအဆီးမရှိ ပေါ်လွင်နေ၏။

 

ဤစောက်ပက်လေးမှာ အမျိုးသား၏ ကစားမှုဖြင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်ရာ သူက အမှတ်တမဲ့ တစ်ချက် လျက်လိုက်သည်နှင့် အရည်များ တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ အမျိုးသားက ထိုအရည်များကို ပါးစပ်ထဲ စုပ်ယူလိုက်ပြီး ဆိုးသွမ်းစွာဖြင့် ကိုယ်ကို မကာ တိုးကပ်လာ၏။

 

“မင်လန်… မင်းရဲ့ အရသာကို မင်း မြည်းကြည့်စမ်းပါဦး…”

 

ချန်မင်က ငိုသံလေးဖြင့် ရှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရှောင်နိုင်ဘဲ အမျိုးသား၏ တင်းကျပ်စွာ နမ်းရှိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ထိုငန်ကျိကျိ အနံ့က တစ်ဖက်လူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မိမိ၏အရည်ကို မိမိ ကိုယ်တိုင် ပြန်မြိုချရခြင်းက ချန်မင်ကို အလွန် ရှက်ရွံ့သွားစေပြီး မကြာမီ ငိုသံလေးများဖြင့် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာကာ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတော့၏။

 

လုဖေးဟွမ်က အခြားမိန်းမများ၏ မျက်ရည်ကို အလွန် မုန်းတီးသော်လည်း ချန်မင်က မိမိရှေ့တွင် ငိုသည်ကိုတော့ အလွန် နှစ်သက်သည်။ ချန်မင် ငိုလေလေ သူက ပိုပြီး မာတောင်လာလေလေပင် ဖြစ်ပြီး နောက်စေ့ကို ကိုင်၍ အနမ်းကို ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားစေလိုက်၏။

 

ငန်ကျိကျိ အရသာက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခံတွင်းထဲတွင် အမျိုးသား၏ အရသာများ ပြည့်နှက်သွားမှသာ ချန်မင်၏မျက်ရည်များ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက လိမ္မာစွာဖြင့် လျှာကို ထုတ်ပေးကာ လျက်စေပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို တစ်ချက် ကိုက်လိုက်မှသာ ဤအနမ်းက ရပ်တန့်သွားတော့၏။

 

“မင်း အဲ့ဒီခွေးပေါက်စလေးအတွက် လုပ်ပေးတာ တော်တော်များတာပဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော သဝန်တိုမှုများ ပါဝင်နေပြီး သူ့ကို ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

 

ချန်မင် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် လုကျန်းထင်အကြောင်းကို ထုတ်ပြောရသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်သလို လုကျန်းထင်နှင့် ဘာဆိုင်သလဲ ဆိုတာကိုလည်း နားမလည်ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ဆီးခုံကို ပြန်လျက်ပေးပြီး တုတ်ခိုင်သော လက်ချောင်းများဖြင့် သူ၏စောက်ဖုတ်ဝကို ချဲ့လိုက်သည့်အခါ အမျိုးသား၏ လက်ချောင်းများပေါ်ရှိ အသားမာများက အသားနုများကို ပွတ်တိုက်မိချိန်တွင် ချန်မင်ကို အလွန် ကောင်းသွားစေပြီး ကောင်းလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူနှုန်းပင် မှားသွားခဲ့၏။

 

လုဖေးဟွမ်က စောက်ပက်ထဲတွင် ဆာလောင်စွာ လှုပ်ရှားနေသော အသားနုများကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“မင်းက သူ့အပေါ် ဒီလောက် ကောင်းနေတာ… တကယ်လို့ သူကသာ မင်းရဲ့ ဒီနေရာက အရသာကို မြည်းကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင်ရော… မင်း ခွင့်ပြုမှာလား…”

 

ချန်မင် အတော်ကြာမှ သူ၏စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပြီး မျက်နှာများ နီရဲကာ မျက်လုံးထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသများ ပါဝင်နေ၏။

 

“ခင်ဗျား… ဘာစကားတွေ ပြောနေတာလဲ… လူတိုင်းကို ခင်ဗျားလိုပဲ ထင်နေတာလား…”

 

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် နောင်တရသွားသည်။ သူ ပြောလိုက်သည်က အနည်းငယ် ပြင်းထန်သွားသဖြင့် အမျိုးသားက သူ့ကို အပြစ်ပေးရန် မည်သည့် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေဦးမည်ကို သူ မသိပေ။

 

သို့သော် လုဖေးဟွမ်က ဒေါသထွက်သည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ချဲ့ထားသော စောက်ပက်ထဲသို့ လျှာဖြင့် တစ်ပတ် လျက်လိုက်သည့်အခါ လျှာဖျားပေါ်တွင် တောက်ပနေသော စောက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီးနောက် ချန်မင်၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ထိုအရည်များကို မြိုချလိုက်၏။ သူက ချန်မင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လို့ နေသည်။

 

“မင်းက တခြားသူကို ဒီလိုကစားခွင့် ပြုမှာလား…”

 

ချန်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်၏။

 

“မပြုပါဘူး…”

 

သူ ဖြေလိုက်သည်မှာ အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း မရှိသော်လည်း လုဖေးဟွမ်က မယုံကြည်ပေ။ သူက အေးစက်စက်သာ ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“တကယ်လို့ ငါ့လိုမျိုး အစွမ်းအစရှိတဲ့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အတင်း အဓမ္မ ကျင့်မယ်ဆိုရင်ရော… မင်းက လက်မခံဘူးလား…”

 

ချန်မင်က အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး လေတိုက်သဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး လှုပ်ယမ်းနေသော ဝါးရွက်များကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

 

“ကျွန်တော် သေတာကမှ ပိုကောင်းမယ်…”

 

သူ၏လေသံက သိပ်မပြတ်သားသလို သေချေပါစေဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မျိုးလည်း မပါဝင်သော်လည်း လုဖေးဟွမ်ကမူ သူ၏စကားထဲမှ ပြတ်သားမှုကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူက မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ချန်မင်ကို ရုတ်တရက် ပွေ့ချီကာ ထိုအနေအထားဖြင့်ပင် နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ချန်မင်က အစပိုင်းတွင် မတုံ့ပြန်သော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှာကို ထုတ်ပေးကာ ကစားခွင့် ပြုလိုက်ပြီး အသက်ရှူမဝတော့သည့် အချိန်ရောက်မှသာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

 

“လုပ်မယ်ဆိုရင်လည်း မြန်မြန် လုပ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်သည်။

 

“ဒီနေ့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေတာလား…”

 

“ကျွန်တော့်မှာ အလုပ် ရှိသေးတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ဆက်မစတော့ဘဲ ရေထဲ ချလိုက်ကာ ရေကန်ဘေးတွင် မှောက်ခုံအနေအထား ဖြစ်စေပြီး သူ၏ဖင်ကို ကိုင်၍ အပေါ်သို့ ကော့စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ တုတ်ခိုင်သော လီးကြီးဖြင့် သူ၏ဖင်ကြားကို စတင် ပွတ်တိုက်နေ၏။

 

အမြီးရိုးကို ပွတ်တိုက်ခံရသဖြင့် ချန်မင် အနည်းငယ် မခံနိုင်တော့ဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။

 

“အထဲ ထည့်လိုက်ပါတော့…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ဆက်ပွတ်နေပြီး အထဲသို့ မသွင်းသေးပေ။ ခရမ်းရင့်ရောင် လီးကြီးက စအိုဝ၏ အရစ်များကို ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်သွားသည့်အခါ ထိုနေရာက ကျုံ့လိုက်ဆန့်လိုက် ဖြစ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြည်လင်သော အရည်များ စိမ့်ထွက်လာသည်ကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်၏။

 

“မင်လန်က တော်တော် ဖာဆန်တာပဲ… စအိုကတောင် အလိုလို အရည်တွေ ထွက်နေပြီ…”

 

“အင်း… ခင်ဗျားကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား…”

 

ချန်မင် ရှက်လွန်း၍ ညည်းတွားကာ ဖင်ကို တစ်ချက် လှုပ်ယမ်းလိုက်သည့်အခါ အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများ မှိုင်းတေသွားစေပြီး ကြီးမားသော လက်ဝါးဖြင့် သူ၏ဖင်သားပေါ်သို့ တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်၏။

 

“အာ့…”

 

ချန်မင်က အမျိုးသားဆီကနေ ဖင်ရိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ရှက်ရွံ့သွားပြီး မျက်ရည်များပင် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

 

ချန်မင်က နေရာတိုင်းတွင် ပိန်သော်လည်း ရင်အုံနှင့် ဖင်ပေါ်တွင်တော့ အသားရှိသည်။ ရင်အုံမှာ ဆေးကြောင့် ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤဖင်ကတော့ သူကိုယ်တိုင် တကယ် အသားပြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်နှင့် ဖင်သားများက လှိုင်းထသွားပြီး အသားများ တုန်ခါသွားကာ မကြာမီ ပန်းရောင်သန်းသွားသည့်အတွက် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်၏။

 

“ဖင်ရိုက်ခံရတာကိုတောင် ဒီလောက် အပျက်ဆန်တဲ့ အသံနဲ့ အော်ရလား…”

 

“အင်း… မရိုက်ပါနဲ့တော့… ဖေးဟွမ်…”

 

ချန်မင်မှာ မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့သလို ရေအောက်ရှိ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ ရှေ့မှ လီးက အချက်အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် သုတ်ရည်ပန်းထွက်တော့မည် ဖြစ်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ မိမိ၏နာမည်ကို ခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရူးသွပ်သွားသလို ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်၍ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့ဖြင့် သူ၏ဖြူဖွေးနုနယ်သော ဖင်ကို လျက်ပေးနေပြီး ဖင်သားနှစ်ဖက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကိုက်လိုက်ကာ အာရုံခံစားလွယ်သော အမြီးရိုးကိုလည်း လျက်ပေးနေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် အမြီးရိုးမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ ဆင်း၍ သူ၏စအိုဝကို တိုက်ရိုက် လျက်ပေးတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို လျက်ပေးရသည်ကို အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သူ မလျက်ဖူးသော နေရာဟူ၍ မရှိပေ။ ချန်မင်က အစပိုင်းတွင် အလွန် ရှက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း ဤနှစ်များအတွင်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများနှင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်ရာ ရှက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသား လျက်ရလွယ်ကူစေရန် ဖင်ကို အနည်းငယ် ပိုကော့ပေးတတ်လာ၏။

 

နီရဲနေသော စအိုဝကို လျှာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် လျက်ပေးနေသည့်အတွက် အထဲတွင် မူလကပင် အရည်များ ထွက်နေပြီး အမျိုးသား၏ လျက်ပေးမှုကြောင့် လျှာဖျားက စအိုဝကို လျက်၍ ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အထဲတွင် ရေကြီးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

 

ချန်မင်၏ခန္ဓာကိုယ်က မူလကပင် ကာမစိတ် နိုးကြွလွယ်ပြီး သမားတော်ကြီးလျို၏ ဆေးများဖြင့် ပြုစုပြီးနောက်တွင်တော့ ချစ်တင်းနှီးနှောရန် အလွန် သင့်တော်သော ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ လုဖေးဟွမ်၏ ဤမျှ ကြီးမားသော လီးကြီးပင်လျှင် ရှေ့ပြေး ကစားမှုများ မလုပ်ဘဲ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်း၍ ရနေပြီ ဖြစ်၏။

 

သို့သော် လုဖေးဟွမ်က ရှေ့ပြေး ကစားမှုများကို အလွန် နှစ်သက်သူ ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ရှေ့ပြေး ကစားရုံဖြင့်ပင် နာရီဝက်ခန့် ကြာတတ်သည်။ သူက အလိုးခံရတော့မည့် စအိုကို လုံးဝ စိုရွှဲသွားသည်အထိ လျက်ပေးပြီးမှ အားမလိုအားမရဖြင့် လျှာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့်အခါ ချန်မင်မှာ သူ၏လျက်ပေးမှုကြောင့် မျက်ရည်များ လည်ရွဲနေပြီဖြစ်ပြီး ငိုသံလေးများဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က ကလေးငယ်၏ လက်မောင်းခန့် တုတ်သော သူ၏လီးကြီးကို ကိုင်ကာ စအိုဝတွင် ပွတ်တိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

 

“လိုချင်လား…”

 

ချန်မင်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

 

“လိုချင်တယ်…”

 

တကယ်တမ်း လီးဝင်လာချိန်တွင် နှစ်ယောက်စလုံး ညည်းတွားလိုက်မိကြသည်။ အမိုးမပါသော ရေကန်ထဲတွင် ဖြစ်သဖြင့် ချန်မင်လည်း အသံကုန် မအော်ရဲဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၍သာ လည်ချောင်းထဲမှ ညည်းသံများကို ထိန်းချုပ်ထားရ၏။ သူ၏ခါးကို အမျိုးသားက ကိုင်ထားပြီး အရည်များ စိုရွှဲနေသော စအိုကို တုတ်ခိုင်ပြီး ပူနွေးနေသော လီးကြီးက တစ်ချက်ချင်း ဆောင့်လိုးနေကာ အဆုံးထိ ဝင်သွားလိုက်၊ အရင်းထိ ပြန်ထုတ်လိုက်နှင့် အားကုန် ဆောင့်လိုးနေတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏လျှို့ဝှက်သော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လီးကို မြိုချနေချိန်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့နေပြီး အထဲတွင် ပူနွေးနေကာ တစ်ချက် ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း စောက်ရည် အမြောက်အမြား ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။

 

“မင်လန်က တကယ်ပဲ ရေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လူပဲ…”

 

“အာ့… အရမ်း နက်နက် မသွင်းနဲ့…”

 

ချန်မင်၏ မည်းနက်သော ဆံပင်များက မျက်နှာဘေးတွင် ဖြာကျနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားကာ ဖြူဖွေးသော ကျောပြင်ကို ဖော်ပြနေ၏။ လုဖေးဟွမ်က သူ၏လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲ၍ တစ်နေရာတည်းတွင် ယှက်ကာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ထားလိုက်ပြီး ဤအနေအထားဖြင့် သူ့ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆောင့်လိုးတော့သည်။

 

“အာ့…”

 

လက်မောင်းဖြင့် ထောက်ထားခြင်း မရှိတော့သဖြင့် ချန်မင်မှာ မိမိကိုယ်ကို ရေကန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားမည် သို့မဟုတ် လဲကျသွားမည်ဟု အမြဲ ထင်နေသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

 

“ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့… အင်း…”

 

“စိတ်မပူပါနဲ့… မင်းကို ထောက်ထားပေးမယ့် ငါ့ရဲ့ လီးကြီး ရှိတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး တိုးကပ်၍ သူ၏ကျောပြင်ပေါ်ရှိ နုနယ်သော အသားအရေကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ အပေါ်တွင် ချွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူက အလွန် နှစ်သက်ပြီး အနည်းငယ် ငန်ကျိကျိဖြစ်သော အရသာကို လုံးဝ မရွံရှာဘဲ ထူထဲသော လျှာကြီးဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် လျက်ပေးနေသဖြင့် မကြာမီ ဖြူဖွေးသော ကျောပြင်ပေါ်တွင် တံတွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

 

“အင်း…”

 

အမြီးရိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသော သာယာမှုက ချန်မင်ကို အလွန် ကောင်းသွားစေသည်။ သူ၏အာရုံခံစားလွယ်သော နေရာများကို အမျိုးသားက အမြဲတမ်း ပွတ်တိုက်ပေးနေပြီး အချိန်အတော်ကြာ အလိုးခံရပြီးနောက် စအိုက ပိုမို စိုရွှဲကာ ပိုမို နူးညံ့လာပြီး ဆာလောင်နေသော အူနံရံများက ဝင်ရောက်လာသော အရာကို တင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူထားရာ ၎င်း ထွက်ခွာသွားမည်ကိုပင် မလိုလားတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

 

လုဖေးဟွမ်က လီးကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ချန်မင်ကို ကိုယ်လှည့်ကာ ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ထားလိုက်သည်။ လီးဖြင့် သူ၏ဆီးခုံကို ပွတ်တိုက်ရင်း အက်ကွဲကွဲ အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

 

“မင်လန်… ဒီနေရာ လိုချင်လား…”

 

ချန်မင်က သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် မှီနေပြီး အနည်းငယ် ညောင်းညာကိုက်ခဲနေသော လက်များဖြင့် သူ၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ သိုင်းဖက်၍ ပြောလိုက်သည်။

 

“လိုချင်တယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ဒစ်ကြီးကို ထိုအရည်များ စိုရွှဲနေသော စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့ကာ အသာအယာ တစ်ချက် တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် လီးက အထဲသို့ ဝင်သွားတော့၏။

 

“အင်း… အရမ်း ကြီးတယ်…”

 

“စားလာတာ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီလဲ… အခုထိ အသားမကျသေးဘူးလား…”

 

ချန်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၍ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ မိမိကိုယ်ကို အစွမ်းကုန် လျှော့ချထားပြီး ထိုပူနွေးသော လီးကြီးက မိမိ၏စောက်ပက်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာမှုနှင့် ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မခံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်သည့် သာယာမှုကို ခံစားနေရ၏။ ဤကဲ့သို့သော ချစ်တင်းနှီးနှောသည့် အနေအထားက ဆောင့်လိုးရန် သိပ်မလွယ်ကူသဖြင့် လီးက အပေါ်ယံသာ ပွတ်တိုက်နေပြီး ပွတ်တိုက်ခံရလွန်းသဖြင့် ချန်မင်၏စောက်ခေါင်းက ပိုမို ညောင်းညာကိုက်ခဲလာကာ စောက်ပက်မှလည်း စောက်ရည်များ ပိုမို ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

 

သူက စောစောကတည်းက မခံနိုင်တော့ဘဲ အမျိုးသားကို ပိုမို ကြမ်းတမ်းစေချင်သော်လည်း ကိုယ်တိုင် စတင် တောင်းဆိုရန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့၏။ သို့သော် အမျိုးသားက အကြာကြီး ပွတ်တိုက်နေသဖြင့် သူ အနည်းငယ် မခံနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းမော့၍ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

 

“ပိုပြီး ပြင်းပြင်းလေး…”

 

လုဖေးဟွမ်က နားမလည်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်၏။

 

“ဘာကိုလဲ…”

 

“ကျေးဇူးပြုပြီး… ပိုပြီး ပြင်းပြင်းလေး…”

 

သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ မျက်ရည်များကို ကြည့်ပြီး လုဖေးဟွမ်၏ လီးက ပိုမို ဖောင်းကားလာကာ ကာမစိတ်များက လှောင်ချိုင့်ကို ချိုးဖောက်ကာ ထွက်လာသလို လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။.

 

ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က စူးရှသောအသံတစ်သံဖြင့် အော်ဟစ်လာသည်။ လုဖေးဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မကြာမီ ခြံတံခါး ပွင့်လာကာ ခြေသံအချို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီးနောက် အမျိုးသမီး အသံတစ်သံက အော်ဟစ်လိုက်၏။

 

“ငါတို့က စစ်သူကြီးကို လာရှာတာ… နင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ… ဘာလို့ ငါတို့ကို ပေးမဝင်ရတာလဲ…”

 

ချန်မင် လန့်သွားသည်။ သူက ထိုအသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ၎င်းက လုဖေးဟွမ်၏ မယားငယ် ယောင်ကတော်၏ အသံမှန်း သိလိုက်၏။ ဤနေရာတွင် ရှောင်ပုန်းစရာ နေရာလည်း မရှိရာ သူ ဘယ်လို လုပ်ရမည်နည်း။

 

ရေကန်ဘေးတွင် မူလက အင်္ကျီများ ရှိ၏။ လုဖေးဟွမ်၏ လှုပ်ရှားမှုက အလွန် မြန်ဆန်ကာ အင်္ကျီများကို ချန်မင်၏ဖြူဖွေးသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို မိမိ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖိထားကာ မျက်နှာကို လုံးဝ ကွယ်ထားလိုက်၏။

 

သူ၏မျက်လုံးများက အေးစက်နေပြီး မျက်နှာထားက တင်းမာနေသည်။ ဖန်ကတော်နှင့် ယောင်ကတော်တို့က ဆယ်ပေခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အကြောက်တရားများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ရင်ခွင်ထဲရှိ လူ၏တုန်ယင်နေမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ရင်နာသွားပြီး လေသံက ပုံမှန်ထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့၏။

 

“ယွမ်ရဲ… မင်းကို တံခါးစောင့်ခိုင်းထားတာ… ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးမဝင်နဲ့လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား…”

 

ယွမ်ရဲက အမြန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

 

“ကျွန်တော် တာဝန် ပေါ့လျော့သွားပါတယ်… စစ်သူကြီး အပြစ်ပေးပါ…”

 

ဖန်ကတော်မှာ သူ၏တရားဝင် ဇနီးဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုကလည်း အလွန် အရှိန်အဝါ ကြီးမားသဖြင့် သူမက မိမိကိုယ်ကို အနည်းငယ် ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်၏။

 

“သခင်ကြီး… ကျွန်မနဲ့ ညီမလေးက ဝင်လာတာပါ… သက်တော်စောင့်ယွမ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့… စစ်သူကြီး… ဟို ညီမလေးက…”

 

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်စလုံး၏ အကြည့်များက သူ အသေအချာ ကာကွယ်ထားသော လူဆီသို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း ထိုလူမှာ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ခံထားရသဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်နေသော ဆံပင်အမည်းများကိုသာ မြင်ရပြီး အခြား ဘာကိုမှ သေချာ မမြင်ရပေ။

 

လုဖေးဟွမ်၏ လီးက ချန်မင်၏ စောက်ပက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုနေရာက အလွန် တင်းကျပ်စွာ ကျုံ့နေသဖြင့် သူ့ကို မခံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းသွားစေကာ ၎င်းက ရင်ခွင်ထဲရှိ လူကို အဆုံးထိအောင် အားကုန် ဆောင့်လိုးချင်စိတ်များသာ ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ သူ၏မျက်နှာထားက အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး ဖန်ကတော်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“ထွက်သွား…”

 

သူ၏ဤအသံက အလွန် ပြင်းထန်သဖြင့် ယောင်ကတော်မှာ ကြောက်လွန်း၍ ခွေကျမတတ် ဖြစ်သွား၏။ ဖန်ကတော်ကတော့ အိမ်တော်သခင်မ ဖြစ်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းကာ အတင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

 

“ဒီအချိန်က အချိန်အခါ မသင့်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်… ဒါပေမယ့် သခင်ကြီးမှာ သဘောကျတဲ့သူ ရှိနေပြီဆိုရင်လည်း… အိမ်ထဲကို အေးအေးဆေးဆေး ခေါ်ထားလို့ ရပါတယ်… ကျွန်မတို့နဲ့လည်း အဖော်ရတာပေါ့… သခင်ကြီးကို အတူတူ သေချာ ပြုစုလို့ ရတာပေါ့… ဒီလိုမျိုး ဖွက်ထားစရာ မလိုပါဘူး… ကျွန်မနဲ့ ညီမလေးယောင်ကလည်း လူကို လက်မခံနိုင်တဲ့ သူတွေမှ မဟုတ်တာ…”

 

သူမက စကားဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လုဖေးဟွမ်က ယွမ်ရဲကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

 

“သူတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်… ငါကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရအောင် မလုပ်နဲ့…”

 

သူ၏ဤသတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များ ပါဝင်နေသော လေသံကြောင့် ဖန်ကတော်နှင့် ယောင်ကတော်တို့မှာ ကြောက်လွန်း၍ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားပြီး သူ့ကိုပင် တည့်တည့် မကြည့်ရဲတော့ပေ။ ယခုတော့ ယွမ်ရဲ လှုပ်ရှားစရာပင် မလိုတော့ဘဲ လူနှစ်ယောက်မှာ အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။ ယွမ်ရဲက ကျောခိုင်းပေးလိုက်ရာ လုဖေးဟွမ်၏ လေသံက အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသော်လည်း အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

 

“သွား… ကြိမ်ဒဏ် အချက်တစ်ရာ သွားခံလိုက်…”

 

“ဟုတ်ကဲ့…”

 

လုဖေးဟွမ်က အင်္ကျီကို ဖယ်လိုက်ရာ ချန်မင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ နှုတ်ခမ်းများပင် တုန်ယင်နေ၏။ လုဖေးဟွမ်က အလွန် ရင်နာသွားပြီး သူ၏ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

 

“လူမိသွားတာကို… ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရလား…”

 

ချန်မင်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး အရည်များ စိုရွှဲနေသော စောက်ပက်လေးက ကြွက်တက်နေသည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေကာ လုဖေးဟွမ်ကို အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားစေသည်အထိ ညှစ်ထားသဖြင့် လုဖေးဟွမ်မှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ရေကန်ဘေးတွင် တင်လိုက်ပြီး အင်္ကျီများကို ဖင်အောက်တွင် ခုပေးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

 

“ငါ့လည်ပင်းကို တင်းတင်း ဖက်ထား…”

 

ချန်မင်က သူ၏လည်ပင်းကို အလိုအလျောက် သိုင်းဖက်လိုက်သည့်အခါ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အမျိုးသား၏ လီးက အမြန်အဆန် ဆွဲထုတ်သွားပြီး အဆုံးထိ အားကုန် ပြန်ဆောင့်သွင်းလိုက်သဖြင့် ချန်မင်မှာ အလိုးခံရမှုကြောင့် ညည်းတွားလိုက်မိတော့၏။

 

“မင်လန်ရဲ့ စောက်ပက်လေးက အရမ်းတင်းကျပ်နေတာပဲ… စောက်ရည်တွေ ပန်းထွက်တော့မလို့လား…”

 

“အင်း… အာ့…”

 

ချန်မင်သည် လှုံ့ဆော်ခံရလွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ စောစောက ထိတ်လန့်မှုက မပျောက်သေးသလို တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အာရုံခံစားလွယ်နေကာ အမျိုးသား၏ ဆောင့်လိုးမှုအောက်တွင် ပေါင်ကြားမှ စောက်ရည်များ တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာပြီး အောက်ရှိ အင်္ကျီများကိုပင် စိုရွှဲသွားစေ၏။

 

မကြာမီ သူက အမျိုးသား၏ အတွ

င်းသို့ သုတ်ရည်ပန်းထည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ စောက်ပက်၏အတွင်းပိုင်းကလည်း အလျင်အမြန် ဆက်တိုက် ကျုံ့လာကာ အမျိုးသားကို လရည်ပန်းထုတ်စေပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း စောက်ရည်များ အမြောက်အမြား ပန်းထုတ်လိုက်ရာ အမျိုးသား၏ ဒစ်ကြီးပေါ်သို့ အကုန်လုံး ကျရောက်သွားတော့သည်။

 

 

Chapter 7 ended