Chapter 6•••အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးမှာ ဖိနပ်ရာထင်သည့်အထိ ရိုက်ခံလိုက်ရခြင်း

 

 

တားမြစ်တံခါးဖွင့်တဲ့အချိန် ရှန်းရိချန်က နောက်ကျမှရောက်လာသည်။ထို့နောက် သူတို့သုံးယောက်သား တားမြစ်တံခါးဆီ အတူတူဝင်သွားကြသည်။

 

မမျှော်လင့်ထားဘဲ သူတို့ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေကို ရောက်သွားသည်။

………………..

 

ကူစီသည် အဖြူရောင်စကပ်ကျပ်ကျပ်ကြီးကို ဝတ်ပြီး တံခါးနားတွင် သက်တောင့်သက်သာမရှိစွာဖြင့် ရပ်နေသည်။

 

တံခါးကနေလာတဲ့ခြေသံတွေကို ကြားတော့ တံခါးဆီ အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။နီးကပ်လာသည့်ခြေသံတွေကို နားထောင်ရင်း ကူစီသိလိုက်တာကတော့ ထိုနေရာမှာ လူတစ်ယောက်ထက်ပိုပြီးရှိနေသည်ကိုပင်။

 

“ငါ့ရဲ့မေမေလေးက ငါ့ကို လက်ဆောင်ကြီးကြီးတစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ်ပေးနိုင်ရတာလဲ ” ထိုအသံက မာစတာရှန်းရဲ့သားဖြစ်သူ ချူးဖန်ယန်ပင်။ထိုအသံကိုကြားတော့ ကူစီမှာ အဆက်မပြတ်ကိုတုန်လှုပ်နေသည်မှာ ထိန်းချုပ်လို့တောင်မရပေ။သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုကို သူမှတ်မိပါသေးတယ်။ ထိုအချိန်တုန်းက သူ ချူးဖန်ယန်နဲ့စကားများခဲ့ပြီး ချူးဖန်ယန်က သူ့ကို မြေပြင်မှာ ဖိထားကာ သူ့ရဲ့နူးညံ့တဲ့ပူစီလေးကို သူ့ရဲ့ဖိနပ်ခုံနဲ့ ရိုက်ခဲ့သည်။

 

ဘယ်လောက်ပဲ ကူစီ ရုန်းကန်နေပါစေ သူ့ကြိုးစားမှုက အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။နူးညံ့ကာပန်းရောင်သန်းနေသည့်အဖုတ်လေးက ကြီးကာဖောင်းလာသည့်အထိ ရိုက်ခံရသည်။ဖိနပ်ရာထင်နေသည့် ပွန်းပဲ့ကာ ခရမ်းရောင်ဖြစ်နေသည့် အဖုတ်လေးကတော့ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် အရည်ကြည်တွေ စွန့်ထုတ်နေသည်။

 

ကူစီ အကူအညီမဲ့မှုနဲ့ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရတာကြောင့် သနားညှာတာမှုကို တောင်းခံလိုက်သည်။ချူးဖန်ယန်က အလျှော့မပေးခဲ့ဘဲ သူ့ကို တံခါးထောင့်ချိူးဆီ သယ်သွားသည်။

 

နံရံရဲ့ငေါထွက်နေတဲ့ထောင့်စွန်းက စောက်ပက်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ဖက်နဲ့ ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရသည်။ကူစီရဲ့စောက်ပက်နှုတ်ခမ်းသားဖောင်းဖောင်းလေးတွေက ထောင့်စွန်းကို အပေါ်တက်ပွတ်လိုက် အောက်ကျပွတ်လိုက်နဲ့ ထပ်ကာထပ်ကာ ပြုလုပ်ခံနေရသည်။ကူစီရဲ့စောက်စိလေးကလည်း နံရံရဲ့ထောင့်စွန်းချွန်ချွန်ဖြင့် ​ချေမွခံရကာ ကြေမွနေသည့်စောက်စိလေးဟာ နံရံထောင့်စွန်းနဲ့ ဆက်တိုက်ပွတ်တိုက်ခံနေရသည်။

 

အထိမခံတဲ့စောက်စိလေးဟာ ပြူးထွက်လာပြီး စောက်ခေါင်းထဲကနေ ပက်ဖြန်းလာတဲ့အရည်တွေဟာလည်း နံရံရဲ့ထောင့်စွန်းတွေကို စိုစွတ်သွားစေသည်။စောက်စိလေး နောက်ဆုံးအကြိမ် ကုတ်ခြစ်ပွတ်တိုက်ခံရပြီးတဲ့နောက်တော့ ကူစီစောက်စိလေးသည် နံရံရဲ့ထောင့်စွန်းအဟလေးမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ချိတ်ခံနေရလေသည်။

 

ချူးဖန်ယန်သည် ကူစီ၏သနားညှာတာမှုအတွက် တောင်းဆိုသံတွေကို လျစ်လျူရှူကာ ကူစီစောက်ပက်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို အပေါ်ကိုပွတ်ဆွဲဖို့ ကိုင်ဆွဲထားသည်။စောက်စိလေးကတော့ ထောင့်စွန်းအဟလေးမှာ ချိတ်ခံရဆဲ။စောက်ဖုတ်လေးက အမြှောင်းရှည်ရှည်လေးဖြစ်နေသည်။ စောက်စိလေးထဲက မရေမတွက်နိုင်တဲ့အထိမခံအာရုံကြောလေးတွေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြေးလွှားလာသည်။

 

 

စောက်ပက်နှုတ်ခမ်းသားတွေက ပိုပိုရှည်လာပြီး ကူစီမှာ သူ့အဖုတ်လေး ချူးဖန်ယန်ကြောင့် ပျက်စီးသွားမှာကြောက်မိပါသည်။ဒါကြောင့် သူ့လက်ကို သူ့စောက်ပက်လေးဆီ ဆန့်ထုတ်ကာ ချိတ်ခံထားရတဲ့စောက်စိလေးကို ဖယ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။နောက်ဆုံးတော့ ကူစီရဲ့ အပြည့်ဖြစ်နေတဲ့စောက်ရည်တွေကြောင့် စောက်စိလေးမှာ ချောချောမွေ့မွေ့လွတ်မြောက်သွားသည်။

 

 

ကူစီမှာ ချူးဖန်ယန်၏ရန်စမှုကို အာရုံတောင်မပေးရဲဘဲ အသံတိတ်ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

 

 

“ပြဿနာမရှာနဲ့ ချူးဖန်ယန် “ထိုအသံမှာ ရှန်းရိချန်၏အသံဖြစ်သည်။ရှန်းရိဇီကတော့ ကူစီအနောက်ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

 

 

“ဟမ့်!” ရှန်းရိချန်သည် ကူစီရဲ့နူးညံ့ကာဖောင်းနေသည့်စောက်ပက်လေးကို သူ့လက်ဖြင့်ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ထိုစဥ် ကူစီရဲ့ညစ်ညမ်းသည့်ငိုကြွေးသံကိုကြားတော့ ရှန်းရိဇီက မည်းမှောင်နေသည့်မျက်နှာဖြင့် ကူစီစောက်ပက်ဖောင်းဖောင်းလေးကို ခပ်ပြင်းပြင်းရိုက်ချလိုက်သည်။

 

 

“အားးး!!” ​ေစာက်ပက်ဖောင်းဖောင်းလေး ရုတ်တရက်အရိုက်ခံလိုက်ရတော့ ​ကူစီထံကနေ အသံကျယ်ကျယ်တွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် သတိမပြုမိသလိုလိုဖြင့် သူ့ရှေ့ရှိတဲ့စောက်ပက်လေးဆီ ရှန်းရိဇီ သူ့ဒူးဆစ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ကူစီကတော့ အော်ဟစ်လာသည်။

 

 

ဒူးဆစ်က ကူစီရဲ့စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးထဲ အပြည့်အဝနစ်ဝင်သွားပြီး စောက်ဖုတ်ထဲက စောက်ရည်တွေက အပေါက်ဝနေ ဒူးဆစ်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ကူစီသည် အော်ဟစ်ကာ သူ့အထဲဝင်နေတဲ့ဒူးဆစ်ဆီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ကြိုးစားရင်း ရှေ့ကို တွားသွားလိုက်သည်။

 

 

ရှန်းရိဇီကတော့ ကူစီရဲ့လွတ်မြောက်ရန်ကြိုးစားနေမှုကို မတားဘဲ ကူစီ ရှေ့ကိုတွားသွားနေတာကိုသာ အေးစက်စက်ဖြင့်ကြည့်နေသည်။ ကူစီ ရှေ့ကိုတစ်လှမ်း တွားသွားတိုင်း ရှန်းရိဇီကလည်း သူ့ဒူးကို ထပ်မြောက်ကာ ကူစီရဲ့အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးဆီ ကမ်းကပ်ပြန်ရော။

 

 

စောက်ရည်တွေက နေရာအနှံ့ကို ပြန့်ကျဲသွားကာ ရှန်းရိဇီရဲ့ဒူးကလည်း ကူစီရဲ့နူးနူးညံ့ညံ့စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးကို စောက်ပက်အပေါ်သေးသေးလေးကနေ အပေါက်ကြီးကြီးဖြစ်သွားအောင် ထိုးဖောက်နေသည့်အတိုင်း သူ့ဒူးဖြင့် ထပ်ကာထပ်ကာ ထိုးနေသည်။ကူစီသည် အထိတ်တလန့်ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ရှေ့ကိုသာ ဆက်တွားသွားချင်ခဲ့သည်။

 

“ကျစ်…” ရှန်းရိဇီသည် ကူစီက လုံလုံလောက်လောက် မပါးနပ်သေးတာကိုမြင်တော့ ကူစီအဖုတ်ကိုထိနေတဲ့သူ့ဒူးကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ထိုအစား ကူစီရဲ့အောက်ပိုင်းကို သူ့ဒူးဖြင့် အားနည်းနည်းသုံးကာ ဖိပစ်လိုက်သည်။

 

 

ကူစီသည် ရှန်းရိဇီဆီကနေ စောင်ခင်းထားသည့် ကြမ်းပြင်ဆီကို ဖိချခံထားရသည်။ရှန်းရိဇီသည် သူ့ဒူးတွေကို ကူစီရဲ့ဖြူဖွေးနူးညံ့နေတဲ့ဖင်လုံးလေးတွေပေါ် ဖိချထားသည်။

 

 

“ဟမ်…အ့…အာ့..အာ..! ” အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက ကော်ဇောပေါ် လုံးလုံးဖိချထားခံရသည်။စောက်ပက်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ဖက်ကလည်း ဘေးဖက်ဆီ ဖိချခံထားရကာ ကော်ဇောရဲ့ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ကျားအမွှေးတွေနဲ့ ပွတ်တိုက်ခံရတဲ့စောက်စိလေးသာကျန်ရစ်နေသည်။ ဒါဇင်ကျော်ကျော်ကြမ်းတမ်းသည့် ကျားအမွေးတွေက စောက်စိလေးထဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေကြသည်။

 

 

ကူစီရဲ့အော်သံတွေရပ်တန့်ဖို့တောင် မစောင့်စားဘဲ ရှန်းရိဇီသည် ကူစီရဲ့ဖင်လုံးနှစ်လုံးကိုကိုင်ကာ ကော်ဇောကြမ်းကြမ်းကြီးပေါ်မှာပဲ ရှေ့ပို့လိုက် နောက်ဆွဲလိုက်လုပ်နေသည်။သနားစရာစောက်စိလေးမှာတော့ ကော်ဇောကြမ်းကြမ်းကြီးပေါ်မှာ အတင်းပွတ်တိုက်ခံနေရပြီး အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားနဲ့စောက်စိလေးဆီကနေ ရေသံတွေ အတူတူကြားနေသည်။

 

ကူစီ၏ခြေထောက်မှာ အကြောဆွဲသလို​လေးဖြစ်နေပြီး သူ့အဖုတ်လေးကနေ လာတဲ့ သာယာမှုက သူ့ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး လွှမ်းခြုံသွားသည်။စောက်ပက်လေးထဲကနေလည်း ထူထည်းတဲ့အချွဲအကျိတွေ ထုတ်လာသည်။

 

 

ရှန်းရိဇီ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချူးဖန်ယန်က တံခါးနားမတ်တပ်ရပ်နေပြီး ကူစီရဲ့အဖုတ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေတာတွေ့တော့ မျက်မှောင်ကြုံတ်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။”မင်းက ဘာလို့ဒီမှာရပ်နေသေးတာလဲ…စာသွားလုပ်ချေ… ”

 

 

ချူးဖန်ယန်တစ်ယောက် အခုမှအိပ်မက်ကနေနိုးထလာသလိုမျိုး ခေါင်းငုံ့ကျလျက် စာကြည့်ခန်းဆီ လမ်းလျှောက်သွားသည်။

 

 

“ဒီမှာ…ငါ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သွားလုပ်ပေး…” ရှန်းရိဇီ သူ့ခေါင်းကိုပြန်လှည့်ကာ ကူစီရဲ့အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ထို့နောက် ထရပ်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲ သွားလိုက်သည်။

 

လက်ဖက်ရည်ပြုလုပ်ခြင်းလို့ခေါ်တဲ့အရာက ကူစီကို အထူးကောင်းကင်ဘုံရုပ်ထုပေါ် ထိုင်ခိုင်းပြီး စောက်စိလေးကို အပေါက်သေးသေးလေးထဲ ထည့်ထားပြီး သူ့စောက်ပေါက်လေးကို ဖွင့်လိုက် ပိတ်လိုက်ဖြင့် နွားမတစ်ကောင် နို့ညှစ်ထုတ်သလိုမျိုး ညှစ်ထုတ်ခိုင်းတာဖြစ်သည်။

 

 

ကူစီ၏ညစ်ညမ်းသည့်အရည်တွေက ကော်ဇောပေါ် သိသာစွာကို စီးဆင်းသွားပြီး ဘယ်လောက်ပဲ စောက်ပေါက်လေးကို ညှစ်ထားပါစေ စောက်ရည်တွေကတော့ ဆက်ကျနေဆဲပင်။စောက်စိလေး ချေမွခံလိုက်ရတာကြောင့် စောက်ပေါက်လေးမှာ ချက်ချင်း ပိတ်သွားသည်။

 

 

“အားးး……!!…အ့…..အာ့….”

ကူစီ ဆက်မထိုင်နေနိုင်တော့ပေ။ကူစီသည် နတ်သမီးရုပ်တုကို ဆက်တိုက်ပွတ်နေကာ အသားပြားလေးဖြစ်နေတဲ့အထိကို ချေမွခံထားရတဲ့စောက်စိလေးကို ပြန်ယူဖို့ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။သို့ပေမယ့် ကောင်းကင်ဘုံရုပ်ထုက ပွင့်မလာခဲ့ပေ။ကူစီမှာ သူ့စောက်စိလေးကို မြန်မြန်ဆွဲထုတ်ချင်နေခဲ့သည်။နောက်ဆုံးတော့ စေးကပ်ကပ်စောက်စိလေးမှာ ကူစီရဲ့မရပ်မနားဆွဲထုတ်မှုအောက်မှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

 

 

ကူစီသည် ကောင်းကင်ဘုံရုပ်ထုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နောက်ထပ်မစမ်းကြည့်ရဲတော့ပေ။သူ စာကြည့်ခန်းဆီ လျှောက်သွားပြီး အခန်းတံခါးကိုခေါက်လိုက်သည်။သူ ရှန်းရိဇီကို အမှန်တရားကို ပြောပြချင်ခဲ့သည်။

 

သို့ပေမယ့် သူ့အတွက် တံခါးကိုဖွင့်ပေးလာသူက ချူးဖန်ယန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။သူ အထဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ရှန်းရိဇီက အခန်းထဲမရှိတော့ဘူးဆိုတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ရှာတဲ့လူကိုမတွေ့တာကြောင့် ခေါင်းပြန်လှည့်ပြီး ထွက်သွားမလို့လုပ်လိုက်သည်။

 

 

“Hey…မင်း ဘယ်သွား ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ…မင်းအဖုတ်က ယားနေတုန်းမလား…မင်းက ငါ့အဖေကို ရှာနေလိုက်တာများ…ရှေ့တည့်တည့်က ငါ့ကိုတောင်မတွေ့ဘူးပဲ…”

ချူးဖန်ယန် ကူစီလက်ကိုဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး စောက်ပက်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရိသဲ့သဲ့လုပ်လာသည်။

 

 

“ချူးဖန်ယန်! မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ? ” ရှန်းရိဇီရဲ့တင်းမာခက်ထန်တဲ့အသံက လှေကားကနေ ထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် ချူးဖန်ယန်မှာ ကူစီလက်ကို လွတ်လိုက်ရသည်။

 

ရှန်းရိဇီသည် စာကြည့်ခန်းဆီ ပြန်သွားတဲ့ချူးဖန်ယန်ရဲ့နောက်ကျောကိုကြည့်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေမှိန်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူအားလုံးကို မှတ်မိသွားပြီ…ဒါက စိတ်ကူးယဥ်နယ်ပယ်တစ်ခုပဲ…

 

သူ ကူစီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ဒါက သူ့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပဲ…

 

Chapter 6 ended