Chapter 5•••နို့သီးများ ပီကေးဝါးသလို ဝါးချေခံရခြင်း
ရှန်းရိချန်သည် လေထဲရမ်းနေသည့် ကူစီနို့သီးသေးသေးလေးကို ငုံ့ကာ ကိုက်နေသည်။ညစ်ညစ်ညမ်းညမ်းအော်ငြီးနေတုန်း ကူစီသည် သူ့နို့သီးခေါင်းကို ကိုက်နေတဲ့ရှန်းရိချန်ကို လက်တစ်ဖက်ထုတ်ကာ တွန်းလိုက်သည်။
ရှန်းရိချန်သည်လည်း ကူစီရဲ့တွန်းချက်ကိုနာခံပြီး သူ့ခေါင်းကိုအနောက်ဆုတ်လိုက်သည်။သို့ပေမယ့် သူ့ရဲ့သွားချွန်ချွန်လေးတွေကတော့ ကူစီရဲ့နို့သီးခေါင်းကို အလွတ်မပေးဘဲ အရှည်တော်တော်ရှိသည်အထိ နို့သီးကို ဆွဲသွားသည်။ နာကျင်လွန်းတာကြောင့် ကူစီမှာ တအားဆာလောင်နေတဲ့ဖာသည်လေးလို ရှန်းရိချန်ရဲ့ခေါင်းကို မြန်မြန်သူရင်ဘတ်ဆီ ဖိချလိုက်သည်။
ရှန်းရိချန် ထိုနူးညံ့တဲ့အရာလေးကို သူစိတ်တိုင်းကျ ပါးစပ်ထဲအရသာခံနေပြီး လျှာကိုထုတ်ကာ လျက်လိုက်သည်။နို့သီးပတ်လည်က ပန်းရောင်အကွက်လေးကို ထပ်ကာထပ်ကာ လျက်ပြီး စိုစွတ်စေသည်။ထိုပန်းရောင်အကွက်လေးကို လျှာထိပ်နဲ့ဖိပြီး အသီးလေးကို အထဲနစ်ဝင်စေသည်။အသီးလေးတစ်ဖန် ခုန်ထွက်လာတဲ့ နို့သီးလေးကို နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ဖိပြန်သည်။ထိုသို့ ထပ်ကာထပ်ကာလုပ်နေလေသည်။
“အားးးးးးးးးးး ”
ကူစီရဲ့စူးခနဲအော်သံကြားမှာပဲ ရှန်းရိချန်သည် ထောင်နေတဲ့နို့သီးလေးကို ထပ်မံအားအပြည့်ဖြင့် သွားနဲ့ကိုက်ချပြီး ကူစီရဲ့နို့သီးလေးကို ပီကေလိုမျိုး ဝါးနေသည်။
“အား….ငါ့နို့သီးတွေ…အား…အရမ်းနာတယ်…အားး….အ့…အားးး ”
ကူစီသည် ရှန်းရိချန်ရဲ့ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ထိုအပြုအမူကိုရပ်တန့်ဖို့ ရှန်းရိချန်ရဲ့ ဆံပင်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ရှန်းရိချန်သည် သူ့ပါးစပ်ထဲက နို့သီးလေးကို ပီကေဝါးသလိုဆက်တိုက် ဝါးနေပြီး နို့သီးခေါင်းပတ်လည်မှာ သွားရာများပြည့်နှက်နေသည့်အထိ ဆက်တိုက်ဝါးပြီးနောက် ကူစီရဲ့အဖုတ်ကိုနောက်တစ်ကြိမ်ရိုက်ချလိုက်သည်။ စောက်ပက်ထဲမှာ ပြည့်နေတဲ့စောက်ရည်တွေက ထပ်လွင့်စင်သွားကာ ပြူးထွက်နေတဲ့စောက်စိကလည်း တုန်ယင်နေသည်။
“အားးးး….အ့…..အားးး ”
ကူစီသည် ခြေထောက်တွေကို ကားထားရင်း ရှန်းရိချန်မျက်စိရှေ့တွင် ပုန်းကွယ်ဖို့နေရာမရှိတဲ့ စောက်ပက်လေးကို ပြသထားသည်။
ရှန်းရိချန်သည် နီရဲဖူးယောင်နေသည့်အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ခွဲလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေတဲ့စောက်စိလေးကို ပေါ်လာစေသည်။လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ထိုအစိလေးကို တောက်ချလိုက်သည်။
ထိုသို့တောက်ချက်တစ်ချက်နဲ့အတူ နီရဲဖူးယောင်နေတဲ့စောက်စိလေးက ချက်ချင်းပင် အပြာရောင်ပြောင်းသွားသည်။အဖုတ်လေးက နာကျင်နေကာ သူ့ဆီကနေ သနားညှာတာမှုကို တောင်းခံနေသည်။
“အားး…အစိလေးတော့ ပျက်စီးတော့မှာပဲ…အား….”ကူစီတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ဖာသည်လေးလို ခြေထောက်တွေကားထားကာ စောက်စိလေးကိုဖော်ပြနေရတော့သည်။
“Hey…ဆာနေတဲ့ခွေးမလေးက နာခံမှုမရှိဘူးပဲ….အပြစ်ပေးရတော့မှာပဲ…” ရှန်းရိချန် အသာပြုံးလိုက်ပြီး ကူစီရဲ့ဆာလောင်နေတဲ့အပေါက်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။တအားဆာလောင်နေတဲ့အပျက်မလေးကို မြင်ရတာ စိတ်ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသည်။ပန်းရောင်အတွင်းသားနံရံတွေကို ထိကိုင်လိုက်ပြီး ကူစီရဲ့မရပ်မနားအော်သံတွေကြားမှာ သူ့ဟာကို ထိုပန်းရောင်အပေါက်လေးထဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးထည့်ချလိုက်သည်။
စောက်ပက်ကြပ်ကြပ်လေးက လီးထူထူကြီးဖြင့် ဖွင့်ဟခံထားရပြီး စောက်စိလေးကလည်း လဥကြီးတွေနဲ့ ရိုက်ခတ်ခြင်းခံနေရသည်။ကူစီ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်ပြီး ရှန်းရိချန်ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့် ရှန်းရိချန်က သူ့ဖင်နှစ်လုံးကို အကြမ်းပတမ်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ဖြောင်းခနဲမြည်အောင်ကို ဆောင့်ချလိုက်သည်။
အိပ်ရာပေါ်ကအချစ်ဇာတ်လမ်းက ညသန်းခေါင်းယံအချိန်ထိတိုင် မပြီးဆုံးခဲ့ပေ။ကူစီရဲ့စောက်ပက်လေးလည်း ပြန်စိလို့မရတော့အထိ အလိုးခံလိုက်ရသည်။
ရှန်းရိချန်သည် စောက်ရည်နဲ့သုတ်ရည်ရောပြီး အမြုပ်ထနေတဲ့ စောက်ပက်လေးကိုကြည့်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ထိုအရာကို ထပ်ပြီး ရိုက်ချလိုက်သည်။စောက်ပက်လေးမှာ အရမ်းကိုနာလွန်းတာကြောင့် ထပ်ပြီး အမြုပ်တောင်မထွက်ရဲတော့ပေ။ထိုအခါမှသာ ရှန်းရိချန်သည် စောက်ပက်လေးကို နှိပ်စက်ညှင်းပန်းတာ ရပ်တော့သည်။
သူထွက်သွားခါနီး ကူစီရဲ့နီရဲပြီးဖူးရောင်ကိုင်းနေတာကို ပျောက်သွားအောင် မန္တန်တစ်ခုရွတ်ဆိုပြီးမှ စိတ်ကျေနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။
“ဟစ်~~~” ကူစီ ဝေလီဝေလင်းအချိန်ကျမှ နိုးလာသည်။သူ့ပူစီထဲက ရေတွေနဲ့ပြည့်နေသလိုမျိုး တကြွကြွ တရွရွနဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးပြီး အထဲကိုမြင်ရဖို့ ပူစီလေးကိုဖြဲကြည့်လိုက်တော့ ပူစီလေးက အဖြူရောင်အမြုပ်လိုဟာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မနေ့ညက ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ…ဒီနေရာကဘာလို့ အဖြူရောင်အရည်တွေ စီးလာရတာလဲ ” တားမြစ်တံခါးဖွင့်တော့မည်ကို သိလို့ ကူစီ ထိုအကြောင်းကို ( ပူစီအမြုပ်ထွက်တဲ့အကြောင်း) တွေးတာရပ်ပြီး အိပ်ရာဘေးက စက္ကူကြမ်းကို ယူပြီး ထိုနေရာကို လှမ်းလိုက်သည်။
“အွင်းး…အားးးး..အ့….” စက္ကူကြမ်းက ကူစီရဲ့ခံစားလို့ကောင်းတဲ့နေရာကို ရောက်သွားသည်။ကူစီ သာယာနေမှုကို သည်းခံပြီး အော်ညီးရင်းနဲ့ ထိုနေရာကို သုတ်လိုက်သည်။မမျှော်လင့်ထားစွာနဲ့ အပေါက်လေးထဲက အဖြူရောင်အမြုပ်တွေကို သန့်ရှင်းပြီးတဲ့နောက် များပြားလှတဲ့ အကြည်ရောင်အရည်တွေက ညစ်ညမ်းတဲ့အပေါက်လေးကနေ သူ့ဘာသာသူ စီးကျလာသည်။ကူစီ ဘယ်လောက်သုတ်သုတ် မပြောင်ပေ။
ပန်းပွင့်ပေါက်လေးက ကူစီဆီကနေ အသုတ်ခံလိုက်ရတာကြောင့် လျင်လျင်မြန်မြန်ကျုံ့သွားကာ ပမာဏများပြလှတဲ့အကြည်ရောင်အရည်တွေက ကူစီရဲ့လက်ပေါ် ပေသွားသည်။ကူစီသည် အိပ်ရာပေါ် တစ်ဝက်လှဲနေရင်း ပင့်သက်ရှိုက်မိသည်။
စိုစွတ်နေတဲ့စက္ကူကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။အားနည်းနေတဲ့ ခြေတွေလက်တွေနဲ့ ဝတ်စုံအသစ်ကိုလဲကာ တားမြစ်တံခါးရှိတဲ့နေရာကိုသွားမလို့လုပ်လိုက်သည်။
တောင်ထွတ်ရောက်တော့မှ သူ့mount က ပျက်စီးသွားပြီဆိုတာ အမှတ်ရလိုက်ရသည်။
(mount ဆိုတာက စီးလို့ရတဲ့ တိရစ္ဆာန်ပါ။ သိုင်းလောကမှာတော့ အမျိုးမျိုးရှိတယ်။တစ်ချို့ကျတော့ ငါး တစ်ချို့ကျတော့ ကြောင် တစ်ချို့ကျတော့ မြင်း….. မတူကြပါဘူး။သူတို့ကို ပျံတဲ့အခါမှသုံးကြတယ်။ကျင့်ကြံဆင့်နိမ့်လို့ မပျံနိုင်တဲ့သူတွေက mount တွေကိုသုံးကြတယ်။အချို့ကျင့်ကြံဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေလည်း mount ကိုစီးတာရှိတယ်)
ကူစီ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို စဥ်းစားတော့မည့်အချိန် ချူးဖုန်ယန်အသံက သူ့နားထဲရောက်လာသည်။
“ကူစီ မင်းငါတို့နဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး တားမြစ်တံခါးဆီ သွားမှာမလား ”
ချူးဖန်ယန် ထိုစကားပြောပြီးတာနဲ့ ရှန်းရိချန်လည်း ဒီဘက်ကိုလာနေတာကို ကူစီ တွေ့လိုက်ရသည်။
“သခင်လေး..သွားဖို့ အချိန်ကျပါပြီ…” ရှန်းရိချန်သည် ချူးဖန်ယန်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကူစီကိုသာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။
“ချူးဖန်ယန် ငါမင်းနဲ့သွားမယ် ” ကူစီ ရှန်းရိချန်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ရှန်းရိချန်ကို တားမြစ်တံခါးဆီ သူ့ကို ခေါ်မသွားစေချင်ပေ။သူ့ပန်းပွင့်ပေါက်လေးက ဒီမနက်မှာ တအားထူးဆန်းနေကာ သေချာပေါက် မနေ့က ပျံသန်းပြီးလာနေတုန်း ရှန်းရိချန် ထိုအထဲကို တစ်ခုခုထည့်လိုက်တာဖြစ်မယ်။
“အာ…ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ” ကူစီရဲ့စကားတွေကိုကြားတော့ ချူးဖန်ယန်သည် ခဏလောက်ကြက်သေသေပြီးမှ အမြန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။သူ့ကိုယ်သူ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ချူးဖန်ယန်မသိပေမယ့် မနေ့ညက တစ်ညလုံး သူလုံးဝအိပ်မပျော်ပေ။ သူ့အသိစိတ်က ကူစီရဲ့ဖြူဖွေးနုဥနေတဲ့ရင်ဘတ်တွေနဲ့သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒီမနက်တော့ သူ့ကိုယ်သူတောင် သတိမထားမိဘဲ ကူစီအိပ်ဆောင်ကို အမြန်သွားမိသည်။
ကူစီသည် ရှန်းရိချန်ကို ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ ချူးဖန်ယန်ဘေးကိုသာ သွားလိုက်သည်။ချူးဖန်ယန်ကတော့ ပြုံးနေတာကို မရပ်နိုင်ဖြစ်နေပြီး ရှန်းရိချန်ကိုသာ လက်ဝေ့ပြလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးရှန်း…ကူစီက အစ်ကို့ကို ထပ်နှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး… ကျွနတော်် သူ့ကို တားမြစ်ဧရိယာဆီ ခေါ်သွားလိုက်မယ်…” သူစကားပြောပြီးတာနဲ့ မျက်နှာတွင်ရှက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့်ကူစီကို ဖက်ပြီး တားမြစ် ဧရိယာဆီကို ပျံသန်းသွားသည်။
ရှန်းရိချန်သည် ချူးဖန်ယန်ကို လျစ်လျူရှုပြီး တစ်ခုခုပြောင်းလဲနေတဲ့ကူစီရဲ့ပုံရိပ်ကိုသာ နက်မှောင်နေတဲ့မျက်လုံးတွေဖြင့် စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။သူ့လက်သည်းတွေကနေ သွေးတွေက ရှည်လျားသွယ်လျသော သူ့လက်ချောင်းများတစ်လျှောက် တစ်စက်စက်ကျလာသည်။
Chapter 5 ended
