Chapter 11

 

World 1 – ခိုးကြည့်နေသော သခင်ကြီးမှာ အလိုးခံရခြင်း၊ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် အလိုးခံရပြီး ညီဖြစ်သူနှင့် ပက်ပင်းတိုးခြင်း

 

——

 

“အ့ အားး~ အင့် အင်း~… အား အား အားး အရမ်း နက်တယ် အားး~ ဟ့ ယောကျ်ား… အရမ်း ကောင်းတယ်… အရမ်း ချစ်တယ်… အား အားးး!”

 

လန်ရှောင်သည် စခရင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

 

နားထဲတွင်လည်း တစ်ချက်ထက် တစ်ချက် ပိုကျယ်လောင်လာသော ညည်းတွားသံများက အရင်းနှီးဆုံးသော အသံများ ဖြစ်ပြီး အချစ်ဆုံးသော ညီဖြစ်သူ၏အသံပင် ဖြစ်ပေသည်။

 

သို့သော် ဝေဝါးနေသော အချိန်များတွင် ဤအသံက အလွန် စိမ်းသက်နေသည်ဟု ခံစားရပြီး နားစည်ကို အကြိမ်ကြိမ် နှိပ်စက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တုံ့ပြန်စေပြီးနောက် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဖိနှိပ်ထားသော ကာမရမ္မက်များကို လှုံ့ဆော်ပေးကာ ကိုယ်ပိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် စိန်ခေါ်နေတော့သည်။

 

“အား ဟား… မရတော့ဘူး ယောကျ်ား… အား~ အားး အင်း~ သေတော့မယ် အား အား အားး~”

 

လန်ရှောင်၏မျက်လုံးများမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများက လွှမ်းခြုံလာ၏။

 

လန်ရှောင်သည် အနေရခက်စွာဖြင့် မသိမသာ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သဖြင့် သပ်ရပ်သော လည်စည်းမှာ လျော့ရဲသွားပြီး သေသပ်စွာ တပ်ထားသော ရှပ်အင်္ကျီ ကြယ်သီးများပင် နှစ်လုံးခန့် ပြုတ်ထွက်သွားလေသည်။

 

ဒီလူယုတ်မာပဲ… လန်ရှောင် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ဆဲလိုက်၏။

 

ဒီအမျိုးသားက အဆိပ်အတောက် တစ်ခုပဲ… သူ သေချာပေါက် သိနေပေသည်။

 

အခုဆို ညီလေးရဲ့ အနားမှာ အမြစ်တွယ်နေပြီ… ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် ညီလေးက အကြွင်းအကျန်တောင် မကျန်တော့တဲ့အထိ စားသုံးခံရမှာ သေချာတယ်… ဟု သူ စိုးရိမ်တကြီး တွေးနေမိ၏။

 

မဟုတ်သေးဘူး… ငါကိုယ်တိုင်တောင် ပါသွားနိုင်တာပဲ… လန်ရှောင် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

 

ယခုအခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

 

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ညီဖြစ်သူက အလွန် ကာကွယ်ပေးနေသဖြင့် လန်ကျီကို အချိန်ယူ၍သာ ဖြေရှင်းရမည် ဖြစ်၏။

 

“သောက်ကျိုးနည်း… ဒီခွေးကောင်က ကာမဘီလူးများ ဝင်စားထားတာလား… ဘာကြောင့် နေ့တိုင်း ဒီလောက်တောင် အားအင်တွေ ပြည့်နှက်နေရတာလဲ၊ မပင်ပန်းဘူးလားဟ”… ဟုသူ ဒေါသတကြီး တွေးတောနေမိသည်။

 

“အား အား… အား~ သေတော့မယ် အား အား အားးး~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို အမြန် ကော့လိုက်သည့်အတွက် အောက်ရှိ လန်ကျီထံမှ ချက်ချင်းပင် အင်းအင်း အားအား ညည်းတွားသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

 

ဤအချိန်တွင် ကျိုးဝေ့ချီက ကင်မရာကို ကျောခိုင်းထားပြီး လန်ကျီကမူ ခြေထောက်များကို ကားထားကာ ပက်လက်လှန်လျက် ကျိုးဝေ့ချီ၏အမြန် ဆောင့်သွင်းမှုများကို ခံယူနေရသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ တစ်ချက် ကော့လိုက်တိုင်း လန်ကျီ၏အပေါက်ငယ်လေးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းသွားပြီးနောက် လန်ရှောင်သည် ကျိုးဝေ့ချီ၏သွယ်လျတောင့်တင်းသော ကျောပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

 

ထိုမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အားအင် ပြည့်နှက်နေကာ လန်ကျီ၏ခြေထောက်များကလည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ခါးတွင် ချိတ်ကာ ယိမ်းထိုးနေ၏။

 

ငယ်စဉ်ကတည်းက ဇိမ်ကျကျ နေလာခဲ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် ဖြူဖွေးပြီး သန့်ရှင်းနေပေသည်။

 

ကိုယ်ပိုင် ညီအရင်း၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သဘာဝမကျသော ရမ္မက်ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

 

ညီဖြစ်သူ၏ဤကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်က ကျိုးဝေ့ချီ၏အောက်တွင် ယိမ်းထိုးနေပြီး တုန်ယင်ကာ ဇိမ်တွေ့နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်ဟု အလိုအလျောက် စိတ်ကူးယဉ်မိသွားပြီးနောက် ညီဖြစ်သူနှင့်အတူ ကိုယ်ချင်းစာ ခံစားမိသွားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

 

“အား… အရမ်းနက်တယ် ခွေးကောင်!”

 

လန်ကျီ၏ရုတ်တရက် အသံပြောင်းသွားသော ညည်းတွားသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

အကြောင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီက လန်ကျီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်သောကြောင့်ပင် ။

 

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် လန်ကျီက ကိုယ့်ကို ကျောခိုင်းကာ ခြေထောက်များကို ကားပြီး အလွန် ရမ္မက်ဆန်သော အနေအထားဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏အပေါ်တွင် ခွထိုင်နေပြီး ကျိုးဝေ့ချီကမူ ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီကာ သွယ်လျသော ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းက လန်ရှောင်၏အကြည့်များနှင့် တည့်တည့် ဖြစ်နေသည်မှာ တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

 

အထင်ရှားဆုံးမှာ အကြည့်များမှာ  ထောင့်တစ်နေရာသို့ ကြည့်နေသော အကြည့်များ ဖြစ်လေသည်။

 

လန်ရှောင် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွား၏။

 

ထိုအကြည့်က ကင်မရာမှတစ်ဆင့် ကိုယ့်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

 

လန်ရှောင်၏အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကာ ယားယံလာသော်လည်း ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျိုးဝေ့ချီက လန်ကျီ၏တင်ပါးကို ကိုင်ကာ အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားနေလေပြီ။

 

ငယ်စဉ်ကတည်းက ဇိမ်ကျကျ နေလာခဲ့သော A မြို့တော်ရှိ လူတိုင်းကို လေးစားရသော မြေအောက်လောက သခင်လေး၊ အလွန် အလိုလိုက်ထားသော ညီအရင်းမှာ ယခုအခါ တင်ပါးကို ရမ္မက်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏တောင့်တင်းသော ဗိုက်ပေါ်တွင် ထောက်ကာ ခါးကို တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် လှုပ်ရှားလျက် တင်ပါးကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ယားယံနေပြီဖြစ်သော အပေါက်ငယ်လေးဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏လီးကြီးကို မျိုချလိုက်၊ ပြန်ထုတ်လိုက် ပြုလုပ်နေပေသည်။

 

လန်ရှောင်၏အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွား၏။

 

ဤအနေအထားက အမျိုးသား နှစ်ယောက် ဆက်စပ်နေသော နေရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စေသည်။

 

ညီဖြစ်သူ၏ဖြဲကားထားသော တင်ပါး၊ တင်ပါးကြား၊ အကျယ်ကြီး ဖြဲကားထားခံရသော အပေါက်ငယ်လေး၊ ထို့အပြင် အပေါက်ငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်၊ ပြန်ထွက်လာလိုက် ဖြစ်နေသော ကျိုးဝေ့ချီ၏လီးကြီးပင် ။

 

“အား~ အား အရမ်း ကောင်းတယ် အင်း… ကျိုးဝေ့ချီ အား… မင်း ထွက်မသွားရဘူး… မင်း ငါ့ကို ထားမသွားရဘူး…”

 

“ကောင်းပါပြီ အချစ်လေး၊ ကိုယ် မင်းကို ထားမသွားပါဘူး…”

 

“အား အင်း… ဟား အား… မင်းက ငါ့ရဲ့ အင်း… ငါ တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အား အား အား ဖြည်းဖြည်း… အင်း မဟုတ်ဘူး၊ မြန်မြန်… အား မြန်မြန်၊ အား အား အား…”

 

“ငါ့ကို လိုးပါ… အား~ အား အား အား ကျိုးဝေ့ချီ ငါ့ကို လိုးပါ…”

 

“ငါ လိုးတာကို သဘောကျလို့လား…”

 

“အား အင်း သဘောကျတယ်၊ အား မင်း ငါ့ကို လိုးတာကို သဘောကျတယ်၊ ကျိုးဝေ့ချီ မင်းငါ့ကို လိုးတာကို သဘောကျတယ် အား အား အား အရမ်း ဇိမ်တွေ့တယ်…”

 

“ဘယ်လောက်တောင် သဘောကျတာလဲ…”

 

“အား အင်း… အရမ်းကို သဘောကျတာ… အား… အား အရမ်း သဘောကျတယ်… အား အား အား သုတ်လွှတ်တော့မယ် အားးး!!”

 

နောက်ဆုံးတွင် ညီဖြစ်သူမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျော့ခွေသွားတော့၏။

 

သို့‌ေသာ် သူတို့၏ဆက်စပ်နေသော နေရာများမှာ ဆက်စပ်နေဆဲပင်။

 

မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏လီးကြီးက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ရှည်လျားနေပြီး ညီဖြစ်သူ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ အပေါ်တွင် ပျော့ခွေနေချိန်တွင် လီးကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာလိုက်၊ ဝင်သွားလိုက် ဖြစ်နေကာ ထိုသို့ လျင်မြန်စွာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ညီဖြစ်သူမှာ ကာမအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ယင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၍ ဆက်စပ်နေသော နေရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ညီဖြစ်သူ၏အပေါက်ငယ်လေးထဲမှ သုတ်ရည်များ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

 

“အင်းးး~”

 

လန်ရှောင် ရုတ်တရက် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်မိ၏။

 

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံ၊ ထို့အပြင် ကိုယ်တိုင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော လုံးဝ သူနှင့် မတူသည့် အသံက လန်ရှောင်ကိုပင် လန့်ဖြန့်သွားစေသည်။

 

ထို့ထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ယခုလေးတင် ညီဖြစ်သူ၏အပေါက်ငယ်လေးထဲမှ သုတ်ရည်များ ထွက်ကျလာချိန်တွင် အနောက်ဘက်ရှိ အရှက်ရဖွယ် ကောင်းသော နေရာလေးမှာလည်း ရုတ်တရက် စိုစွတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

 

အနောက်ဘက် အပေါက်က စိုစွတ်သွားတယ်… စိုစွတ်သွားတယ်ပေါ့… ဟုတွေးမိကာ လန်ရှောင် လန့်ဖြန့်သွားတော့၏။

 

ကိုယ့်လက်ဖြင့် သွားစမ်းကြည့်ရန်ပင် သတ္တိမရှိတော့ဘဲ ထိတ်လန့် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဖြစ်သလို ရေချိုးလိုက်ပြီးနောက် လန်ရှောင် အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

 

သူပြန်ရောက်လာချိန်မှာ ညဘက် ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

လန်ရှောင်သည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်ကာ စာရွက်စာတမ်းများကို ဖတ်နေလေသည်။

အဆင့်မြင့် ဝတ်စုံက ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသည့်အခါ အသင့်တော်ဆုံး အဝတ်ဆွဲစင်လေးကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လည်စည်းနှင့် ဆံပင်များမှာလည်း သပ်ရပ်စွာ ရှိနေ၏။

 

အနည်းငယ် ပင့်နေသော မျက်ခုံးများက ပုံမှန် သိမ်မွေ့နေသော အချိန်ထက် အနည်းငယ် ပို၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံ ရသော်လည်း မည်သူကမျှ မမေးရဲပေ။

 

လက်ချောင်းလေးများမှာ အနည်းငယ် ပိန်သွယ်နေသဖြင့် ပို၍ ရှည်လျားနေသော်လည်း အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အေးစက်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။

 

ယခုအချိန်တွင် မျက်လုံးများက ပေးစွမ်းနေသော ခံစားချက်ကဲ့သို့ပင် အလွန် လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများ ဖြစ်သော်လည်း မည်သူကမျှ သေချာ မကြည့်ရဲပေ။

 

အသေအချာ ကြည့်မိပါက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့သွားမည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် အပြည့်အဝ သွေးအေးရက်စက်မှုများ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

 

“သခင်ကြီး… ထမင်းစားတော့မလား…”

 

အစေခံက သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် သတိထားကာ အနားသို့ ကပ်၍ မေးလိုက်၏။

 

လန်ရှောင်က ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

 

“အင်း…”

 

အစေခံက နောက်လှည့်ကာ ထမင်းပွဲ ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် တမင်တကာ ထပ်ပြီး ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

 

“သခင်လေးကိုပါ လာစားဖို့ သွားခေါ်လိုက်…”

 

“ဟုတ်ကဲ့ပါ…”

 

အစေခံက အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီနှင့် လန်ကျီတို့ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာချိန်တွင် ညစာကို စားပွဲပေါ်တွင် အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

 

လန်ရှောင်က မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ခေါင်းဆောင် နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး သူတို့ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ မော့ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဆုံးတွင် အကြည့်များက ကျိုးဝေ့ချီအပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

 

“အစ်ကိုကြီး…”

 

လန်ကျီက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

 

လန်ရှောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

 

“အင်း…”

 

“သခင်ကြီး မင်္ဂလာပါ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီကလည်း အားနာခြင်းမရှိဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

 

လန်ရှောင်က တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။

 

သို့သော် ဤသည်က လန်ကျီကို အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်စေ၏။

ကျိုးဝေ့ချီက ဘေးတွင် လာမထိုင်ဘဲ အစ်ကိုကြီး၏အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

 

 ဤသို့ထိုင်လိုက်သဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီက တည့်တည့် မျက်နှာမူလျက် ရှိနေပေသည်။

 

“စားကြ…”

 

လန်ရှောင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် စတင် စားသောက်တော့၏။

 

အမူအရာမှာ အလွန် သိမ်မွေ့လှသည်။

ပြောဆိုဆက်ဆံပုံများ၊ အမူအရာများနှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများက လူတိုင်းကို ပညာတတ် မိသားစုမှ သခင်လေး တစ်ယောက်ဟုသာ ထင်မြင်စေပြီး မြေအောက်လောက၏ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်သူဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားနိုင်ပေ။

 

သေချာတာပေါ့… ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ မရှိသကဲ့သို့ပင် လန်ကျီကို ဟင်းများ ခပ်ထည့်ပေးနေလေသည်။

 

“ဒါလေးက အရသာရှိတယ်၊ သခင်လေး စားကြည့်…”

 

“ဒီဟာလေးကလည်း မဆိုးဘူး…”

 

“အာ…”

 

လန်ကျီက ပါးစပ်ကသာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေ၏။

 

“ငါက ကလေးမှ မဟုတ်တာ မင်း ခပ်ပေးစရာ လိုလို့လား…”

 

သို့သော် ပါးစပ်ကသာ ရွံရှာနေသည့်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုများကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်တော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်များပင် မြင့်တက်နေလေပြီ။

 

ထို့အပြင် ပါးစပ်ကသာ မလိုချင်ဘူး ပြောနေသော်လည်း လက်ကမူ အလွန် ရိုးသားစွာဖြင့် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်နေ၏။

စားလိုက်သည်များမှာလည်း ချိုမြိန်နေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

 

“မကြိုက်ရင်လည်း မခပ်ပေးတော့ဘူးလေ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက တမင်တကာ ပြောလိုက်၏။

 

“ဘယ်သူက မကြိုက်ဘူး ပြောလို့လဲ…”

 

တကယ်ကို မာနကြီးတဲ့ သခင်လေးပါပဲ။

 

တကယ်ကို စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းတယ်… ဘေးနားက ဒီကောင့်ကို သတ်ပစ်ချင်စိတ်တွေတောင် ပေါက်လာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ညီလေးက ပြုစားခံထားရပြီဆိုတော့ သူ့ကို ဘယ်လို ကယ်တင်ရမလဲ… လန်ရှောင် စိတ်ဆိုးစွာဖြင့် တွေးနေချိန်တွင် မျက်စိရှေ့၌ ရုတ်တရက် ဖြူဖွေးသော တို့ဟူးတုံးလေး တစ်တုံး ရောက်လာလေသည်။

 

လန်ရှောင်က အံ့ဩစွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျိုးဝေ့ချီက မျက်နှာထား မပြောင်းလဲဘဲ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

 

“ဒါလေးက မဆိုးဘူး… သခင်ကြီးလည်း စားကြည့်ပါဦး…”

 

လန်ရှောင်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တောင့်တင်းသွားပြီး ရုတ်တရက် မည်သို့ ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

 

အသက် ၃၀ ကျော် နေလာခဲ့သည့် ဤကမ္ဘာလောကတွင် ညီဖြစ်သူမှလွဲ၍ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းခပ်ထည့်ပေးရဲသူ မရှိသေးပေ။

 

ထို့အပြင် ဤမျှ သဘာဝကျကျ၊ ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

 

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤအခွင့်အရေး ရှိသော ညီဖြစ်သူက တစ်ခါမှ ဟင်းခပ်မပေးဖူးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

 

လန်ရှောင်၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခဏအတွင်း ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီကမူ လှည့်ကာ ညီဖြစ်သူနှင့် မျက်လုံးချင်း စကားပြောနေပြီး သူဘက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

 

ထို့ကြောင့် လန်ရှောင်မှာ ထိုတို့ဟူးတုံးလေးကိုသာ တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရ၏။

 

ဘာကြောင့်မှန်း မသိ၊ ထိုအရသာက တကယ်ကို ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

 

“ပါးစပ်ဟ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ပို၍ လွန်ကျူးလာပြီး ဟင်းတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ လန်ကျီ၏ပါးစပ်နားသို့ တိုက်ရိုက် ခွံ့ကျွေးလိုက်၏။

 

လန်ကျီက အစ်ကိုကြီး အလိုလိုက်ကြောင်း သိထားပြီး ကျိုးဝေ့ချီအပေါ် သဘောထားကို အစ်ကိုကြီးအား အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြသချင်နေသဖြင့် ဘေးနားတွင် နတ်ဘုရားကြီး တစ်ဆူ ထိုင်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျိုးဝေ့ချီ ခွံ့ပေးသော ဟင်းကို စားရန် ပါးစပ်ဟလိုက်လေသည်။

 

သို့သော် ကိုက်လိုက်ရန် ပြင်နေချိန်တွင် ကျိုးဝေ့ချီက လက်ကို ရွှေ့ကာ ရှောင်လိုက်သဖြင့် လန်ကျီမှာ လေကိုသာ ကိုက်လိုက်မိတော့၏။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ!”

 

လန်ကျီ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အလိုအလျောက် ပါးစပ်လေး စူကာ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

 

“ဟားဟား… အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောရင်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခွံ့ပေးပြန်၏။

 

လန်ကျီက နောက်တစ်ကြိမ် စားရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရှောင်လိုက်ပြန်သည်။

 

ဒေါသထွက်လွယ်သော သခင်လေးမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့၏။

 

“ခွေးကောင်! ငါ့ကို စားခိုင်းမှာလား၊ မစားခိုင်းဘူးလား!”

 

“ဟားဟား… စားခိုင်းမယ် စားခိုင်းမယ်… မစတော့ဘူးနော်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ပြန်ခွံ့ပေးလိုက်သော်လည်း လန်ကျီက မလှုပ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေ၏။

 

နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အလိမ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီက ချော့ရတော့လေသည်။

 

“လိမ္မာတယ်နော်၊ ပါးစပ်ဟ… မစတော့ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်…”

 

“မင်း ငါ့ကို ထပ်လိမ်ရင်…”

 

လန်ကျီက သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

 

“ညကျရင် ငါ့အခန်းထဲ ဝင်မလာနဲ့!”

 

“ကောင်းပါပြီ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

 

ဤမျှ ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးလေးကို ဘယ်လိုလုပ် ထားခဲ့ရက်မှာလဲ။

 

လန်ကျီက ထိုအခါမှသာ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီက မရှောင်တော့သဖြင့် ကျေနပ်သွားတော့၏။

 

“မင်း အသိတရား ရှိလို့ တော်သေးတာပေါ့…”

 

ဟွန်း… ကာမဘီလူး… ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲမရတော့ဘူး မဟုတ်လား… လန်ကျီ စိတ်ထဲမှ တွေးကာ ကျေနပ်နေ၏။

 

အစအဆုံး ကြည့်နေခဲ့ပြီး လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံထားရသော လန်ရှောင်မှာမူ ပြောစရာ စကားပင် မရှိတော့ပေ။

 

မှောင်မိုက်နေတယ်… ပိုပြီး မှောင်မိုက်လာပြီ၊ ညီလေးက ပြုစားခံထားရပြီ၊ လူဆိုးတွေ ခေါ်သွားတာ ခံလိုက်ရပြီ၊ ညီလေးက ငါ တစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်တော့ဘူး…ဟု လန်ရှောင် တွေးကာ ဒေါသထွက်နေလေသည်။

 

တည်ငြိမ်အောင် ထား… တည်ငြိမ်အောင် ထားရမယ်… သင့်တော်တဲ့ အချိန်ကို ရှာပြီး ဒီဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ လူယုတ်မာကို ဖွင့်ချပစ်ရမယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျမှ ညီလေး ကိုယ်တိုင် သူ့ကို အိမ်ပေါ်က မောင်းထုတ်လိမ့်မယ်…

 

မဟုတ်ဘူး… ရိုက်သတ်ပစ်ရမယ်…ဟု သူ တွေးလိုက်ပြန်သည်။

 

နောက်ဆုံးတွင် ဤနေ့တွင် လန်ကျီသည် ကျောင်းသို့ မသွားမဖြစ် သွားရမည် ဖြစ်ရာ လန်ရှောင်မှာ အလွန် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

 

အကြောင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီလည်း ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

 

လန်ကျီ မထွက်သွားခင် အကြိမ်ကြိမ် အရိပ်အမြွက် ပြကာ ကျိုးဝေ့ချီမှာ အလွန် အရေးကြီးကြောင်း၊ မထိခိုက်စေရန် ပြောခဲ့သော်လည်း အစ်ကိုကြီးကမူ အခြားရည်ရွယ်ချက် ရှိနေခဲ့၏။

 

“သခင်ကြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောစရာ ရှိလို့လား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက မျက်နှာထား မပြောင်းလဲဘဲ လန်ရှောင်၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

 

ကျယ်ဝန်းလှသော ဧည့်ခန်းကြီးထဲတွင် အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

 

လန်ရှောင်သည် ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး မှောင်မိုက်သော အကြည့်များက အပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျရောက်လာသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီကမူ ဘာမှ မခံစားရသကဲ့သို့ပင် ရှိနေလေသည်။

 

“မင်း ငါ့ညီ အနားကနေ ကိုယ်တိုင် ထွက်သွားပြီး သူ့ကို စိတ်ဖြတ်သွားအောင် လုပ်စေချင်တယ်…”

 

လန်ရှောင်၏အကြံအစည်မှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှ၏။

 

ညီဖြစ်သူက ဤအမျိုးသားကို စွဲလမ်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်၍ မရနိုင်ပေ။

 

ထိုသို့လုပ်ပါက ညီဖြစ်သူ၏ဆက်ဆံရေးကိုသာ ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်သဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ ကိုယ်တိုင် ညီဖြစ်သူ၏နှလုံးသားကို နာကျင်အောင် လုပ်စေရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှသာ လှုပ်ရှားရန် အဆင်ပြေမည် ဖြစ်ပေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်လေသည်။

 

“မဖြစ်နိုင်ဘူး… ငါ သူ့ကို အရမ်းး သဘောကျတာ…”

 

လန်ရှောင်က လုံးဝ မယုံကြည်ကြောင်း သိသာလှပြီး အလွန်လည်း ဒေါသထွက်နေသဖြင့် အထင်သေးစွာ လှောင်ရယ်လိုက်၏။

 

“ဒါက မင်းသဘောအတိုင်း လုပ်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူးလေ…”

 

“ဪ… ဒါဆို သခင်ကြီးက ဘယ်လို လုပ်ချင်လို့လဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အကြောက်တရား အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။

 

လန်ရှောင် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သခင်ကြီး ဟု ခေါ်တိုင်း ထိုနေ့က ဖိကာ အရူးအမူး လိုးဆောင့်နေချိန်ကို သတိရမိသည်။

 

ထိုအချိန်ကလည်း ထိုသို့ ခေါ်ခဲ့သကဲ့သို့ မော်နီတာမှတစ်ဆင့် ကျိုးဝေ့ချီက ညီဖြစ်သူကို လိုးနေချိန်တွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လေသံမျိုးဖြင့် ညီဖြစ်သူကို သခင်လေး ဟု ခေါ်နေသည်ကို အမြဲတမ်း မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသည်။

 

သို့သော် လန်ရှောင်၏မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

 

“ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်… မင်းကို အသက်ရှင်လျက် သေရတာထက် ပိုဆိုးအောင် လုပ်ပစ်မယ်…”

 

လန်ရှောင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ဝတ် ယောက်ျားကြီး ဆယ်ယောက်ကျော် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာပြီး ကျိုးဝေ့ချီကို ဝိုင်းထားလိုက်၏။

 

လက်ထဲတွင် သေနတ် တစ်လက်စီ ကိုင်ထားကြပြီး အားလုံးက ကျိုးဝေ့ချီ၏ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ထားကြလေသည်။

 

ဤအခြေအနေမျိုးကို သာမန်လူ တစ်ယောက်သာ ကြုံတွေ့ရပါက သေးထွက်ကျသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီကမူ မျက်နှာထား မပြောင်းလဲသည့်အပြင် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏အံ့ဩနေသော အကြည့်များအောက်တွင် လန်ရှောင်ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားတော့၏။

 

လန်ရှောင်၏အမိန့်မရှိဘဲ မည်သူကမျှ သေနတ် မပစ်ရဲကြပေ။

 

လန်ရှောင် ကိုယ်တိုင်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ လျှောက်လာချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တောင်ကြီး တစ်တောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

 

နှစ်မီတာ အကွာအဝေးအတွင်း သေနတ် ဆယ်လက်ကျော်က ကျိုးဝေ့ချီ၏ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ထားရာ ဤအမျိုးသား လှုပ်ရှားရဲမည် မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ထားပေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက လန်ရှောင်၏အရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ကိုင်းကာ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

 

“သခင်ကြီး… အဒီနေ့က ငါ့လက်တွေ ခြေတွေက သံကြိုးတွေကို ဘယ်လို ဖြုတ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိလား…”

 

လန်ရှောင်၏မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

 

ဤသည်မှာလည်း အမြဲတမ်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်၏။

 

ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော သံကြိုးမျိုးကို သော့မရှိဘဲ လုံးဝ ဖြုတ်၍ မရနိုင်ပေ။

 

ထို့အပြင် ထိုအချိန်က ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ဤအမျိုးသားမှာ လုံးဝ အသံမထွက်ဘဲ ဖြုတ်သွားနိုင်ခဲ့ရာ ဘယ်လို ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေလို့လဲ။

 

တကယ်ပဲ လူမဟုတ်တာလား… ဟုသူတွေးနေမိ၏။

 

ဤအချိန်တွင် ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြောလေသည်။

 

“မင်း သိပါတယ်… သခင်လေး ပထမဆုံးအကြိမ် ငါ့ရဲ့အဓမ္မပြုကျင့်ခံရတုန်းက တခြားလူတွေလည်း ရှိနေခဲ့တယ်နော်…”

 

လန်ရှောင် မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွား၏။

 

သေချာပေါက် သိပေသည်။

 

ချစ်ရသော ညီငယ်လေးက နောက်လိုက် လေးယောက်၏မျက်မှောက်တွင် အဓမ္မပြုကျင့်ခံခဲ့ရကြောင်း၊ ဤသည်မှာ မည်မျှ ကြီးမားသော စော်ကားမှုနည်း။

 

ထို့ကြောင့် ညီဖြစ်သူက ဤအမျိုးသားကို ချစ်မိသွားခြင်းမှာ သေချာပေါက် ပြုစားခံရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီ၏နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းက တောင့်တင်းသွားစေလေသည်။

 

“မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အများကြီးရဲ့ အရှေ့မှာ အလိုးမခံချင်ဘူး ဆိုရင်… သူတို့ကို အရင် ထွက်သွားခိုင်းဖို့ အကြံပေးချင်တယ်နော်…”

 

လန်ရှောင်၏အကြည့်များမှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရေခဲမှတ်အထိ ကျဆင်းသွားတော့၏။

 

ငါက ဘယ်သူလဲ… မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီးကို အခြားသူများ ဤမျှ ရဲတင်းစွာ စော်ကားရဲမည်လား… သူ ဒေါသတကြီး တွေးလိုက်သည်။

 

လျှပ်တစ်ပြက် အချိန်အတွင်း လန်ရှောင်သည် ကျိုးဝေ့ချီကို သေနတ်ဖြင့် အလျင်အမြန် ပစ်လိုက်လေသည်။

 

“ဒိုင်း” ဆိုသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လန်ရှောင်ကို ကျိုးဝေ့ချီက လည်ပင်းညှစ်ထားလိုက်ပြီး ယခုလေးတင် အရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကျိုးဝေ့ချီမှာ ယခုအခါ အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေလေပြီ။

 

“ကြည့်စမ်း… မင်းရဲ့ သေနတ်က ငါ့လောက် မမြန်ဘူးလေ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ရယ်မောသံလေးက လန်ရှောင်၏နားနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး အလိုလိုက်ထားမှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း လန်ရှောင်မှာမူ အေးစက်မှုကိုသာ ခံစားနေရပေသည်။

 

ယခု အခြေအနေမှာ ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

 

လန်ရှောင်မှာ မိုက်မဲသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

 

ယခုအခါ အနောက်ဘက်ရှိ လူမှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းရည်များ ရှိနေကြောင်းကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလွန် သန်မာသော လက်အောက်ငယ်သား ဆယ်ယောက်ကျော်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

 

“မင်းတို့ အရင် ထွက်သွားကြ… ငါ့အမိန့်မရှိဘဲ ဝင်မလာနဲ့…”

 

ကျယ်ဝန်းလှသော ဧည့်ခန်းကြီးထဲတွင် သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည့် အချိန်ရောက်မှသာ လန်ရှောင်သည် အချည်းနှီးသော ရုန်းကန်မှုများကို မပြုလုပ်တော့ဘဲ သေနတ်ကို ချထားလိုက်၏။

 

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပစ်မည်ဆိုလျှင်လည်း ထိမည်မဟုတ်ရာ ဤသည်မှာ ဤမျှ သန်မာသော ပြိုင်ဘက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်လေသည်။

 

“မင်း တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ… ရှောင်ကျီ အနားကို ချဉ်းကပ်တာ ဘာရည်ရွယ်ချက် တွေရှိလို့လဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ငါ ပြောပြီးပြီလေ… သူ့ကို သဘောကျလို့ပါလို့၊ မင်းညီလေးက အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား… ငါက သူ့ကို သဘောကျတာ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ…”

 

လန်ရှောင် အနေဖြင့် ဤသို့ ရှင်းပြခြင်းကလည်း လက်ခံနိုင်စရာ ရှိသည်ဟု ထင်မြင်မိပေသည်။

 

ညီလေးမှာ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းပေသည် မဟုတ်ပါလား… သူ စိတ်ထဲမှလည်း ဝန်ခံမိ၏။

 

သို့သော် ဤအမျိုးသားမှာ ခြွင်းချက် ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသဖြင့် မယုံကြည်ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသော လက်ကို အနည်းငယ် ဖြေလျှော့လိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလေသည်။

 

လက်ချောင်းထိပ်များက မေးရိုးအောက်မှ လည်စိမ်းဆီသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ပါးပြင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

 

လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရမ္မက်ဆန်ပြီး လှုံ့ဆော်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

 

လန်ရှောင်မှာ မသိမသာ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ရုန်းထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီက ဖိချလာသဖြင့် ဖိချုပ်ခံလိုက်ရသည်။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ!!!”

 

လန်ရှောင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အပေါ်မှ အမျိုးသားမှာ ခွန်အားကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် လုံးဝ ရုန်းထွက်၍ မရအောင် ဖိထားပေသည်။

 

မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ယောက်၏စွမ်းရည်များမှာလည်း အသုံးမဝင်တော့ရာ ဤအရာက လန်ရှောင်ကို အံ့ဩကြောက်ရွံ့သွားစေ၏။

 

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးဝေ့ချီက လည်ပင်းကို နမ်းရှိုက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်လေသည်။

 

“တကယ်တော့… ငါက မင်းညီကို အရမ်း သဘောကျတာအပြင်… မင်းကိုလည်း အရမ်း သဘောကျတယ်…”

 

လန်ရှောင် မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီက နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်လေပြီ။

 

“အွန်းး~”

 

အရာအားလုံးကို ပါးစပ်ထဲတွင် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လန်ရှောင်၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဖိချုပ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဖိထားကာ လျှာဖျားက လန်ရှောင်၏နှုတ်ခမ်းများကို အတင်းအဓမ္မ ဖွင့်ဟလိုက်လေသည်။

 

လန်ရှောင်ကို နမ်းချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ မဟုတ်ပါလား။

ဆိုဖာ၏နေရာမှာ တကယ်ကို ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် မကြာမီမှာပင် ကျယ်ဝန်းသော ဧည့်ခန်းကြီးထဲတွင် အမျိုးသား နှစ်ယောက်၏အသက်ရှူပြင်းပြင်းသံများသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

 

“အင်း~”

 

လန်ရှောင်မှာ အသိတရား ရှိနေသေးသော်လည်း ရုန်းကန်မှုများက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး ဤအချိန်တွင် ခေါင်းထဲ၌ ကျိုးဝေ့ချီက ညီဖြစ်သူကို နမ်းနေသည့် မြင်ကွင်းများသာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

 

ထို့ကြောင့် မြင်ကွင်းများနှင့် ခံစားချက်များ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကိုယ်တိုင်ပင် ကိုယ်တိုင် မဟုတ်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

 

ဒါက လန်ရှောင် မဟုတ်ဘူး… မြေအောက်လောကက လန်သခင်ကြီး မဟုတ်ဘူး… ဒီလူယုတ်မာကို ဆွဲဖယ်ပြီး အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ရမယ်… ရင်ထဲတွင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တွေးတောနေမိ၏။

 

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်က စကားနားမထောင်တော့ဘဲ ကျိုးဝေ့ချီ၏အနမ်းများအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျော့ခွေလာပြီး ညောင်းညာလာကာ… အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့လေသည်။

 

အသက်ရှူသံများကြားတွင် ရှပ်အင်္ကျီ ကြယ်သီးများကို လုံးဝ ဖြုတ်ချခံလိုက်ရပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်များကလည်း ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လျှောက်သွားနေပေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏နှုတ်ခမ်းများကလည်း နှုတ်ခမ်းမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားကာ လည်စိမ်း၊ ညှပ်ရိုး၊ ရင်ဘတ်နှင့် ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်များပေါ်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ရင်သားထိပ်လေးကို တစ်ချက်တည်း ကိုက်လိုက်တော့၏။

 

“အား~”

 

လန်ရှောင်ထံမှ အရှက်ရဖွယ် အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

 

ဒီလိုမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး၊ မဖြစ်သင့်ဘူး… လန်ရှောင် စိတ်ထဲမှ ငြင်းဆန်နေလေသည်။

 

“အား ဟား… အင့် ဝူး…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ညှပ်ရိုးကို နမ်းနေချိန် လန်ရှောင်မှာ မသိမသာ ခေါင်းကို မော့လိုက်မိပြီး ရင်ဘတ်ကိုပင်  ကော့ပေးထားမိ၏။

 

အကြောင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီက ရင်သားထိပ်လေးကို စုပ်ယူနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

 

ဤကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းသော ခံစားချက်က သူ့ကို သူမဟုတ်တော့အောင် လုပ်နေလေသည်။

 

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝေ့ချီက ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ တစ်လျှောက်လုံး နမ်းရှိုက်သွားသဖြင့် လန်ရှောင်မှာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ချောင်းများက အမြီးပိုင်း အရိုးမှတစ်ဆင့် တင်ပါးကြားတစ်လျှောက် ဝင်ရောက်သွားပြီး လက်ချောင်းထိပ်များက အနောက်ဘက် အပေါက်ကို ကွက်တိ ဖြတ်တိုက်သွားလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ဒီလောက်တောင် စိုနေပြီပဲ…”

 

ထိုကိစ္စအတွက် အသုံးပြုရန် မဟုတ်သော အမျိုးသား တစ်ယောက်၏အနောက်ဘက် အပေါက် အနေဖြင့် အလိုအလျောက် အရည်များ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခြင်းကို ကြည့်လျှင် သခင်ကြီးမှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိကြောင်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ဤအပေါက်လေးမှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိကြောင်း ဝန်ခံရမည်။

 

“သခင်ကြီးက ဒီလောက်တောင် ရမ္မက်ထန်နေတာကိုး…”

 

“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ!”

 

လန်ရှောင်က ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယခုအခါတွင် မျက်နှာမှာ နွေဦးရာသီကဲ့သို့ လန်းဆန်းနေပြီး အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ပေ။

 

ထို့အပြင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ချောင်းများက တစ်ချက် ထိုးသွင်းလိုက်ရာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့လေသည်။

 

“အား~”

 

လန်ရှောင်၏အသံများပင် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက လန်ရှောင်၏ဘောင်းဘီကို အလျင်အမြန် ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ လန်ရှောင်မှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် အဝတ်မပါဘဲ လှဲလျောင်းနေရပြီး သွယ်လျသော ခြေလက်များမှာ ထားစရာ နေရာမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

 

လက်များက ဆိုဖာကို အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကမူ ဘေးတွင် တွဲကျနေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက အပေါ်တွင် ဖိထားကာ ရင်သားထိပ်လေးများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို နမ်းရှိုက်နေရင်း လက်တစ်ဖက်က အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေလေသည်။

 

ဘောင်းဘီ မချွတ်ရသေးသော်လည်း ပေါင်ကြားရှိ ကြီးမားလှသော အရာကြီးမှာ မာတောင်နေပြီဖြစ်ပြီး လန်ရှောင်၏ပေါင်ခြံကို အတင်းအဓမ္မ ထောက်ထားကာ မတ်တောင်နေသော လီးကို တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ပွတ်တိုက်နေတော့၏။

 

“ဗြစ် ဗြစ်” ဆိုသော အသံများက လန်ရှောင်၏အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ မည်မျှ စိုစွတ်ပြီး ရမ္မက်ထန်နေကြောင်းကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်သော အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ ကျယ်ဝန်းလှသော ဧည့်ခန်းကြီးထဲတွင် နားထောင်ရသည်မှာ အလွန် မျက်နှာပူ ရင်ခုန်စရာ ကောင်းနေပေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် လက်ချောင်းများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လန်ရှောင် အသိစိတ်လွတ်နေချိန်တွင် အနောက်ဘက် အပေါက်ကို ကြီးမားပြီး ပူနွေးသော အရာတစ်ခုက ထောက်ထားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

 

“ဒီလောက်တောင် စိုနေတာလား… ချောဆီတောင် မလိုတော့ဘူး…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောလိုက်၏။

 

စကားဆုံးသည်နှင့် “ဗြစ်” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို တစ်ချက် ကော့ကာ အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

 

“အရမ်း မိုက်တယ်၊ အကုန်လုံး မျိုချသွားတာဘဲ.. သခင်ကြီး မင်းကတကယ်ကို အမိုက်စားပဲ…”

 

ထိုတစ်ခဏတွင် လန်ရှောင်မှာ အရှက်ရလွန်းသဖြင့် လူသတ်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနောက်ဘက် အပေါက်မှ ပေးစွမ်းသော ကြီးမားလှသည့် သာယာမှုကြောင့် အင်အားများ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားရတော့၏။

 

“ငါ လှုပ်တော့မယ်နော်…”

 

“အား အား အားးး ဟင့် အင်း~ အား အ့ ဟား…”

 

“အ့   အ့~”

 

“ဝူး ဝူးး…”

 

လန်ရှောင်မှာ တတ်နိုင်သမျှ သွားများကို ကြိတ်ကာ ကြိတ်မှိတ်သည်းခံနေသော်လည်း တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကာမသာယာမှုများကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

 

အစပိုင်းတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်၊ ပြန်ထုတ်လိုက် ပြုလုပ်ရာမှ နောက်ပိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း အရှိန်မြှင့်လာပြီး ကျိုးဝေ့ချီက ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာလေရာ ညည်းတွားသံများမှာလည်း ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီး လည်ချောင်းထဲမှ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

 

“ဖတ် ဖတ် ဖတ်” ဆိုသော အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက ကျယ်ဝန်းလှသော ဧည့်ခန်းကြီးထဲတွင် နားစည်ကို လှုံ့ဆော်နေပြီး အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

 

လန်ရှောင်၏ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ခေါက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး M ပုံစံ ဖြစ်သွားကာ လီးကြီးမှာ ဆောင့်သွင်းမှုများနှင့်အတူ ယိမ်းထိုးနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အပြင်းအထန် ယိမ်းထိုးနေတော့သည်။

 

“အား အင်း… ဝူး ဝူး~”

 

လန်ရှောင်၏အမူအရာမှာ ကြီးမားလှသော ကာမသာယာမှုကြောင့် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်၏။

 

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားလှသော ကာမသာယာမှုထဲတွင် နစ်မွန်းနေပြီး ကာမသာယာမှုများက အသိတရားများကို လွှမ်းခြုံသွားကာ ဝိညာဉ်ကို ထိုးဆောင့်နေပေသည်။

 

အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် ဖြဲကားခံရမှုများနှင့်အတူ လန်ရှောင်၏ခေါင်းထဲတွင် ညီဖြစ်သူ အလိုးခံနေရသော မြင်ကွင်းပေါင်းစုံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤရက်များအတွင်း မော်နီတာမှတစ်ဆင့် တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်ခဲ့ရသော အရှက်ရဖွယ်၊ ရမ္မက်ဆန်သော မြင်ကွင်းများ အားလုံး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

 

ထို့ကြောင့် လှုံ့ဆော်မှု အမျိုးမျိုးအောက်တွင် လန်ရှောင်၏ညည်းတွားသံများမှာ ပို၍ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့လာပြီး ပို၍ ကျယ်လောင်လာလေသည်။

 

“သခင်ကြီး ဇိမ်တွေ့ရဲ့လား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ခြေကျင်းဝတ် နှစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ အားကုန် လိုးဆောင့်နေရင်း မေးလိုက်၏။

 

အောက်တွင် အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် အသိစိတ်လွတ်နေသော သခင်ကြီးမှာ မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ပုံစံ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

 

“အင်း အင်း~ အားး…”

 

ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်မှာ လန်ရှောင်၏ကြိတ်မှိတ်ထားသော ညည်းတွားသံများနှင့် ဖတ်ဖတ်ဖတ် ဆိုသော ရိုက်ခတ်သံများသာ ဖြစ်လေသည်။

 

“သခင်ကြီးက ဒီလို အလိုးခံရဖို့ကို အစကတည်းက စဉ်းစားထားတာ မဟုတ်ဘူးလား…”

 

“မဟုတ်ဘူး ဝူး… အား မဟုတ်ဘူး! မဟုတ် အ့ အား…”

 

“ဒါဆို ဒီအပေါက်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုနေရတာလဲ…”

 

“အင်း မ… မသိဘူး အား ဟင်း… ဟ့!”

 

“အား~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက တိုင်ရိုက်စက် တစ်ခုကဲ့သို့ အရူးအမူး လိုးဆောင့်နေချိန်တွင် လန်ရှောင် ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သုတ်လွှတ်သွားတော့သည်။

 

ပက်လက်လှန်လျက် အနေအထား ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ပေါ်နှင့် ဗိုက်အောက်ပိုင်းသို့  ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ပင် အနည်းငယ် စင်သွားတော့၏။

 

လန်ရှောင် ဆက်လက်၍ အသိစိတ်မဲ့စွာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီက ဖက်ကာ တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး လေးဘက်ထောက်ပုံစံ ပြောင်းလိုက်သည်။

 

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းကို မြင့်မြင့်လေး ကော့ထားကာ တင်ပါးကို မြှောက်ထားသည့် အနေအထားတွင် “ဗြတ်” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ကျိုးဝေ့ချီက အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်တော့၏။

 

“အား~”

 

ထို့နောက် တိုင်ရိုက်စက် တစ်ခုကဲ့သို့ “ဖတ်ဖတ်ဖတ်” အသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်လေသည်။

 

“အား အားး အား အားး… အားးး”

 

ဤအချိန်တွင် လန်ရှောင်သည် ကြိတ်မှိတ်ထားရန် မေ့သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ ဝိညာဉ်ပါ ဤကာမရမ္မက် လိင်ဆက်ဆံမှုထဲသို့ အပြည့်အဝ နစ်မွန်းသွားတော့၏။

 

“ဇိမ်တွေ့ရဲ့လား…”

 

“အရမ်း ဇိမ်တွေ့တယ်… အား… အား အင်း~ အားကုန် လုပ်ပါ… အဲ့ဒီနေရာ… အဲ့ဒီနေရာပဲ…”

 

“သခင်ကြီး ခိုးကြည့်ရတာရော ပျော်ရဲ့လား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ရှူပြင်းပြင်းဖြင့် ခါးကို အားကုန် လိုးဆောင့်လိုက်လေသည်။

 

“ငါနဲ့ မင်းညီ လိင်ဆက်ဆံနေတာကို အမြဲတမ်း ခိုးကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား…”

 

“ဟ့  အ့… မဟုတ်ဘူး… အား အား အား မဟုတ်ဘူး…”

 

“သခင်ကြီးက မလိမ္မာဘူးဘဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက လိုးဆောင့်နေသော အရှိန်ကို ရုတ်တရက် လျှော့ချလိုက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်စွာဖြင့် လီးကြီးကို အဆုံးထိ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

 

“ငါ့ကို ပေး… အင်း အင်း ငါ့ကို လိုးပေးပါ၊ ငါ့ကို လိုးပါ၊ မြန်မြန် ငါ့ကို လိုးပါ…”

 

“ဒါဆို ငါ မင်းညီကို လိုးတာကို ခိုးကြည့်လား မကြည့်ဘူးလား ပြော…”

 

“ကြည့်တယ်၊ ခိုးကြည့်တယ်၊ အ့ ဟ့ … ကြည့်တယ်…”

 

ထိုအခါမှသာ ကျိုးဝေ့ချီက ကျေနပ်စွာဖြင့် အဆုံးထိ ဆောင့်သွင်းလိုက်လေသည်။

 

ဖတ်ဖတ်ဖတ် အသံများက ဧည့်ခန်း တစ်ခုလုံး၊ သို့မဟုတ် စံအိမ်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

 

ဤကာမရမ္မက် လိင်ဆက်ဆံမှုက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းပြီး ပြင်းထန်လှရာ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ဆက်လုပ်နေကြသနည်း မသိပေ။

 

လန်ရှောင်၏အသံများပင် အက်ကွဲသွားသည်အထိ ဖြစ်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် မှောက်လျက် အနေအထားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင် ကင်းမဲ့နေတော့လေသည်။

 

သို့သော် တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကာမသာယာမှုများက အသံအက်ကွဲစွာဖြင့် ဆက်လက် ညည်းတွားမိနေစေဆဲပင်။

 

ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက်မှန်း မသိတော့ပေ။

 

ပြင်းထန်သော ကာမအထွတ်အထိပ်က ဦးနှောက်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး အနောက်ဘက်ရှိ အမျိုးသားကလည်း ဆောင့်သွင်းသည့် အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။

 

“အား အား အား ပြီးတော့မယ်~”

 

လူနှစ်ယောက်လုံး ကာမအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်၏။

 

ရုတ်တရက် ထိုအချိန်မှာပင် “ဒိုင်း” ဆိုသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးမှာ အားကုန် ဖွင့်ခံလိုက်ရလေသည်။

 

လူနှစ်ယောက်လုံး တံခါးဝသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါသတကြီးနှင့် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာတစ်ခုနှင့် တည့်တည့် ဆုံသွားတော့၏။

 

“အား အား အား အား အားးးး!”

 

လန်ရှောင်မှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ ကာမအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ပန်းထုတ်လိုက်တော့လေသည်။

 

ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုများက လွှမ်းခြုံသွားလုနီးပါး ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော ကာမအထွတ်အထိပ်ကလည်း တစ်ကိုယ်လုံး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေစေ၏။

 

သို့သော် အနောက်ဘက်ရှိ ကျိုးဝေ့ချီကမူ လူရောက်လာသောကြောင့် လှုပ်ရှားမှုများကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

 

လိုးဆောင့်မှု အရှိန်မှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီး ပို၍ နက်ရှိုင်းလာကာ ဖတ်ဖတ်ဖတ် အသံများက ဧည့်ခန်း၏အခြေအနေကို ပို၍ လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး အချင်းချင်း ကြည့်နေသော လူနှစ်ယောက်ကိုလည်း လှုံ့ဆော်ပေးနေရာ လန်ရှောင်က ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်လေသည်။

 

“ရှောင် အား အား အား~ ရှောင်ကျီ မ…”

 

“အစ်ကိုတို့… အစ်ကိုကြီး! ကျိုးဝေ့ချီ!!!”

 

လန်ကျီ၏မျက်လုံးများမှ မီးများ ထွက်လာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

 

အစ်ကိုကြီး ကျိုးဝေ့ချီကို ဒုက္ခပေးမည်စိုးသဖြင့် စောစောစီးစီး အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့သော်လည်း ဒါက ဘာသဘောလဲ။

 

တကယ်ကို ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေတော့မယ်… ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေတော့မယ်…ဟု သူ ဒေါသတကြီး တွေးမိလေသည်။

 

“ရှောင်ကျီ အား… အား… အား… နားထောင်… ပြောတာကို၊ မဟုတ်ဘူး… အား အင်း အား… အား အား အား တော်တော့၊ အား…”

 

လန်ရှောင်မှာမူ ပြီးပြည့်စုံသော ရှင်းပြချက် တစ်ခွန်းကိုပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

 

ထို့အပြင် ဤအရာကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမည်နည်း။

 

လုံးဝ ရှင်းပြ၍ ရမည် မဟုတ်ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီ ဆိုသော ဤခွေးကောင်က လုံးဝ ရပ်တန့်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

 

နောက်ဆုံးတွင် အလျင်အမြန် ဆောင့်သွင်းမှု အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကာမအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လန်ရှောင်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အားကုန်ပန်းထုတ်လိုက်ရာ ပူနွေးသော အရည်များက လန်ရှောင်၏အသံကို ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားစေတော့၏။

 

အချိန်အတော်ကြာ အသုံးပြုခံထားရသော အသားနံရံများမှာ ပူနွေးသော အရည်များဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြည့်နှက်သွားပြန်ရာ ထိုပြည့်သိပ်သွားသော ခံစားချက်က ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကာမအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့လေသည်။

 

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အချစ်ဆုံးသော ညီဖြစ်သူမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ကာ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်၏။

 

အသိစိတ် အနည်းငယ် ပြန်ဝင်လာသော လန်ရှောင်မှာ ချက်ချင်းပင် နောင်တရမှုများထဲသို့ နစ်မွန်းသွားတော့လေသည်။

 

ညီဖြစ်သူကို ကယ်တင်မည်ဟု ပြောထားခဲ့သော်လည်း ညီဖြစ်သူကို မကယ်တင်နိုင်သေးခင်မှာပင် ကိုယ်တိုင် ပါသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

 

သောက်ကျိုးနည်း ယောကျ်ား… သူ ကြိတ်ဆဲလိုက်မိ၏။

 

“မင်း ခုနက တော်တော်လေး ဇိမ်တွေ့နေတာ မဟုတ်ဘူးလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

 

“မင်းက ငါ့ညီကို အရမ်း သဘောကျတယ် ဆိုပြီးတော့၊ ဒါက မင်းရဲ့ အချစ်လား…”

 

လန်ရှောင်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

 

ညီဖြစ်သူကို ချစ်တယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးသား၊ ပြီးတော့ ကျိုးဝေ့ချီက ညီဖြစ်သူကို ချစ်တယ်၊ မြတ်နိုးတယ်၊ မိန်းမလေး၊ အချစ်လေး ဆိုပြီး ပြောနေတာကိုလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်… ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ င့ါကို လာလိုးတယ်… သူ ဒေါသတကြီး တွေးနေမိလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောကာ ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

 

“မင်းက မင်းညီကို အရမ်းချစ်တယ်ဆို ပြီးတော့… ငါက သူ့ယောကျ်ားလေ၊ ဒါဆို ဘယ်သူက သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ…”

 

လန်ရှောင် မျက်နှာ ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားတော့၏။

 

သူ ပြုစားခံလိုက်ရပြီ… တခြားသူတွေကို အပြစ်တင်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး၊ ညီဖြစ်သူကို တောင်းပန်ရမယ်…ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

 

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျိုးဝေ့ချီက နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

 

“ငါ မင်းညီ

ကို အရမ်း သဘောကျတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ ခုနကလည်း ငါ ပြောခဲ့တယ်… မင်းကိုလည်း အရမ်း သဘောကျတယ်လို့…”

 

လန်ရှောင် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်း ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

 

Chapter 11 ended

World 1 Chapter 11 ended