Chapter 12

 

World 1 Chapter 12( end)

ကျောင်းထောင့်တွင် အလိုးခံရခြင်း၊ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့်အတူ အလိုးခံရခြင်း

 

—

 

ဒေါသတကြီးဖြင့် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ကာ ထွက်သွားသော လန်ကျီ၏ အနောက်တွင် “ဖတ် ဖတ် ဖတ်” ဆိုသော အသံများက ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။

 

လန်ကျီမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားပြီး ကျောင်းတွင်သာ နေလိုက်တော့၏။

 

တကယ်တော့ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။

 

ယခင်တစ်ခေါက်က မျက်မြင်မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အစ်ကိုကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရာများကို သူ တွေ့ခဲ့ရပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော စိုးရိမ်မှုများ မရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။

 

သို့သော် သူကိုယ်တိုင် မတွေးရဲဘဲ ဤပြဿနာကို တမင်တကာ ရှောင်လွှဲခဲ့သဖြင့် ဤမျှ အချိန်အကြာကြီး ထိုကိစ္စကို နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

 

သို့သော် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပက်ပင်းတိုးသွားခဲ့ရလေပြီ။

 

ဒေါသနှင့် အံ့ဩမှုများက သူ၏ အာရုံကြောများအား ထိုးနှက်နေသော်လည်း သူ ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ဒေါသများ၏နောက်တွင် ကြီးမားလှသော မလုံခြုံမှုနှင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော စိတ်ပျက်မှုများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

 

လန်ကျီသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မောက်မာဝင့်ကြွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်မရွံ့တတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဤကိစ္စကို မရင်ဆိုင်ရဲကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျိန်ဆဲချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာတော့လေသည်။

 

အစ်ကိုကြီး၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော အချစ်ကို သူ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိပေသည်။

 

ထို့ကြောင့် အစ်ကိုကြီးသာ ကျိုးဝေ့ချီကို တကယ်သဘောကျနေပါက သူ့တွင် အစ်ကိုကြီးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အရည်အချင်း မရှိကြောင်း၊ အစ်ကိုကြီးနှင့်လည်း မယှဉ်ပြိုင်သင့်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

 

အကြောင်းမှာ လန်ရှောင်သည် သူ့အတွက်ဆိုလျှင် အဆုံးအစမရှိ အလိုလိုက်သော ဖခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အစ်ကိုကြီးလည်းဖြစ်သလို ဖခင်လည်းဖြစ်လေသည်။

 

သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ခံစားခဲ့ရသော အရာအားလုံး အပါအဝင် သူ၏အသက်ကိုပင် အစ်ကိုကြီး ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြော၍ ရပေသည်။

 

ထို့ကြောင့် အစ်ကိုကြီးက ကိုယ့်ယောကျ်ားကို သဘောကျသွားပါက သူ တားဆီးနိုင်မည်လား။

 

သူ မတားဆီးနိုင်သလို မတားဆီးသင့်ပေ။

 

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း လန်ကျီသည် ကျိုးဝေ့ချီအပေါ် လုံခြုံမှု မရှိပေ။

 

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူ့အနားတွင် ခေါ်ထားပြီး သူ့ကို သဘောကျကြောင်း၊ သူ့ကို ချစ်ကြောင်း နေ့တိုင်း ပြောနေသည်ကို ကြားနေရသော်လည်း ပေါင်းသင်းရလေလေ ဤအမျိုးသား၏ နှလုံးသားကို သူ ပို၍ မမြင်ရလေလေ ဖြစ်လာ၏။

 

သူကတော့ ပို၍ပို၍ နစ်မွန်းလာသော်လည်း ထိုအမျိုးသား၏ နှလုံးသားမှာမူ အစကတည်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသည့်အလား ဖြစ်နေသဖြင့် ဤအချက်က သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စေလေသည်။

 

အစ်ကိုကြီးက အလွန်တော်သဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီက သေချာပေါက် သဘောကျမည် ဖြစ်ပေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီကဲ့သို့သော သူမျိုးက သူ သဘောမကျသော သူကို သွားထိမည်လား။

 

သူက အခြားသူများ၏ အကျပ်ကိုင်မှုကို ခံမည့်သူလား။

 

အဖြေမှာ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

 

ဤသည်က ကျိုးဝေ့ချီကိုယ်တိုင် အစ်ကိုကြီးကို စတင်ထိတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူသည် အစ်ကိုကြီးကို သဘောကျကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။

 

ထိုနေ့က သူ ဝင်လာသည်ကို တွေ့သောအခါ ကျိုးဝေ့ချီက မျက်လုံးပင်မမော့ဘဲ ပေါင်ကြားမှ လှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း အနည်းငယ်မျှ မရပ်တန့်ခဲ့ကြောင်း သူ သတိရမိ၏။

 

သူ့ကို တားဆီးရန် သို့မဟုတ် ရှင်းပြရန်ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင် ဖြစ်သည်။

 

ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် လန်ကျီ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်ခံစားသွားရလေသည်။

 

ထို့ကြောင့် ပို၍ပင် မရင်ဆိုင်ရဲတော့ဘဲ ကျောင်းတွင်သာ ဆက်နေလိုက်ပြီး အစ်ကိုကြီး၏ အဆက်အသွယ်အားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။

 

သို့သော် သူ့ကို ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်စေသည်မှာ ထိုခွေးကောင်က သူ့ကို ဖုန်းတစ်ချက်၊ စာတစ်စောင်မျှပင် မပို့လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

 

“တကယ်ပဲ အစ်ကိုကြီးကို ရွေးချယ်ပြီး ငါ့ကို မလိုချင်တော့တာလား…” ဟု တွေးကာ လန်ကျီမှာ စောင်ထဲတွင် ပုန်း၍ ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

 

ပြဿနာဖြစ်သည့်ညက ကျိုးဝေ့ချီသည် လန်ကျီ၏ အခန်းထဲတွင် စိတ်အေးလက်အေး အိပ်စက်ခဲ့ပြီး နောက်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းရောက်မှသာ ကားမောင်းကာ လန်ကျီရှိနေသော ကျောင်းသို့ တိုက်ရိုက်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီအနေဖြင့် လန်ကျီ ဘယ်မှာနေသည်ကို မသိသော်လည်း လန်ကျီကဲ့သို့သော သူမျိုးမှာ ကျောင်းတွင် သေချာပေါက် နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာ၍ မေးရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

 

မယ်ရီဆူး ဘော့စ်ဝတ္ထု၏ မယ်ရီဆူးတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများ ရှိနေ၍လား မသိ၊ ကျိုးဝေ့ချီ ကားတံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်လိုက်ရသူမှာ ဤဝတ္ထု၏ ဇာတ်လိုက်မလေး ယင်ရွှမ်ရွှမ် ဖြစ်နေလေသည်။

 

ယင်ရွှမ်ရွှမ်သည်လည်း ကျိုးဝေ့ချီကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွား၏။

 

အကြောင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီ သေသွားပြီဟု သူမ အမြဲတမ်း ထင်ထားသောကြောင့်ပင်။

 

ထိုနေ့က သူမ သွားရောက်မေးခွန်းထုတ်ပြီးနောက် ထိုအဆောက်အအုံမှာ မီးလောင်သွားခဲ့ပြီး အားလုံး ပြာကျသွားခဲ့သဖြင့် နာကြည်းမှုများ အားလုံးမှာလည်း ထိုအချိန်တွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

 

နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့သလို ကျိုးဝေ့ချီ တစ်ယောက် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။

 

အတွင်းမှသည် အပြင်အထိ… ဤအရှိန်အဝါ၊ ဤအကြည့်များက လန်ကျီကဲ့သို့သော မြေအောက်လောကသခင်လေးနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် အနည်းငယ်မျှ သာလွန်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

 

ဇိမ်ခံကားကို မောင်းနှင်ကာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မူလက အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောသော ကျိုးဝေ့ချီမှာ ယခင်က လူမိုက်တစ်ယောက်နှင့် တူသော်လည်း ယခုအခါတွင် နိုင်ငံတကာ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု၏ သူဌေးကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

 

တစ်ခဏအတွင်း ယင်ရွှမ်ရွှမ် မျက်လုံးပြူးသွားရုံသာမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေကြတော့၏။

 

“နင့်ကို ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ…”

 

ယင်ရွှမ်ရွှမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေ၏။

 

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျိုးဝေ့ချီသည် သေသွားပြီဟု ထင်ထားသော ရည်းစားဟောင်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။

 

ကျိုးဝေ့ချီလည်း မငြင်းဆန်ဘဲ လူအများ၏ အကြည့်များအောက်တွင် သူမနောက်သို့ လိုက်သွားတော့လေသည်။

 

လန်ကျီသည် ကျောင်းအပြင်ဘက်ရှိ ဇိမ်ခံတိုက်ခန်းတစ်ခုတွင် နေထိုင်၏။

 

သူ၏ အဆင့်အတန်းမျိုးက ကျောင်းအဆောင်တွင် သေချာပေါက် နေမည်မဟုတ်ပေ။

 

ဤနေရာသည် သူဌေးသားများအတွက် အထူးဖန်တီးပေးထားသော နေရာဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်လည်း ကောင်းမွန်လေသည်။

 

ယင်ရွှမ်ရွှမ်သည်လည်း ကြားဖူးရုံသာရှိပြီး လန်ကျီ ဤနေရာတွင်နေကြောင်း သိသော်လည်း အတိအကျ ဘယ်နေရာတွင် နေသည်ကိုတော့ သူမ မသိပေ။

 

“ရပါတယ်… ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးပဲနော်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ကောင်မလေးကို အခက်မတွေ့စေလိုသဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ကိုယ်တိုင်ရှာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

 

သို့သော် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်မှာပင် လန်ကျီသည် သူဌေးသားအချို့ ခြံရံလျက် ပန်းခြံထောင့်ချိုးမှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

 

သူတို့က အပြင်ထွက်၍ ပျော်ပါးရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူထွက်လာသည်နှင့် ကျိုးဝေ့ချီကို တွေ့လိုက်ရပြီး လန်ကျီ၏ အကြည့်များက ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဘေးရှိ ဂါဝန်ဝတ်ထားသော ယင်ရွှမ်ရွှမ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားတော့လေသည်။

 

ထိုအချိန်တွင် လန်ကျီ၏ ရင်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။

 

သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျိုးဝေ့ချီကို သွားရှာတာ ဘာအတွက်လဲ။

 

ကျိုးဝေ့ချီ သူ့ကို အဓမ္မပြုကျင့်တာ ဘာအတွက်လဲ။

 

သောက်ကျိုးနည်း… ဒီမိန်းမကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား!

 

လန်ကျီ အံ့ဩသွားသည်၊ ဒေါသထွက်သွားသည်၊ အလျင်စလိုလည်း ဖြစ်သွားလေသည်။

 

အစ်ကိုကြီးကို သူ လက်ခံနိုင်သော်လည်း အခြားသူများတော့ လုံးဝ မရပေ။ အစ်ကိုကြီးကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မရဘူး!!!

 

လန်ကျီ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ ခြေတံရှည်ကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ အပြတ်အသတ် မေးခွန်းထုတ်တော့လေသည်။

 

“မင်းတို့ ဘာလို့ အတူတူ ရှိနေတာလဲ!”

 

“လန်ကျီ? ကျိုးဝေ့ချီက သူ…”

 

 ယင်ရွှမ်ရွှမ်က ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်၏။

 

လန်ကျီက ရက်စက်သော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

 

“ပါးစပ်ပိတ်ထား!”

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီကို ကြည့်လိုက်၏။

 

သေမယ့် အမျိုးသားက မျက်နှာထား မပြောင်းလဲဘဲ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

 

“မင်းဆီ လာတာလေ…”

 

“ငါ့ဆီ လာတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ!”

 

ငါ့ဆီ လာတာကို ရည်းစားဟောင်းကိုပါ ခေါ်လာရသလား ခွေးကောင်… ဟု သူ ဒေါသတကြီး တွေးလိုက်သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဤသခင်လေး စိတ်ဆိုးနေကြောင်း သိသဖြင့် ပြုံးကာ အနားသို့သွားပြီး လက်ကို ဆွဲကာ ချော့ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

 

လူအများကြီး၏ အရှေ့တွင် ဖြစ်သော်လည်း သူ ရှောင်လွှဲရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

 

သို့သော် လန်ကျီက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏လက်ကို ဆွဲဖယ်ကာ နောက်လှည့်၍ ထွက်သွားတော့၏။

 

“သခင်လေး…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားရတော့လေသည်။

 

“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဆိုးနေရတာလဲ…”

 

ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်နေသော အခြားသူများ အပါအဝင် ယင်ရွှမ်ရွှမ်ပါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတော့၏။

 

ဤလူနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ရန်ဖြစ်ထားသော စုံတွဲလေးနှင့် တူနေပြီး အထူးသဖြင့် သူတို့၏ မောက်မာဝင့်ကြွားသော လန်သခင်လေးမှာ သဝန်တိုပြီး ရန်ဖြစ်နေသော မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

 

လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြတော့လေသည်။

 

လန်ကျီမှာ မူလက ဤခွေးကောင်ကို အလွန်ဒေါသထွက်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ရှင်းလင်းနေပေသည်။

 

ထိုလူမှာ အစ်ကိုကြီးဖြစ်ပါက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောရလွယ်သော်လည်း အစ်ကိုကြီးမှလွဲ၍ အခြားသူများကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ယင်ရွှမ်ရွှမ်ဆိုသော ဤမိန်းမကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ကြောင်း သိထား၏။

 

အစပိုင်းတွင် လန်ကျီသည် ကျိုးဝေ့ချီ သူ့ကို အဓမ္မပြုကျင့်ပြီး နှိပ်စက်ခြင်းမှာ ရည်းစားဟောင်းအတွက် လက်စားချေရန်နှင့် သူမကို ပြန်ယူရန်အတွက်ဟုပင် တစ်ချိန်က သံသယ ရှိခဲ့ဖူးသည်ကို သိထားရမည် ဖြစ်လေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ထောင့်ချိုးတစ်ခုတွင် လန်ကျီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရုန်းထွက်ရန် အခွင့်အရေး မပေးတော့ပေ။

 

သူ တုံ့ပြန်မှု မပြုလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် လူနှစ်ယောက်လုံးကို နံရံပေါ်တွင် ဖိထားလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း အလျင်အမြန် ဖိချုပ်ထားလိုက်လေသည်။

 

“ငါ့ရဲ့ သခင်လေး…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောလိုက်၏။

 

“မင်းက ဘယ်ကိုပြေးမလို့လဲ…”

 

“မင်းအပူပါလို့လား!”

 

လန်ကျီက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

 

“ငါ သေချာပေါက် ပူရမှာပေါ့… တခြားသူတွေကို ငါ ဂရုမစိုက်ရင် နေမယ်… ငါ့ရဲ့ သခင်လေးကိုတော့ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေမှာလဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဤစကားကို လန်ကျီကြားသောအခါ အရှိန်အဝါတစ်ဝက်ခန့် ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားပြီး အလွန်လည်း ဝမ်းနည်းသွားလေသည်။

 

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လေလေ သူ ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်၏။

 

အခြားသူများ၏ ဂရုစိုက်မှုနှင့် အလိုလိုက်မှုများကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပို၍ ဆိုးသွမ်းလာပြီး အလိုမကျ ဖြစ်လာခြင်းမျိုး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

 

“မင်းရဲ့ ရည်းစားဟောင်းကိုသာ သွားဂရုစိုက်… ငါ့ကို လာဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး…”

 

ဒေါသထွက်နေသော လန်ကျီကို ကြည့်ရင်း ကျိုးဝေ့ချီမှာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဖောင်းကားနေသော ပါးပြင်လေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

 

“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ အသည်းလေးကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ…”

 

လန်ကျီက သူ၏ ‘အသည်းလေး’ ဆိုသော စကားကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားတော့၏။

 

“ဘယ်သူက မင်းရဲ့ အသည်းလေးလဲ!”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အနားသို့ကပ်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်လေသည်။

 

“ငါ့ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ၊ ငါ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာလေ…”

 

“ဟွန်း… အရင်ဆုံး ယင်ရွှမ်ရွှမ်ကိစ္စကို သေချာရှင်းပြစမ်း!”

 

“သူလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောလိုက်၏။

 

“လမ်းမှာ တွေ့တာလေ၊ မင်း ဘယ်မှာနေလဲ ငါ မသိလို့ သူက လမ်းလာပြပေးတာပါ…”

 

“ဒီလောက်လေးပဲလား…”

 

လန်ကျီက အနည်းငယ် သံသယရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

 

“ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းက ဘယ်လိုထင်နေလို့လဲ ငါ့ရဲ့ သခင်လေး…”

 

 ကျိုးဝေ့ချီက အရှေ့ရှိလူမှာ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလှသည်ဟု ထင်မြင်မိလေသည်။

 

လန်ကျီ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ပြန်လည်ချေပရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူတို့ ယခင်က ရည်းစားဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ကို တွေးမိတိုင်း သူ အလွန် မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး အလွန်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့ကို နံရံတွင် ဖိထားသော အမျိုးသားကို ရုန်းထွက်ကာ ထွက်သွားရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်ဖိထားလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ဖိထားကာ သူ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်၍ သူ၏မျက်လုံးများကို အတင်းအဓမ္မ ကြည့်ခိုင်းလိုက်၏။

 

“မဆိုးနဲ့တော့နော်… ဟုတ်လား၊ မင်းအစ်ကိုကြီးက မင်းကို အရမ်းစိတ်ပူနေတယ်… ဘာကိစ္စရှိရှိ အိမ်ပြန်ရောက်မှ ပြောကြရအောင်… ဟုတ်လား…”

 

“ဘယ်သူက ဆိုးနေလို့လဲ…”

 

လန်ကျီမှာ ဝမ်းနည်းလွန်းသဖြင့် ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

 

“မင်းတို့ အဲလိုကိစ္စမျိုး လုပ်တာတောင်… ငါက ပျော်နေရဦးမှာလား…”

 

“အချစ်လေး… ငါ မင်းအပေါ်ထားတဲ့ အချစ်တွေက ပြောင်းလဲမသွားပါဘူး…”

 

“ဒါဆို ငါ့အစ်ကိုကြီးက ဘာလဲ…”

 

“မင်းအစ်ကိုကြီးကလည်း ငါ့ရဲ့ အသည်းလေးပဲ… သူက အသည်းကြီး၊ မင်းက အသည်းလေးလေ…”

 

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် ကျိုးဝေ့ချီသည် သူကိုယ်တိုင်၏ မတရားသော စကားများအတွက် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဘာပြောရမည် မသိတော့ပေ။

 

အလွန်အရှက်မရှိပြီး အလွန် အရှက်ကင်းမဲ့လွန်းလှသည်။

 

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အရာအားလုံးမှာ ဂိမ်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး တာဝန်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

 

သေချာတာပေါ့… ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေသူမှာ စနစ် ရှောင်ဒင်လည်း ပါဝင်သည်။ သူက လူသားများကို အထင်သေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

 

“အရှက်မရှိတဲ့ ခွေးကောင်!”

 

လန်ကျီက နာကြည်းစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း လေသံမှာ အမှန်တကယ်တော့ ထိုမျှ မပြင်းထန်တော့ပေ။

 

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အစ်ကိုကြီးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အစီအစဉ် လုံးဝ မရှိသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ထားခဲ့ပြီး အစ်ကိုကြီးကို ရွေးချယ်သွားခြင်း မဟုတ်သရွေ့… သူ အမှန်တကယ်တော့… အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

 

“အင်း ဝူး~”

 

လန်ကျီ ဆဲဆိုပြီးသည်နှင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ တင်ပါးကို ကိုင်ကာ ကိုယ်ပိုင် ပေါင်ကြားဆီသို့ အားကုန်ဖိထားပြီး အဆက်မပြတ် ဆုပ်နယ်နေလေသည်။

 

အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ လန်ကျီ၏ ခေါင်းအနောက်ကို ကိုင်ထားပြီး လန်ကျီကို တစ်ယောက်လုံး မျိုချတော့မည့်အလား ကိုက်ခဲနေတော့၏။

 

“မနေ့ညက ငါ့ကို လွမ်းသေးလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ နဖူးကို တေ့ကာ အနမ်းများကြားမှ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

 

“အင်း~”

 

လန်ကျီ မျက်နှာ နီရဲသွား၏။

 

“ဘယ်နေရာက လွမ်းတာလဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်မေးလေသည်။

 

“သိရက်သားနဲ့ သက်သက်မေးနေတယ်!”

 

“ဒီနေရာကလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း လန်ကျီ၏ နှုတ်ခမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် နမ်းလိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းများက တင်ပါးကြားမှတစ်ဆင့် ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

 

လက်ချောင်းများက လန်ကျီ၏ အနည်းငယ် စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းနေသော အပေါက်ငယ်လေးကို တိကျစွာ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး “ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာကလား…” ဟု မေးလိုက်၏။

 

“အင်း~”

 

လန်ကျီက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသာ ဖက်မထားပါက သူ ပျော့ခွေကျသွားမည်ဖြစ်ရာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပခုံးကို အမြန် ဖက်ထားလိုက်ရ၏။

 

ထို့နောက်မှသာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီကို ကြည့်ကာ ဖြေလိုက်လေသည်။

 

“အကုန်လုံးက လွမ်းတယ်~”

 

“တကယ်ကို ရိုးသားတဲ့ မိစ္ဆာလေးပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက လက်ချောင်းများကို ထိုးသွင်းကာ လှုပ်ရှားလိုက်၏။

 

“ဒီလောက်တောင် စိုနေတာ… ဒီမှာတင် မင်းကို လိုးပစ်ချင်တယ်…”

 

“အင်း အား~ ခွေးကောင်…”

 

လန်ကျီမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကျဉ်စိမ့်ကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တွယ်ဖက်ထားပြီး တင်ပါးကို အနောက်သို့ အားကုန်ကော့ထားရာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ချောင်းများမှာ ပို၍ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားတော့လေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက လန်ကျီ၏ ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဖြုတ်ကာ ဘောင်းဘီကို ပေါင်ရင်းအောက်အထိ တိုက်ရိုက် ဆွဲချွတ်လိုက်တာကြောင့် တင်ပါးတစ်ခုလုံးနှင့် အောက်ပိုင်းမှာ လုံးဝ ပေါ်လွင်သွားတော့၏။

 

လန်ကျီ လန့်သွားလေသည်။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ!”

 

သို့သော် ထွက်ပေါ်လာသောအသံမှာ အလိုဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်နှစ်ဖက်က သူ၏တင်ပါးကို ပင့်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပို၍ပို၍ စိုစွတ်လာသော အပေါက်ငယ်လေးကို အဆက်မပြတ် ကလော်ထုတ်နေလေသည်။

 

လန်ကျီသည် ‘ပလပ် ပလပ် ပလပ်’ ဆိုသော ရေအသံများကိုပင် ကြားနေရ၏။

 

ဤနေရာမှာ ကျောင်းဖြစ်ပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေးမိသည်နှင့် လန်ကျီ တစ်ယောက်လုံး အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပခုံးကြားတွင် မျက်နှာအပ်ထားလိုက်တော့လေသည်။

 

သို့သော် အနောက်ဘက်အပေါက်မှ အရည်များ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာကာ အလွန်ယားယံပြီး အလွန်ဆာလောင်နေသဖြင့် ပြည့်သိပ်ခံချင်၊ ဖောက်ထွက်ခံချင်နေပေသည်။

 

“အင်း အား~ ကျိုးဝေ့ချီ~”

 

လန်ကျီက ကျိုးဝေ့ချီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာအပ်ကာ သူ၏ နာမည်ကို အဆက်မပြတ် ခေါ်နေလေသည်။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ… အား ဟား… အင်း~”

 

“ငါ တကယ်ကို ဒီခွေးကောင်ကို အရူးအမူး ချစ်မိသွားလို့သာ သူ့ကို ဒီလိုလုပ်ခွင့်ပေးထားတာပဲ…” ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

 

“အချစ်လေး… ငါ မင်းကို လိုးချင်တယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဖြုတ်ကာ ပူလောင်နေသော အရာကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လန်ကျီ၏ ပေါင်ကြားတွင် ကွက်တိ ပွတ်တိုက်နေလေသည်။

 

“အား~”

 

လန်ကျီ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အမျိုးသား၏ ပခုံးကိုသာ အားကုန် ဖက်ထားနိုင်တော့၏။

 

“ယောကျ်ား~ ဝင်လာခဲ့လေ… ငါ့ကို လိုးပါ~ လိုးပါ အား အား အား…”

 

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ချက်တည်း ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

 

ရုတ်တရက် တွန်းဖယ်ခံလိုက်ရသော အသားနံရံများက ဤကြီးမားလှသော လီးကြီးနှင့် အသားကျနေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပြီး ၎င်းအပေါ်လည်း အလွန် ဆာလောင်နေသဖြင့် တစ်ချက်တည်းနှင့် အားလုံးကို စုပ်ယူသွားကာ တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားတော့၏။

 

“အား အား အား အင်း~ နာတယ်!”

 

လန်ကျီက ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းစွာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

 

ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီ အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ရာ လန်ကျီ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော တင်ပါးများမှာ နံရံပေါ်တွင် ဖိထားခံရသဖြင့် သူ ဤသို့ ဆောင့်သွင်းလိုက်ပါက သေချာပေါက် နာကျင်မည်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

 

ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီက လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ လန်ကျီကို တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး နံရံကို မှီကာ သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် တင်ပါးကို ကော့ထားစေလိုက်သည်။

 

ထိုအခါမှသာ ပေါင်ရင်းကို ဖက်ကာ အဆုံးထိ ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့လေသည်။

 

“အား~ အား အား… အင်း ဝူး~”

 

လန်ကျီမှာ အသံကျယ်ကျယ် မအော်ရဲသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားရ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက အပြင်ဝတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ နံရံတွင် ခုပေးလိုက်သဖြင့် သူ ဆောင့်သွင်းချိန်တွင် လန်ကျီ၏ အောက်ပိုင်းကို နံရံနှင့် သွားမတိုက်မိစေရန် ကာကွယ်ပေးနိုင်လေသည်။

 

“အင်း အား အား အား… အား အင်း… ယောကျ်ား… မင်း အား အင်း… မင်း ငါ့ကို ချစ်တယ်မလား… အား ဟုတ်လား…”

 

“ချစ်တယ်… ယောကျ်ား မင်းကို ချစ်တယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်၊ ပြန်ထုတ်လိုက် ပြုလုပ်တိုင်း လန်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျဉ်စိမ့်စိမ့် ကာမသာယာမှု လှိုင်းတံပိုးများထဲတွင် နစ်မွန်းသွားပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ ကြီးမားလှသော လက်ကြီးတစ်ဖက်ကသာ သူ၏ ပေါင်ရင်းကို ပင့်မထားပါက သူ လုံးဝ မတ်တပ်ရပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

 

ဘယ်လောက်ကြာအောင် လိုးနေသနည်း မသိ၊ နောက်ဆုံး ကျိုးဝေ့ချီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သုတ်လွှတ်လိုက်ရာ လန်ကျီမှာ ခြေထောက်များ တုန်ယင်စွာဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျော့ခွေကျသွားတော့လေသည်။

 

လူနှစ်ယောက်လုံး နောက်ဆုံးတွင် လန်ကျီ၏ တိုက်ခန်းသို့ ပြန်သွားကြပြီး နှစ်နာရီကြာ အချိန်ဆွဲပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးမှသာ အတူတူ အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

 

အိမ်ပေါက်ဝသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဧည့်ခန်းတွင်စောင့်နေသော လန်ရှောင်ကို တွေ့လိုက်ရရာ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိပြီးနောက် အနည်းငယ် အနေခက်သွားကြလေသည်။

 

လန်ရှောင်သည် ညီဖြစ်သူကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။

 

သို့သော် ညီဖြစ်သူက ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ကိုဆွဲကာ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လန်ရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်အေးသွားရမည်လား၊ ဝမ်းနည်းသွားရမည်လား မသိတော့ပေ။

 

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုများကို ရင်ထဲတွင် မြိုသိပ်ထားလိုက်ရ၏။

 

“ညီလေး ပြန်လာပြီ၊ ကျိုးဝေ့ချီနဲ့လည်း ပြန်အဆင်ပြေသွားပြီပဲ… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ညီလေးကို ဝမ်းနည်းစေမယ့် အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ငါ လုံးဝ ထပ်အဖြစ်မခံတော့ဘူး…” ဟု လန်ရှောင်က တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

 

လန်ကျီသည်လည်း အစ်ကိုကြီးအား မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသိသဖြင့် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ နားလည်မှုဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း ထမင်းစားကြတော့၏။

 

ဘေးနားရှိ ကျိုးဝေ့ချီမှာမူ ပြုံးရွှင်နေလေသည်။

 

ပင်မ ဇာတ်လမ်းတာဝန်ဖြစ်သော ဤဝတ္ထု၏ ဇာတ်လိုက် လန်ကျီကို သိမ်းသွင်းရန်မှာ အစောကြီးကတည်းက အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

 

သူ ဤနေရာတွင် ဆက်နေရခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်တာဝန်ဖြစ်သော လန်ရှောင်ကို လုံးဝ ပြီးဆုံးအောင် မလုပ်ရသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

 

စနစ် ရှောင်ဒင်၏ ပြောစကားအရ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးကြောင်း သိရလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ နောက်ဆုံးမီးပွားလေးကို သူ၏အသည်းလေးက သူ၏ ကိုယ်စား ထည့်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

 

ဤနေ့တွင် ကျိုးဝေ့ချီနှင့် လန်ကျီတို့ အခန်းထဲတွင် လိင်ဆက်ဆံနေချိန်တွင် လန်ရှောင် ရုတ်တရက် ဝင်လာလေသည်။

 

သူတို့ကို တွေ့ပြီးနောက် အလွန် အနေခက်သွားသဖြင့် နောက်လှည့်ကာ ပြန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လန်ကျီ၏ ခေါ်တားခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေသည်။

 

အကြောင်းမှာ ထိုနေ့ကတည်းက ဤသခင်ကြီးသည် သူ့ကို တမင်တကာ ရှောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ယနေ့ ဘာကြောင့် ကိုယ်တိုင် လာရသနည်း၊ ထို့အပြင် ဤမျှ အချိန်အခါမဟုတ်သော အချိန်တွင် လာရသနည်း။

 

လန်ရှောင်အနေဖြင့် သူတို့ ဤအချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ ဘာလုပ်နေကြမည်ကို မသိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

 

သိရက်နှင့် တမင်တကာ လာခြင်းလား။

 

သို့သော် မကြာမီမှာပင် လန်ကျီက အဖြေပေးလိုက်လေသည်။

 

“အား…”

 

လန်ကျီက ကုတင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မှောက်လျက်နေနေပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်သို့ ဖြဲကားထား၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဖတ်ဖတ်ဖတ်မြည်အောင် ခါးကို လှုပ်ရှားနေလေသည်။

 

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်က ကုတင်ဘေးကို မအောင့်နိုင်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ အစ်ကိုကြီးကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

 

“အစ်ကိုကြီး အား… အင်း အား အား အား… အစ်ကိုကြီး မသွားနဲ့~”

 

လန်ရှောင်မှာ အလွန်တွန့်ဆုတ်နေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

 

တံခါးဝတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် တွေဝေနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့၏။

 

လန်ကျီ သူ့ကို ခေါ်လိုက်တာပဲ… ပြီးတော့ ဒီရည်ရွယ်ချက်က… သူ ထင်သလိုမျိုး ဖြစ်ရမယ်…

 

စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသွားပြီ။

 

နားလည်သွားပြီးနောက် ကျိုးဝေ့ချီက လန်ရှောင်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

 

လန်ရှောင် သတိမထားမိလိုက်သဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားပြီး အဝတ်မပါသော ညီဖြစ်သူ၏ ကျောပေါ်သို့ မှောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့၏။

 

ထို့အပြင် မျက်လုံးများက ကံဆိုးစွာဖြင့် လူနှစ်ယောက် ဆက်စပ်နေသော နေရာကို အနီးကပ် ကျရောက်သွားလေသည်။

 

ညီဖြစ်သူ၏ ဖြဲကားထားခံရပြီး ကာမရမ္မက်အရည်များ ပေကျံနေသော အပေါက်ငယ်လေးနှင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လီးကြီးတို့ကို စခရင်မှတစ်ဆင့် မဟုတ်တော့ဘဲ အနံ့များကိုပါ ရနိုင်လောက်အောင် ဤမျှ အနီးကပ် ကြည့်ရှုနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

 

လန်ရှောင်မှာ မနေနိုင်ဘဲ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး တစ်ခဏအတွင်း သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူလာတော့၏။

 

သို့သော် မျက်လုံးများကို ဖယ်ခွာ၍ မရနိုင်တော့ဘဲ လီးကြီး ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း ညီဖြစ်သူ၏ ပန်းရောင် အသားနံရံများ အနည်းငယ် ပါလာပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်လည် ထိုးသွင်းခံရကာ ပြည့်သိပ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့နေရလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ လီးကြီးမှာ ဤမျှ တုတ်ခိုင်ပြီး ဤမျှ ရှည်လျားကာ ဤမျှ အားအင်ပြည့်နှက်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့နေရပြီး ညီဖြစ်သူ၏ အသံမှာလည်း ဝိညာဉ်ကို လွင့်စင်သွားစေလောက်အောင် အလွန် ညို့ငင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။

 

“အား အား အား အား… အား မရတော့ဘူး အား အား အား ယောကျ်ား…”

 

“အစ်ကိုကြီး… အား အား အား အစ်ကိုကြီး အတူတူ…”

 

လန်ရှောင်ကိုယ်တိုင်ပင် ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသနည်း မသိတော့ပေ။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို “ကိုယ့်အဝတ်အစားတွေ ကိုယ်တိုင်ချွတ်လိုက်လေ…” ဟု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး သူကလည်း ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။

 

အဝတ်မပါဘဲ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေသော လန်ရှောင်၏ ဦးနှောက်များ မှုန်ဝါးနေချိန်တွင် ညီဖြစ်သူမှာ ကာမအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်လျက် ကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ပျော့ခွေသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီ၏ မာတောင်နေဆဲဖြစ်သော လီးကြီးကမူ ဘယ်အချိန်ကတည်းက စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းနေမှန်း မသိသော သူ၏ အပေါက်ငယ်လေးဆီသို့ ချိန်ရွယ်လာပြီးနောက် “ဗြတ်” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

 

“အင်း အား~”

 

လန်ရှောင်သည် ဇိမ်တွေ့သော ညည်းတွားသံအား ကိုယ်တိုင် ထုတ်လွှတ်လိုက်မိသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

 

“မဟုတ်ဘူး…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းက အောက်သို့ ဖိချလိုက်ရာ လန်ရှောင်၏ ခြေတံရှည်ကြီးနှစ်ချောင်းမှာ အကျယ်ကြီး ဖြဲကားခံလိုက်ရပြီး ဘေးသို့ ခေါက်ချခံလိုက်ရလေသည်။

 

ထို့နောက် ခါးကို တစ်ချက်ကော့လိုက်ရာ ဖတ် ဆိုသော အသံနှင့်အတူ အဆုံးထိ မြုပ်ဝင်သွားတော့၏။

 

အူလမ်းကြောင်းထဲရှိ ပူနွေးစိုစွတ်နေသော ခံစားချက်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တင်းကျပ်နေကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို စုပ်ယူတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

 

လန်ရှောင်တစ်ယောက် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အလွန် နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသဖြင့် အပေါက်ငယ်လေး၏ အရေးအကြောင်းများပင် အထဲသို့ ပါသွားတော့လေသည်။

 

“အား~”

 

“အရမ်းစိုနေတာပဲ… သခင်ကြီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော ဒီလောက်တောင် အာရုံခံစားလွယ်မှန်း သိရဲ့လား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဆွဲထုတ်လိုက်၊ ပြန်ထိုးသွင်းလိုက် ပြုလုပ်နေလေသည်။

 

အစပိုင်းတွင် လန်ရှောင် ခံနိုင်ရည် မရှိမည်စိုးသဖြင့် သူ သိပ်မမြန်ရဲသေးပေ။

 

လန်ရှောင်ကမူ ခေါင်းရမ်းကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရုံသာ ရှိ၏။

 

သူ အလွန် ကြိတ်မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းထဲတွင်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက လက်ပေါ်တွင် တင်ကာ ကျွေးမွေးပြုစုလာခဲ့သော ညီဖြစ်သူက သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေကြောင်း အမြဲတမ်း သတိပေးနေလေသည်။

 

ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် သူ အလွန် အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ခြေချောင်းများပင် ကွေးကောက်သွားရသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အလွန် ရိုးသားနေသဖြင့် သူ့ကို အရှက်ရစေပေသည်။

 

“မအောင့်ထားပါနဲ့… ငါ့ရဲ့သခင်ကြီး…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ချော့မော့ကာ ဆောင့်လိုးနေပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း အရှိန်မြှင့်လာလေသည်။

 

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကိုပင် နမ်းလိုက်ရာ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သိမ်မွေ့လွန်းသဖြင့် ဘေးနားရှိ လန်ကျီပင် အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်သွားတော့၏။

 

လန်ရှောင်မှာမူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သွားများကို ကြိတ်ပြီး ကြိတ်မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။

 

တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကာမသာယာမှုများက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း သူ ပါးစပ်ဟလိုက်ပါက ထွက်ပေါ်လာမည်မှာ သူ့ကို အရှက်ရစေမည့် ညည်းတွားသံများသာ ဖြစ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေပေသည်။

 

“အား အင်း~”

 

အသားနံရံများ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဖြဲကားခံရမှုနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုများက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။

 

လီးကြီးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထိုးဆောင့်နေပြီး အာရုံခံစားလွယ်သော နေရာများကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဖြတ်တိုက်သွားကာ သူ၏ဝိညာဉ်ကို ထိုးဆောင့်နေပြီး သူ့ကို အတူတူ နစ်မွန်းသွားစေရန် ညို့ငင်နေလေသည်။

 

လန်ရှောင် မသိမသာပင် အောက်ရှိ ကုတင်ခင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာလည်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကျိုးဝေ့ချီ၏ ခါးတွင် ရစ်ပတ်ထားမိမှန်း မသိဘဲ သူ၏ ဆောင့်သွင်းမှုများနှင့်အတူ ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားနေတော့၏။

 

ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုများကြောင့် သူ အလိုအလျောက် မျက်လုံးမှိတ်ထားမိသော်လည်း ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသော လက်တစ်ဖက်ကို သူ မကြာမီ သတိထားမိလိုက်လေသည်။

 

ထို့နောက် လန်ရှောင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ရင်သားထိပ်လေးများမှာ စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းသော အရာတစ်ခု၏ ငုံထားခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

 

ခပ်ဖွဖွ ကိုက်ခြင်း၊ စုပ်ယူခြင်း၊ လျက်ခြင်း၊ လှုံ့ဆော်ခြင်း…

 

အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ ရင်သားထိပ်လေးများကလည်း ဤမျှ အာရုံခံစားလွယ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနိုင်ကြောင်းကို သူ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဖူးပေ။

 

ထို့အပြင် ဤသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်၏ ရင်သားထိပ်လေးများ ဖြစ်လေသည်။

 

မကြာမီမှာပင် နှစ်ဖက်စလုံး ပါးစပ်ထဲသို့ ငုံခံလိုက်ရပြီး လန်ရှောင်မှာ မှုန်ဝါးဝါးအခြေအနေတွင် လှုံ့ဆော်ခံရလွန်းသဖြင့် စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

 

အပေါက်ငယ်လေးမှာ အပြင်းအထန် လိုးဆောင့်ခံနေရပြီး ရင်သားထိပ်လေး နှစ်ဖက်မှာလည်း စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းသော ပါးစပ်များ၏ ကစားခြင်းကို ခံနေရသည်..

 

ခဏနေဦး… လန်ရှောင် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးများကို အမြန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

 

“အင်း အား~ ရှောင် ရှောင်ကျီ… အား…”

 

လန်ရှောင်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် အပ်ထားသော ခေါင်းနှစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

 

တစ်ခုက ကျိုးဝေ့ချီဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုကမူ သူ၏ ဘေးတွင် မှောက်နေသော လန်ကျီ၊ သူ၏ ညီအရင်း ဖြစ်ပေသည်။

 

လန်ကျီက အနားသို့ ကပ်ကာ အစ်ကိုကြီး၏ ရင်သားထိပ်လေးများကို ကိုက်၍ စုပ်ယူကစားနေပြီး တစ်ဖက်က ဒူးထောက်ကာ မှောက်လျက် တင်ပါးကို ကော့ထားလေသည်။

 

လက်တစ်ဖက်က ပေါင်ကြားမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ လှည့်ကာ ယခုလေးတင် ယောကျ်ားဖြစ်သူ၏ အလိုးခံထားရသဖြင့် စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းနေသော အနောက်ဘက် အပေါက်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် အဆက်မပြတ် အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေရာ ပုံစံမှာ အလွန် ရမ္မက်ဆန်ပြီး ညို့ငင်နိုင်စွမ်း ရှိလှပေသည်။

 

“ရှောင်ကျီ… အင်း ဝူး… အား အား အား အား ကျိုးဝေ့ချီ! အား အား အား ကျိုးဝေ့ချီ… ကျိုးဝေ့ချီ!”

 

လန်ရှောင်၏အသံများ ပို၍ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်ကို ကျိုးဝေ့ချီ ကျေနပ်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

 

ထို့အပြင် အလိုးခံနေရချိန်တွင် သူ၏ နာမည်ကိုလည်း ခေါ်လာတတ်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပို၍ အားကုန် ဆောင့်လိုးတော့လေသည်။

 

“အား အား အား အား… အား မရတော့ဘူး အား အား အား မလုပ်နဲ့… အရမ်းမြန်တယ် အား အား အား… အား ပြီးတော့မယ်… မရဘူး အား အား အား အား!”

 

လှုံ့ဆော်မှုအမျိုးမျိုးအောက်တွင် လန်ရှောင်မှာ နောက်ဆုံး၌ ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘဲ အလိုးခံနေရင်း သုတ်လွှတ်လိုက်တော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက အားကုန် တစ်ချက်ကော့လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပန်းထုတ်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် လန်ရှောင်၏ အပေါက်ဝမှာ ရှုပ်ပွသွားတော့လေသည်။

 

ကုတင်ခင်းပေါ်တွင် သုတ်ရည်များ တစ်စက်စက်ကျနေပြီး သူ ကိုယ်တိုင် ပန်းထုတ်ထားသည်များ ရှိသလို အပေါက်ဝမှ စီးကျလာသည်များလည်း ရှိကာ မြင်ကွင်းမှာ အလွန် ရမ္မက်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

 

လန်ရှောင်မှာ အသိစိတ်မဲ့စွာ အသက်ရှူပြင်းပြင်း ရှူနေပြီး ကာမအထွတ်အထိပ်၏ အရှိန်အဝါထဲမှ ပြန်လည်မနိုးထလာသေးပေ။

 

ညီဖြစ်သူကလည်း အဝတ်မပါဘဲ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှောက်နေပြီး လန်ရှောင် မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်ရာ ညီဖြစ်သူက သူ့ကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

 

“အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး အတူတူ နေသွားကြရအောင်လေ… ဟုတ်ပြီလား…”

 

လန်ရှောင်က စကားမပြောဘဲ လန်ကျီက ဆက်ပြောလေသည်။

 

“ကျွန်တော် သူ့ကိုချစ်တယ်… အစ်ကိုကြီးလည်း သူ့ကို သဘောကျမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်… သူကလည်း ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ချစ်တယ်လို့ ပြောတယ်လေ… ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် အတူတူ နေကြမယ်… တခြားသူတွေ မပါဘူး… ဟုတ်ပြီလား…”

 

အမှန်တကယ်တော့ အစ်ကိုကြီးကို မခေါ်ခင်ကတည်းက လန်ကျီသည် သူ့ကို ပြောပြခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

 

မဟုတ်လျှင် လန်ရှောင်လည်း ဤအချိန်တွင် လာမည် မဟုတ်ပေ။

 

လန်ကျီက ထိုအချိန်ကတည်းက သူသည် အစ်ကိုကြီးမရှိဘဲ မနေနိုင်သလို ကျိုးဝေ့ချီ မရှိဘဲလည်း မနေနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီကလည်း အစ်ကိုကြီးကို သဘောကျပြီး အစ်ကိုကြီးကလည်း ကျိုးဝေ့ချီအပေါ် ခံစားချက်မရှိသည် မဟုတ်ရာ သူတို့ အတူတူနေ၍ ရကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

 

ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့ အမြဲတမ်း ခွဲခွာရန် မလိုတော့ဘဲ ပြင်ပလူများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန်လည်း မလိုတော့ရာ မည်မျှကောင်းသနည်း။

 

ထို့ကြောင့် လန်ရှောင် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို အထက်စီးမှ ကြည့်နေပြီး စကားမပြောပေ။

 

လန်ကျီက ဆက်မေးလေသည်။

 

“ဟုတ်ပြီလား အစ်ကိုကြီး…”

 

“အင်း… ကောင်းပြီလေ…”

 

လန်ရှောင်က ညီဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

 

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဆက်လုပ်ကြမယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ခါးကိုင်းကာ လန်ကျီကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး လန်ရှောင်၏ အပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး မှောက်လျက်အနေအထား ဖြစ်သွားစေလိုက်လေသည်။

 

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က အချင်းချင်း ဖက်ကာ ထပ်နေကြပြီး အောက်ပိုင်းများမှာလည်း ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ဘဲ ထိကပ်နေကြ၏။

 

ယခုလေးတင် သုတ်လွှတ်ပြီး ပျော့ခွေနေသော လီးများပင် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ဘဲ အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်မိနေကြရာ… နှစ်ယောက်စလုံး တင်းမာလာကြတော့လေသည်။

 

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ ဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အဝတ်မပါဘဲ လုံးဝ မထိတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

 

ထို့အပြင် ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်တော့ အစပိုင်းတွင် နှစ်ယောက်စလုံး အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့ကြ၏။

 

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူတို့ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက အရှေ့တွင် အပေါ်အောက်ထပ်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

 

အပေါက်ငယ်လေး နှစ်ပေါက်က သူ့ကို ကွက်တိ မျက်နှာမူနေပြီး နှစ်ပေါက်စလုံးမှာ ယခုလေးတင် အလိုးခံထားရသဖြင့် စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းနေသော အပေါက်ငယ်လေးများ ဖြစ်ကြ၏။

 

အပြင်သို့ အနည်းငယ် လန်ထွက်နေပြီး ပွင့်ဟနေကာ အတွင်းမှ နုနယ်သော အသားနုများကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သကဲ့သို့ရှိပြီး အရှက်ရဖွယ် သုတ်ရည်များပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထွက်ကျနေလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး ယခုလေးတင် သုတ်လွှတ်ထားသော လီးကြီးမှာ အလျင်အမြန်ပင် တင်းမာကြီးထွားလာတော့၏။

 

“ဗြတ်” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ လန်ရှောင်က အပေါ်ရှိ အပေါက်ငယ်လေးထဲသို့ လိုးဆောင့်လိုက်ရာ လန်ကျီမှာ ချက်ချင်းပင် ဇိမ်တွေ့သော ညည်းတွားသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက အားရပါးရ အကြိမ်အနည်းငယ် လိုးဆောင့်ပြီးနောက် ဆွဲထုတ်ကာ အောက်ရှိ အပေါက်ငယ်လေးထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်ရာ လန်ရှောင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အပေါ်ရှိ ညီဖြစ်သူကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တော့၏။

 

“ဖတ် ဖတ် ဖတ်” ဟူသော အသံများက အမျိုးသားသုံးယောက်၏ နားစည်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနေလေသည်။

 

တစ်ချက်ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အောက်သို့ အနည်းငယ် လျှောကျသွားပြီး သူတို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ဆက်နေသူများကဲ့သို့ အတူတူ အလိုးခံနေရပေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဖတ်ဖတ်ဖတ်မြည်အောင် ဆောင့်သွင်းနေပြီး ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

 

သူတို့၏ အာရုံခံစားလွယ်သော နေရာများကို ထိုးဆောင့်လိုက်တိုင်း တုန်ယင်ခြင်း၊ ကာမသာယာမှု၊ ကျုံ့ဝင်ခြင်း၊ နစ်မွန်းခြင်း…

 

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံး ကာမရမ္မက်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရတော့၏။

 

ခဏလောက်လိုးပြီးနောက် ကျိုးဝေ့ချီက လန်ရှောင်ကိုလည်း တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး လန်ကျီက သူ၏ကျောပေါ်တွင် မှောက်ကာ ကျိုးဝေ့ချီက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို အနောက်ဘက်မှ လိုးပြန်လေသည်။

 

မကြာမီမှာပင် အခန်းထဲ၌ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ ညည်းတွားသံများနှင့် ဖတ်ဖတ်ဖတ် ဟူသော အသားချင်းရိုက်ခတ်သံများသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

 

အမှောင်လောကနှင့် အလင်းလောကနှစ်ခုစလုံးတွင် လွှမ်းမိုးထားသော သွေးအေးသည့် မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ယောက်နှင့် မောက်မာဝင့်ကြွားသော မြေအောက်လောက သခင်လေးတစ်ယောက်တို့မှာ ယခုအခါ ပြည့်တန်ဆာမလေးနှစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပုံစံမျိုးစုံပြောင်းကာ အမျိုးသားတစ်ယောက်တည်း၏ အပြင်းအထန် ဆောင့်လိုးခြင်းအား ခံနေရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။

 

သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် လုံးဝ ထင်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီ မည်မျှကြာအောင် လိုးနေသနည်း မသိ၊ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဘယ်နှစ်ကြိမ် သုတ်လွှတ်လိုက်မှန်း မသိတော့သည့် အချိန်ရောက်မှသာ ကျိုးဝေ့ချီလည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သုတ်လွှတ်လိုက်တော့လေသည်။

 

ရှုပ်ပွနေသော ကုတင်နှင့် ထိုကဲ့သို့ပင် ရှုပ်ပွနေသော အပေါက်ငယ်လေးနှစ်ပေါက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အပေါက်ဝတွင် သုတ်ရည်များ ရှိနေသလို အပေါက်ငယ်လေးများကိုယ်တိုင် စစ်ထုတ်ထားသော ကာမရမ္မက် အရည်များလည်း ရှိနေသဖြင့် မြင်ကွင်းမှာ တကယ်ကို ရမ္မက်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

 

[Host ကျေးဇူးပြု၍ သတိထားပါ၊ Host ကျေးဇူးပြု၍ သတိထားပါ၊ ပင်မ ဇာတ်လမ်းတာဝန်နှင့် အပိုဆောင်းတာဝန်များ အားလုံး အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ၊ Host များပြားလှသော ဆုလာဘ်များနှင့် အမှတ်များကို ရရှိမည် ဖြစ်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြု၍ စစ်ဆေးပါ။]

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် ဦးနှောက်ထဲရှိ စနစ် ရှောင်ဒင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဂိမ်းကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ဆုလာဘ်များ အများအပြား ဝင်ရောက်လာသော အသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

 

ဘာတွေပါလဲဆိုတာကို သွားကြည့်ရန် သူ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိသော်လည်း အမှတ်များမှာ တကယ်ကို များပြားလှပေသည်။

 

စနစ် ရှောင်ဒင်၏ အသံမှာပင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

 

အကြောင်းကား ဤမျှပြီးပြည့်စုံအောင် ပြီးဆုံးနိုင်သော ဟို့စ်မှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး လျှို့ဝှက်တာဝန်ကိုပင် ဤမျှပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

 

အချို့သော Host များဆိုလျှင် လျှို့ဝှက်တာဝန်ကိုပင် အသက်မသွင်းနိုင်ကြပေ။

 

[Host အနေနဲ့ အခုပဲ ထွက်ခွာပြီး နောက်ထပ် မယ်ရီဆူးကမ္ဘာကို သွားမလား။]

 

ကျိုးဝေ့ချီ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး ရုတ်တရက် အနည်းငယ် နှမြောသွားလေသည်။

 

သူသည် ဂိမ်းကစားပြီး အဆင့်ဖြတ်ကျော်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အမြဲတမ်း နေလာခဲ့ပြီး ဤညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကိုလည်း အဆင့်မြင့် NPC များအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သခင်လေး၏ တောင်းပန်နေသော မျက်လုံးများနှင့် “မင်း ငါ့ကို ချစ်တယ်မလား…” ဟု အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုနေသည်ကို မြင်ရတိုင်း သူ အလွန် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရ၏။

 

“ဒီကလေးလေး… သူတို့နဲ့ အမြဲတမ်း အတူတူ နေပေးနိုင်ဖို့တောင် ငါ မျှော်လင့်နေမိတာပဲ…” ဟု သူ တွေးနေမိလေသည်။

 

[ရှောင်ဒင်… ငါ ပြန်လာဖို့ အခွင့်အရေးရှိသေးလား။ ငါ သူတို့ကို ပြန်တွေ့နိုင်သေးလား။]

 

ကျိုးဝေ့ချီက မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်၏။

 

[အယ်…]

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ စကားကြောင့် စနစ်မှာ ကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ [တခြား hostတွေဆိုရင်တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ host သာဆိုရင်တော့… ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။]

 

[တကယ်လား?]

 

ကျိုးဝေ့ချီလည်း ဝမ်းသာသွားပြီး လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပေ။

 

[ဘယ်လိုလဲ ဆိုတာ ပြောပြပါဦး။]

 

[ဒဏ္ဍာရီတွေအရ… သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဘော့စ်တွေကို လိုးရတဲ့ တာဝန် အရေအတွက်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးနိုင်ရင်၊ အရမ်းကို ထူးချွန်တဲ့ host တွေအတွက် အမြင့်ဆုံး စနစ်ကနေ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်အနေနဲ့ အမြင့်ဆုံး အကျိုးခံစားခွင့်တစ်ခု ပေးလိမ့်မယ်၊ host အနေနဲ့ ကြိုးစားကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။]

 

[အမြင့်ဆုံး အကျိုးခံစားခွင့်?]

 

[ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်အထိ host နှစ်ယောက်ပဲ ရဖူးသေးတယ်၊ ဒဏ္ဍာရီတွေအရ အဲဒီ Host  နှစ်ယောက်က အမြင့်ဆုံး အကျိုးခံစားခွင့်ကို ရပြီးတာနဲ့ ကမ္ဘာတွေအားလုံးကို စိတ်ကြိုက်သွားလာနိုင်ပြီး စနစ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့ဘူးတဲ့၊ ဆိုလိုတာက တာဝန်တွေ ဆက်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးတဲ့။]

 

[တောက်!]

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားလေသည်။ ဤသည်မှာ သူ လိုချင်နေသော အရာပင် မဟုတ်လား!

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် နောက်ဆုံးတွင် ကုတင်ပေါ်ရှိ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို နှမြောတသစွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

 

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အလွန် ပင်ပန်းနေသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားကြလေပြီ။

 

သူက သူတို့ကို ရေချိုးပေးပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် သေချာထားကာ စောင်ခြုံပေးလိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ချက်စီ နမ်းလိုက်လေသည်။

 

[Host အနေနဲ့ အခု ထွက်ခွာမှာလား။]

 

[အင်း…]

 

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အခန်းထဲ၌ လန်ရှောင်နှင့် လန်ကျီတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်သာ ကျန်ရစ်တော့၏။

 

လန်ကျီက ခေါင်းအုံးဘေးကို စိုးရိမ်တကြီး စမ်းသပ်လိုက်ပုံရပြီး ထိုအမျိုးသား ထွက်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရသော်လည်း မှုန်ဝါးဝါးအခြေအနေတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ

ဖြင့် ပြန်အိပ်ပျော်သွားတော့လေသည်။

 

သို့သော် ဘေးနားတွင် အိပ်နေသူမှာ ထိုအမျိုးသားမဟုတ်ဘဲ သူ၏အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေကြောင်းကိုတော့ သူ မသိခဲ့ပေ။

 

 

Chapter 12 ended

World 1 Chapter 12 ended

World 1 ပြီးပါပြီ။ extra တစ်ပိုင်းကျန်။