Chapter 2

World 1 – Chapter 2

နောက်လိုက် လေးယောက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မြေအောက်လောက သခင်လေးကို ပြားပြားဝပ်သွားသည်အထိ လိုးပစ်ခြင်း

 

—

 

အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲသို့ သူစိမ်းပြင်ပအရာတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခြင်းက လန်ကျီကို နာကျင်စေရုံသာမက တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားစေပြီး အသိစိတ်များ လုံးဝ လွတ်ထွက်သွားစေသည်။

 

ကုတင်ဘေးရှိ နောက်လိုက်လေးယောက်ပင်လျှင် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြောင်အမ်းသွားကြ၏။

 

ယောက်ျားကြီး လေးယောက်လုံးသည် သူတို့ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် မြင်ကွင်းအား လုံးဝကို စိတ်ကူးယဉ် အာရုံ ချောက်ချားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ရမည်ဟု ထင်မြင်နေကြသည်။

 

အာရုံချောက်ချားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ရမည်…

 

သို့သော်လည်း သူတို့မှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩမှင်တက်နေသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းပင် ထွက်မလာတော့ပေ။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ မင်းအမေကို ငါလိုးမယ်… အား… အား… အား… အား…”

 

ဦးနှောက် ဗလာကျင်းသွားပြီးနောက်တွင်တော့ ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

 

အာရုံခံစားမှု အားလုံးသည် အနောက်ဘက်ရှိ ထိုအရှက်ရဖွယ် နေရာသို့သာ အတင်းအဓမ္မ စုစည်းသွားသဖြင့် လန်ကျီမှာ ရူးသွပ်သွားသည့်အလား စတင် ရုန်းကန်တော့သည်။

 

ထိုအချိန်လေးတွင် အခန်းတွင်းရှိ လူအချို့ ကြောင်အမ်းသွားသည်သာမက Host ပေါင်းမြောက်မြားစွာကို မြင်တွေ့ဖူးသည့် စနစ် ရှောင်ဒင်ပင်လျှင် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလှသော လုပ်ရပ်များကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားတော့၏။

 

သူသည် Host အများအပြားကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှ တိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး အကြမ်းပတမ်းနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော Host မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

 

အလွန်တရာ ကြမ်းတမ်းလွန်းလှသည်။

 

ဇာတ်ကောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်မှာလည်း အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး အလွန်အမင်း သန်မာလွန်းလှ၏။

 

《အာဏာရှင်ဘော့စ်များကို အပြတ်လိုးပစ်》 ဟူသော စနစ်မှာ ဤလူအတွက် အထူး ဖန်တီးထားသလားပင် ထင်မှတ်ရတော့သည်။

 

“ဒီသခင်လေးက မင်းကို သတ်ပစ်မယ်…”

 

လန်ကျီ၏ စွမ်းရည်က အလွန် ပြောင်မြောက်လှ၏။

 

ရွယ်တူများထဲတွင်သာမက မြေအောက်လောက တစ်ခုလုံးတွင်ပင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည့် ပြိုင်ဘက်မှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရသည်။

 

သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်တော့ သူ၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို သေချာပေါက် ကြုံတွေ့နေရလေပြီ။

 

လန်ကျီတစ်ယောက် စုတ်ချာလှသော ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်လျက် မှောက်ခုံ လဲကျနေ၏။

 

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ နောက်ကျောတွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရသဖြင့် လုံးဝ အားသုံး၍ မရတော့ပေ။

 

သူသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အားပြုကာ ထရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက မျက်စိလျင်လျင်ဖြင့် သူ့ကို အတင်း ဖိချလိုက်၏။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက ဒူးကို ကွေးကာ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖြဲချလိုက်ပြီး လန်ကျီ၏ ဒူးကွေးသည့် နေရာကို ဒူးခေါင်းများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖိချထားလိုက်သည်။

 

ထို့ကြောင့် သွယ်လျဖြောင့်တန်းလှသော ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ ကင်းမဲ့သွား၏။

 

“မင်းကို ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့ အကြံပေးချင်တယ်… ဘာလို့လဲဆိုတော့ အကုန်လုံးက အလကားပဲ ဖြစ်နေမှာမို့လို့ပဲ…”

 

သံလိုက်ဓာတ် ပါသော အသံလေးက ဤအချိန်တွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် မောက်မာလှသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ခြေအောက်တွင် နင်းချေကာ ယဉ်ကျေးသွားရန် ယဉ်ပါးအောင် သင်ကြားပေးရသည့် ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို သေချာပေါက် နှစ်သက်နေမှန်း ရုတ်တရက် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွား၏။

 

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လန်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်က လန်ကျီ၏ နောက်ကျောတွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရသော လက်နှစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ကတော့ လန်ကျီ၏ ခြောက်သွေ့နေသော အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းထားသည်။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ… မင်း သေချင်နေတာလား… မင်းရဲ့ ဝက်ဦးနှောက်ထဲမှာ အသိဉာဏ် ရှိသေးတယ်ဆိုရင် မင်းကို အကြံပေးချင်တယ်… အား… အား… အား… ခွေးကောင်… မင်းကို အကျိုးဆက်တွေကို စဉ်းစားဖို့ အကြံပေးတယ်… မင်းအမေကို ငါလိုးမယ် ကျိုးဝေ့ချီ…”

 

လန်ကျီမှာ ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ဟိန်းဟောက်နေလေ၏။

 

သို့သော်လည်း ဤအနေအထားက သူ့ကို လုံးဝ ရုန်းကန်ခွင့် မပေးပေ။

 

ထို့အပြင် သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် သတိပေးချက်များ အားလုံးကို ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

 

သူ့ကို အဆိုးရွားဆုံး ရူးသွပ်သွားစေသည်မှာ အနောက်ဘက် အပေါက်မှ နာကျင်မှုက တစ်ကိုယ်လုံးကို အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ့ကို ပို၍ပင် မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ထိုးသွင်းထားသည့် ထိုနေရာမှာ ခြောက်သွေ့ပြီး တင်းကျပ်နေ၏။

 

သူ၏ ဧရာမ ပစ္စည်းကြီးကို ထိုးသွင်းရန်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲမည်ဟု ထင်ရသည်။

 

သို့သော် အခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဤစုတ်ချာလှသော အခန်းထဲတွင် အသုံးဝင်မည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိပေ။

 

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခေါင်းထဲ၌ ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

 

[Host အနေဖြင့် ကြိုတင် အမှတ်များ သုံးပြီး ချောဆီ လဲလှယ်နိုင်ပါတယ်နော်…]

 

စနစ် ရှောင်ဒင်က အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံလေးဖြင့် အချိန်ကိုက် သတိပေးလာ၏။

 

ထို့နောက် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားကာ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ဝမ်းသာအားရ အသံလေးဖြင့် စေတနာထား၍ သတိပေးလာပြန်သည်။

 

[ရှောင်ဒင် တံဆိပ် ချောဆီက စိတ်ဆန္ဒကို နှိုးဆွပေးနိုင်တဲ့ အထူး အာနိသင်လေးတွေ ပါပါတယ်နော်…]

 

ကျိုးဝေ့ချီ ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြုံးလိုက်မိ၏။

 

အရာအားလုံးမှာ သူ၏ အလိုကျပင် ဖြစ်သည်။

 

ထို့ကြောင့် အသေအလဲ ရုန်းကန်နေသော လန်ကျီမှာ အနောက်ဘက် အပေါက်မှ ရုတ်တရက် အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် တစ်ပေါက်လုံး အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

 

လန်ကျီ အံ့ဩသွားစဉ်မှာပင် ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ… အား… အား… အား… အား… မင်းအမေကို ငါလိုးမယ်… မင်းက ဒီသခင်လေးကို တကယ် ထိရဲတယ်ပေါ့… မင်းကို သေအောင် လုပ်ပစ်မယ်… အား… အား… အား… အား… ခွေးကောင်…”

 

အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် ကျိုးဝေ့ချီသည် သူ့ကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန် လုံးဝ မရည်ရွယ်ထားပေ။

 

ထို့ကြောင့် ချောဆီ ရပြီးသည်နှင့် ဘောင်းဘီဇစ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲဖွင့်ကာ သူ၏ ပစ္စည်းကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ထိုးသွင်းပစ်လိုက်၏။

 

ထိုတစ်ခဏတွင် လန်ကျီ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကုတင်ဘေးမှ ယောက်ျားကြီး လေးယောက်သည်လည်း ကြောင်အမ်းသွားကာ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

 

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် လန်ကျီမှာ အလွန်အမင်း တင်းကျပ်နေပြီး တစ်ခါမှ ချဲ့ထွင်ထားခြင်း မရှိပေ။

 

သူ၏ ပစ္စည်းကလည်း အလွန် တုတ်ခိုင်ပြီး ရှည်လျားလှသဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ထိုးသွင်းရသည်မှာ သိပ်တော့ သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှပေ။

 

သို့သော်လည်း ဤအရာများမှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လန်ကျီ၏ ကြိုးတုပ်ခံထားရသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲထားကာ ထိုးသွင်းထားသည့် အနေအထားအတိုင်း အနောက်ဘက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ကုတင်အောက်သို့ ဆင်းလိုက်၏။

 

 

ထို့နောက် လန်ကျီကို ကုတင်စွန်းသို့ ဆွဲခေါ်လာကာ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို ကုတင်စွန်းတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှောက်ခိုင်းထားလိုက်ပြီး တင်ပါးကိုတော့ သူ့ဘက်သို့ ကော့ထောင်ထားစေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ ခြေလက်များသည် ရှည်လျားလှသဖြင့် ယခင်က ဒူးထောက်ထားရသော အနေအထားမှာ သူ့အတွက် အဆင်မပြေလှပေ။

 

သို့သော်လည်း သူ၏ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် လန်ကျီမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး လိမ်ကောက်သွားပြီး ကျိန်ဆဲသံများပင် တုန်ယင်နေတော့သည်။

 

သို့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

 

ယနေ့ သူ ရင်ဆိုင်နေရသော သူမှာ သူ၏ ဘဝတွင် သူ့ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စွမ်းရည်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သော ပထမဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲထားကာ ချောဆီကို အသုံးပြု၍ ကြီးမားလှသော ပစ္စည်းကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်သည်။

 

“အား… အား… အား… မင်းအမေကို ငါလိုးမယ်… အား… အား… အား…”

 

လန်ကျီမှာ အသေအလဲ ရုန်းကန်နေသော်လည်း အနောက်ဘက် အပေါက်မှ နာကျင်မှုနှင့် လှုံ့ဆော်မှုများကြောင့် အားအင်များ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း နာကျင်လွန်းသဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေတော့၏။

 

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးဝေ့ချီ ဆိုသော ခွေးကောင်က တစ်ချက်တည်းနှင့် အဆုံးထိ ထိုးသွင်းပစ်လိုက်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

 

ပစ္စည်းမှာ ထိုမျှ ရှည်လျားပြီး တုတ်ခိုင်လှသည့်အတွက် လန်ကျီမှာ ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသည့်အခိုက် သူ၏ အစာအိမ်ပင် ပေါက်ထွက်သွားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျဉ်သွား၏။

 

စအိုကြွက်သားများက အလိုအလျောက် ကျုံ့ဝင်သွားသည့်အခါ ကျိုးဝေ့ချီသည် သူ၏ အဖိုးတန်လေးကို ညှစ်ထားခံရသဖြင့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

 

ထို့ကြောင့် လုံးဝ အားနာခြင်း မရှိဘဲ လန်ကျီ၏ မို့မောက်တင်းရင်းနေသော တင်ပါးပေါ်သို့

“ဖြန်း” ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဖြတ်ရိုက်ချလိုက်သည်။

 

ကြည်လင်ပြတ်သားသော ရိုက်သံက လန်ကျီကို ပြိုလဲသွားစေရန် လှုံ့ဆော်ပေးရုံသာမက အတင်းအဓမ္မ ကြည့်ရှုနေရသော ယောက်ျားကြီး လေးယောက်ကိုလည်း ပြိုလဲသွားစေ၏။

 

သို့သော် သူတို့ ရုန်းကန်၍ ပြေးဝင်လာသောအခါ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ခြေထောက်ကိုပင် မထိရသေးခင် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ခြေကန်ချက်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြပြန်သည်။

 

လက်နှင့် ခြေများ ကြိုးတုပ်ခံထားရသော သူတို့မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အချိန်အကြာကြီး ထမလာနိုင်တော့ပေ။

 

“မင်း ခပ်လျော့လျော့ နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ… မဟုတ်ရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အေးစက်စက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

 

စကားပြောပြီးသည်နှင့် လန်ကျီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။

 

အစပိုင်းတွင် အလွန် တင်းကျပ်နေသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီသည် အကြိမ်တိုင်းတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်ကာ အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလေ့ရှိပြီး အလွန် စိတ်ရှည်ပုံရ၏။

 

၎င်းမှာ သူက လန်ကျီကို အလွန် ဂရုစိုက်နေ၍ မဟုတ်ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် သူ့ကိုယ်သူ ဒုက္ခမပေးသင့်ဟုသာ ထင်မြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

 

ထို့ကြောင့် ချောဆီ၏ အာနိသင်ကြောင့် ကြီးမားလှသော ပစ္စည်းကြီးက အပေါက်ငယ်လေးထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ထွက်နိုင်သည့် အချိန်ရောက်မှသာ အရှိန်မြှင့်၍ ဆောင့်သွင်းတော့၏။

 

“အား… အား… အား… ငါ… ငါ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်… အား… အား… အား… အင်း… ကျိုးဝေ့ချီ မင်း… အား…”

 

“ငါ့ကို သတ်ချင်ရင်တောင် ငါ မင်းကို လိုးပြီးတဲ့အချိန်ထိ စောင့်ဦး…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ အားနာခြင်း မရှိဘဲ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“မင်းအမေကို ငါလိုးမယ် ကျိုးဝေ့ချီ…”

 

“ပါးစပ်က တကယ်ကို ညစ်ပတ်ပြီး နံစော်နေတာပဲ…”

 

“ဒီသခင်လေးက… အား… အား… အား… ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်… အား… အား… အား… အင်း… ဝူး… ဝူး… ခွေးကောင်… စောင့်နေလိုက်… အား… အား… အား… ဒီသခင်လေးကို စောင့်နေလိုက်… အား…”

 

“ကျစ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ အရှိန်ကိုသာ ပိုတင်လိုက်၏။

 

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် စုတ်ချာလှသော အခန်းငယ်လေးထဲတွင် မျက်နှာပူစရာ ကောင်းလှသော “ဖတ် ဖတ် ဖတ်” အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

 

အကြိမ်တိုင်း၊ဆောင့်သွင်းမှုတိုင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်၏ စုတ်ချာလှသော ကုတင်ငယ်လေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော တကျွိကျွိမြည်သံများလည်း ပါဝင်နေ၏။

 

ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြယ်များခြံရံထားသကဲ့သို့ ဂရုစိုက်ခံခဲ့ရသော၊ အရိုးထဲထိအောင် မောက်မာဝင့်ကြွားမှုများ စိမ့်ဝင်နေသော မြေအောက်လောက သခင်လေးမှာ ယခုအခါတွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ခြင်းကို ခံနေရသည်။

 

ထို့အပြင် သူ၏ နောက်လိုက် လေးယောက်၏ မျက်မှောက်‌‌ရှေ့တွင် ဖြစ်၏။

 

ဤမြင်ကွင်းကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လန်ကျီ၏ ဒေါသများက ကောင်းကင်ယံအထိ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလောက်ပေသည်။

 

သို့သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် ဆောင့်သွင်းမှုများ၊ အဝင်အထွက်များ၊ လှုပ်ရှားမှုများ၊ ထိုးသွင်းခြင်းနှင့် ဆွဲထုတ်ခြင်းများ၊ မွှေနှောက်ခြင်းများ၊ အာရုံခံစားလွယ်သော နေရာများကို ထိခိုက်မှုများနှင့် ချောဆီ၏ အထူး အာနိသင်တို့ကြောင့် လန်ကျီ၏ အနောက်ဘက် အပေါက်မှ တဖြည်းဖြည်းချင်း ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

 

အစပိုင်းတွင် ဆုတ်ဖြဲခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် ဖြည့်သွင်းခံရ၍ ဖောင်းကားသောနာကျင်မှုများမှ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ညောင်းညာထုံကျဉ်သည့် နာကျင်မှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

 

ထို့နောက် ကျဉ်စိမ့်စိမ့်နှင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုက လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုအလား အနောက်ဘက် အပေါက်မှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ တိုက်ရိုက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဝိညာဉ်ထဲအထိပင် ရောက်ရှိသွားလေ၏။

 

လန်ကျီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်းချင်း အချိန်နှင့် နေရာကို ကျော်လွန်သွားသည်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

 

“အား… အား… အား… အင်း… ခွေးကောင်… အား… အား… အား… အင်း… အင်း… အား… အား… အား… အား… အရမ်း နက်တယ်… အား… အား… အား… မင်း ငါ့ကို သေအောင် လိုးနေတာလား… အား… အား… အား…”

 

“အား… ဟား… သေတော့မယ်… အား… အား… အား… ကျိုးဝေ့ချီ ခွေးကောင်… မင်း ဘိုးဘေးတွေကို ငါလိုးမယ်… အား… အား… အား… ပေါက်ထွက်တော့မယ်… အား… အား… အား… အဆုံးထိ ရောက်နေပြီ… အား… အား… အား…”

 

“ဝူး… ဝူး… မရတော့ဘူး… ကျိုးဝေ့ချီ… အား… အား… အား… အင်း… မင်းကို သတ်ပစ်မယ်… အား… အား… အား… ဝူး… ဝူး…”

 

လန်ကျီ တစ်ယောက်လုံး ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဆောင့်သွင်းမှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ယိမ်းထိုးနေတော့၏။

 

ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထားပြီး ဖြူဖွေးနေသော ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းနှင့်အတူ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဆောင့်သွင်းမှုကြောင့် နီရဲနေသော မို့မောက်သည့် တင်ပါးက ယောက်ျားကြီး လေးယောက်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

 

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းကိုတော့ ကျိုးဝေ့ချီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ဖိထားပြီး ရှပ်အင်္ကျီအဖြူလေးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အလှတရားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

 

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ယောက်ျားကြီး လေးယောက်မှာ သူ၏ အနားတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နွားတစ်ကောင်လို၊ ခွေးတစ်ကောင်လို အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံများကို နားထောင်ရင်း တကယ်ကို တင်းမာလာကြတော့သည်။

 

တကယ့်ကို တင်းမာလာခြင်းပင်။

 

သူတို့ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်လာကြ၏။

 

မအေလိုး… ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လိုးရတာက ဒီလောက်တောင် ရမ္မက်ဆန်ပြီး သာယာစရာ ကောင်းတာလား…

 

ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ နောက်တစ်ကြိမ် ရူးသွပ်စွာ ဆက်လိုးနေပြန်သည်။

 

လန်ကျီ၏ ပြောင်းလဲသွားသော အသံများထဲတွင် ကျိန်ဆဲသံများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်သော ညည်းတွားသံများ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာသည့် အချိန်အထိပင်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက လန်ကျီကို ပွေ့ချီကာ တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး ပက်လက်လှန်စေလိုက်၏။

 

ထို့နောက် လန်ကျီ သတိပြန်မဝင်လာခင်မှာပင် ရှေ့သို့ တိုးကာ အပေါ်မှ ဖိချလိုက်ပြီး လန်ကျီ၏ သွယ်လျသော ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းကို M ပုံစံ အကြီးကြီး ဖြစ်သွားအောင် တိုက်ရိုက် ဖိချလိုက်သည်။

 

ထို့နောက် “ဖွတ်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော ပစ္စည်းကြီးက သူလိုးထားသဖြင့် ပျော့ပျောင်းပြီး ချောမွေ့နေပြီ ဖြစ်သော အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်၏။

 

“အား… အား… အား… အား… မရတော့ဘူး… ဝူး… ငါ မင်းကို သေစေချင်တယ်… အား… အား… အား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် ခါးကို အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ လန်ကျီ၏ အက်ကွဲနေသော အသံများမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားပြီး အသိစိတ်မဲ့သော ညည်းတွားသံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

 

 

“ဖတ် ဖတ် ဖတ်” အသံများက လူကို မျက်နှာပူ ရင်ခုန်စေပြီး ကျွိကျွိမြည်နေသော ကုတင်သံကလည်း လူကို အရှက်ရစေ၏။

 

သို့သော် လန်ကျီကို ပို၍ ပြိုလဲစေသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သဘာဝ တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်သည်။

 

ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားရုံသာမက ဝိညာဉ်ပါ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားလေပြီ။

 

သူ၏ မောက်မာမှုကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ခြေမှုန်းထားသော ဤလိင်ဆက်ဆံမှုမှ ပေးစွမ်းသည့် သာယာမှုထဲသို့ သူ လုံးဝ နစ်မွန်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

 

တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာသော သာယာမှုလှိုင်းတံပိုးများက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အသိစိတ်များက တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကပင် ရိုးသားစွာ တုံ့ပြန်လာ၏။

 

သူသည် ကျိုးဝေ့ချီ၏လိုးပေးမှုကြောင့် တင်းမာလာခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် လိုးပေးမှုကြောင့် သုက်လွှတ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

 

“အား… အား… အား… အင်း… ဝူး… ဝူး…”

 

အသိစိတ် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသော လန်ကျီမှာ အသေအလဲ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားလိုက်၏။

 

သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီး ဤအရှက်ရဖွယ် အသံများ မထွက်ပေါ်လာစေရန်သာ ဆန္ဒရှိတော့သည်။

 

ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးတိုင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီအပေါ် အဆိုးရွားဆုံး ကျိန်စာများသာ ဖြစ်သင့်၏။

 

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် နှစ်ဖက်လုံးအား ပေါက်ပြဲအောင် ကိုက်ခဲထားသော်လည်း သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

 

သူ့ကို ပြိုလဲသွားစေသည်မှာ သူ တကယ်ကို အလိုးခံရင်း သုက်လွှတ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို လှုပ်ရှားလျက် သူ့ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်၏။

 

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

 

ထိုအသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် မသေချာမှုများ ရောယှက်နေ၏။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ… ကျိုးဝေ့ချီ နင် ရှိနေလား…”

 

အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော လန်ကျီမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီကလည်း အလိုက်တသိဖြင့် အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်ကာ အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်ရင်း မလှုပ်ရှားတော့ပေ။

 

တုံ့ပြန်မှု မရရှိသဖြင့် အပြင်မှ အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ… လန်ကျီ နင့်ဆီ လာသွားသေးလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး မျက်လုံးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသော လန်ကျီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

 

သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နွေဦးပေါက်ရာသီကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး အပေါက်ငယ်လေးထဲတွင်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ ကြီးမားလှသော ပစ္စည်းကြီးကို ငုံထားဆဲ ဖြစ်သည်။

 

သူသည် ကျိုးဝေ့ချီကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေ၏။

 

အပြင်ဘက်ရှိ လူမှာ ဤမယ်ရီဆူး ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လိုက်မ ယင်ရွှမ်းရွှမ်း ပင် ဖြစ်သည်။

 

မြေအောက်လောက သခင်လေး လန်ကျီမှာ သူမကို သဘောကျနေသဖြင့် သူမအတွက် သူမ၏ ရည်းစားဟောင်း ကျိုးဝေ့ချီကို လာရောက် ရှင်းလင်းခြင်းပင်။

 

သို့သော် ဝတ္ထုအစပိုင်းသာ ရှိသေးသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ချစ်သူများ မဖြစ်သေးဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိတ်တိတ်လေး သဘောကျနေသော်လည်း ကိုယ်တိုင် မသိကြသည့် အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေး၏။

 

ဆိုလိုသည်မှာ လက်ရှိ လန်ကျီသည် ဇာတ်လိုက်မကို အလိုအလျောက် ဂရုစိုက်နေသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

 

ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်နှင့် ကျိုးဝေ့ချီတစ်ယောက် မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ လန်ကျီအနားသို့ ကပ်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“မင်းကို ငါ လိုးနေလို့ အသံပေါင်းစုံထွက်နေတဲ့ မြင်ကွင်းကို သူမကို ဝင်ကြည့်ခိုင်းရင် ဘယ်လိုနေမလဲ…”

 

“ဟင့်အင်း…”

 

လန်ကျီသည် နောက်ဆုံးတွင် ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းရမ်းလိုက်၏။

 

လူငယ်လေး၏ ယခုမှ စတင် အညှောက်ထွက်လာသော၊ သူ့ကိုယ်သူပင် သေ

ချာ နားမလည်သေးသော လှပသည့် အချစ်ရေးလေးမှာ ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် မည်သို့ ဖျက်ဆီးခံနိုင်မည်နည်း။

 

သူမကို ဤကဲ့သို့သော သူ့ပုံစံအား လုံးဝ ပေးမကြည့်နိုင်ပေ။

 

“အဲဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အခက်တွေ့ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

 

 

Chapter 2 ended

World 1 Chapter 2 ended