Chapter 3
World 1 Chapter 3
မြေအောက်လောက သခင်လေးကို အတွင်းထဲတွင် သုတ်လွှတ်ပြီး နောက်လိုက် လေးယောက်နဲ့ အချင်းချင်း ပြန်လိုးခိုင်းခြင်း
—–
မီးတောင်ထိပ်မှ ရေခဲပင်လယ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ပင်။
အလွန်အမင်း မောက်မာဝင့်ကြွားလှသော လူတစ်ယောက်မှာ ဤကဲ့သို့ လူပုံအလယ်တွင် စော်ကားခံရခြင်းက လန်ကျီကို ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အညှောက်ထွက်နေသော မိန်းကလေးက ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။
ဤအရာက သူ၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှနေ၍ သူ့ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေ၏။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို အနည်းငယ် စနောက်ချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သည့် ရည်ရွယ်ချက်တော့ မရှိပေ။
သို့သော် လန်ကျီကတော့ မသိပေ။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ယင်လာပြီး ကျိုးဝေ့ချီကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများမှာ ဒေါသထွက်နေသည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် တောင်းပန်မှု တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေ၏။
“သူမကို ဝင်လာခွင့်ပေးလို့ မရဘူး…”
လန်ကျီသည် ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်ထားလိုက်၏။
“လုံးဝ မရဘူး…”
သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး မျက်လုံးများကလည်း လူသတ်ချင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
သို့သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီကတော့ လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ သူ့အပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။
မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြံပိုင်စွာဖြင့် ခါးကို တစ်ချက် ကော့လိုက်သည့်အခါ လန်ကျီ၏ အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် မြုပ်နှံနေသော ကြီးမားလှသည့် ပစ္စည်းကြီးက အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ပိုမိုဝင်ရောက်သွားတော့၏။
ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ကျဉ်စိမ့်စိမ့် ခံစားချက်တစ်ခုကြောင့် လန်ကျီ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတော့သည်။
အကယ်၍ သူသာ သွားများကို တင်းကျပ်စွာ မကိုက်ထားပါက သေချာပေါက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာမည်ပင်။
“ဒါပေမဲ့ သူမကိုကြည့်ခိုင်းတာက ပိုပြီး ခံစားလို့ ကောင်းမယ်ထင်တယ်…”
ကျိုးဝေ့ချီက တမင်တကာ အခက်တွေ့ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“မင်းက ပေးမဝင်ဘူးဆိုတော့ နှမြောစရာပဲ…”
လန်ကျီသည် သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားရင်း ကျိုးဝေ့ချီကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
တစ်ခဏအတွင်း ဤသူမှာ တကယ့်ကို မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်လိုက်မိသည်။
မြေအောက်လောက သခင်လေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤသူနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သူသည် ကလေးပေါက်စလေးသာ ဖြစ်သွား၏။
A မြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဩဇာလွှမ်းမိုးခဲ့သော မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ အစ်ကိုကြီးပင်လျှင် ဤသူလောက် မဆိုးရွားပေ။
လန်ကျီသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းရမ်းလိုက်သည့်အခါ ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို ကိုင်းကာ သူ၏ အနားသို့ တိုးလာပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် သိမ်မွေ့စွာဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သူမကို ပေးမဝင်ရင်လည်း ရတယ်လေ… ဒါမဲ့ လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေးလို ပူးပေါင်းပေးရမယ်… ထပ်မဆဲနဲ့တော့… ငါ့နားတွေတောင် နာလာပြီ သိရဲ့လား…”
သူ့ရှေ့ရှိ ကျိုးဝေ့ချီမှာ အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး နားလည်မှု ရှိပုံရကာ အသံကလည်း နူးညံ့နေ၏။
လန်ကျီမှာ ယခုလေးတင် သူ၏ အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့သည်အထိ အလိုးခံခဲ့ရသည်ကို လုံးဝ စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်ပေ။
လန်ကျီသည် သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှသာ သွားကြားထဲမှ စကားတစ်ခွန်း ညှစ်ထုတ်လိုက်၏။
“ကောင်းပြီ…”
ထိုအချိန်တွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အသေအလဲ ထိုင်နေသော နောက်လိုက် လေးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်က အသံကို နှိမ့်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေးလန်… မိန်းကလေးယင်ကို ရဲတိုင်ခိုင်းလိုက်ရမလား…”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! ”
လန်ကျီ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ကျန်သုံးယောက်က ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ငတုံးတွေလား…
လန်ကျီဆိုတာ ဘယ်သူလဲ…
A မြို့တော် မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင် လန်ရှောင်ရဲ့ ညီအရင်း၊ တစ်ဦးတည်းသော ညီငယ်၊ မြေအောက်လောက သခင်လေး…
သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ခြင်းကို ခံရပါတယ်ဆိုပြီး ရဲတိုင်ရမှာလား…
ဒါက A မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို အသုဘ လိုက်ပို့ခိုင်းတာနဲ့ မတူဘူးလား…
အရေးအကြီးဆုံးက အဲဒီမတိုင်ခင် သူတို့ လန်မိသားစုရဲ့ မျက်နှာကို ဘယ်မှာ သွားထားရမလဲ…
သခင်လေးလန်ရဲ့ မျက်နှာကို ဘယ်မှာ သွားထားရမလဲ…
ကျိုးဝေ့ချီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး လန်ကျီကတော့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆွဲထားသဖြင့် လက်သည်းများပင် အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။
ရဲတိုင်ရမယ် ဟုတ်လား…
ဒီငတုံးက သူ့ကို ပိုပြီး နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ပြီးမှ သတ်ချင်နေတာလား…
“ကျိုးဝေ့ချီ…”
ယင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။
“လန်ကျီ နင့်ဆီမှာ တကယ်ပဲ မရှိဘူးလား…”
ကျိုးဝေ့ချီသည် လန်ကျီကို စိုက်ကြည့်နေရင်း အပြင်ဘက်သို့ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ငါ ဘယ်ကလန်ကျီကိုမှ မသိဘူး… လမ်းခွဲပြီးပြီပဲ… လာပြီး မနှောင့်ယှက်နဲ့တော့… နင့်ကို ထပ်မမြင်ချင်တော့ဘူး…”
ကျိုးဝေ့ချီ၏ စကားများမှာ အလွန် စိတ်မရှည်သည့်ပုံ ပေါက်နေပြီး စောက်ကျင့်ယုတ်သော ရည်းစားဟောင်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ စရိုက်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေ၏။
လန်ကျီသည် မသိမသာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ယင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာလည်း ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။
“ငါက နင့်ဆီ လာချင်တယ်များ … နင့်ကို တွေ့ချင်တယ်များ ထင်နေလား… တောက်စ်… ကျိုးဝေ့ချီ နင်က တကယ့် လူ့အမှိုက်ကောင်ပဲ…”
အပြင်ဘက်မှ ဆဲဆို ပြေးထွက်သွားသည့် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ကျိုးဝေ့ချီသည် ခြေသံများ လုံးဝ မပျောက်ကွယ်သေးခင်မှာပင် လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လန်ကျီကို ဖိကာအဆုံးထိ တစ်ချက်တည်း ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။
“အ့… ခွေး ကောင်…”
လန်ကျီ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ေပါက်ပြဲထားပြီးသား ဖြစ်သော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ ထပ်ကိုက်ထားလိုက်ပြန်၏။
ယခုလေးတင် ပေးထားသော ကတိကို တည်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် အရှက်ရဖွယ် အသံများ မထွက်ပေါ်စေရန်လား ဆိုတာကိုတော့ မသိပေ။
ကျိုးဝေ့ချီသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက် တွန့်လိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ဆောင့်သွင်းတော့၏။
“ဖတ် ဖတ် ဖတ်” အသံများက အခန်းတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်ေနကာ လန်ကျီ၏ ပါးစပ်မှ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသော အက်ကွဲနေသည့် ညည်းတွားသံများနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။
“အာ့… အား… အားး… အားးး…”
လန်ကျီ၏ မထိန်းချုပ်နိုင်သော စူးစူးဝါးဝါး ညည်းတွားသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်အထိပင်။
ကျိုးဝေ့ချီသည် အဆုံးထိ အားကုန် ဆောင့်သွင်းလိုက်သည့်အခါ M ပုံစံ ဖိချခံထားရသော လန်ကျီ၏ ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပူးကပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။
သူ၏ သွယ်လျသော ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေပြီး ခြေချောင်းများပင် ကွေးကောက်နေ၏။
ကျိုးဝေ့ချီသည်လည်း လန်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ လုံးဝ မှောက်ချလိုက်ပြီး အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် မြုပ်နှံထားသော ကြီးမားသည့် ပစ္စည်းကြီးက ခလုတ်ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ အတွင်းထဲရှိ အပေါက်ငယ်လေး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့၏။
လန်ကျီ ကို အသိစိတ် လွတ်သွားစေသည်မှာ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း သုတ်လွှတ်မိလိုက်ခြင်းပင်။
ကြီးမားလှသော သာယာမှုမှာ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးလောက်အောင်ပင်။
ထို့အပြင် ရှေ့ဘက်မှ ကြီးမားလှသော သာယာမှုကို ရရှိရုံသာမက အနောက်ဘက်မှလည်း ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အတွေ့အကြုံကို ရရှိလိုက်ခြင်းပင်။
ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသော သာယာမှုက တကယ်ကို အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်လောက်တယ်။
အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ အလိုအလျောက်ပင် တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ကျုံ့ဝင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သာယာမှုများကြောင့် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေတော့၏။
“အဲဒီလောက်တောင် ကောင်းနေတာလား…”
ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။
လန်ကျီ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အသိစိတ် အနည်းငယ် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ပင် လူသတ်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာသည်မှာ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ချင်သည့် အထိပင်။
“ဘယ်သူက ကောင်းနေလို့လဲ…”
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ အားကုန်သုံးကာ ကန်လိုက်သော ခြေထောက်မှာ ကျိုးဝေ့ချီကို မထိရသေးခင် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဖမ်းဆွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။
အစကတည်းက သူ မယှဉ်နိုင်ခဲ့သလို ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုသူ၏ ဆံပင်တစ်ချောင်းကိုပင် မထိနိုင်တော့ပေ။
ကျိုးဝေ့ချီသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် လန်ကျီ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။
ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွယ်လျပြီး အသားအရေက ဖြူဖွေးလှသည် ခြေကျင်းဝတ်လေးကပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေ၏။
မတုတ်လွန်း၊ မသေးလွန်းဘဲ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ရုံမျှသာ ရှိပြီး လက်ထဲတွင်လည်း နူးညံ့ချောမွေ့နေသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီမှာ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ကြည့်လိုက်မိသည်။
“လွှတ်ပေး!…”
လန်ကျီမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ အကြည့်များကြောင့် ချက်ချင်းပင် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားတော့၏။
သူသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ သာမန် လိင်စိတ်တိမ်းညွတ်မှုရှိသော ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် အခြား ယောက်ျားတစ်ယောက်က ကိလေသာ ရမ္မက်များ ပြည့်နှက်နေသော ဤအကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ့၏ ခွန်အားလေးနှင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ထဲ့မှ မရုန်းထွက်နိုင်ပေ။
ကျိုးဝေ့ချီ၏ အကြည့်များကလည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။
“လိုးတောင် လိုးပြီးသွားပြီပဲ… ကိုင်တာတောင် ပေးမကိုင်တော့ဘူးလား…”
“မင်းး!!!…”
လန်ကျီမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ဘတ်များ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်လာပြီး မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်လာလုနီးပါး ဖြစ်နေတော့၏။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်မှာပင် ကုတင်ဘေးမှ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတစ်ခုက လူနှစ်ယောက်၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။
လန်ကျီမှာ ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတော့၏။
ကျိုးဝေ့ချီသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့ သခင်လေး အလိုးခံရသည်ကို အစအဆုံး ကြည့်ရှုခဲ့ရသော ယောက်ျားကြီး လေးယောက်မှာ ကုတင်ဘေးတွင် ကျောချင်းကပ်ကာ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေကြ၏။
အစောပိုင်းက သူတို့မှာ ရုန်းကန်ရန်နှင့် သူတို့၏ သခင်လေးကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်နှာများ နီရဲနေပြီး တစ်ခုခုကို အသေအလဲ ထိန်းချုပ်နေရပုံ ပေါက်နေကာ ကုတင်ပေါ်သို့ပင် လုံးဝ မကြည့်ရဲတော့ပေ။
ကျိုးဝေ့ချီ၏ အကြည့်များက အောက်ဘက်သို့ တစ်လျှောက်လုံး ဆင်းသွားသည့်အခါ သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ယောက်ျားကြီး လေးယောက်မှာ တင်းမာဖုေဖာင်းနေကြသည်ပင်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုအတွက် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ခေါင်းမဖော်ရဲ ဖြစ်နေပုံရ၏။
“ကျစ်… ကျစ်… ကျစ်… အကုန်လုံးက ယောက်ျားတွေချည်းပဲကို… ဘာလို့ ရှက်နေတာလဲ…”
ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ အားနာခြင်း မရှိဘဲ ထိုယောက်ျား လေးယောက်၏ တင်းမာနေသော နေရာများကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။
“ဘာလဲ… မင်းတို့ သခင်လေးက ဒီလောက်တောင် စားချင်စရာ ကောင်းနေမယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား…”
“မ… မဟုတ်ဘူး…”
သူ၏ ကြည့်ရှုမှုကြောင့် အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ခေါင်းမဖော်ရဲ ဖြစ်နေသော ယောက်ျားကြီး လေးယောက်မှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖြန့်သွားပြီး စကားများပင် ထစ်ငေါ့ကုန်တော့သည်။
“မဟုတ်ဘူး… ငါတို့ မဟုတ်ဘူး…”
သူတို့က လန်ကျီကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်ရဲမှာလဲ…
အသက်မရှင်ချင်တော့လို့လား…
သူတို့ လန့်ဖြန့်သွားသည်သာမက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော လန်ကျီပင်လျှင် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင်လည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
ကျိုးဝေ့ချီကများ…
“ကျိုးဝေ့ချီ… မင်းသာ တကယ် လုပ်ရဲရင် ငါ သရဲဖြစ်ရင်တောင် မင်းကို လွှတ်မပေးဘူး…”
လန်ကျီ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး တကယ်ကို ရူးသွပ်တော့မည့်ပုံပင်။
ဘယ်ကနေ ခွန်အားတွေ ရလာမှန်း မသိဘဲ အသေအလဲ ရုန်းကန်ထလာကာ အနောက်ဘက်မှ နာကျင်မှုကိုပင် လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောတွင် ကြိုးတုပ်ထားသဖြင့် ခွန်အားအားလုံးကို ပခုံးပေါ်သို့ စုစည်းကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျိုးဝေ့ချီဆီသို့ အပြင်းအထန် ဝင်တိုက်လိုက်တော့၏။
ကျိုးဝေ့ချီသည် မျက်စိလျင်လျင်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဝင်တိုက်လာသော လန်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
ရင်ဘတ်မှာ နာကျင်သွားပြီး သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ကုတင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော်လည်း လန်ကျီမှာမူ ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။
“ဟစ်~ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ကွာ…”
ကျိုးဝေ့ချီက လန်ကျီကို ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါက တခြားသူတွေနဲ့ မျှဝေသုံးစွဲလေ့ မရှိပါဘူးနော်…”
ကျိုးဝေ့ချီ၏ စကားများက လန်ကျီကို ဒေါသထွက်စေသော်လည်း ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသောအခါ လန်ကျီသည် အလိုအလျောက် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ တကယ်ကို သက်ပြင်းချလိုက်မိခြင်းပင်။
အကယ်၍ ဤခွေးကောင်ကသာ သူ၏ နောက်လိုက် လေးယောက်အား သူ့ကို တစ်ခုခု လုပ်ခိုင်းပါက ထိုနေရာမှာတင် သေလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမည်ဟု ထင်မိသည်။
လန်ကျီသည် ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်နှစ်ဖက်က တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသဖြင့် လုံးဝ ထ၍ မရနိုင်တော့ပေ။
ထပ်မံ၍ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖက်ထားရင်း မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။
ထို့အပြင် ကျိုးဝေ့ချီက အလွယ်တကူပင် သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲချလိုက်ပြီး ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်သော သူ့ကို ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
သူက ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခြေကားယား ထိုင်နေပြီး အောက်ပိုင်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ ဗလာကျင်းနေသော နောက်ကျောက အနောက်ဘက်ရှိ လူအချို့ကို မျက်နှာမူထား၏။
အပေါ်ပိုင်း ရှပ်အင်္ကျီလေးမှာလည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ရှိတော့သည်။
သို့သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီမှာမူ အောက်ပိုင်းနေရာလေး ဟထားပြီး ကြီးမားလှသော ပစ္စည်းကြီး ထွက်နေသည်မှလွဲ၍ ကျန်သည့် အဝတ်အစားများ အားလုံး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေသေး၏။
“ငြိမ်ငြိမ်နေနော်…”
ကျိုးဝေ့ချီက ရင်ခွင်ထဲရှိ လူကို ဖက်ထားကာ သူ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ထပ်လှုပ်နေရင် သူတို့ကို မင်းကို ဝိုင်းလိုးခိုင်းလိုက်မှာ…”
သို့သော် မျက်လုံးများကတော့ လန်ကျီ၏ လှပသော ပခုံးလေးများကို ကျော်လွန်ကာ အနောက်ဘက်တွင် ခွေခွေလေး ထိုင်နေကြသော လူအချို့ကို ကြည့်နေ၏။
လန်ကျီမှာ တကယ်ကို တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး မလှုပ်ရဲတော့ပေ။
ကျိုးဝေ့ချီက ကျေနပ်စွာဖြင့် သူ၏ ပခုံးနှင့် ညှပ်ရိုးကြားရှိ နေရာလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး ကိလေသာ ရမ္မက်များ ပြည့်နှက်နေသော လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည့်အခါ လန်ကျီမှာ ချက်ချင်းပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားတော့၏။
ဤလူယုတ်မာကို ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်ပြီး သတ်ပစ်ချင်စိတ်များလည်း ပေါက်လာသည်။
သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယခုအခါတွင် သူ၏ အနေအထားမှာ အရှက်ရဖွယ် ကောင်းနေပြီး တင်ပါးများမှာလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။
ထို့အပြင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်မှာပင် စောစောက ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပန်းထုတ်ထားသော သုတ်ရည်များမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အပြင်သို့ စီးကျလာတော့သည်။
လန်ကျီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရဲတော့ပေ။
အထဲမှ အရာများ အပြင်သို့ စီးကျလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စအိုကြွက်သားများကိုပင် အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားလိုက်မိ၏။
ထိုမြင်ကွင်းက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်…… အနောက်ဘက်မှာ သူ့ရဲ့ နောက်လိုက် လေးယောက်ကလည်း ကြည့်နေသေးတယ်…
သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီကတော့ မျက်လုံးပါနေသကဲ့သို့ သူ ဘာကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံနေသည်ကို သိနေပုံရ၏။
သူ၏ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးကို လန်ကျီ၏ မို့မောက်တင်းရင်းသော တင်ပါးပေါ်သို့ တမင်တကာ တင်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။
ဤသို့ မပွတ်သပ်လျှင် အကြောင်းမဟုတ်သော်လည်း ပွတ်သပ်လိုက်သည့် အခါတွင်တော့ အပေါက်ငယ်လေးထဲရှိ အရာများမှာ သူ၏ပေါင်ခြံတစ်လျှောက်မှ အပြင်သို့ စီးကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်စက် ကျဆင်းသွားတော့၏။
“ခွေးကောင်… ခွေးကောင်…”
လန်ကျီက သွားများကို ကြိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုနေတော့၏။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် လုံးဝ အရှက်ရနေပြီ ဖြစ်သည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြယ်များခြံရံထားသကဲ့သို့ ဂရုစိုက်ခံခဲ့ရသောသူသည် ယခုအခါ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော နာကြည်းမှုများလည်း ရှိနေ၏။
အရှက်ရလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ထွက်ကျလာတော့မည်ကို ဒေါသတကြီး တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
လန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးက ဘယ်တုန်းက ဒီလိုစော်ကားမှုကို ခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ…
သို့သော်လည်း သူ့ကို ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်မှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်သော ရယ်မောသံများနှင့် လက်ပေါ်မှ ပိုမို ပြင်းထန်လာသော ဖိအားပင် ဖြစ်၏။
ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောကာ လန်ကျီကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖိထားပြီး မျက်လုံးများကတော့ သူ၏ နောက်လိုက် လေးယောက်ကို ကြည့်နေသည်။
သို့သော် လန်ကျီက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ဟကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပခုံးကို ကိုက်ပစ်လိုက်၏။
ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပခုံးပေါ်မှ အသားတစ်တုံးကို အရှင်လတ်လတ် ကိုက်ဖြတ်ပစ်ချင်သည့် အလားပင်။
ကျိုးဝေ့ချီမှာ ချက်ချင်းပင် နာကျင်လွန်းသဖြင့် လေကို တရှူးရှူး စုပ်သွင်းလိုက်မိသည်။
သို့သော် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ လန်ကျီ၏ ကလေးဆန်ဆန် ချောမောလှသော မျက်နှာလေးတွင် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေပြီး ငိုနေပုံရသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ကျိုးဝေ့ချီ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
ဒီဇာတ်လိုက်က ဝတ္ထုထဲမှာ အသက် ၁၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်မှာ ဇာတ်လိုက်မနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား…
ဆိုလိုတာက သူ့ရှေ့က ဒီကောင်လေးက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်…
ထိုသို့ တွေးမိသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ပေါ်မှ လှုပ်ရှားမှုများကိုတော့ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
လန်ကျီကိုလည်း တွန်းမဖယ်ပစ်ခဲ့ဘဲ ထိုအတိုင်း ကိုက်ထားခိုင်းလိုက်၏။
ဤနာကျင်မှုလောက်ကို သူ သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။
ထို့နောက် ထိုလေးယောက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ကြိတ်မှိတ်ထားရတာ နေရခက်နေလား…”
ထိုလေးယောက်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြ၏။
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့က ကွက်တိ လေးယောက် ဖြစ်နေတာပဲ… အချင်းချင်းအတူတူ လုပ်ကြမလား…”
“ဘာ… ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ…”
တစ်ယောက်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။
“မင်းတို့ အချင်းချင်း ပြန်လိုးကြလေ…”
ကျိုးဝေ့ချီက သဘာဝကျကျပင် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ လုပ်နေတာကို မင်းတို့ကို ကြည့်ဘဲကြည့်ခိုင်းရတာ သိပ်မကောင်းဘူး…”
“ကျိုးဝေ့ချီ… မင်းက အရူးပဲ… လူတိုင်းက မင်းလို သောက်ရူးေကာင်တွေလို့ ထင်နေလား…”
လန်ကျီက ခေါင်းမော့ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။
နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင်လည်း သွေးများ ပေကျံနေပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် သူ ကိုက်ထားသဖြင့် ဒဏ်ရာတစ်ခု ရသွားကာ သွေးများပင် ထွက်နေသည်။
သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို ပွေ့ချီကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်မှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားသကဲ့သို့ပင်။
ကျိုးဝေ့ချီကိုယ်တိုင်က အရပ်ရှည်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသဖြင့် သူ့ကို ချီကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်မှာလည်း သဘာဝကျနေသည်။
လူနှစ်ယောက်ကို ခြေဖြင့် ကန်လှဲလိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ချိတ်လိုက်သည့်အခါ ထိုနှစ်ယောက်မှာ ခွေးတစ်ကောင်လို တွားသွားသည့် အနေအထား ဖြစ်သွားပြီး တင်ပါးများ မြင့်တက်နေတော့၏။
လက်များကို ကြိုးတုပ်ထားသဖြင့် သူတို့လည်း ထ၍ မရနိုင်ပေ။
ကျိုးဝေ့ချီက နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက်၏ လက်များကို ကြိုးဖြည်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျန်တာ ငါ ကူညီပေးဖို့ လိုသေးလား…”
လူလေးယောက်လုံး ကြောင်အမ်းသွားကြ၏။
ထိုနှစ်ယောက်၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ထွက်ပြေးရန် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ တုံ့ပြန်မှုကသာ လန်ကျီကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့က လန်ကျီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျိုးဝေ့ချီ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် သူတို့ ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့၏။
လန်ကျီက သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် သူတို့တွင် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
“မြန်မြန်လုပ်…”
ကျိုးဝေ့ချီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ သခင်လေးကို ဝိုင်းလိုးချင်နေကြတာလား…”
“ကျိုးဝေ့ချီ… မင်း လုပ်ရဲရင် လုပ်ကြည့်လေ…”
လန်ကျီ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများပင် ယိုထွက်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
“မ… မဟုတ်ဘူး… မလုပ်ရဲပါဘူး…”
ထိုနှစ်ယောက်မှာလည်း ထိတ်လန့်သွားကြ၏။
ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော ယောက်ျားကြီး နှစ်ယောက်မှာ သူတို့၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့၏ အဖိုးတန် ပစ္စည်းများကို ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ကြတော့သည်။
ထို့အပြင် ထိုသူများမှာ သူတို့နှင့် နေ့စဉ် ရက်ဆက် အတူတူ နေထိုင်ခဲ့ကြသော ညီအစ်ကိုများ၏ အနောက်ဘက် အပေါက်များ ဖြစ်နေ၏။
မအေလိုး… ဒါတွေက ဘာကိစ္စတွေလဲ… တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလွန်းတယ်…
“အာ့… အားးး…”
“တောက်စ်…”
စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံ နှစ်သံနှင့် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်း နှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
တောင့်တင်းခိုင်မာသော ယောက်ျားကြီး နှစ်ယောက်မှာ အခြား ယောက်ျားကြီး နှစ်ယောက်၏ လိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ကြယ်များပင် မြင်သွားလုနီးပါး နာကျင်သွားကြသည်။
သို့သော်လည်း မှော်ဆန်သည့် စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် သူတို့ ကိုယ်တိုင်က ကိလေသာ ရမ္မက်များ ထကြွနေသောကြောင့်လားတော့ မသိ၊ နာကျင်မှုနှင့်အတူ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ရရှိလာကြ၏။
ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် လှုပ်ရှားလာတော့သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်အမင်း ရမ္မက်ဆန်လာပြီး ညစ်ညမ်းသွားတော့၏။
လန်ကျီမှာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်များပင် ထွေပြားလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ကူးယဉ် ဖြစ်နေသလိုပင်။
သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီကတော့ ထိုအချိန်မှာပင် ခါးကို ကော့ကာ “ဖွတ်” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်၏။
ထို့အပြင် အတွင်းထဲ၌ သုတ်ရည်များ အကုန် မထွက်သွားသေးသဖြင့် ဤတစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်မှုမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အလွန် ချောမွေ့နေ၏။
လန်ကျီ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပခုံးကြားတွင် အလိုအလျောက် အပ်ထားလိုက်မိသည်။
ဤခွေးကောင်ကို ကိုက်သတ်ရန် ပါးစပ်ဟဖို့ အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက အပြင်းအထန် ဆောင့်သွင်းလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ဆောင့်သွင်းခံလိုက်ရပြီး လုံးဝ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားတော့၏။
Chapter 3 ended
World 1 Chapter 3 ended
