[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter ( 2 )

[ ဇာတ်လိုက်gongအား blowjobလုပ်ပေးနေခြင်းအား ပက်ပင်းတိုးမိခြင်း ]

ယနေ့မနက်တွင် လုကျစ်ရွှမ်နှင့် ကျန်းချဲ့တို့ ကျောင်းမတက်ကြပေ။ သူတို့တက်ရောက်နေသော အခန်း ( ၁ ) တွင် ကာယအချိန် ရှိနေခဲ့ရာ အားကစားပစ္စည်းများကို သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ထည့်သိမ်းရန် ထန်ထန်နှင့် ချူလဲ့အန်တို့ တာ၀န်ပေးခံခဲ့ရ၏။

ထန်ထန်သည် ချူလဲ့အန်နှင့်အတူ ဘတ်တံများကို ကိုင်ထာရင်း သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ၀တ္ထု၏ ပထမဇာတ်ကွက်နေရာမှန်းလည်း သူသိနေခဲ့၏။

မူလဇာတ်ကြောင်းတွင် သိုလှောင်ခန်းမှ ထွက်လာသည့် ယောကျာ်းသံများကို ကြားနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည့် ချူလဲ့အန်သည် ထန်ထန်အား ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က blowjobလုပ်ပေးနေပါသည့် နီရှန်းယန်ကို နှောင့်ယှက်ရန် ကိုယ်တိုင်၀င်သွားခဲ့သည်။

သူသည် နီရှန်းယန်အား အရှက်မရှိသည့်အတွက် ပေါက်ကွဲ၊ ရွံ့ရှာစွာ ရှုံ့ချခဲ့ပြီး နီရှန်းချန်ကမူ ထိုသည်အတွက် အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် သူ့အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိုးခဲ့လေသည်။

Smutနိုဗယ်အတွင်း ဇာတ်လိုက်shouဖြစ်နေခြင်း၏ ဝိသေယျအနေဖြင့်မူ တစ်ခါလိုးပြီးသည်နှင့် မမေ့ပျောက်နိုင်သည့် စအိုလေးရှိနေခြင်းပင်။

ချူလဲ့အန်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးအား အရသာခံပြီးနောက် နီရှန်းယန်သည် သူ့သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်နှင့်အတူ foursomeခဲ့သဖြင့် ရိုးအီသော နိုဗယ်များအတိုင်း ချူလဲ့အန်က ထွက်ပြေး၊ သူတို့သုံးယောက်က လိုက်ဖမ်းခြင်းအား စတင်လေတော့သည်။

ဤကမ္ဘာသို့ မကူးပြောင်းခင်တွင် ထန်ထန်သည် လူကြိုက်များလှသော playboyလေး ဖြစ်သည့်အပြင် အနုပညာ အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူတိုင်း လိုးချင်နေကြသော ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်သုဒ္ဓါလေး သဖွယ်ပင်။

ထန်ထန်သည် သူတို့၏ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုများကို နှိုင်းယှဉ်သော် အဓိက ဇာတ်လိုက်shouအား မရှုံးနိုင်ဟု ယုံကြည်နေခဲ့ပါ၏။ သို့သော်ငြား သူ ချစ်ကျွမ်း၀င်နေချိန်တွင် အခြားတစ်ယောက်မှ ထိုင်ကြည့်နေခြင်းကို သာယာတတ်သူတော့ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ချူလဲ့အန်းအား ဗိုက်အောင့်စေရန် လုပ်ဖို့ systemအား ခိုင်းစေလိုက်ပြီး သူ့အား နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထန်ထန်သည် သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ၀င်သွားခဲ့သည်။

ထန်ထန်တစ်ယောက် သီချင်းလေး ညီးရင်း သော့ဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ ၀င်သွားချိန်တွင် အထဲ၌ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အတွင်းပိုင်းသည် မှောင်မည်းနေသည့်အပြင် ညှီစို့စို့ အနံ့တစ်မျိုးလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ပစ္စည်းမျိုးစုံဖြင့် ရှုပ်ပွနေသော စင်တန်းကြီးနှစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ရှိလို့နေပြီး ညာဘက်တွင်မူ ဖြစ်သလို စုပုံထားသော ကတ်ထူပုံးကြီးများက မှောင်ရိပ်ကွယ်ကာ ရှိလို့နေသည်။

ဘတ်တံများအား ထားပြီးနောက်တွင် မရှင်းမလင်းနှင့် သံသယ ဖြစ်ဖွယ် အသံတစ်ချို့အား ထန်ထန် ကြားလိုက်မိသည်။

” အမ်း….ဟ…”

ထိုချိုမြိန်လှသော ညည်းညူသံလေးက သူ့အား ထိတ်လန့်သွားစေသဖြင့် ဘတ်တံတစ်ချောင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ” ဒေါက် “ခနဲ ပြုတ်ကျသွားရာ ဆူညံသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ညည်းညူသံသည် ရပ်တန့်လို့သွားပြီး ယန်ယန်ကလည်း တုန်လှုပ်စွာ အမေးပြုလိုက်သည်။

” ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေလား? ”

ကတ်ထူပုံး၏ အနောက်သည် တိတ်ဆိတ်လို့နေပြီး စက်ပစ္စည်းတစ်ခုခု တုန်ခါနေသံသာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ထန်ထန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှုလိုက်ရင်း ကတ်ထူပုံးအား ကျော်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှုပ်ပွနေသော ပုံးများနောက်ရှိ အနက်ရောက်ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုသူထံမှ တိုကပ်ကပ် ဆံပင်၊ ရှည်လျားသော အရပ်အမောင်း၊ ကောင်းစွာတည်ဆောက်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထက်ရှလှသော သွင်ပြင်တို့ ရှိရာ အိပ်ပျော်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်အလား။

ထိုလူငယ်၏ ခြေထောက်ကြားတွင် ပြေပြစ်နူးညံ့သော ကောင်လေးတစ်‌ယောက်သည် ဒူးထောက်လျက်ရှိပြီး ထိုကောင်လေး၏ ဖောင်းနေသော ပါးမို့တို့မှာမူ လိင်တံကြီးနှင့်အတူ အပေါ်၊ အောက် ရွေ့လျားလျက်ရှိ၏။

ထန်ထန်၏ အကြည့်များက အောက်သို့ ရွေ့သွားချိန် သူအစက ကြားခဲ့ရသော စက်သံမှာ တုန်ခါစက်မှ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်ငယ်လေး အပေါက်လေးမှာ ကြီးမားလှသော လိင်တံတုကြောင့် နီရဲရောင်ကိုင်းနေပြီဖြစ်၏။

ထန်ထန်သည် အပူလောင်သွားသလို သူ့အကြည့်အား ရွေ့လိုက်သည်။ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ပြီး မျက်နှာအား မကာလိုက်ခင် ထန်ထန်သည် ” အာ “ဟု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးတော့ နီရှန်းယန်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချေပြီ။ သူသည် နားများက ပုစွန်ထုပ်သဖွယ် နီရဲနှင့်နေသော ထန်ထန်အား မြင်လိုက်သော် သူ့မျက်လုံးများအား အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းလိုက်မိသည်။

သူသည် ခြေထောက်ကြားရှိ ခေါင်းအား ပုတ်လိုက်ရင်း မတ်တပ်ထရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကောင်ငယ်လေးသည် စိတ်အလိုမကျစွာ အသက်ပြင်းပြင်းရှု လိုက်ရင်း လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့ပါ၏။

နီရှန်းယန်၏ လည်ပင်းသည် လှုပ်ရှားသွားရပြီး ကောင်ငယ်လေး၏ ဆံပင်အား ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ လည်မြိုထိရောက်အောင် ခပ်နက်နက် ဆက်တိုက်ထိုးသွင်းလိုက်၏။ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးသွင်းပြီးမှသာ ထိုကောင်လေး၏ လည်ချောင်းထဲ၌ ပြီးမြောက်လိုက်သည်။

” အဟမ်း…..အမ်း ”

ကောင်လေးသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်မိသော်ငြား သုတ်ရည်တို့ကိုမူ နာခံစွာဖြင့် မြိုချလိုက်ဆဲပင်။ ထို့နောက် လိင်တံကြီးအား လျက်ပေးကာ နီရှန်းယန်၏ ဘောင်းဘီတွင်းသို့ ပြန်ထည့်ပေးပြီးနောက် ဇစ်ပါဆွဲပေးလိုက်သည်။

သူတို့ အာရုံအစိုက်မိချိန်တွင် ထန်ထန်သည် တံခါး၀သို့ပင် ရောက်ရှိနေခဲ့လေပြီ။ သူ့လက်သည် တံခါးလက်ကိုင်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ဤအခန်းထဲမှ လွတ်မြောက်တော့မည်ပင်။

တံခါးပင် မဖွင့်ရသေးခင် ထန်ထန်အား တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အနောက်မှနေ၍ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ဆွဲပြီး နံရံပေါ်၌ ဖိကပ်ပစ်လိုက်သည်။

” မင်းက ဘယ်ကို ထွက်ပြေးမလို့လဲ? ”

နီရှန်းယန်သည် ထိုကောင်လေး၏ ခြေထောက်တို့အား ဖိထားရင်း သူ့ရှေ့မှ အရှက်သည်းလွန်းလှသော ယုန်ငယ်လေးကို စိတ်၀င်တစား ကြည့်နေမိသည်။

ထန်ထန်၏ နားရွတ်လေးများမှာ နီရဲလို့သွားပြီး အရည်ရွှမ်းသော မျက်၀န်းများမှာမူ နီရွှမ်းယန်အား ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အပူလောင်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲလိုက်လေသည်။

သူသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် တီးတိုးဆိုလိုက်သည်။

” ငါ….ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ”

နီရှန်းယန် အခုလေးတင် ငြိမ်းသက်ခဲ့သော မီးတောက်သည် ချက်ချင်းပင် ပြန်တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထန်ထန်၏ မေးလေးအား ပင့်မလိုက်ရင်း နှံ့စပ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပန်းနုရောင် နားသံသီးလေးအား မပြတ်မသား နမ်းရှိုက်လိုက်ရင်း ကြမ်းရှအက်ကွဲသော အသံဖြင့်

” ဘေဘီ၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တောင်းပန်လိုက်ရုံနဲ့ ကိုယ်က မကျေနပ်ပေးနိုင်ဘူးနော် ”

ပူပြင်းသော အသက်ရှုသံများက ထန်ထန်၏ နား‌စည်လေးအား ရိုက်ခတ်လာသဖြင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အား ရွေ့လျားမိသည်။ နီရှန်းယန်၏ ပစ္စည်းကြီးက သူ့၀မ်းဗိုက်ကို လာထိတွေ့နေသည့်အပြင် ထိုသူ၏ လက်ကြီးများကလည်း ဘောင်းဘီထဲသို့ ၀င်ရောက်လာကာသူ့တင်ပါးလေးများကို အတွင်းခံပေါ်မှ ပွတ်သပ်နေ၏။

” မလုပ်….မလုပ်ပါနဲ့….”

ထန်ထန်သည် ငို‌သံလေးဖြင့် တစ်ဖက်သူအား တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်ငြား သူသည် အားနည်းလွန်းနေခဲ့သည်။ မင်းသားငယ်လေးသည် ဘက်စ်ကတ်ဘော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အား မည်သို့များ အနိုင်ယူနိုင်မည်နည်း။

နီရှန်းယန်သည် လက်ထဲရှိ နူးညံ့မှုလေးကြောင့် သာယာနေပြီး ထန်ထန်၏ နှုတ်ခမ်းလေးအား လှမ်းကာ နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

သူ့လျှာသည် ထန်ထန့်နှုတ်ခမ်းလေးအား လျက်ပြီး သွားလေးများကို ထိုးဖွင့်ကာ နူးညံ့လှပါသော လျှာလေးအား လိမ်ပက်လိုက်သည်။ သူ၏ လျှာကြမ်းကြီးက ထန်ထန်၏ ထိလွယ်ရှလွယ်သော ခံတွင်းလေးအား ထပ်ခါထပ်ခါ လျက်ခံနေရသဖြင့် အတွေ့အကြုံမရှိသော မင်းသားလေးမှာ အကြာကြီး မရုန်းကန်နိုင်တော့ပေ။ မကြာမီမှာပင် ကြယ်ကဲ့သို့ ကြည်လဲ့နေသော မျက်၀န်းတို့ဖြင့် တအင့်အင့် ရှိုက်ညည်းလာတော့သည်။

နီရှန်းယန်သည် ထန်ထန့်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရကာ အသက်ကို ပြင်းစွာ ရှုနေရ၏။ သူ ထန်ထန်၏ ဘောင်းဘီအား ဆွဲချတော့မည်အချိန် တံခါးခေါက်သံကြောင့် နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသည်။

တံခါးရှေ့တွင် စိတ်မရှည်စွာ ရပ်လို့နေသည့် ချူလဲ့အန်သည် အော်ခေါ်တော့၏။

” ထန်ထန်ရေ၊ မင်း အထဲထဲမှာလား? ”

အခန်းတွင်းရှိ ထန်ထန်မှာ ပြန်သတိ၀င်လာရပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နီရှန်းယန်သည် အမူအရာ ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အနှောင့်အယှက်အား မူ့ပင်မမှုချေ။ စိုးရိမ်ပူပန်လာသော ထန်ထန်ကသာ ဒူး‌အားကွေးလိုက်ရင်း အရှေ့ဘက်သို့ တိုက်ချလိုက်သည်။

” အာ့……..”

နီရှန်းယန်သည် ကိုယ်အား ကွေးလိုက်မိသည့်အပြင် နဖူးမှလည်း ချွေးစေးများ ထွက်လာခဲ့၏။

သူ့မျက်လုံးအား ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ယုန်ပေါက်လေးသည် ဝံပုလွေထံမှ လိုက်ဖမ်းခံနေရသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားချေပြီ။

” ဖာ့ခ်၊ ကောင်းလိုက်တဲ့ အကွက် ”

သူသည် အံ့ကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။ သူ့၏ အေးစက်နေသော မျက်၀န်းများမှာမူ တံခါးအား ပိတ်ထားသော ချူလဲ့အန်ပေါ်၌ ရှိနေခဲ့သည်။

ချူလဲ့အန်သည် ထန်ထန်တစ်ယောက် သေရေးရှင်းရေးသဖွယ် ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်သော်ငြား နီရှန်းယန်၏ လက်ကောက်၀တ်မှ ဈေးကြီးသော နာရီအား မမြင်ခင်အထိ ဘာတွေ ဖြစ်သွားမှန်း မသိခဲ့ချေ။ သူ့မျက်လုံးများက ဖျက်ခနဲ လက်သွားရင်း နီရှန်းယန်အား စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ

” မင်း ထန်ထန့်ကို အနိုင်ကျင့်လိုက်တာလား? ”

နီရှန်းယန်သည် တံခါးအား မှီကာ ဆေးလိပ်ကို မီးညှိလိုက်ရင်း

” ထွက်သွား ”

” မင်း! ”

ချူလဲ့အန်သည် သူ့အား အမှိုက်ပုံးသဖွယ် အကြည့်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားကာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် လုပ်လိုက်ပေမယ့် ထိုသူကမူ ရယ်မောကာဖြင့် သူ့အားလှည့်မကြည့်စတမ်း ထွက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ချူလဲ့အန်သည် ထိုနေရာတွင် ခဏရပ်နေရင်း မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အမျိုးမျိုး ပြောင်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် စိတ်ဆိုးစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ထန်ထန်သည် စိတ်ပူတကြီး ပြေးလွှားနေဟန် သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အ၀တ်များအား သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ရင်း ထွက်ခွာခွင့်ယူကာ နေ့လည်ရှိ ဇာတ်ကွက်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အိမ်သို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်သွားတော့သည်။

…………………

နေ၀င်ဆည်းဆာသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျောင်းသားများလည်း ကျောင်းဆင်းကြလေသည်။ နေ့လည်ခွင့် ယူထားသော ထန်ထန်က ကော်ရစ်ဒါတွင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့၏။ မင်းသားလေးသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ကျန်ခဲ့သဖြင့် ပြန်ကာ လာယူရခြင်းပေ။

စာသင်ခန်းတံခါးသည် ပွင့်လို့နေပြီး အတွင်းရှိ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များမှာ စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသော်ငြား လူတစ်ယောက်မှတော့ ရှိမနေ‌တော့ပေ။

ထန်ထန်သည် သူ့ထိုင်ခုံရှိရာသို့ သွားလိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ယူလိုက်ကာ တီးတိုးဆို၏။

” အာ့၊ ကံကောင်းလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာ ”

ထန်ထန်သည် လွယ်အိတ်အား လွယ်လိုက်ရင်း တိုလီမုတ်စပစ္စည်းများ ထားရှိရာ သိုလှောင်ခန်းတစ်ခုအား ကြည့်နေမိသည်။ သူ့၏ ခြေလှမ်းများက နှေးကွေးကာ ပေါ့ပါးသော်ငြား စားပွဲစောင်းအား မတော်တဆ ၀င်တိုက်လိုက်မိသည်။

စားပွဲခုံသည် ကြမ်းပြင်အား တိုက်ခြစ်မိသွားခဲ့၏။ ထန်ထန်သည် ခုံအား အမြန် ပြန်တည့်လိုက်ချိန် ဘေးရှိ သိုလှောင်ခန်းထံမှ သော့ဖွင့်လိုက်သံအား ကြားလိုက်ရသည်။

ထန်ထန်သည် တုန်ယင်သွားသော်ငြား အထဲသို့ စပ်စုစွာ ကြည့်လိုက်မိသေး၏။

စာသင်ခန်းတစ်ခုတွင် သိုလှောင်ခန်းနှစ်ခုစီ ရှိသော်ငြား ဘေးခန်းမှာမူ အမြဲသော့ပိတ်ထားသဖြင့် အထဲရှိ အရာများအား မသိနိုင်ချေ။

သို့သော်ငြား အခုတော့ ထန်ထန် သိသွားခဲ့လေပြီ။

သူ့မျက်၀န်းများက ပြူးကျယ်လျက် အခန်းထဲရှိ ရှုပ်ပွနေသော ခုံများ၊ လိင်အရုပ်များနှင့် အရိုင်းဆန်သော လိင်ဆက်ဆံနေမှုတို့ကို မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

ကျန်းချဲ့သည် တံခါးလာဖွင့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ်ပိုင်းသည် သပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သော်ငြား ဘောင်းဘီမှာတော့ ရှုပ်ပွနေ၏။ သူ့မျက်လုံးများက ထန်ထန်အား ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

အထဲရှိ စားပွဲပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်သည် ကြိုးနီဖြင့် အချည်ခံထားရ၏။ ထိုသူမှာ မနေ့က နီရှန်းယန်၏ ခြေထောက်ကြား၌ တွေ့ခဲ့သော ကောင်လေးပင်ဖြစ်သည်။

လုကျစ်ရွှမ်သည် အင်္ကျီကြယ်သီးများအား အကုန်ဖြုတ်ထားပြီး စားပွဲရှေ့တွင်ရပ်ကာ မက်မွန်မျက်၀န်းတို့ဖြင့် ကောင်လေးအား ငေးစိုက်ကြည့်‌နေခဲ့သည်။ သူ့၏ အဖော် လိင်တံကြီးမှာမူ ကောင်လေး၏ အနီရောင် နှုတ်ခမ်းလွှာကြား၌ ၀င်ချည်၊ ထွက်ချည်ဖြင့် ပျော်ပါးနေခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့က သူ့အား သားကောင်သဖွယ် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထန်ထန်၏ နှလုံးသားလေးမှာ အခုန်မြန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်မိချိန် လုကျစ်ရွှမ်က စကားစပြောလာခဲ့သည်။

” အာ့ချဲ့၊ ဘာလို့ မင်းနဲ့ ရှန်းယန်က တံခါးကို ကွယ်ထားကြတာလဲ? ”

သူ၏ အသံမှာ လိင်စိတ်တို့ဖြင့် အနည်းငယ် အက်ရှနေခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့က သူ့အကြည့်တို့အား ပြန်ရုတ်လိုက်ရင်း

” ရှန်းယန် မဟုတ်ဘူး၊ ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသားလေး ”

လုကျစ်ရွှမ်သည် ကောင်လေး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းနေခြင်းအား ရပ်တန့်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တံခါးနားတွင် ငုံးသဖွယ် တုန်ယင်နေပါသော ထန်ထန်အား တွေ့လိုက်ရ၏။

” အို့၊ ဘယ်လိုတောင်လဲ? ဒီက‌ ကောကောက မင်းလေးကို လိုက်မရှာခင် မင်းလေးက ကိုယ့်ဆီ အရင်ရောက်လာခဲ့တာပဲ ”

လုကျစ်ရွှမ်သည် သူ့အောက်ရှိလူအား တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဆံပင်စိုစိုတို့အား သပ်တင်ကာဖြင့် ထောင်မတ်စိုစွတ်နေသော လိင်တံကြီးနှင့်အတူ သူ့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ထန်ထန်တစ်ယောက် လှည့်ပြေးရာ ကျန်းချဲ့နှင့် လုကျစ်ရွှမ်တို့က လိုက်မဖမ်းကြပေ။

သို့သော်ငြား…….

” အာ့…..”

ယုန်ငယ်လေးသည် ထွက်ပြေးဖို့လုပ်ရာ သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော လူ၏ ရင်ဘတ်အား ၀င်တိုက်မိသွား၏။ နှာခေါင်းလေးမှာ နာကျင်သွားရသလို သူ့ရှေ့ရှိ လူကလည်း သူ့အား မရုန်းနိုင်အောင် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်။

” ဘေဘီ၊ မင်းလေးက ဘယ်ကို ပြေးချင်သေးလို့လဲ ? ”

နတ်ဆိုး၏ တီးတိုးစကားသံက ထန်ထန်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်လာခဲ့သည်။

ပိတ်မိသွားသော ထန်ထန်သည် မျက်ရည်များဖြင့် မျက်၀န်းတို့ကိုသာ တဖျက်ဖျက်ခတ်ရင်း ကြည့်လိုက်ရာ နီရှန်းယန်၏ ချောမောလှသော မျက်နှာကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

(Arc 1)Chapter 2 Ended