Chapter24•••လက်ဖက်စိမ်းကြောင့် စရိုက်နှစ်ခုရသွားခြင်း၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့်ခွေးမလေးသည် ညဘက်တွင် ဒုတိယစရိုက်ဖြင့်အလိုးခံလိုက်ရခြင်း၊ အဖုတ်လေး အလိုးခံရခြင်း
ကူစီသည် ဖေးရှစ်ယွီနှင့်ဖေးချီကျွင်းတို့သည် သူ့စကားကိုနောက်ပိုင်းတွင်ပိုနားထောင်လာသည်ကိုသတိထားမိလာသည်။ ထို့ကြောင့် ဟိုနေ့က စကားများသည့်ကိစ္စသည် သူ၏အထင်မှားမှုသက်သက်လားဟုပင်မှတ်ရသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် သူသည် ရက်အနည်းငယ်လောက် သက်တောင့်သက်သာ အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ မင်းတို့မှာမျက်လုံးပါလား။ ငါ့ခေါင်းလျှော်ရည်
ကုန်သွားပြီ။ အပြင်ထွက်ပြီးဝယ်လာခဲ့ကြ” ကူစီသည် မနက်စာစားပြီးနောက် သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသော ဖေးရှစ်ယွီအား မကျေနပ်စွာပြောလိုက်သည်။
“ သခင်လေး ဒီရက်ပိုင်းအပြင်မှာနည်းနည်းရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့………” ဖေးရှစ်ယွီသည် တုန့်ဆိုင်းစွာပြောလိုက်သည်။
“ ဘယ်လောက်ရှုပ်ထွေးမှာမို့လို့လဲ။ ငါ့ကိုအကြောင်းပြချက်တွေမပေးနဲ့” ကူစီသည် ဖေးရှစ်ယွီပြောနေရာမှဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ မင်းငါ့ကိုဒီလိုလိမ်ညာနေဖို့ မင်းကိုငါမိဘမဲ့ဂေဟာကခေါ်ထုတ်လာတာမဟုတ်ဘူးနော်”
“ စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး ကျွန်တော်တို့အခုချက်ချင်းဝယ်လာခဲ့ပါ့မယ်” ဖေးချီကျွင်းသည် ဖေးရှစ်ယွီပြောသည်ကိုပင်မစောင့်ဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။
“ သခင်လေး အိမ်မှာဂရုစိုက်ပြီးနေပါ။ အပြင်မထွက်ပါနဲ့။ အပြင်မှာ နည်းနည်းရှုပ်ထွေးနေတယ်” ဖေးရှစ်ယွီသည် အပြင်ထွက်ရမည်ကိုအနည်းငယ်စိတ်ပူနေပြီး ကူစီ့အားကြည့်လိုက်သည်။ ကူစီသည် မနက်ကသူပြန်ပြောသည့် ကိစ္စကြောင့် မကျေနပ်နေပုံပေါ်သည်။ သူ့ကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ လှည့်ကာအိပ်ခန်းထဲသို့ဝင်သွားသည်။
သူတို့နှစ်ဦးထွက်သွားပြီးမကြာခင် ကူစီသည် အပြင်ဘက်မှ ယောက်ယက်ခတ်နေသောအသံများအားကြားလိုက်ရသည်။
“ ဒီအိမ်ကအကြီးကြီးပဲ။ အိမ်ထဲမှာ အစားအစာတွေအများကြီးရှိလောက်တယ်” ကောင်လေး၏အသံသည် နူးညံ့နေသည်။
“ သူဌေး ဒီအိမ်ထဲမှာ အစားအစာတွေအများကြီးရှိလောက်တယ် မြန်မြန်ဝင်ရအောင်” ထိုကောင်လေး၏နောက်မှ အသံဩဩတစ်သံထပ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ အိမ်ကသော့ခတ်ထားတယ်။ ပြီးတော့လဲ အခုမှ ထွက်သွားတဲ့ ခြေရာတွေလဲရှိနေသေးတယ်” သူဌေးလို့အခေါ်ခံသူ၏အသံသည် ခဏအကြာတွင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကူစီသည် အသံကြားပြီးနောက်တွင် ဝရံတာ၏အစွန်းဘက်ကိုထွက်လာခဲ့သည်။ အောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော လူသုံးယောက်သည် သူ့အားမော့ကြည့်လာသည်။
“ ဟယ်လို ကျွန်တော်တို့ကိုဝင်ခွင့်ပေးနိုင်မလား။ ကျွန်တော်တို့ အမှုထမ်းတွေပါ။ လမ်းမှာ ဇွန်ဘီတွေကြောင့် အစားအစာရှာရင်း လူကွဲသွားလို့ပါ”
“ ငါကဘာလို့ဝင်ခွင့်ပေးရမှာလဲ” ကူစီသည် လက်ပိုက်လိုက်ပြီးနောက် ပဟေဠိဆန်သောအမူအရာနှင့်လူငယ်အား ကြည့်၍ပြောလိုက်သည်။ ထိုကောင်လေးသည် သာမန်ရုပ်ရည်နှင့် ကောက်နေသောဆံပင်များရှိပြီး သူ့ဘေးနားရှိလူထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာ ပိုပုသည်။
“ မင်း ငါတို့က ခဏလောက်ပဲနားချင်တာလေ။ မင်းကဘာလို့အဲ့လောက်ဖြစ်နေတာလဲ” ဆံပင်အကောက်နဲ့ကောင်လေးသည် စိတ်ထိခိုက်စွာကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထောင့်တွင်မျက်ရည်များပါစိုလာသည်။ ကူစီသည် ဟိတ်ဟန်များသော ထိုကောင်လေးအားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အားစိတ်တိုအောင်ထပ်လုပ်ချင်လာသည်။
ဆံပင်ကောက်ကောက်လေးနားတွင် ရပ်နေသောသူသည် ဆံပင်ကောက်ကောက်လေးအား တည်တင်းသောမျက်နှာနှင့်ကြည့်လိုက်သည်။ “လင်းရှဖေး ကျိုးကြောင်းမသင့်တာတွေမလုပ်စမ်းနဲ့” ဘန်သည် သူ၏ဆံပင်ကောက်ကောက်လေးအား ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ကာ မျက်ရည်များအားသုတ်ပေးသည်။
“ ဟယ်လို ခုနကလေးက ကျိုးကြောင်းမသင့်ပြောလိုက်တဲ့ငါ့အသင်းဖော်က မင်းကိုအနှောင့်ယှက်မဖြစ်စေဘူးမလား” ထိုလူသည် သူ့အားတောင်းပန်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာပြောသည်။
“ အဲ့ဒါငါ့ပြဿနာပါ။ မင်းတို့ဒီကမြန်မြန်ထွက်သွားတော့” ကူစီသည် ထိုလူ၏မျက်နှာအားကြည့်လိုက်ပြီး ရူးသွပ်စွာပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မနှစ်သက်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
လုကျင့်ဟယ် သည် ကူစီ၏ရုတ်တရက်အပြုံးကြောင့် အံ့ဩသွားပြီး ကူစီ့အားငေးကြည့်ကာ ကူစီပြောခဲ့တာတွေကိုပင်မေ့သွားသည်။ “ မင်း ငါတို့ခံတပ်ကိုလိုက်ချင်လား။ အဲ့မှာ ရေ၊ လျှပ်စစ်၊ အစားအစာတွေအများကြီးရှိတယ် ငါမင်းကိုခေါ်သွားနိုင်တယ်”
ထိုလူအနားတွင်ရပ်နေသော မုတ်ဆိတ်မွှေးနဲ့သူသည် အံ့ဩသွားပြီးနောက် ပြောရန် တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။
“ အစ်ကိုလု” ဆံပင်ကောက်ကောက်နဲ့ကောင်လေး ပြောမည့်အချိန်တွင် အလောင်းကောင်များသည် ရေလှိုင်းကဲ့သို့ပင် သူတို့နောက်တွင်ပေါ်လာသည်။
“ တောင်းပန်ပါတယ် ငါအပြစ်လုပ်ပါရစေ” ကူစီသည် လုကျင့်ဟယ် သူ့အားရုတ်တရက်ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကိုသာတွေ့လိုက်ပြီး ထိုလူသုံးယောက်သည် လွယ်ကူသည့်အလုပ်ကိုလုပ်နေသလိုပင် နံရံကတစ်ဆင့် သူ့ဝရံတာဆီသို့လာနေကြသည်။
“ မင်းတို့သုံးယောက်ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထဲကို ကျူးကျော်မလို့လား” ကူစီသည် ထိုသုံးယောက်၏အရှက်မရှိသည့်အပြုအမူကြောင့် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး သူ့ရှေ့တွင်ရှိသောသူအား ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။
“ အောက်မှာဇွန်ဘီတွေနဲ့ပြည့်နေတာလေ။ ငါတို့တက်မလာရင် အကုန်သေကုန်မှာပေါ့။ ဘာလို့ ငါတို့ကိုယ်ငါတို့မကယ်ရမှာလဲ” ဆံပင်ကောက်ကောက်လေးသည် ကူစီ့အားကြည့်ပါ အံ့ဩစွာပြောလိုက်သည်။
“ လင်းရှဖေး မင်းထပ်ပြောနေမယ်ဆို ဆင်းလိုက်တော့” လုကျင့်ဟယ်သည် မျက်လုံးထဲတွင်နွေးထွေးမှုတစ်ခုမှမရှိဘဲစကားပြောနေသည့် လင်းရှဖေးအားကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏အာရုံသည် ကူစီ့ဆီသို့ရောက်သွားသည်။
“ ငါ့နာမည်က လုကျင့်ဟယ်။ ငါကပထမခံတပ်ရဲ့ ပထမအဖွဲ့ကခေါင်းဆောင်။ မင်း…. မင်းငါနဲ့လိုက်ချင်လား ပထမခံတပ်ကိုလေ”
ကူစီသည် ငြင်းဆန်ရန်လုပ်နေပြီး သူမျက်လုံးပင့်လိုက်ချိန်တွင် လင်းရှဖေးသည် သူ့အား မကျေနပ်ကာ စိတ်ပျက်နေသည့်ပုံဖြင့်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လုကျင့်ဟယ်အား အပြုံးတစ်ခုဖြင့်ချဉ်းကပ်ပြီး လုကျင့်ဟယ်၏လက်မောင်းအားကိုင်ရန် သူ့လက်ကိုဆန့်လိုက်သည်။
လင်းရှဖေး၏မျက်လုံးများ ပိုမှောင်လာပြီး အေးစက်လာသည်ကိုမြင်သည့်အခါ သူသည် တောက်ပစွာပြုံးလျက် လုကျင့်ဟယ်အားပြောလိုက်သည်။ “ ဝင်လာခဲ့လေ ငါမင်းကိုအားနာလိုက်တာ …. ပထမခံတပ်ကစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းမဲ့ပုံပဲ”
လုကျင့်ဟယ်သည် သူ၏အညိုရောင်လက်မောင်းအားဖက်တွယ်ထားသော အဖြူရောင်နူးညံ့သောလက်များအား ဘာအတွေးမှမရှိဘဲ ငေးကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ကူစီသည်သူ့အား အိမ်ထဲသို့ ရူးကြောင်ကြောင်နည်းလမ်းဖြင့် ဆွဲခေါ်သွားသည်။
လင်းရှဖေးအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ကူစီသည် အရူးတစ်ယောက်လို မတ်တပ်ရပ်နေသော လုကျင့်ဟယ်အားကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ ခြေသလုံးတွေက ဒီရက်ပိုင်းနာနေတာ ဘာလို့လဲမသိဘူး”
ကူစီထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုကျင့်ဟယ်သည် သူ့အားအတည်ကြီးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်မှာ “ နာနေတာလား။ ငါ…..ငါမင်းကိုနှိပ်ပေးမယ်လေ။ အဲ့တာက မင်းကိုအများကြီးသက်သာစေမှာ”
ကူစီသည် သူ၏ခြေထောက်အား သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော လုကျင့်ဟယ်၏ခြေထောက်ပေါ်သို့တင်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်ခုံးများပင့်လိုက်ပြီး ရူးမလိုဒေါသထွက်နေသည့် လင်းရှဖေအားကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ၏ခြေထောက်အား မပျော်ရွှင်သည့်ပုံစံဖြင့်နှိပ်နေသည့် လုကျင့်ဟယ်အား ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကျူံ့လိုက်သည်။
“ နာလိုက်တာ မင်းဘယ်လိုနှိပ်နေတာလဲ” လုကျင့်ဟယ်၏မထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အင်အားကြောင့် ကူစီသည် နာကျင်သွားသည်။ ထို့နောက် လုကျင့်ဟယ်၏ပုခုံးအား ခြေထောက်နောက်တစ်ဖက်ဖြင့် တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲကန်လိုက်သည်။
ကူစီ့ထံမှအကန်ခံရပြီးနောက် လုချင်းဟယ်သည် သူ၏ခေါင်းအားမြှောက်မလာတော့ဘဲ နူးညံ့သည့်ခြေသလုံးကိုသာ မှောင်မိုက်နေသောအမူအရာဖြင့်ကြည့်နေသည်။ သူသည် နိုးလာလာချင်း ဒီအဖြစ်ပျက်ကိုမြင်ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ပြီးတော့ လုကျင့် အရူးကောင်သည် အသုံးမကျပုံပေါ်သည်။
“ အခုပိုကောင်းသွားပြီလား” ကူစီသည် သူ့ခြေထောက်ရှိလက်များသည် သူ့အားမြွေတစ်ကောင်လိုတွယ်ကပ်နေသည်ကိုသာ ခံစား၍ရသည်။ သူသည် စိတ်မသက်သာသဖြင့် သူ့ခြေထောက်အားပြန်ဆွဲယူချင်သည်။ သို့သော်လည်း လုကျင့်ဟယ်သည် သူ့ခြေထောက်အား တင်းနေအောင်ကိုင်ထားသည်။
“ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါအနှိပ်မခံချင်တော့ဘူး” ကူစီ့စကားဆုံးဆုံးချင်းပင် လုချင်းဟယ်သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် သူ့ခြေထောက်အားလွှတ်ပေးလိုက်
သည်။ သို့သော် သူသည်အဆိပ်ရှိသောမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကူစီ့အားစူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ကူစီ၏လက်နှင့်ခြေထောက်များသည် သူ့အကြည့်ကြောင့် ချမ်းစိမ့်စိမ့်ပင်ဖြစ်လာသည်။
များပြားသည့် အလောင်းကောင်များကြောင့် ဖေးရှစ်ယွီနှင့် ဖေးချီကျွင်းသည် အပြင်မှမလာကြသေးချေ။ လုကျင့်ဟယ်နှင့် တစ်ခြားသူများလည်း အပြင်သို့ထွက်၍မရကြချေ။ ထို့ကြောင့် ကူစီသည် မတတ်သာဘဲ သူတို့အားတစ်ညအိပ်ရန်ခွင့်ပြုလိုက်ရသည်။
သို့သော် ကူစီအိပ်ပျော်ခါနီးညအလယ်တွင် သူ၍အခန်းတံခါးသည်ဖြည်းဖြည်းချင်းပွင့်လာခဲ့သည်။ လင်းရှဖေးသည် ကုတင်ဘေးသို့လျှောက်လာပြီး အဖြူနှင့်ပန်းရောင်ပေါင်ဒါများကို ကူစီ၏နှာခေါင်းနားသို့ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်လှည့်ကာ မုတ်ဆိတ်နဲ့လူကိုခေါ်မည့်အချိန်တွင် သူ၏လည်ပင်းနောက်ဘက်မှ နာကျင်မှုကိုရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရသည်။
လုကျင့်ဟယ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တွန့်လိမ်နေသော ကူစီ့အားကြည့်ပြီး စောင်ယူပြီးခြုံပေးလိုက်ကာ ကူစီ့အားသူ့ပေါင်ပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်သည်။ “ လီးကသေးသေးလေးပဲ” လုကျင့်ဟယ်သည် ရယ်လိုက် ကူစီလီးအား ပွတ်ပေးပြီး စတင်ကစားတော့သည်။
“ စောက်ပက်ပါရှိတာလား” လုကျင့်ဟယ်သည် အနောက်ဘက်သို့ဖိိလိုက်သည့်အခါ သူ့လက်သည် နူးညံ့၍ချော်နေသောအသားအားဖိလိုက်မိသည်ကို သိလိုက်သည်။ သူသည် ကူစီ၏လီးအောက်တွင် အဖုတ်တစ်ကယ်ပဲပါသည်ကို မသင်္ကာသဖြင့် ဘောင်းဘီအားဆွဲချွတ်လိုက်သည်။
“ သေချာပြီ သူကအလိုးခံရမဲ့ခွေးမလေးဖြစ်ဖို့မွေးလာတာပဲ” လုကျင့်ဟယ်သည် ကူစီ၏လျှာအား လျက်ပြီးနောက် ကိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စိုနေသောအဖုတ်ကလေး၏ နီရဲရဲအစေ့ကလေးအား လက်ချောင်းများဖြင့်ပွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် လုကျင့်ဟယ်သည် ဒေါသထွက်လာသည်။
“ ခွေးမ ဘယ်ခွေးကမင်းစောက်ပက်ကိုလိုးပြီးပြီလဲ” လုကျင့်ဟယ်သည် သူ့လက်ကို ကူစီ့၏အဖုတ်ထဲသို့ထည့်ပြီးပြီးချင်း အပျိုအမြှေးပါးမရှိတော့ဘူးဆိုတာကိုသိလိုက်ရသည်။ လုကျင့်ဟယ်သည် ချက်ချင်းမျက်လုံးများနီရဲလာကာ လက်မြှောက်လျက် ကူစီ၏အဖုတ်အားရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုရိုက်ချက်သည် ကူစီ၏အဖုတ်အားနီရဲလာစေသည်။
“ အာ့ အာ့ နာတယ်…..နာတယ်” ကူစီသည် သူ၏အဖုတ်ကိုကွယ်ရန်လက်အားဆန့်လာသည်။ သို့သော် လုကျင့်ဟယ်သည် ကြမ်းတမ်းစွာဖယ်လိုက်ပြီး အဖုတ်အားထပ်ရိုက်ပြန်သည်။ ကြမ်းတမ်းသည့်ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် အစိလေးသည် ဖူးရောင်လာသည်။
“ ဖင်ပေါက်ရော အလိုးခံရပြီးပြီလား” လုကျင့်ဟယ်
သည် ပြောလိုက်သည်။ လုကျင့်ဟယ်သည် သူ၏လက်ချောင်းအား ဖင်ပေါက်ထဲသို့စမ်းကာ ထပ်ထိုးထည့်လိုက်ပြန်ပြီ။ ထို့နောက် လီးအား ကူစီ၏ဆီးအိမ်ရောက်သည်အထိ အဖုတ်ထဲသို့ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ကူစီ၏လက်များသည် လုကျင့်ဟယ်ရင်ဘက်အားတွန်းနေပြီး လီးကိုအဖုတ်ထဲမှထုတ်ချင်နေပုံရသည်။ လီးသည် ကူစီ၏သားအိမ်ထဲသို့တန်းနေအောင်ဝင်သွားသည်။
“ အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး” ကူစီသည် နာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် ခါးအားတွန့်လိမ်နေသည်။ ထို့နောက် သွားရည်များသည် သူ၏ပါးစပ်ထဲမှအထိန်းချုပ်မဲ့စွာထွက်လာသည်။ လုကျင့်ဟယ်သည် ကူစီ၏သားအိမ်အား အားနှင့်လိုးနေချိန် သူ၏လက်တစ်ဖက်အားဆန့်ကာ ကူစီ၏ဖင်များအား နီရဲ၍ဖူးရောင်လာသည်အထိ ထပ်တလဲလဲရိုက်
နေသည်။
လိုးပြီးနောက် ကူစီသည်သတိလစ်သွားပြီး သားအိမ်လည်း တင်းရင်းကာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် သုတ်ရည်များနှင့်ပြည့်သွားသည်။ လုကျင့်ဟယ်သည် သူ့လီးအားဆွဲထုတ်ကာ သုတ်ရည်များကို ကူစီ၏ အစိတွင်သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရပ်လိုက်သည်။
သွားများသည် ကူစီ၏နို့သီးခေါင်းများအား ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကိုက်ထားသဖြင့် ကူစီ၏နို့သီးခေါင်းအရေပြားသည် ကိုက်ရာများနှင့်ပြည့်နေသည်။
“ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ခွေးမလေး နောက်တစ်ခါမင်းကို ခံတပ်ဆီခေါ်သွားပြီး ငါ့လီးကိုကာမယ့် coverအဖြစ်မင်းကိုထားမယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုကျင့်ဟယ်သည်အခန်းထဲမှထွက်သွားပြီး သတိမေ့နေသော လင်းရှဖေးအား မုတ်ဆိတ်နဲ့သူကိုသယ်ခိုင်းကာ အန္တရာယ်များ ရောက်မလာခင် အိမ်ထဲမှထွက်လာခဲ့သည်။
Ended
