Chapter 3

ဆက်လက်ချောင်းကြည့်ခြင်း၊ ဦးလေးဖြစ်သူက ဖခင်ဆီကနေ ပါးစပ်တွင်း၌ သုတ်ရည်ပန်းထုတ်ခံရခြင်းနှင့် ဦးလေးသည် ဒွိလိင်ဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်း

 

*****

 

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဖခင်နှင့် ဦးလေးဖြစ်သူတို့က ဤမျှ ရမ္မက်ဆန်လှသော ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နေကြ၏။ ဖခင်က ဦးလေး၏ခေါင်းကို ကိုင်ထားပြီး ခါးကိုကော့ကာ ညစ်ပတ်သော အရာကြီးဖြင့် ဦးလေး၏လှပသော ပါးစပ်လေးထဲသို့ အသွင်းအထုတ် လုပ်နေသည်။ ဦးလေး၏ပါးစပ်လေးမှာ ပိတ်၍ပင် မရတော့သည်အထိ အဆောင့်ခံနေရပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ တံတွေးများ ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေ၏။

 

လုကျန်းထင်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အခန်းတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေပြီး အထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဦးလေးကို ကယ်တင်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေသည်။ ဖခင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဦးလေးကို ဒီလိုမျိုး စော်ကားရက်ရတာလဲ။

 

သို့သော် သူ၏အသက်အရွယ်က ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသည့်အပြင် ဖခင်ကို မှီခိုနေရသူဖြစ်သဖြင့် မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသမီးတောက်များ တောက်လောင်နေလျှင်တောင် တကယ်တမ်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် မရဲဝံ့ပေ။ သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဦးလေး၏နုနယ်သော ပါးစပ်လေးကို တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသော လီးကြီးက လိုးနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်၏။ ရေအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ အလိုးခံနေရပြီး ပျို့တက်ချင်သလို နာကျင်သော အသံများပါ ထွက်ပေါ်နေသည်။

 

ချန်မင်က နာကျင်နေပုံပေါ်သော်လည်း လုဖေးဟွမ်သည် စိတ်ထားမပျော့ညံ့ဘဲ ဤလူကို ဆက်လက် လိုးဆောင့်နေ၏။ ထိုဖြူဖွေးနုနယ်သော မျက်နှာလေးက သူ၏ထူထပ်သော ဆီးခုံမွေးများထဲ ဆက်တိုက် နစ်ဝင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ထိုနှုတ်ခမ်းလေးများက သူ၏လီးအရင်းပိုင်းကို ငုံထွေးထားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

 

အရှိန်ကလည်း ပိုပိုမြန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် ဆောင့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ရှေ့ရှိ ခေါင်းကို သူ့ပေါင်ကြားထဲ လုံးဝ ဖိချလိုက်၏။ လည်ချောင်းထဲတွင် ဆက်တိုက် ကျုံ့ဆန့်နေမှုကြားမှ လီးထိပ်ဝမှနေ၍ ပျစ်ချွဲသော သုတ်ရည်များ ပန်းထွက်လာပြီး လည်ချောင်းထဲသို့ အကုန်လုံး ပန်းထည့်လိုက်တော့သည်။

 

ဤကဲ့သို့ ပါးစပ်ထဲ သုတ်ရည်ပန်းထုတ်ခံရခြင်းကို ချန်မင် အကြိမ်ကြိမ် ကြုံဖူးပြီး ဖြစ်၏။ အစပိုင်းတွင် သီးသွားတတ်သော်လည်း ဤမျှ အကြိမ်များစွာ လုပ်ပြီးနောက်တွင် ဤပြဿနာကို သူ ကောင်းစွာ ရှောင်ရှားနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် နေရခက်သော်လည်း လုံးဝ မသီးသွားဘဲ အမျိုးသား၏ သုတ်ရည်များကို ဗိုက်ထဲရောက်အောင် မြိုချလိုက်ပြီး တစ်စက်လေးတောင် အပြင်သို့ ယိုစိမ့်မကျစေပေ။

 

လိင်တံကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင် လည်ချောင်းလေးက မလွှတ်ပေးချင်သကဲ့သို့ ဆက်လက် ကျုံ့ဆန့်နေဆဲ ဖြစ်၏။ လုဖေးဟွမ်၏လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် နှေးကွေးသည်။ ဒစ်ကြီးက ချန်မင်၏ခံတွင်းထဲ ရှိနေချိန်တွင် ချန်မင်၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့က ထပ်မံ လိုက်လံရစ်ပတ်လာပြီး အပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသော သုတ်ရည်များကို တက်ကြွစွာ စုပ်ယူလိုက်၏။ သူက သန့်စင်သွားသည်အထိ လျက်ပေးပြီးမှသာ ပါးစပ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးလိုက်ပြီး သူ၏နီရဲနေသော ပါးပြင်နှင့် မျက်ရည်များ စိမ့်ထွက်နေသော မျက်ဝန်းထောင့်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ဒီလောက် လိမ္မာနေတာလား… အဲ့ဒီခွေးပေါက်စလေးအတွက် မင်းက တကယ်ပဲ ဘာမဆို လုပ်ရဲတာပဲ”

 

ချန်မင်က မျက်လွှာချကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

 

“သူလည်း ဒီလောက် ကြီးနေပြီလေ… အရင်က သိုင်းဆရာက သူ့အတွက် မသင့်တော်တော့ဘူး…”

 

ချောင်းကြည့်နေသော လုကျန်းထင်သည် အံ့ဩမှင်သက်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သူတို့က ဘာလို့ ရုတ်တရက် သူ့အကြောင်းကို ပြောလာကြတာလဲ။ ဦးလေး အခုလို လုပ်နေတာက သူနဲ့များ သက်ဆိုင်နေလို့လား။

 

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဦးလေးကို သူ ညည်းတွားခဲ့သော စကားများကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ သူ့ကို သင်ပေးနေသော သိုင်းဆရာက အပေါ်ယံ သိုင်းပညာလောက်သာ တတ်ကျွမ်းပြီး လုံးဝ မတော်ကြောင်း၊ သူလည်း ဘာမှ မသင်ရကြောင်း၊ ဤမျှ ပင်ပင်ပန်းပန်း လေ့ကျင့်နေသော်လည်း ရလဒ်က ပျင်းရိပျင်းတွဲနေသော အစ်ကိုနှစ်ယောက်လောက်ပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သဖြင့် သူ လုံးဝ မကျေနပ်ကြောင်း ညည်းတွားခဲ့မိ၏။

 

ထိုစဉ်က ထမင်းစားနေရင်း အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်မိခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိသည်။ ဦးလေးက ကြားပြီးနောက် သူ၏ခေါင်းကို ယုယုယယ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့ပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ ဘာကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ဤကိစ္စကို ထုတ်ပြောလာရတာလဲ။

 

ဒါမှမဟုတ်… ဒါမှမဟုတ် ဦးလေးက သူ့အတွက်နဲ့များ ဖခင်ရဲ့ ဒီလို စော်ကားမှုကို ကျေကျေနပ်နပ် ခံယူနေတာလား။

 

လုကျန်းထင် သေချာ မစဉ်းစားတတ်သေးခင်မှာပင် အခန်းတွင်းရှိ ဦးလေးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီများကို တစ်လွှာမကျန် ချွတ်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

 

လုကျန်းထင်သည် ဦးလေးနှင့် အတူနေလာခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ မိခင် ကွယ်လွန်ခါစ အစပိုင်းတွင်သာ ဦးလေးက သူနှင့် ညအနည်းငယ် အတူအိပ်ပေးခဲ့ပြီး ထိုနောက်ပိုင်းတွင် အခန်းခွဲအိပ်ခဲ့ကြ၏။

 

ယောကျာ်းလေးများ ရေချိုးလျှင် အထူးသဖြင့် ရာသီဥတု ပူသောအခါမျိုးတွင် ဘာကိုမှ သိပ်ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူ့လိုလူမျိုးဆိုလျှင် ခြံဝင်းထဲတွင် တိုက်ရိုက် ရေချိုးတတ်သော်လည်း ဦးလေးကမူ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို အသေအချာ ပိတ်ကာ အခန်းထဲတွင် ပုန်း၍သာ ရေချိုးတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုကျန်းထင်သည် ဦးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တကယ်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အလွန်ဆုံး မြင်ဖူးလှလျှင် အပြင်သို့ ထွက်နေတတ်သော ဖြူဖွေးသွယ်လျသည့် လက်ကောက်ဝတ်လေး တစ်ပိုင်းကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့၏။

 

ယခု သူက အင်္ကျီများ အားလုံးကို ချွတ်ချလိုက်သောအခါ မည်းနက်သော ဆံပင်များက ကျောပြင်နောက်တွင် ဖြာကျပြီး ခါးအထိ ရှည်လျားကာ အသားအရေကို ပိုမို ဖြူဖွေးသွားစေသည်။

 

လုကျန်းထင်သည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တံတွေးမြိုချလိုက်မိပြီး အကြည့်များက ဦးလေး၏မို့မောက်နေသော ရင်အုံမှနေ၍ ပေါင်ကြားဆီသို့ ကျရောက်သွား၏။ ဦးလေး၏ ထိုနေရာကလည်း ဖြူဖွေးနုနယ်နေပြီး ဖခင်၏နေရာလို အမွေးအမျှင်များ မများပေ။

 

ဦးလေးမှာ အမွေးတစ်ပင်မှပင် မပေါက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လိင်တံတစ်ချောင်းက မတ်တောင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ပန်းရောင်သန်းကာ နုနယ်နေ၏။ အရွယ်အစားက မကြီးမားဘဲ လုကျန်းထင်၏ မဖွံ့ဖြိုးသေးသော လိင်တံထက်ပင် အနည်းငယ် သေးငယ်နေသေးသည်။

 

သူ့မှာ ဒီအရာ ရှိနေမှတော့ ယောကျာ်းလေးပဲလေ… ဘာလို့ နို့နှစ်လုံး ထွက်နေရတာလဲ။

 

လုကျန်းထင်၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် အခန်းထဲရှိ ဖခင်က ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။

 

ချန်မင်က မတ်တတ်ရပ်နေပြီး လုဖေးဟွမ်က ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်နေသော်လည်း အလွန် အရပ်မြင့်မားပုံပေါ်ကာ သူ့အရပ်နှင့် ညီလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

 

အမျိုးသားက လက်လှမ်း၍ ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး မိမိဘက်သို့ ကပ်စေလိုက်ကာ လျှာကို ထုတ်၍ သူ၏မေးစေ့ကို စတင် လျက်ပေးလိုက်သည်။ လည်စေ့ကို ချိန်ရွယ်၍ ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်ရာ ချန်မင်ဆီကနေ တိုးတိုးလေး အသံထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း ရှောင်ဖယ်မသွားပေ။

 

အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့က တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားပြီး ရင်အုံပေါ်တွင် အတော်ကြာအောင် ရစ်ဝဲနေခဲ့၏။ သူက ထိုနှင်းတောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အနီရောင် သစ်သီးလေးကို လျက်ကာ ရွှင်လန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“သမားတော်ကြီးလျိုရဲ့ ဆေးက တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တာပဲ… နှစ်အနည်းငယ်လောက် ပွတ်နယ်ပေးလိုက်တာနဲ့ မူလက ပြန့်ပြူးနေတဲ့ ရင်အုံကနေ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တဏှာထန်တဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံး ထွက်လာတယ်… ငါ့ရဲ့ တခြား မိန်းမတွေထက်တောင် ပိုကြီးနေသေးတယ်”

 

ချန်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း အကြည့်ထဲတွင်မူ ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး လေသံကို တမင်သက်သက် နှေးကွေးလိုက်သည်။

 

“မင်းရဲ့ ညီမလေးရဲ့ နို့ထက်တောင် ပိုကြီးနေသေးတယ်…”

 

ချန်မင်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး အမျိုးသားကသာ ဆွဲမဖက်ထားလျှင် မတ်တတ်ပင် ရပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ် ဖြူရော်နေပြီး မျက်အိမ်ထဲမှ မျက်ရည်များက တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာ၍ မေးစေ့မှတစ်ဆင့် နို့အုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ အမျိုးသားက အကုန်အစင် စုပ်ယူလိုက်၏။

 

“မင်း ငိုတယ်ဆိုရင်တောင် ငါလိုးလို့ ငိုရတာမျိုးပဲ ဖြစ်စေချင်တယ်… မင်လန်…”

 

ချန်မင်သည် နောက်ကွယ်မှ ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးများမှိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မျက်ရည်များ ဆက်မကျစေရန် ကြိုးစား ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က ကျေနပ်သွားပုံရသလို မကျေနပ်သေးပုံလည်း ရသည်။သူက မျက်နှာကို ပြည့်ဖြိုးသော နို့အုံပေါ် ကပ်၍ စတင် စုပ်ကိုက်လိုက်ရာ သွားများက အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး ဖြူဖွေးသော နို့သားများပေါ်တွင် အရာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

 

ချန်မင်သည် အနည်းငယ် နာကျင်နေသော်လည်း အသံမထွက်ဘဲ အောင့်ခံထားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုလည်း ခံစားနေရ၏။

 

ဤစိတ်လှုပ်ရှားမှုက သူ့ကို ရှက်ရွံ့စေသော်လည်း ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က ထိုနို့အုံနှစ်မြွှာကို ပိုမို နီရဲရောင်ရမ်းလာသည်အထိ စုပ်ယူလိုက်ပြီး အရေပြား ပေါက်ထွက်တော့မတတ် ကြီးထွားလာသော ထိုအနီရောင် သစ်သီးလေးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းမော့၍ ချန်မင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

 

“မင်လန်… ငါ့ကို ခေါ်စမ်း…”

 

ချန်မင်က သူ ဘာကြားချင်သည်ကို သဘာဝကျကျ သိနေသဖြင့် အလျှော့ပေးလိုက်သလို တိုးတိုးလေး စကားစလိုက်၏။

 

“ယောကျာ်း…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

 

“ဒါ မဟုတ်ဘူး…”

 

ချန်မင် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ထို့နောက် မျက်ဝန်းများ နီရဲလာကာ မျက်ရည်များ ထပ်မံ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ကျဆင်းလာခဲ့၏။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး မိမိ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ပွေ့ချီထိုင်စေကာ သူ၏ပါးပြင်ကို စတင် လျက်ပေးလိုက်သည်။

 

“မင်လန်… ငါ့ကို ဖေးဟွမ် လို့ ခေါ်…”

 

လုကျန်းထင်သည် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသလို အံ့ဩမှင်သက်မှုလည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

 

ကမ္ဘာပေါ်တွင် အတော်ဆုံး စစ်သူကြီးအဖြစ် ရပ်တည်နေပြီဖြစ်သော ဖခင်၏ အမည်ကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပင်လျှင် ခေါ်ဆိုလေ့မရှိပေ။ အခြားသူများဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူ့ကို စစ်သူကြီးဟု မလေးမစား မခေါ်ရဲကြသလို သခင်ကြီးဟုသာ ခေါ်ကြသည်။ လုကတော်ပင်လျှင် သူ့ကို သခင်ကြီး ဟုသာ ခေါ်ရ၏။ လုကျန်းထင်၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် အခြားသူများက မိမိဖခင်၏ အမည်ကို ခေါ်သည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

 

သို့သော် ယခုမူ သူက ဦးလေးကို သူ့အမည်အား တမင်သက်သက် ခေါ်ခိုင်းနေသည်။ ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ။

 

အခန်းတွင်းရှိ ချန်မင်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုဖေးဟွမ်က အလွန် စိတ်ရှည်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကျောကို ပုတ်ကာ ချော့မြှူရင်း ပါးပြင်ကို လျက်ပေးနေ၏။

 

“လိမ္မာတယ်… ငါ့ကို ခေါ်ပါ…”

 

ချန်မင်သည် အတော်ကြာမှ တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း ထို “ဖေးဟွမ်” ဟူသော အသံ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်ဝန်းများ ထပ်မံ နီရဲသွားခဲ့သည်။ လုဖေးဟွမ်သည် ထိုစကားလုံး နှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို ပိတ်ကာ ရူးသွပ်စွာ စတင် နမ်းရှိုက်တော့၏။

 

လုကျန်းထင်သည် ဖခင်က ဦးလေးကို ထပ်မံ စော်ကားနေပြန်ပြီဟု တွေးကာ ရင်ထဲတွင် ဒေါသထွက်လွန်းနေသော်လည်း ခဏအကြာ ဆက်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အံ့ဩသွားပြီး မိမိမျက်လုံးကိုပင် မိမိ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

 

ဦးလေးကလည်း တုံ့ပြန်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

 

ပန်းရောင်သန်းနေသော လျှာနှစ်ခုက ရစ်ပတ်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေသော တံတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဦးလေးက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားပြီး ထူထပ်သော မျက်တောင်များပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူက ပြင်းထန်သော ကာမစိတ်ဖြင့် တုံ့ပြန်နေပြီး အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရသည့်ပုံနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

 

အခန်းထဲတွင် အနမ်းများကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော ရေအသံများနှင့် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ လူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာကို တစ်ယောက်က ဆက်တိုက် စုပ်ယူနေကြပြီး မည်မျှကြာအောင် နမ်းနေကြမှန်း မသိဘဲ အသက်ရှူမဝတော့သည့် အချိန်ရောက်မှသာ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ချန်မင်ကို ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး သူ၏အသားအရေကို ပိုမို ပြင်းထန်စွာ စုပ်ကိုက်လိုက်၏။ နို့အုံများကို ထပ်မံ လျက်ပေးပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့က တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားကာ လီးလေးကို လျက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ချန်မင်က သူ့ခေါင်းကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ချန်မင်၏ အကြည့်ထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လွှမ်းနေပြီး မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် နူးညံ့ကာ ယုယနေပုံပေါ်၏။

 

“အဲ့ဒီနေရာကို မလျက်နဲ့… အောက်ကဟာ လိုချင်တယ်…”

 

သူ၏ ဤကဲ့သို့ တက်ကြွစွာ တောင်းဆိုမှုက လုဖေးဟွမ်ကို အလွန် ကျေနပ်သွားစေပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ဘယ်နေရာက လိုချင်တာလဲ… မပြောပြရင် ငါက ဘယ်လိုသိမှာလဲ…”

 

သူက ချန်မင်၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မကာ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်ပေးလိုက်ပြီး ဖြူဖွေးသွယ်လျသော ခြေချောင်းလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

 

ခြေချောင်းတိုင်းက ဝိုင်းစက်ချောမွေ့နေပြီး ခြေသည်းများကိုလည်း သပ်ရပ်စွာ ညှပ်ထား၏။ အလွန် ပိန်ပါးနေသော်လည်း ဤခြေထောက်လေးက အနည်းငယ် အသားပြည့်နေပုံပေါ်သည်။

 

ချန်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ရှက်ရွံ့နေသဖြင့် မပြောရဲသော်လည်း အမျိုးသားက ပါးစပ်ကို ဟကာ သူ၏ခြေချောင်းများကို ငုံသွင်းပြီး စတင် လျက်ပေးတော့၏။

 

“အာ့… မလုပ်ပါနဲ့…”

 

လုကျန်းထင်သည် အံ့ဩမှင်သက်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး မြင့်မြတ်လှသော ဖခင်က လူတစ်ယောက်အတွက် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကမ္ဘာကျော်နေသော စစ်သူကြီးက အခြား အမျိုးသားတစ်ယောက်အတွက် ခြေထောက်ကို လျက်ပေးနေတယ်တဲ့လား။

 

ဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းလေးလို ခြေထောက်လေးက လုဖေးဟွမ်၏ လက်ထဲတွင် အုပ်ကိုင်ခံထားရပြီး နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့က ခြေချောင်းလေးတိုင်းကို ယုယစွာ လျက်ပေးကာ ခြေဖမိုးတစ်လျှောက်ကိုလည်း အကုန် လျက်ပေးလိုက်၏။ လုကျန်းထင်သည် ဦးလေး၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင် ခဏချင်းအတွင်း တံတွေးများ ပေကျံသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

 

သူသာဆိုလျှင်လည်း ဦးလေးအတွက် ခြေထောက်လျက်ပေးရန် ဆန္ဒရှိမည်ပင် ဖြစ်၏။

 

ချန်မင်က ခြေထောက်ကို ပြန်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း အမျိုးသားက လွှတ်မပေးဘဲ သူ၏ခြေဖဝါးကိုပင် မလွတ်တမ်း တစ်ချက် လျက်လိုက်ပြီး လျက်နေရင်းဖြင့် သူ့ကို အကြည့်များဖြင့်ပါ စော်ကားနေသဖြင့် သူ အလွန် ရှက်ရွံ့သွားရ၏။

 

အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့က ခြေဖမိုးမှတစ်ဆင့် အထက်သို့ လျက်တက်လာရာ ခြေသလုံး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ပေါင်တံ၊ ထို့နောက် ပေါင်ရင်းအထိ အတားအဆီးမရှိ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

 

သို့သော် ပေါင်ရင်းသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူက ရှေ့ဆက်မတိုးတော့ဘဲ ထိုနေရာရှိ နုနယ်သော အသားအရေကို နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့ဖြင့် ပွတ်တိုက်၍ သွားဖြင့်ပင် ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်ရာ ရှေ့ရှိလူကို ပိုမို ယားယံလာစေပြီး အရည်များ ပိုမို စိမ့်ထွက်လာစေ၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ ကာမစိတ် နိုးကြွနေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“ငါ့ကို ပြောစမ်း… ဘယ်နေရာကို လျက်ပေးရမလဲ…”

 

ချန်မင်သည် ဤနှစ်များအတွင်း သူ၏ ဆေးများဖြင့် ကျွေးမွေးပြုစုခံထားရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ အမျိုးသား၏ ဤကဲ့သို့ ဆွပေးမှုများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူပင်လျှင် သည်းခံရန် ခက်ခဲနေ၏။ သူက စေးကပ်နေသော ညည်းသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်လိုက်ပြီး အသံထဲတွင် အနည်းငယ် နာကျင်နေသော ငိုသံလေးပါ ပါဝင်နေသည်။

 

“အင်း… ကျွန်တော့်ရဲ့အဖုတ်လေးကို လျက်ပေးပါ… အဖုတ်က အရမ်း ယားနေပြီ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ ကြားချင်သော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အပြုံးများ ပိုမို ရွှင်လန်းလာ၏။ သူက ထိုဖြူဖွေးနုနယ်သော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်၍ အောက်သို့ ကွေးချလိုက်ရာ သူ့ကို တစ်ဝက်ခေါက်ချလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ပေါင်ကြားရှိ လျှို့ဝှက်သော နေရာလေးက လုံးဝ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော လုကျန်းထင်ပင်လျှင် အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြင်နိုင်နေ၏။ သူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“ဒီနေရာလား…”

 

ချန်မင်က လက်ဖမိုးကို ကိုက်၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များက ထပ်မံ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ကျဆင်းလာကာ ထူထပ်သော မည်းနက်သည့် ဆံပင်များထဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

 

လုကျန်းထင်သည် သူ မြင်တာ မှားသွားသလား၊ ကြားတာ မှားသွားသလားဟုပင် သံသယဖြစ်သွားမိသည်။ “အဖုတ်” ဟူသော အသုံးအနှုန်းနှင့် ယခု ပေါ်ထွက်လာသော ထိုပုံစံက အမျိုးသမီးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်သာ ရှိနိုင်သည့်အရာ ဖြစ်နေ၏။ ဘာကြောင့် ဦးလေးမှာ ဤကဲ့သို့သော အရာ ရှိနေရတာလဲ။

 

သူ သေချာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဦးလေး၏ပေါင်ကြားတွင် အမှန်တကယ်ပင် အမွေးတစ်ပင်မျှ မပေါက်ထားပေ။ လီး၏အောက်ဘက်တွင် ကပ္ပာယ်အိတ် မရှိဘဲ ကျဉ်းမြောင်းသော အကွဲကြောင်းလေး တစ်ခုက နေရာယူထား၏။

 

ထိုနေရာတွင် အရည်များ စိုရွှဲနေပြီး နုနယ်သော အသားနှစ်လွှာက ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီသို့ ပွင့်အာနေသည်။ အောက်ခြေရှိ အပေါက်ကို သေချာ မမြင်ရသော်လည်း ဦးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမျိုးသမီးများ၏ ဆီးခုံမျိုး အမှန်တကယ် ရှိနေကြောင်း သူ သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

 

လုကျန်းထင်သည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် တစ်ကို

ယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး ခေါင်းထဲတွင် အရင်က ဖတ်ဖူးခဲ့သော ဝတ္ထုစာအုပ်များကို သတိရလိုက်၏။

 

ဒွိလိင်…

 

ဦးလေးက တကယ်ပဲ ဒွိလိင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား…

 

 

Chapter 3 ended