World 4ရောက်ပါပြီ။
Chapter 33•••စုတ်တံဖြင့်အဖုတ်အားထိုးခြင်း၊ အဖုတ်ကိုခုံထောင့်ဖြင့်တိတ်တိတ်ကလေးပွတ်ခြင်း
ကူစီသည် တည်ရှိနေသည့်ဆဲလ်အမြှေးပါးတစ်ခုမှမွေးဖွားလာပြီး သူမွေးဖွားပြီးတစ်လကြာသောအခါ သူ၏ဖခင်သည် နာမကျန်းဖြစ်မှုကြောင့်ကွယ်လွန်သွားသည်။ ကူစီ၏အဖေနောက်တစ်ယောက်သည် ကူစီ့အားစောင့်ရှောက်ရန်ခက်ခဲခဲ့သည်။ ဘာလို့ဆို သူသည် ကြယ်နှစ်ခုကြားတည်ရှိသည့်နေရာတွင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ့အသက်ငါးနှစ်တွင် သူသည်သူ၏ကစားဖော်နှင့်အိမ်ထိန်းအဖြစ် သူ့ထက်နှစ်နှစ်ကြီးသောရှချန်ကိုရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူ့အသက်၁၃နှစ်တွင် သူ့အဖေသည် သူ၏သွင်ပြင်အခြေနေကြောင့် အနည်းငယ်မိန်းမဆန်သောကျန်းစုဟမ်ကိုရှာခဲ့သည်။
ကူစီသည် ကျန်းစုဟမ်အားပတ်ပတ်လည်ခိုင်းလေ့ရှိပြီး သူ၏အဆင့်တန်းနိမ့်ကာ ကျေနပ်စရာကောင်းသည့်မျက်နှာအားအလွန်သဘောမကျပေ။ ဒီနေ့ သူ့အသက်နှစ်ဆယ်ပြည့်သည့်နေ့တွင် သူလုပ်ချင်သည့်စာရင်းသည် သူ့စိတ်ထဲတွင်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူလုပ်ချင်သည့်အရာ၏အတိုချုံးမိတ်ဆက်အရဆိုလျှင် စာအုပ်အတွင်းပါဝင်သူများအား ဇာတ်လမ်းကိုဖျက်ဆီးခြင်းမှကာကွယ်ရန်နှင့် သူတို့ကိုအကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုများထောက်ပံ့ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းသည်လည်း စာအုပ်ခရီးသွားခြင်းဌာနအတွင် စာအုပ်ခရီးသွားသူတစ်ယောက်သည် ဝတ္ထုကမ္ဘာမှအဓိကဇာတ်ကောင်များ၏ ဝေဖန်မှုများကိုခံစားခဲ့ရပြီး စိတ်ရောကိုယ်ပါ ထိခိုက်ခဲ့ရသည်။
[ ကမ္ဘာ၏ဗီလိန် ကူစီသည် ကျန်းစုဟမ်အားတိုက်ခိုက်ရန် ဇာတ်ဆောင်အားဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူလိင်ဆက်ဆံချင်သည့်အခါငြင်းပယ်ခံလိုက်ရပြီး စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။ ] ကူစီသည် ဇာတ်ကြောင်းကိုဘယ်လောက်ပင်စိတ်မရှည်သော်လည်း သူလိုက်နာရုံသာတတ်နိုင်သည်။
ညလယ်တွင် ကျန်းစုဟမ်သည် ကူစီ၏အခန်းတံခါးကိုခေါက်ခဲ့သည်။ ကူစီသည် ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေပြီး စကားတစ်လုံးမှမပြောခဲ့ချေ။ တံခါးခေါက်သံသည် စက္ကန့်ပိုင်းသာ ကြာခဲ့ပြီး ထို့နောက်တွင် ကျန်းစုဟမ်သည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လာသည်။
ကူစီသည် ရေချိုးဝတ်စုံကိုဝတ်ထားပြီး သူ၏နူးညံ့သည့်အသားရေသည် ရေချိုးဝတ်စုံအောက်တွင် မထင်မရှားမြင်နေရသည်။ သူ့ဆံပင်စိုစိုကိုလည်း နားရွက်နောက်တွင်ချထားသည်။ သူသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင်စိတ်မရှည်စွာထိုင်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ့အားကြည့်လိုက်သည်။
“ သူရဲကောင်းက ငါ့အကူညီလိုလို့လား” ကျန်းစုဟမ်သည် ခေါင်းကိုနှိမ့်ထားတာ ကူစီ့အားမကြည့်ရဲပေ။
“ မင်းနဲ့ငါလဲ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုရှိနေတာပဲ။ ငါမင်းနဲ့ဒီညလိင်ဆက်ဆံတော့မှာ” ကူစီသည် ကျန်းစုဟမ်နှင့်စကားအများကြီးမပြောချင်သဖြင့် ကျန်းစုဟမ်ဝင်လာပြီးနောက် သူ့အားတိုက်ရိုက်ပြောခဲ့သည်။
မူရင်းစာအုပ်အတိုင်းဆိုလျှင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်
ငြင်းပယ်ရမည်ဖြစ်သော ကျန်းစုဟမ်သည် သူ့စကားကိုကြားပြီးနောက် ကြောင်အသွားပြီး ကူစီ့အား တည်ငြိမ်စွာကြည့်လိုက်သည်။ “ ကောင်းပြီ “
ကျန်းစုဟမ်ပြောသည့်အတိုင်း သူလဲကုတင်ပေါ်သို့လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းစုဟမ်ဘာကြောင့် ဇာတ်ကြောင်းကို မနာခံသည်ကိုမသိချေ။ အရပ်ရှည်ရှည်ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့အားချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် သူသည်အနည်းစိတ်မသက်မသာဖြင့်နောင်တရခဲ့သည်။ “ မင်းငါ့ကိုတောင်သေချာမကြည့်ဘဲနဲ့ ငါနဲ့ဘယ်လိုလိင်ဆက်ဆံမှာလဲ ဒီနေရာကထွက်သွား”
ကူစီစကားအားနားထောင်နေသော ကျန်းစုဟမ်သည် ထိုနေရာမှာပင် အေးခဲနေပြီး သူ့အားနက်မှောင်ကာအေးစက်သောမျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်နေသည်။ သို့သော် ကျန်းစုဟမ်သည် ချက်ချင်းပင် သူ့ခေါင်းအားနောက်တစ်ခေါက်ထပ်ငုံ့ကာအိမ်ထဲမှထွက်သွားသည်။
ကူစီသည် သူ့စိတ်ထဲရှိပုံစံ၏အဆုံးသတ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအရာသည် သူ့အတွက်နည်းနည်းလေးမှအသုံးမဝင်တော့ပေ။ ဆန့်ကျင့်ဘက်အရဆိုလျှင် သူသည် နိမ့်ကျသည့်သူ့အခြေနေကိုမသိသည့် ကျန်းစုဟမ်ဆီမှ စက်ဆုပ်ရွံရှာခြင်းကိုခံခဲ့ရသည်။
ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်လျက် ရှချန်သည် ကင်မရာအား မှောင်မှိုင်းသည့်အမူအရာဖြင့်ကြည့်နေသည်။ ကူစီသည် လိင်စိတ်ပြင်းပြစွာ ကျန်းစုဟမ်အားအခန်းထဲသို့ခေါ်၍ အကြောင်းအရင်းမရှိဘဲနှင်ထုတ်ခဲ့သည်။
“ မင်းဘာလို့ဒီလောက်တောင်မနာခံတာလဲ။ မင်းခဏနေရင်ကို အာဟာရပြည့်ချင်နေတာလား” ရှချန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် နောက်တစ်ခါလှဲနေသောကူစီ့အားကြည့်ကာ သူ့ပါတနာဖောက်ပြန်နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရ၍ဒေါသထွက်သကဲ့သို့ သွားအားကြိတ်ထားသည်။
ကုတင်ပေါ်တွင်လှဲနေသော ကူစီသည် တံခါးမှလာသောမကြည်လင်သည့်အနံ့ကိုရပြီးနောက် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ကူစီ၏တင်းကြပ်စွာပိတ်ထားသော တံခါးသည် ရှချန်၏တွန်းဖွင့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ရှချန်သည် ကူစီ၏အဝတ်စားများအားတစ်လွှာချင်းချွတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကူစီ၏သေးငယ်ပြီးချစ်စရာကောင်းသော နို့သီးခေါင်းများအား စစုပ်တော့သည်။ သူ၏လျှာအောက်တွင် ကူစီ၏နို့သီးခေါင်းများသည်ထောင်မတ်လာသည်။ ရှချန်သည် သူ၏လျှာထိပ်ကို နို့သီးခေါင်းများအပေါ်တွင် အရှေ့အနောက်လှိမ့်နေပြီး ကူစီ၏နို့သီးခေါင်းများအားတုန်ယင်စေသည်။ ရှချန်သည် ကူစီ၏နို့သီးခေါင်းများအားတစ်ချိန်လုံးလျက်ပြီးနောက် လွှတ်လိုက်ပြီး ထောင်နေသောနို့သီးခေါင်းများအားဆွဲဆိတ်ကာ ဆွဲလိုက်သည်။ ကူစီ၏ ဖာဆန်ဆန်အော်သံများသည် နွေရာသီမနက်ခင်းတစ်ခုတွင်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကူစီ၏နီရဲနေသော ပါးနှစ်ဖက်ကိုကြည့်ပြီးနောက် ရှချန်သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ စုတ်တံအားထုတ်
လိုက်သည်။ ထိုစုတ်တံသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကူစီဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လောက်က အလျင်အမြန်ဝယ်ခဲ့သည့်အရာဖြစ်သည်။ သို့သော် နှစ်ရက်လောက်ကစားပြီးနောက် သူသည် စိတ်ပျက်လာကာ သူ့ဘေးနားရှိသို့ ကုချန်ဆီသို့ပစ်ပေးခဲ့သည်။
“ ဒါကသခင်လေးကျွန်တော့်ကိုပေးခဲ့တဲ့ပထမဆုံးလက်ဆောင်လေ။ ဒါလေးက သခင်လေးကိုအရမ်းလွမ််းနေပြီ” ရှချန်သည် စုတ်တံအားယူပြီးနောက် ကူစီ၏ရင်ဘက်ပေါ်တွင် သုတ်ဆွဲခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကူစီ၏ရင်ဘက်မှ အဖုတ်အထိပွတ်ဆွဲသွားခဲ့သည်။
စုတ်တံဖြင့် ထိတွေ့ခံနေရသဖြင့် ကူစီခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် နီရဲလာပြီး စုတ်တံဖြင့်အဖုတ်ကိုတိုးဖောက်ခံရချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်လာသည်။ “ ကြည့်ရတာ သခင်လေးလဲ ဒါကိုအရမ်းကြိုက်နေတဲ့ပုံပဲ” ရှချန်သည် ကူစီ၏နူးညံ့သည့်အစိထိပ်ကို လက်ထဲရှိစုတ်တံထိပ်နှင့်တို့လိုက်သည်။ အချိန်ခဏအတွင်း ပန်းရောင်သန်းနေသောအစိထိပ်သည် နီရဲလာသည်အထိအထိုးခံခဲ့ရသည်။
ရှချန်၏ကစားမှုအောက်တွင် ကူစီ၏အဖုတ်သည် အရည်များအဆက်မပြတ်ဆင်းနေပြီး စိုစွတ်ပြီးချော်နေသော အဖုတ်ရည်များသည် စုတ်တံကိုပါစိုစွတ်သွားစေသည်။ အဖုတ်လေးသည် လောဘကြီးလွန်းသည်။ ထို့ကြောင့် သူညဘက်စားဖို့လီးသွားရှာခြင်းသည် ထူးဆန်းစရာမဟုတ်ပေ။ ကူစီ၏လီးသည် ရှချန်၏စုတ်တံကြောင့် ရှေ့နောက်ရိုက်နေပြီး အဖုတ်ရှေ့နားရောက်သည့်အခါငြိမ်သွားသည်။
ရှချန်သည် ကူစီ၏ အစိထိပ်ကိုလက်ဖြင့်ဆိတ်
လိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဆွဲလိုက်သည်။ ကူစီသည် အဖုတ်အတွင်းမှနာကျင်မှုသက်သာစေရန် ရုတ်တရက် ခါးမတ်ကာ မြှောက်လာသည်။ ရှချန်သည် ထောင်
ပတ်ကာလုံးဝပေါ်နေသော အဖုတ်ထဲသို့စုတ်တံကိုသွင်းနေစဉ်အတွင်း ကူစီ၏အဖုတ်ကိုဆက်ဆွဲထားသည်။
“အားးးးးး” လွတ်နေသောအဖုတ်သည် ရုတ်တရက် စုတ်တံအထည့်ခံလိုက်ရသည်။ ဖာဆန်သော နူးညံ့သည့်အတွင်းသားများသည် ရုတ်တရက်ပေါ်လာကာ စုတ်တံအားဆွဲထားပြီး ထိန်းချုပ်လို့မရလောက်အောင်ချုံ့ထားခဲ့သည်။ စုတ်တံဖြင့်ဆွဲဖြဲခံနေရသောအဖုတ်အတွင်းသားများသည် ကြမ်းတမ်းသောဆူးများမှလာသကဲ့သို့ ယားယံလာစေသည်။ ကူစီသည် မရပ်မနားယားနေသောအဖုတ်ကိုပွတ်ရန် သူ့လက်အား
မြှောက်လိုက်သည်။ သိုသော် ထိုလက်သည် ရှချန်ရိုက်တာခံလိုက်ရပြီး ရှချန်သည် စုတ်တံအားပြန်ကောက်ကာ အဖုတ်ထဲသို့ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်ပြန်လုပ်သည်။ ရုတ်တရက် နူးညံ့သည်စုတ်တံနှင့်အတူ စိတ်ကျေနပ်မှုမရသော ခွေးမကဲ့သို့လှုပ်ရွနေသည်။
ကူစီ၏ဖာဆန်သည့်ပုံစံကိုမြင်ပြီး ရှချန်သည် အနီရောင်ပေါင်ဒါကိုထုတ်၍ ကူစီ၏အစိပေါ်တွင်လိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကူစီ၏အဖုတ်အစွန်းကို အနီရောင်ပေါင်ဒါများ သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကူစီ၏အဖုတ်ထဲထည့်ထားသော စုတ်တံကိုကျေနပ်စွာထုတ်လိုက်သည်။
ပန်းရောင်သန်းကာနူးညံ့သော ကူစီ၏အတွင်းသားများသည် စုတ်တံဖြင့် အဖုတ်အဝအထိအဆွဲခံလာရသည်။ အဖုတ်အတွင်းမှအရည်များသည်လည်း စုတ်တံကြောင့်ထွက်လာသည်။ ရှချန်သည် ကူစီ၏အဖုတ်ရည်ထဲတွင်နှစ်ထားသော စုတ်တံကိုအနံ့ရှုရခြင်းကို ပျော်မွေ့နေပြီးနောက် စုတ်တံအားကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ့အိတ်ကပ်ထဲကိုပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ကူစီသည် အဖုတ်ပွင့်လျက်သား အဖုတ်ရည်များပန်းထွက်ကာမကျေနပ်သေးသည့်အမူအရာနှင့်တစ်ယောက်တည်းချန်ထားခံခဲ့ရသည်။
ကူစီနိုးနိုးလာချင်း သူသည်မသက်မသာမှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။ သည်းမခံနိုင်ဆုံးအရာသည် သူ၏အဖုတ်မှ မရပ်မနားယားယံနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကူစီထိုအကြောင်းမစဉ်းစားနိုင်သေးခင် အိမ်အကူ ရှချန်သည် တံခါးအားခေါက်လာသည်။
“ သခင် အခုမနက်စာစားရမဲ့အချိန်ပါ” ကူစီသည် မျက်နှာသေနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကိုကွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှချန်၏အကူအညီနှင့်ဆေးကြောပြီးနောက် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ မနက်စာစစားတော့သည်။
သို့သော် စားနေစဉ်အတွင်း ကူစီသည် အဖုတ်ထံမှမရပ်မနားယားယံခြင်းကိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်ယားယံနေသည့်အတွက် အဖုတ်ကိုသေလောက်အောင်ဆွဲကုတ်ချင်နေသည်။
ကူစီသည် ခုံပေါ်တွင် မရပ်မနားတွန့်လိမ်နေပြီး ရှချန်မီးဖိုချောင်ထဲဝင်လာသည်ကိုတွေ့လိုက်သည်။ ကူစီသည် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ခြေထောက်အားကားကာ အဖုတ်ကိုခုံစောင်းနှင့်ဖိထားပြီး တိတ်တိတ်ကလေးထိုနေရာကိုပွတ်နေသည်။ အဖုတ်ထဲမှအရည်များသည်လည်း ခုံစောင်းကိုဖုံးသွားပြီး စိုစွတ်ကုန်သည်။ ကူစီသည် လုံလောက်ပြီလို့မခံစားရသဖြင့် ပွတ်တိုက်မှုကိုပိုပိုပြီးပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်လုပ်လာတော့သည်။
Ended
