Chapter – 5

 

World 1 [ Chapter-5 ]

 

မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီးက သူ၏ညီအရင်း အတင်းအဓမ္မပြုကျင့်ခံရကြောင်း သိသွားပြီးနောက် တုံ့ပြန်မှု၊ ညီငယ်လေး ကိုယ်တိုင် လာရောက် အဖမ်းခံခြင်း …

 

—–

 

မြို့ပြင်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော အဆင့်မြင့် စံအိမ်ကြီးတစ်ခု၏အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် အနက်ရောင် တရုတ်ရိုးရာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်က ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ရေနွေးကြမ်းကို အေးဆေးစွာ သောက်သုံးနေ၏။

 

ထိုအမျိုးသားမှာ သိမ်မွေ့ပြီး အရှိန်အဝါရှိပုံရသည်။

 

အကယ်၍ ခေတ်ပေါ်ဒီဇိုင်းကိုသာ ဝတ်ဆင်မထားပါက သူသည် ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာသော မင်းသားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ အမူအရာကလည်းသိမ်မွေ့ပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော သန့်စင်သည့် အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေ၏။

 

ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်တစ်လက်က သူ့ကို ပညာတတ်ဆန်သော အငွေ့အသက်များ ပိုမို ရရှိစေသည်။

 

အသက် ၃၅၊ ၃၆ နှစ်ဝန်းကျင်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် သာမန်လူများတွင် မရှိသော တည်ငြိမ်မှုနှင့် အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေ၏။

 

အထူးသဖြင့် သူ၏တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အကြည့်များပင် ဖြစ်သည်။

 

တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူကို ဝိညာဉ်အထိ တုန်လှုပ်သွားစေသော အကြောက်တရားကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

 

အမျိုးသား၏အနောက်ဘက်တွင် လေးစားသမှုရှိသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံပြည့် လူအချို့ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ၏အရှေ့တွင်မူ လူလေးယောက် ဒူးထောက်နေ၏။

 

ထိုအထဲတွင် ကျိုးကျန့်ဟောင်လည်း ပါဝင်နေသည်။

 

လူလေးယောက်လုံးမှာ အတော်လေး ဒဏ်ရာရထားပုံပေါက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

 

သို့သော်လည်း သူတို့သည် အမျိုးသား၏အရှေ့တွင် လေးစားစွာ ဒူးထောက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

 

သို့သော် ဤတုန်ယင်မှုမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

 

လန်ရှောင်… နာမည်ကြားရုံဖြင့် လူတိုင်းကို ကြောက်လန့်တုန်ယင်သွားစေသော တည်ရှိမှုတစ်ခု၊ မြေအောက်လောက၏တကယ့် ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်များ ရှိသူ ဖြစ်သည်။

 

သူနှင့် ယှဉ်လိုက်သည့်အခါ လန်ကျီ ဆိုသော မြေအောက်လောက သခင်လေးမှာ သူ အလိုလိုက်ထားသဖြင့် ကြီးပြင်းလာသော ဖန်လုံအိမ်ထဲမှ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်သာ ဖြစ်၏။

 

မုန်တိုင်းများကို မကြုံဖူးသလို တကယ့် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများကိုလည်း မကြုံဖူးပေ။

 

ယခု အရှေ့ရှိ ဤသူသာလျှင် သွေးသောက်ဖူးသော တကယ့် မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီး ဖြစ်‌ပေသည်။

 

လန်ရှောင်သည် ရေနွေးကြမ်းကို လုံလောက်အောင် သောက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်များကို လူလေးယောက်ဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်၏။

 

အကြည့်များက မပြောင်းလဲသော်လည်း ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးများက လူလေးယောက်လုံးကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေသည်။

 

“ငါ မင်းတို့ကို အနှစ်နှစ်ဆယ်တောင် မွေးထားခဲ့တာ… ခွေးတစ်ကောင် မွေးထားရတာလောက်တောင် အသုံးမကျဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး…”

 

လန်ရှောင်၏အသံမှာ မွေးရာပါ အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း သူသည် အလွန် သိမ်မွေ့ပုံရ၏။

 

ဤအရာက သူ့ကို မသိသော လူများကို သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟု အလွယ်တကူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။

 

အမှန်တကယ်တော့ ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်၏အောက်တွင် ယမမင်းထက်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင် ပုန်းကွယ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

 

“သခင်ကြီး… ကျွန်တော်တို့… ကျွန်တော်တို့ သေသင့်ပါတယ်!!! ကျွန်တော်တို့ အကြိမ်တစ်သောင်းမက သေသင့်ပါတယ်!!! ကျွန်တော်တို့က သခင်လေးကို သေချာ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ!!!”

 

“တော်တော့…”

 

သူတို့ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လန်ရှောင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီးနောက် အနောက်ဘက်ရှိ လူများကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။

 

လူအချို့ ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာကာ ယောက်ျားကြီး လေးယောက်ကို မ,ပြီး အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။

 

လူလေးယောက်မှာ သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ကာ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရ၏။

 

သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေမည့် အဆုံးသတ်ကို စောစောကတည်းက သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်ကာ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေသည်။

 

သို့သော် သူတို့သည် သနားညှာတာရန်ပင် မတောင်းဆိုရဲကြပေ။

 

သူတို့ ထွက်သွားသည့်အချိန်ထိ လန်ရှောင်၏မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းမှ စကားလုံး အနည်းငယ် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ကျလာတော့၏။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ… ကောင်းပြီလေ…”

 

“အသေဖြစ်ဖြစ် အရှင်ဖြစ်ဖြစ် မြေကြီးကို သုံးပေလောက် တူးရပါစေ သူ့ကို ရှာတွေ့အောင် ရှာခဲ့စမ်း!!!”

 

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး!!!”

 

ဒေါသမထွက်သည် မဟုတ်ပေ။

 

လန်ရှောင်မှာ ဒေါသများ ကောင်းကင်ယံအထိ ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီ ဖြစ်၏။

 

သူ သေချာ ကာကွယ်ထားသော ညီငယ်လေး၊ ဤကမ္ဘာလောကတွင် သူ၏တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးသားချင်းလေးက သူ၏မျက်စိအောက်တွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

 

ထိုလူကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်သင့်သည်။

 

ညီငယ်လေး၏ထူးခြားမှုကို သူ သတိထားမိသည့် အချိန်မှစ၍ ယခုအထိ နှစ်ရက်သာ ကြာသေး၏။

 

သို့သော် ညီငယ်လေး ထိုကိစ္စ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ တစ်လပင် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

 

ဤအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း လန်ရှောင်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေမိ၏။

 

သူ အလွန် အလုပ်များလွန်းခဲ့သည်။

 

ညီငယ်လေးမှာ တစ်လလုံး ကျောင်းမသွားခဲ့ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရူးသွပ်စွာ ရှာဖွေနေခဲ့၏။

 

သူ့ကို ကြည့်သော မျက်လုံးများကလည်း ရှောင်လွှဲနေခဲ့သည်။

 

ဤနှစ်ရက်မှသာ သူ သတိထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရ၏။

 

သူ၏ကိုယ်ပိုင် ညီအရင်းက အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ခံခဲ့ရသည် ဟူသော စကားကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။

 

လန်ရှောင်မှာ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားတော့၏။

 

နေရောင်အောက်တွင်၊ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေသည့် အခြေအနေတွင်ပင် သူ၏ညီငယ်ကို တကယ် ထိရဲသော လူရှိနေသည်။

 

ထို့အပြင် ထိုမျှ ဆိုးရွားလှသော နည်းလမ်းဖြင့် ဖြစ်၏။

 

“ခွေးကောင်…”

 

ထိုလူဟာ သေသင့်သည်။

 

အကြိမ်တစ်သောင်း သေလျှင်ပင် သူ၏ဒေါသကို ပြေပျောက်စေရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီကို တစ်လလုံး ရူးသွပ်စွာ ရှာဖွေနေခဲ့သော လန်ကျီဘက်သို့ ပြန်ကြည့်မည်ဆိုလျှင်… ရူးသွပ်မတတ် ဒေါသများက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရင်ဘတ်ထဲမှ ဒေါသမီးတောက်များကတော့ တစ်နေ့တခြား ပိုမို ကြီးထွားလာနေ၏။

 

ထိုနေ့က အခြေအနေကို တွေးမိတိုင်း သူ ရူးသွပ်သွားမတတ် ဖြစ်မိသည်။

 

ထို့အပြင် သူ့ကို ပို၍ အရှက်ရ ဒေါသထွက်စေသည်မှာ အစ်ကိုကြီး သိသွားပုံရခြင်းပင် ဖြစ်၏။

 

အကြောင်းမှာ သူ့နောက်ကို ဆယ်နှစ်ကျော် လိုက်ခဲ့သော လူအချို့ ဤနှစ်ရက်အတွင်း အပြောင်းအလဲ ခံလိုက်ရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

 

အမှန်တကယ်တော့ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် ထိုလူအချို့ကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းပစ်သင့်၏။

 

ဤသည်မှာ အမှန်ကန်ဆုံး ဖြေရှင်းနည်းပင် ဖြစ်သည်။

 

သို့သော် သူသည် အစ်ကိုကြီးကဲ့သို့ ပြတ်သားစွာ မသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

 

ဆယ်နှစ်ကျော် သံယောဇဉ်ကြောင့် သူ လက်မရဲခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အစ်ကိုကြီးကို သိသွားစေခဲ့၏။

 

လန်ကျီသည် အလွန် နောင်တရနေပြီး ဒေါသလည်းထွက်ကာ အရှက်ရစရာကောင်းသည်ဟုလည်း ခံစားနေရသည်။

 

အစ်ကိုကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် မျက်နှာမရှိတော့သဖြင့် တစ်လလုံး ကျောင်းမသွားခဲ့သော သူသည် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားကာ ရက်အနည်းငယ် ပုန်းနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

 

ဤတစ်လလုံး လန်ကျီ၏ခေါင်းထဲတွင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျိုးဝေ့ချီ ဆိုသော တိရစ္ဆာန်ကောင်အကြောင်းသာ ရှိနေပြီး သူ့ကို မည်သို့ သတ်ပစ်ရမည်ကိုသာ နေ့တိုင်း စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

 

ထို့ကြောင့် ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်ကာ မိန်းကလေးယင်နှင့် တွေ့ဆုံသည့် အချိန်ရောက်မှသာ သူ၏ခေါင်းထဲသို့ အကြောင်းမဲ့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော ဤမိန်းကလေးကို သူ မေ့နေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့၏။

 

ထို့အပြင် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် လန်ကျီသည် သူမကို ပို၍ပင် မရင်ဆိုင်ချင်တော့ပေ။

 

ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးယင်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လာသည့်အခါ လန်ကျီသည် မမြင်သကဲ့သို့ အလွန် အေးစက်သောအပြုအမှုနှင့်အတူ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်စွာဖြင့်ပင် သူမကို ရှောင်ကွင်းသွားခဲ့၏။

 

“လန်ကျီ… နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ!!! ဘာလို့ ကျောင်းမလာတာ အဲ့လောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ… လူတွေ့တာတောင် မနှုတ်ဆက်ဘူးလား…”

 

လန်ကျီသည် မျက်နှာထား တင်းမာနေပြီး မကြားသကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်သွားခဲ့ကာ တစ်ခဏမျှပင် ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။

 

လန်ကျီ တက္ကသိုလ်သို့ လာခြင်းမှာ ပညာသင်ရန် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှ၏။

 

ထို့ကြောင့် အတန်းတက်ခြင်း ကိစ္စများမှာ သူ၏စိတ်ခံစားချက်ပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။

 

ထို့အပြင် တက္ကသိုလ်မှာ ပို၍ လွတ်လပ်သဖြင့် နောက်လိုက်သစ် အချို့ကို သူ ပြန်လွှတ်လိုက်၏။

 

လန်ကျီသည် ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် အားကစားရုံသို့ သွားကာ တစ်လလုံး ဖိနှိပ်ထားသော သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို ဖွင့်ထုတ်ရန် ဘတ်စကက်ဘော ကစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

 

ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူသည် မွေးရာပါ မြေအောက်လောက ကံကြမ္မာ ပါလာပုံရ၏။

 

သူ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အတော်လေး အားကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

 

အကယ်၍ အခြားလူတစ်ယောက်သာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါက စိတ်ကျရောဂါပင် ရသွားလောက်၏။

 

သို့သော် လန်ကျီ၏ရင်ထဲတွင် ဒေါသအာဃာတများ ပိုမို များပြားနေပြီး ထိုယောက်ျားကို အသေအလဲ သတ်ပစ်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

 

သို့သော် ဤသို့ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေ၏။

 

ဘတ်စကက်ဘော ကစားရသည်မှာလည်း အားမရပေ။

 

ထို့အပြင် လူတိုင်းက သူ၏အဆင့်အတန်းကို သိကြသဖြင့် မည်သူကမျှ သူ့ကို အမှန်တကယ် မယှဉ်ပြိုင်ရဲကြပေ။

 

လန်ကျီမှာ ချက်ချင်းပင် ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကာ အားကစားရုံနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ကျောင်းဆေးခန်းသို့ သွား၍ ထိုနေရာတွင် အိပ်ရေးဝဝ အိပ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

 

လန်ကျီ ထိုနေရာသို့ သွားရခြင်းမှာ ထိုနေရာတွင် နှိပ်နယ်ပေးတတ်သော ကျောင်းဆရာဝန် တစ်ယောက် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

 

သူသည် ထိုနေရာ၏ဖောက်သည်ဟောင်း ဖြစ်ပြီး ထိုဆရာဝန်ကလည်း သူ၏အဆင့်အတန်းကို သိသဖြင့် အစွမ်းကုန် ပြုစုပေးတတ်၏။

 

လန်ကျီသည် သူ၏သီးသန့် အခန်းသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်ပြီး တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ကုတင်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ကာ မလှုပ်တော့ပေ။

 

“ဦးလေးကျန်း… ကျွန်တော့်ကို နှိပ်ပေးဦး…”

လန်ကျီက အကျင့်ပါနေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

 

သို့သော် ယခင်ကနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေ၏။

 

ဦးလေးကျန်းက ချက်ချင်း ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် အနားသို့ ကပ်မလာဘဲ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

 

သို့သော် လန်ကျီ သံသယ မဝင်ခင်မှာပင် ပခုံးပေါ်သို့ အင်အားတစ်ခု ကျရောက်လာ၏။

 

မြေအောက်လောက သခင်လေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် လန်ရှောင်က သူ့ကို ကောင်းစွာ ကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း လန်ကျီသည်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့်မှုများ ခံယူခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

 

နောက်ကွယ်မှ အငွေ့အသက်များ ကွာခြားနေကြောင်းကို သူ ချက်ချင်းပင် သတိထားမိလိုက်၏။

 

သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

 

လန်ကျီက သတိထားကာ ထ,ပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် တစ်ခဏမှာပင် ကျောပေါ်မှ အင်အားက ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရ၏။

 

ထို့ကြောင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ တစ်ယောက်လုံး ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရပြီး ထ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

 

“ဘယ်သူလဲ!!!”

 

လန်ကျီ၏သတိပေး ခေါင်းလောင်းသံများ အကျယ်ကြီး မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

 

ဘာလို့လဲ… ဘာလို့ ဒီအငွေ့အသက်က ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ…

 

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ နားနောက်မှ ရင်းနှီးနေသော အသံက လန်ကျီကို ရေခဲလှိုဏ်ဂူထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေတော့၏။

 

“ဘာလဲ သခင်လေး… တစ်လပဲ မတွေ့ရသေးတာကို ကိုယ့်ကို အလိုးခံရလွန်းလို့ ငိုသွားအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ယောက်ျားကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား…”

ကျိုးဝေ့ချီ၏သံလိုက်ဓာတ် ပါသော အသံလေးတွင် ရယ်မောသံ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

 

လန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်လိုက်၏။

 

“ကျိုး… ဝေ့… ချီ!!!”

 

ကျိုးဝေ့ချီက နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက် တွန့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

 

“ငါပါပဲ… သခင်လေးက ငါ့ကို လွမ်းနေတာလား…”

 

“လွမ်း… မင်းအမေကို လွမ်းရမှာလား ကျိုးဝေ့ချီ!!!”

 

လန်ကျီမှာ ရူးသွပ်သွားသည့်အလား အသေအလဲ ရုန်းကန်နေတော့၏။

 

သို့သော် သူ တစ်ကိုယ်လုံး ကုတင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ဖိခံထားရသဖြင့် လုံးဝ ထ၍ မရနိုင်ပေ။ ကျိုးဝေ့ချီ၏မျက်နှာကိုပင် မမြင်ရပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီထံမှ ရယ်မောသံလေး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

 

“စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့… မင်း ငါ့ကို အရမ်းလွမ်းနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိလို့ ငါကိုယ်တိုင် လာရှာတာလေ…”

 

ထိုတစ်ခဏတွင် လန်ကျီသည် လူသတ်ချင်စိတ်သာ ရှိ‌နေတော့သည်။

 

 

Chapter 5 ended.

World 1 , Chapter 5 ended.