Chapter 4

 

World 1 Chapter 4

ကာမရမ္မက်ထန်နေသော မြေအောက်လောက သခင်လေးမှာ အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် ပျော့ခွေကာ ငိုယိုသွားပြီး နောက်လိုက်များမှာလည်း ကြွက်သားတောင့်တင်းသော ညီအစ်ကိုများအား အတင်းအဓမ္မ လိုးပေးရခြင်း

 

—–

 

အရှက်ရဖွယ်ကောင်းသော အနောက်ဘက်အပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျဉ်စိမ့်စိမ့် ခံစားချက်များက တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။

 

လန်ကျီတစ်ယောက် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားသည်။

 

သူ၏အနောက်ဘက်တွင်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသော နောက်လိုက်များဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှက်ရဖွယ် ညည်းတွားသံများက သူ့ကို လှုံ့ဆော်ပေးနေ၏။

 

“အင်း… ဟင့်… ဘာ… ဘာလို့လဲ… မင်း ဘာလို့ အဲ့လိုလုပ်ရတာလဲ…”

 

လန်ကျီ၏စကားများမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဆောင့်သွင်းမှုများကြောင့် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းဖြစ်သွားသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီကမူ သူဆိုလိုသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်လိုက်သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ပင့်မထားပြီး ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း သူ၏တင်ပါးကိုပါ ပင့်တင်ကာ အားကုန် လှုပ်ရှားပေးနေ၏။

 

သူ၏စကားကို ကြားသည့်အခါ ကျိုးဝေ့ချီက လန်ကျီ၏ပခုံးနားသို့ ကပ်သွားပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“လိုးချင်လို့ လိုးတာလေ… ဘာလို့လဲဆိုတာတွေက အများကြီးလိုလို့လား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြန်၏။

 

“မင်းဘာသာမင်း အလိုးခံဖို့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား…”

 

“ခွေးကောင်… အင်း…”

 

လန်ကျီသည် သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်ထားလိုက်သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြောလာ၏။

 

“မိန်းကလေးယင်က မင်းကို မပြောပြထားဘူးလား… ငါက စောက်ကျင့်ယုတ်တဲ့ လူယုတ်မာလေ…”

 

လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို အကြောင်းပြချက် သွားတောင်းဆိုလို့ ရပါ့မလား…

 

“အား… အင်း… ခွေးကောင် အရမ်း… အရမ်း နက်တယ်…”

 

လန်ကျီမှာ ဒီလူကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးပင် ရှာမရတော့ပေ။

 

ဒီလူက စောက်ကျင့်ယုတ်မှန်း သူ သေချာပေါက် သိ၏။

 

ဒီလူယုတ်မာက အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးယင်၏ခံစားချက်များကို ကစားခဲ့ပြီး သူမကို ရက်ရက်စက်စက် လမ်းခွဲကာ လူသစ်ပြောင်းခဲ့သဖြင့် သူမကို နာကျင်စေခဲ့သည်။

 

ထို့ကြောင့်သာ လန်ကျီက သီးသန့်လိုက်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို ကောင်းကောင်းပညာပေးရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

 

သို့သော်လည်း မည်သည့်ခွေးကောင်က ဤကဲ့သို့သော အဆုံးသတ်မျိုး ဖြစ်သွားမည်ကို တွေးမိမည်နည်း။

 

သူ၏အစ်ကိုကြီးမှာ မြေအောက်လောက၏ ခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။

 

ဤကမ္ဘာလောက၏အမှောင်ခြမ်းကို သူ အဘယ်ကြောင့် နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။

 

သူကိုယ်တိုင်က အမှောင်လောက၏ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နေသူ ဖြစ်၏။

 

သို့သော် သူ အထင်သေးခဲ့သော သာမန်လူမိုက်လေးက ဤမျှသန်မာပြီး ဤမျှ ရဲတင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် အသံနှိမ့်ကာ ရယ်မောရင်း အားကုန်ဆောင့်သွင်းလိုက်၏။

 

ဤအနေအထားက အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏လီးကြီးမှာလည်း ရှည်လျားပြီး တုတ်ခိုင်လွန်းလှရာ တစ်ချောင်းလုံး အဆုံးထိ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

 

လန်ကျီမှာ သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများပင် အဆောင့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

 

သို့သော် အနောက်ဘက်အပေါက်ထဲရှိ နေရာတစ်ခုမှ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာသော ထိန်းချုပ်မရသည့် ကျဉ်စိမ့်စိမ့် ခံစားချက်များက သူ၏အာရုံအားလုံးကို ဆွဲဆောင်သွားပြန်ရာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကာမသာယာမှုထဲသို့ အလိုအလျောက် နစ်မွန်းသွားရပြန်သည်။

 

“အား… အား… အား… အင်း… မင်းကို ငါ လုံးဝ အလွတ်မပေးဘူး… အား… အား… အား… အင်း…”

 

ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သော်လည်း လန်ကျီ၏အသိစိတ်များကမူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကိုဖက်ကာ ဆက်လက် ဆောင့်လိုးနေ၏။

 

ကုတင်ဘေးရှိ လူလေးယောက်မှာလည်း ပီယဆေး မိသွားသည့်အလား သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းတွားသံများကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပွင့်အန်ထွက်လာရာ မျက်နှာပူစရာ ဖတ်ဖတ်ဖတ်အသံများဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

 

“ကာမရမ္မက်ထန်နေတဲ့ မြေအောက်လောက သခင်လေးပါလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက လန်ကျီ၏နားနားသို့ကပ်၍ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း ခါးကို အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားကာ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဆောင့်သွင်းနေ၏။

 

“အား… အား… အား… ဟာ့… အင်း…”

 

လန်ကျီ၏အသံများပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကာမရမ္မက်၏လွှမ်းမိုးမှုကို အပြည့်အဝ ခံနေရသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏စကားကို ပြန်လည်ဖြေကြားရန်ပင် အချိန်မရတော့ပေ။

 

“သခင်လေး ဇိမ်တွေ့နေပြီလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ထပ်မေးလိုက်ပြီးနောက် အရှိန်ကို ရုတ်တရက် မြှင့်တင်လိုက်သည်။

 

“အား… ဟာ့… ဇိမ်… မင်းအမေကို ဇိမ်တွေ့ရမှာလား… အား… အား… အား…”

 

လန်ကျီ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပူနွေးသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်၏။

 

ဦးနှောက်ထဲအထိ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားသော သာယာမှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

 

ထိုတစ်ခဏတွင် လန်ကျီ၏ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားတော့၏။

 

အသိစိတ်လွတ်သွားသော သူသည် ကျိုးဝေ့ချီ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်သို့ ကြိုးတုပ်ခံထားရဆဲဖြစ်ရာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုအတိုင်းပင် မှီကျသွားတော့သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ကျောပြင်ကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏အသားချောင်းကြီးကိုလည်း ဆွဲမထုတ်သေးဘဲ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ထိုးသွင်းထားသည့် အနေအထားအတိုင်းပင် ဆက်ထားလိုက်၏။

 

ထို့နောက် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းကာ သူ၏နားနားသို့ ကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

 

“သခင်လေး ဇိမ်တွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ မတွေ့သည်ဖြစ်စေ ငါကတော့ အရမ်းကို ဇိမ်တွေ့တာပဲ…”

 

“ခွေးကောင်…”

 

လန်ကျီက အားအင်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် နာကြည်းဒေါသထွက်စွာ ပြောလိုက်၏။

 

“ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကို သေအောင်မလုပ်နိုင်ရင် မင်းကို ငါ သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်… သေချာပေါက်ပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် သူ၏နားရွက်ဖျားလေးကို ကိုက်လိုက်သည်။

 

“မင်းကို သေအောင်လုပ်ပစ်ဖို့ ငါက ဘယ်ရက်စက်နိုင်ပါ့မလဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောပြီးနောက် ကုတင်ဘေးရှိ လူအချို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

 

“သူတို့ကို ကြည့်စမ်း… ဘယ်လောက်တောင် အပီအပြင် လိုးနေကြသလဲဆိုတာ…”

 

“ဟက်~”

 

ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လန်ကျီက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကိုက်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။

 

စောစောကကိုက်ထားသော သွားရာက ကျန်ရှိနေသေးပြီး သွေးများပင် ပေကျံနေသေးသော်လည်း ယခုအခါ လန်ကျီ ကိုက်လိုက်သည်မှာ အခြားတစ်ဖက်ဖြစ်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ညှပ်ရိုးနေရာ အတိအကျပင် ဖြစ်နေ၏။

 

“မင်းက ခွေးနှစ်ဖွားလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက တိုးတိုးလေးရယ်မောရင်း သူ၏မေးစေ့ကို ညှစ်ကာ အနည်းငယ် အားသုံးပြီး ပါးစပ်ကို အတင်းဟခိုင်းလိုက်သည်။

 

လန်ကျီမှာ ကျိုးဝေ့ချီကို အသေအလဲ စိုက်ကြည့်နေ၏။

 

အလွန်နာကျင်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။

 

သူက အသေအလဲ ကိုက်ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ကိုက်လိုက်သည်နှင့် သွေးထွက်လာကာ သူ၏ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း သွေးညှီနံ့များ ပြည့်နှက်နေ၏။

 

သို့သော် ဤလူက မျက်နှာအမူအရာ တစ်ချက်ပင်မပျက်ဘဲ ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား နေနေနိုင်ရာ ဤလူမှာ မည်သည့်မကောင်းဆိုးဝါးမျိုး ဖြစ်နေသနည်း။

 

“အင်း… ငါ သွားရတော့မယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက နှမြောတသဖြစ်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် စကားပြောပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ လန်ကျီကို ကန့်လန့်ဖြတ်ပွေ့ချီလိုက်ပြီး တစ်ပတ်လှည့်လိုက်၏။

 

ထို့နောက် ညစ်ပတ်စုတ်ချာနေသော ကုတင်ပေါ်သို့ လန်ကျီကို ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။

 

သို့သော် သူ့ကို ကန့်လန့်ဖြတ်ပွေ့ချီလိုက်သည့် တစ်ခဏအတွင်း သူ ယခုလေးတင် လန်ကျီ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပန်းထုတ်ထားသော သုတ်ရည်များမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အောက်သို့ ပြန်လည်စီးကျလာရာ ထိုခံစားချက်က လန်ကျီ၏ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားပြီး အုန်းအုန်းမြည်သွားစေတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် လူသားဆန်စွာဖြင့် လန်ကျီ၏လက်များကို ကြိုးဖြည်ပေးလိုက်သည့်အခါ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် လန်ကျီ၏လက်သီးက သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

 

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လန်ကျီမှာ သူ၏လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို အထင်သေးသွားခဲ့၏။

 

ခွန်အားများ တစ်ဝက်ကျော်လောက် လျော့ကျသွားသည်သာမက အနောက်ဘက်မှ ပြောပြ၍မရနိုင်သော နာကျင်မှုကလည်း သူ့ကို ရုတ်တရက် ပြိုလဲသွားစေသည်။

 

ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီသည် အလွယ်တကူပင် လက်တစ်ဖက် မြှောက်ကာ လန်ကျီ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။

 

“စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ သခင်လေး…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောရင်း သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲယူကာ နမ်းလိုက်သည်။

 

“ငါ့ကို ရိုက်ချင်ရင် နောက်ပိုင်း အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်…”

 

“မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်…”

 

လန်ကျီသည် သွေးများကဲ့သို့ နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

 

ယနေ့ ကျိုးဝေ့ချီလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအတွက် သူ့ကို နောင်တရအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပစ်မည်ဖြစ်ပြီး ယနေ့ သူ့ကို သေအောင်မသတ်ခဲ့သည့်အတွက်လည်း နောင်တရစေရမည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

 

“နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး…”

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို ရိုးရှင်းစွာ သပ်ရပ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

 

ခန္ဓာကိုယ်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပြီး အရပ်ရှည်ကာ တောင့်တင်း၏။

 

မျက်နှာကလည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်နှာဖြစ်ပြီး ချောမောကာ တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု ရှိနေပြီး ယောက်ျားပီသလှသည်။

 

သို့သော် ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဤအဝတ်အစားများကမူ ဤဝတ္ထုထဲမှ ဇာတ်ကောင်၏အဝတ်အစားများဖြစ်ရာ အနည်းငယ် စုတ်ချာနေပြီး သူ၏အကြိုက်နှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။

 

ထို့ကြောင့် ယခု သူ အပြင်ထွက်လျှင် ပထမဆုံး လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ ရေကောင်းကောင်းချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲလှယ်ရန်ပင် ဖြစ်၏။

 

မထွက်ခွာမီတွင် ထိုလေးယောက်မှာလည်း အတော်လေး ပြီးဆုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

 

ယောက်ျားကြီးလေးယောက်မှာ မျက်နှာများနီရဲကာ လည်ပင်းကြောများ ထောင်ထွက်နေလျက် သူ့ကို ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြပေ။

 

ထို့ကြောင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ဖက်သို့ ကွေးကွေးလေး နေနေကြတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီကလည်း သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ လန်ကျီကို ပြောလိုက်သည်။

 

“သခင်လေး… ငါ့ကို လာသတ်ဖို့ သေချာပေါက် မှတ်ထားဦးနော်…”

 

“ကျိုးဝေ့ချီ… မင်း စောင့်နေလိုက်စမ်း!”

 

လန်ကျီမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားတော့၏။

 

“ငါ စောင့်နေပါတယ်…”

 

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျိုးဝေ့ချီသည် ဤကဲ့သို့ပင် မောက်မာဝင့်ကြွားစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး ရှုပ်ပွမှုများနှင့် အရှက်ရမှုများကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့တော့သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ အဝေးသို့ မရောက်ခင်မှာပင် လန်ကျီ၏ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

 

“ထွက်သွားကြစမ်း!!.. အကုန်လုံး ထွက်သွားကြစမ်း!!!… ထွက်သွားကြလို့ ပြောနေတယ်!!!!…”

 

နောက်လိုက်လေးယောက်မှာ တရွတ်တိုက်ဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကြသည့် အချိန်ရောက်မှသာ လန်ကျီ၏နီရဲနေသော မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာတော့သည်။

 

ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုးဖြင့် ထိပ်ဆုံးတွင် ဂရုစိုက်ခံခဲ့ရသော သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။

 

“ကျိုး.!.. ဝေ့.!.. ချီ.!..”

 

လန်ကျီသည် မျက်ထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပစ်လိုက်၏။

 

“မင်းကို သေအောင်မလုပ်နိုင်ရင် ငါ လူမလုပ်တော့ဘူး!…”

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဤနေရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မလာတော့ပေ။

 

သူ ပြန်လာရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ သေချာလှ၏။

 

သို့သော် သူ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုနေရာလေးမှာ ပြာပုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြောင်းကိုတော့ ကြားလိုက်ရသည်။

 

အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး မီးရှို့ခံလိုက်ရပြီး အကြွင်းအကျန်ပင် မကျန်ရစ်တော့ပေ။

 

“ကျစ်… ဒေါသက တော်တော် ကြီးတာပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

 

စနစ် ရှောင်ဒင်မှာ နားထောင်ပြီးနောက် တုန်ယင်သွားတော့သည်။

 

ဤကဲ့သို့သော Host မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

 

အလွန်ကြမ်းတမ်းလွန်းပြီး… အလွန် စောက်ကျင့်ယုတ်လွန်းလှ၏။

 

သို့သော်… ဤသည်ကမှ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပြီး Host အဖြစ် လုပ်ဆောင်ရန် အလွန်သင့်တော်လှပေသည်။

 

Chapter 4 ended

World 1 Chapter 4 ended