Chapter 5

 

ဦးလေးဖြစ်သူကို ဖခင်၏ လက်မှ ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခြင်း

 

 

*****

 

လုကျန်းထင် တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ဖခင်၏ အောက်တွင် ညည်းတွားနေသော ဦးလေး၏ ပုံရိပ်များက ပေါ်လာသည်။ ဖြူဖွေးသော အသားအရေ၊ တောက်ပနေသော မျက်ရည်များနှင့် နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများက သူ့ကို မမေ့နိုင်အောင် ဖြစ်စေ၏။ အမှတ်ရဆုံးမှာ ထိုပန်းရောင်သန်းနေသော လျှာဖျားလေးပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသား၏ ညစ်ပတ်နေသော လီးကြီးကို လျက်ပေးရုံသာမက ဖခင်၏ ကြီးမားသော လက်ချောင်းများပေါ်ရှိ အရည်များကိုပါ စုပ်ယူခဲ့သေး၏။

 

သူက သိုင်းလေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်သဖြင့် နေ့တိုင်း အလွန် စောစောထတတ်ပြီး လူငယ်များ၏ အိပ်ရာထနောက်ကျသော အကျင့်မျိုး လုံးဝ မရှိပေ။

 

သူ ပုံမှန်အချိန်အတိုင်း နိုးလာသောအခါ မိုးတောင် သေသေချာချာ မလင်းသေးပေ။ လုကျန်းထင် အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ဦးလေး၏ အိပ်ခန်း ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်က ပိတ်ထားပြီး လိုက်ကာများပါ ချထားသဖြင့် အထဲရှိ မြင်ကွင်းအားလုံးကို ကွယ်ထားကာ သူ့ကို အထဲမှ ပုံရိပ်များကို အနည်းငယ်မျှပင် ချောင်းကြည့်ခွင့် မပေးတော့ပေ။

 

လုကျန်းထင် ခဏရပ်နေစဉ် တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ချန်မင်က သူ့ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။

 

“ထင်အာ… သိုင်းမကျင့်သေးဘူးလား…”

 

လုကျန်းထင်က သူ့ကို အရင်ဆုံး တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အကြမ်းထည် အင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကော်လာက အလွန် မြင့်သဖြင့် ဖြူဖွေးသွယ်လျသော လည်ပင်းကို အကုန် ဖုံးကွယ်ထား၏။ သူ၏ အသားအရေက ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်ခုံးကြား၏ ဘယ်ဘက် အနည်းငယ် ရောက်သော နေရာတွင်သာ သေးငယ်သော မှဲ့နက်လေး တစ်လုံး ရှိကာ အခြားနေရာများက ကြွေပန်းကန်လုံးလေးလို ချောမွေ့နုနယ်နေသည်။ လုကျန်းထင်၏ အကြည့်များက သူ့နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ရောက်သွားသောအခါ ဦးလေး၏ နှုတ်ခမ်းလေးက နီရဲနေပြီး အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လုကျန်းထင် ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

 

“အခုပဲ သွားတော့မလို့… ဗိုက်ဆာနေလို့…”

 

သူ ပေးလိုက်သော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ချန်မင် ဘာမှ သံသယ မဝင်သွားပေ။ ချန်မင်က အနားသို့ တိုးလာပြီး သူ၏ ဆံပင်များကို ယုယုယယ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

 

“မင်း အရင်သွားလေ့ကျင့်နှင့်… ဦးလေး အခုပဲ မနက်စာ လုပ်ပေးမယ်…”

 

“အင်း…”

 

လုကျန်းထင်က အနည်းငယ် ကသိကအောက် ဖြစ်စွာဖြင့် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးတိုင်း သူ မနေနိုင်ဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိရာ ချန်မင်က မူလနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို မေတ္တာအပြည့်ပါသော အကြည့်များဖြင့် ယုယစွာ ကြည့်နေ၏။

 

လုကျန်းထင် အနည်းငယ် နေရခက်သွားသည်။

 

သူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သိုင်းလေ့ကျင့်ရသည့် ခြံဝင်းက ဤနေရာတွင် မဟုတ်ဘဲ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားရ၏။ လမ်းတွင် စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ စားသောက်နေထိုင်ရေးကို တာဝန်ယူရသော အိမ်တော်ထိန်းဦးလေးကျိုး နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ဦးလေးကျိုးက အသက်အနည်းငယ် ကြီးပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာကာ စေတနာကောင်းတတ်သဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤသခင်လေးအပေါ် အတော်လေး လေးစားမှု ရှိ၏။ သူက ရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

 

“သခင်လေးသုံး… သိုင်းသွားကျင့်မလို့လား…”

 

“ဟုတ်တယ် ဦးလေးကျိုး …”

 

လုကျန်းထင် ခြေလှမ်း ရပ်သွားပြီး သဘောကောင်းသော အမူအရာရှိသည့် အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် မေးလိုက်၏။

 

“ဦးလေးကျိုး … ကျွန်တော့်အဖေ မနေ့ညက ပြန်လာသေးလား…”

 

“စစ်သူကြီးလား… မပြန်လာပါဘူး…”

 

ဦးလေးကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူ လိမ်မပြောကြောင်း လုကျန်းထင် သိလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်၏။

 

ဦးလေးက သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်လာခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် မတော်တဆ ချောင်းကြည့်မိခြင်း မဟုတ်လျှင် ဖခင်နှင့် ဦးလေးကြားတွင် တိတ်တဆိတ် ပတ်သက်မှု ရှိနေကြောင်း သူ လုံးဝ သိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ အခု ကြည့်ရသည်မှာ အိမ်တော် တစ်ခုလုံးတွင်လည်း သိသူ သိပ်မရှိလောက်ပေ။

 

လုကျန်းထင်က စိတ်ရှုပ်နေသဖြင့် သိုင်းလေ့ကျင့်ရာတွင် အာရုံလွင့်နေခဲ့သည်။ သူ့ကို သင်ပေးသော သိုင်းဆရာက မူလကပင် စကားပြောဆို ကြမ်းတမ်းသူဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင်တော့ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခံရခြင်းမှ မလွတ်ကင်းနိုင်တော့ပေ။ လုကျန်းထင်က ငြိမ်ငြိမ်နားထောင်နေပြီး ဘာမှ မငြင်းခုံပေ။ မနက်စာ စားချိန်ရောက်သောအခါ သိုင်းဆရာက သူ့ကို တမင်သက်သက် နှောင့်ယှက်ကာ ထမင်းစားခွင့် မပြုဘဲ မြင်းစီးဟန် ကျင့်စေခဲ့၏။

 

လုမိသားစုသည် သိုင်းပညာရှင် မိသားစုဟု ဆိုနိုင်ပြီး ဘိုးဘေးများက မူလက သိုင်းလောကမှ လူများ ဖြစ်ကြသည်။ လုကျန်းထင်၏ အဘိုးလက်ထက်သို့ ရောက်သောအခါ တိုင်းပြည် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေပြီး လူမျိုးခြားများက နယ်စပ်ကို အမြဲတမ်း ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြရာ အခြေအနေ ဆိုးရွားချိန်တွင် တိုင်းပြည်၏ အတွင်းပိုင်းအထိပင် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

 

ထိုအချိန်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ အရည်အချင်းမရှိဘဲ ပျော်ပါးရန်သာ သိသဖြင့် ပြည်သူများမှာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။ လုကျန်းထင်၏ အဘိုးက စစ်တပ်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အမြင့်ဆုံး ရာထူးအဖြစ် တပ်မှူးအဆင့်အထိသာ ရောက်ခဲ့၏။ လုဖေးဟွမ်လက်ထက်သို့ ရောက်သောအခါ ဧကရာဇ်သစ် နန်းတက်လာပြီး နိုင်ငံရေး သန့်ရှင်းကာ အရည်အချင်းရှိသူများကို မြှောက်စားခဲ့သည်။

 

အဓိက တာဝန်မှာ ဆုံးရှုံးသွားသော နယ်မြေများကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ရန် ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်က လုဖေးဟွမ်မှာ အသက် နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အစွမ်းအစ ပြသကာ သေမတတ် တိုက်ပွဲများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်စေသော တိုက်ပွဲကြီး အကြိမ်ကြိမ်ကို အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက်မှသာ အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ချီးမြှင့်သော “အကောင်းဆုံး စစ်သူကြီး” ဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

 

ထို့ကြောင့် သိုင်းပညာသည် လုမိသားစု၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်၏။ ယခုအချိန်တွင် နိုင်ငံတော် ငြိမ်းချမ်းသာယာပြီး စစ်ပွဲများ နည်းပါးသွားသော်လည်း လုဖေးဟွမ်က သားသုံးယောက်စလုံးကို သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်စေကာ အခြေခံကောင်းများ တည်ဆောက်စေခဲ့သည်။

 

လုကျန်းထင်၏ အထက်တွင် အစ်ကိုနှစ်ယောက် ရှိပြီး တစ်ယောက်မှာ လုဖေးဟွမ်၏ တရားဝင် ဇနီး ဖန်ကတော် မှ မွေးဖွားသော လုကျန်းလျန် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာ မယားငယ် ယောင်ကတော် မှ မွေးဖွားသော လုကျန်းထင်ကဲ့သို့ မယားငယ်သားပင် ဖြစ်ကာ အမည်မှာ လုကျန်းခန်း ဖြစ်၏။ ယောင်ကတော်မှာ လူအများ၏ အကြိုက်ကို ဆောင်တတ်သူဖြစ်ပြီး ဖန်ကတော်နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သဖြင့် သူမ မွေးဖွားသော သားကလည်း လုကျန်းလျန် နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ကာ လူနှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး လုကျန်းထင်ကို ဖယ်ကြဉ်ထားကြသည်။

 

လုကျန်းထင်သည် မနက်စာ မစားရသော်လည်း ဒေါသမထွက်နိုင်သေးပေ။ ခေါင်းထဲတွင် မနေ့ညက ကိစ္စများကိုသာ တွေးနေမိသဖြင့် ဗိုက်ဆာနေသည်ကိုပင် မေ့သွားခဲ့၏။ သူ မြင်းစီးဟန် ကျင့်နေသည်မှာ နာရီဝက်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းလုံး ထုံကျဉ်ကာ ခံစားမှု မရှိတော့သော်လည်း အခြေခံကောင်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အနေအထားက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

 

ချန်မင် လိုက်ရှာလာချိန်တွင် သူ၏ နဖူးပေါ်၌ ချွေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာကလည်း အနည်းငယ် ဖြူရော်နေ၏။ ချန်မင်က သူ၏ ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ သဘာဝကျကျပင် အလွန် ရင်နာသွားခဲ့သည်။

 

“ထင်အာ… မင်း ဘာလို့ မနက်စာ ပြန်မစားတာလဲ…”

 

လုကျန်းထင်က ဦးလေး၏ အသံကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် အစပိုင်း၌ စိတ်ထင်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သတိဝင်လာချိန်မှသာ သူက မိမိ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် အမှန်တကယ် ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ ချန်မင်က ပုဝါတစ်ထည် ထုတ်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ချွေးများကို ယုယုယယ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

 

“မင်း ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ… မင်းဆရာက ဒီလိုမျိုး အပြစ်ပေးရတာလဲ…”

 

လုကျန်းထင် အသက်ရှူရပ်သွားပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

 

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး…”

 

ယခုအချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲ၌ သူတို့ နှစ်ယောက်သာ ရှိပြီး သိုင်းဆရာမှာ မနက်စာ သွားစားပြီး ပြန်မလာသေးပုံရသည်။ လုကျန်းထင်က ဦးလေးကို ကြည့်လိုက်၏။

 

“ဦးလေး… ဘာလာလုပ်တာလဲ…”

 

“မင်း ပြန်မလာတာ တွေ့လို့ မနက်စာ လာပို့ပေးတာ… ထင်အာ… ဒီဘက်လာစား…”

 

ချန်မင်က သန့်ရှင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ လက်ထဲမှ ခြင်းတောင်းကို ချလိုက်ပြီး အထဲမှ နူးညံ့နေအောင် ပြုတ်ထားသော ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကြီး၊ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ထားသော ချဉ်ဖတ် တစ်ပန်းကန်၊ ပေါက်စီဖြူ နှစ်လုံးနှင့် ကြက်ဥပြုတ် တစ်လုံးတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

 

ဦးလေးနှင့် တူတို့၏ အစားအသောက်များမှာ အမြဲတမ်း ရိုးရှင်းလေ့ရှိပြီး ကြက်ဥဆိုသည်မှာ အရင်က အလွန် တွေ့ရခဲသော အစားအစာ ဖြစ်သည်။ လုကျန်းထင် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွား၏။

 

“ကြက်ဥက ဘယ်ကရတာလဲ…”

 

ချန်မင်က ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြူဖွေးသွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် ကြက်ဥကို ယူ၍ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်ရာ အက်ကွဲကြောင်း အနည်းငယ် ထွက်လာပြီးနောက် ကြက်ဥခွံများကို သေသေချာချာ ခွာပေးလိုက်သည်။

 

“မီးဖိုချောင်က ပို့ပေးတာ… မင်းက အခု ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားနေတဲ့ အရွယ်ဆိုတော့… ကောင်းကောင်းလေး စားရမယ်… ဒါမှ နောက်ဆို ပိုပြီး အရပ်ရှည်လာပြီး ခွန်အားတွေ ရှိလာမှာ…”

 

ချန်မင်က ကြက်ဥခွံများကို အကုန်ခွာပြီးနောက် လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းဖြင့် ကြက်ဥကို ကိုင်ကာ လုကျန်းထင်၏ ပါးစပ်နားသို့ တိုးပေးလိုက်၏။

 

“လာ… ပါးစပ်ဟ…”

 

လုကျန်းထင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငေးမောစွာဖြင့် ပါးစပ် ဟလိုက်ပြီး ဦးလေး ခွံ့ကျွေးသော ကြက်ဥကို တစ်လုပ်ချင်း အကုန်စားလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတစ်လုပ်တွင် ချန်မင်၏ လက်ချောင်းများ ပြန်ရုပ်သိမ်းသည်မှာ နှေးသွားသဖြင့် လုကျန်းထင်၏ နှုတ်ခမ်းများက သူ၏ လက်ချောင်းကိုပါ ငုံမိသွားတော့သည်။

 

ချန်မင်က ဤသည်မှာ ပြဿနာရှိသည်ဟု သဘာဝကျကျ မထင်ပေ။ လုကျန်းထင်ကမူ တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ကာ အမြန် ခေါင်းငုံ့ပြီး ပန်းကန်ထဲမှ ဆန်ပြုတ်ကိုသာ အာရုံစိုက် သောက်နေတော့၏။

 

သူ့အသက်အရွယ်က အစားအသောက် ကြီးသော အရွယ်ဖြစ်သဖြင့် ချန်မင် ယူလာသော အစားအစာများက များပြားသော်လည်း သူ အကုန်အစင် စားပစ်လိုက်သည်။ ချန်မင်က ကြက်ဥခွံများကို အကုန် ရှင်းလင်းပြီးနောက် မေးလိုက်၏။

 

“ဝပြီလား…”

 

လုကျန်းထင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

 

“ဒါဆို ခဏလောက် နားပြီးမှ သိုင်းဆက်ကျင့်… ပြီးရင် စာသွားဖတ်… ဦးလေး အရင် ပြန်တော့မယ်… အဝတ်လျှော်ဖို့ ရှိသေးတယ်…”

 

လုကျန်းထင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားသော ဦးလေး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာများ ရုတ်တရက် နီရဲလာခဲ့၏။

 

သူသည် ညစ်ပတ်သွားခဲ့သော ဘောင်းဘီကို ဖွက်ထားရန် မေ့သွားခဲ့သည်။ ဦးလေးက တွေ့သွားခဲ့ရင်… ဘယ်လို တွေးမလဲ။

 

လုမိသားစုတွင် သီးသန့် ကျောင်းလေးတစ်ခု ရှိပြီး စာသင်ရန် ဆရာတစ်ယောက် အထူး ငှားရမ်းထား၏။ စာသင်သူများမှာ လုမိသားစုမှ သခင်လေး သုံးယောက်အပြင် အိမ်တော်ထိန်း၏ သားတစ်ယောက်နှင့် လုဖေးဟွမ်၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်၏ သား တစ်ယောက်တို့ ပါဝင်သည်။ လူငါးယောက်ထဲတွင် လုကျန်းထင်၏ အသက်က အငယ်ဆုံး ဖြစ်၏။ သူက အခြားလူများနှင့် အဆင်မပြေသလို စာသင်ခုံကလည်း အစွန်ဆုံး နေရာတွင် ရှိသည်။ အတန်းတက်တိုင်း သူက အမြဲတမ်း သေချာ ဂရုစိုက် နားထောင်လေ့ ရှိ၏။

 

သိုင်းပညာထက် သူက စာဖတ်ခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သည်။ အသက်ပြည့်လျှင် နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် သူ ရည်မှန်းထားပြီး အောင်မြင်ခဲ့လျှင် နယ်ဘက်သို့ သွားရောက်ကာ အရာရှိ လုပ်မည် ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ဦးလေးကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဤစစ်သူကြီးအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာကာ နောက်ထပ် ပြန်မလာတော့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

 

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် မနေ့ညက ကိစ္စများကိုပါ ပြန်လည် တွေးမိသွားသဖြင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ အာရုံလွင့်နေစဉ်တွင် လုဖေးဟွမ်၏ သက်တော်စောင့် ယွမ်ရဲက သူ့ကို လာရှာပြီး စစ်သူကြီးက ခေါ်ခိုင်းကြောင်း လာပြောသည်။

 

လုကျန်းထင် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ နောက်မှလိုက်၍ ဖခင်နေထိုင်သော ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

 

လုဖေးဟွမ် နေထိုင်သည့် နေရာက စစ်သူကြီးအိမ်တော် တစ်ခုလုံး၏ အလယ်ဗဟို အကျဆုံး နေရာဖြစ်သော်လည်း အပြင်အဆင်က မခမ်းနားပေ။ ဇနီးဖြစ်သူ ဖန်ကတော်၏ နေရာထက်ပင် ပိုမို ရိုးရှင်းနေသေး၏။ နေရာက အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး အတွင်း၌ သေးငယ်သော သိုင်းလေ့ကျင့်ရေး ကွင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် လုဖေးဟွမ်က ထိုသိုင်းလေ့ကျင့်ရေး ကွင်းထဲ၌ ထိုင်နေ၏။

 

လုဖေးဟွမ်က ထိုင်နေလျှင်ပင် တစ်ကိုယ်လုံးမှ အလွန် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။ လုကျန်းထင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။

 

“အဖေ…”

 

လုဖေးဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 

“အသက်က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် တက်ကြွမှု မရှိရတာလဲ… လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်တာတောင် အသံက တိုးလွန်းနေတယ်…”

 

လုကျန်းထင်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခဏအကြာတွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။

 

“အဖေ…”

 

သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အရှုံးမပေးချင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့ရှိ ခန့်ညားသော အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လုဖေးဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်သေးမှုများ ပါဝင်နေပြီး သူက နှုတ်ခမ်းကို ကွေးကာ ပြုံးလိုက်၏။

 

“ဘယ်လိုလဲ… မင်းအဖေကို အာခံချင်နေတာလား…”

 

လုကျန်းထင်သည် ဖခင်က သူ့ကို မနှစ်သက်ကြောင်း သိသည်။ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဖခင်က အပြစ်ရှာမည် ဖြစ်ကြောင်းကို အရင်က အကြောင်းရင်းကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သူ၏ မိခင်အရင်းကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု အကြမ်းဖျင်း သိလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

 

မနေ့ညက ဖခင်က ဦးလေး၏ ဗိုက်ကို ပွတ်ကာ ပြောခဲ့သော စကားများကို တွေးမိပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန် ရွံရှာသွားမိသည်။ သူ အသက်ငယ်သေးသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မဖုံးကွယ်တတ်ရာ ထိုအမူအရာများက လုဖေးဟွမ်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပေါ်လွင်နေ၏။ လုဖေးဟွမ်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ သူ၏ နောက်မှ အသက် ဆယ်နှစ်ခန့်ရှိမည့် လူငယ်တစ်ယောက် ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဦးညွှတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

 

“စစ်သူကြီး… ဘာခိုင်းစရာ ရှိပါသလဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ငါ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သားက သိုင်းလေ့ကျင့်တာ နှစ်အနည်းငယ် ရှိနေပြီ… မင်း သူနဲ့ တစ်ပွဲလောက် ယှဉ်ကြည့်လိုက်…”

 

လူငယ်က “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ဖြေကြားလိုက်ပြီး လုကျန်းထင်ကို ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

 

လုကျန်းထင်သည် ထိုလူငယ်က မိမိထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပုနေပြီး အသက်လည်း အနည်းငယ် ငယ်မည်ဟု သိလိုက်သဖြင့် ဖခင်က မိမိကို တမင်သက်သက် အရှက်ခွဲနေကြောင်း သိလိုက်၏။

 

ထို့ကြောင့် သူ ဘာမှမပြောဘဲ တိုးသွားကာ ထိုလူငယ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုက်သည်။ သူ အတော်လေး အာရုံစိုက်ကာ တိုက်ခိုက်ပြီး သိုင်းဆရာထံမှ သင်ထားသော သိုင်းကွက်များကို တစ်ကွက်ချင်း ထုတ်သုံးသော်လည်း နေရာတိုင်းတွင် လူငယ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်သို့ ရောက်သွားခဲ့ရ၏။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်လောက် အတွင်းမှာပင် သူက နှစ်ကြိမ်တိတိ ဖိချခံလိုက်ရသည်။ သူ တတိယအကြိမ် ပြန်ထလာပြီး ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လုဖေးဟွမ်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

 

“တော်တော့… မင်း အရှုံးမပေးသေးဘူးလား…”

 

လုကျန်းထင်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်ရသော်လည်း သူက ဦးလေး၏ သင်ကြားမှုကြောင့် ယဉ်ကျေးမှုကို သိတတ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မလိုလားသော်လည်း ထိုလူငယ်ကို စည်းကမ်းတကျ လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်၏။

 

“သင်ကြားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

 

လူငယ် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ့ကို ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်သည် သူက ဤကဲ့သို့ လုပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် အံ့ဩမှု အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဖုန်များပေကျံနေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး အသံက အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“မင်း နေ့တိုင်း ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ပေမယ့် တိုးတက်မှုက မင်း အစ်ကိုနှစ်ယောက်လောက် မရှိတာက မင်းရဲ့ ဆရာက မကောင်းလို့ဆိုပြီး မင်းဦးလေး ပြောတာကို ငါ ကြားတယ်… ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ဆရာအသစ်တစ်ယောက် ပြောင်းပေးမယ်… သူက စစ်တပ်ထဲက ပထမတန်းစား သိုင်းဆရာပဲ… နောက်ဆိုရင် မင်း သူနဲ့ သေချာ သင်ရမယ်… ကြားလား…”

 

လုကျန်းထင်သည် ဖခင်က ဦးလေးအကြောင်း ထုတ်ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာထား အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

 

“ဟုတ်ကဲ့… ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ…”

 

လုကျန်းထင် အပြန်လမ်းတွင် ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် နေလို့မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

 

ဤနှစ်များအတွင်း အရင်က တွေးလို့မရခဲ့သော ကိစ္စအချို့၏ အဖြေကို သူ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မကောင်းသော ကိစ္စအချို့ ဖြစ်လာချိန်တွင် သူက ဦးလေးကို ညည်းတွားပြောဆိုခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ထိုပြဿနာများက ဘာကြောင့် ပြေလည်သွားရသလဲဆိုတာကို သူ နားလည်သွားခဲ့၏။

 

တကယ်တော့… ဦးလေးနဲ့ ဖခင်နဲ့မှာ တိတ်တဆိတ် ပတ်သက်မှု ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်တယ်။

 

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် လုကျန်းထင် ခြေလှမ်း ရပ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

 

ဒါမှမဟုတ်… ဦးလေးက သူ့အတွက်နဲ့များ ဖခင်ရဲ့ တဏှာထန်တဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံယူနေရတာလား။

 

တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်… သူက သေချာပေါက် အင်အားကြီးလာအောင် ကြိုးစားပြီး ဦးလေးကို ကယ်တင်ရမယ်… ဖခင်ရဲ့ လက်ထဲကနေ ဦးလေးကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးရမယ်။

 

နေ

ာက်ပိုင်းမှာ ဦးလေးအတွက် ဘယ်လို အခက်အခဲတွေပဲ ကြုံရကြုံရ… သူ အစွမ်းကုန် သည်းခံမယ်… သူ့မှာ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိလာမယ့် နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာတဲ့အထိ သူ သည်းခံမယ်။

 

 

Chapter 5 ended