Chapter 7

 

World 1 Chapter 7

မြေအောက်လောက သခင်လေးမှာ ငိုပြီးတောင်းပန်ရသည်အထိ အလိုးခံရခြင်း နှင့် ဆေးခန်းတွင် သန့်စင်ပေးခြင်း

 

—-

 

ဘယ်အချိန်ကတည်းကမှန်း မသိ၊ ကျိုးဝေ့ချီက လန်ကျီ၏လက်နှစ်ဖက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းကို အောက်သို့ ဖိချကာ အဆုံးထိ ထိုးသွင်းနိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေ၏။

 

လန်ကျီ၏ဖြူဖွေးသွယ်လျသော ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းမှာ စိတ်ကူးကြည့်၍မရနိုင်သော ထောင့်ချိုးတစ်ခုအထိ ကားကားကြီး ဖြစ်နေပြီး ထိုသို့ဖြစ်နေသဖြင့် တင်ပါးမှာလည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ဆောင့်သွင်းမှုများကို ကြိုဆိုရန် အတင်းအဓမ္မ မြင့်တက်လာ‌လေတော့သည်။

 

“အာ့ အား မရတော့ဘူး၊ ကျိုးဝေ့ချီ အားး… ငါ မရတော့ဘူး ဟင့် အ့ အားး!”

 

စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို တစ်ချက် ကော့ကာ အဆုံးထိ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ အပေါက်ငယ်လေးထဲမှာ ပျော့ပျောင်းလွန်းနေပြီ ဖြစ်ကာ အရူးအမူး လိုးဆောင့်မှုများကြောင့် ချောကျိကျိ အရည်များ ထွက်လာပြီး ယခုအခါတွင် ကျိုးဝေ့ချီ၏ကြီးမားလှသော အသားချောင်းကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ငုံထား၏။

 

ထိုးသွင်းလိုက်တိုင်း တင်းကျပ်စွာ ငုံထားပြီး အသားချောင်းကို အပေါက်ငယ်လေး၏အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ စုပ်ယူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင်လည်း တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားပြန်သည်။

 

လန်ကျီ၏ ခုခံမှုများမှာ အသိစိတ်မဲ့သော ညည်းတွားသံများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

 

“အခုမှ စရုံပဲ ရှိသေးတာကို…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ရှူပြင်းပြင်းဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် အားကုန် ဖိချလိုက်သည့်အခါ လန်ကျီ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ အောက်သို့ လုံးဝ ခေါက်ကျသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ခြေသလုံးများမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်မောင်းကွေးတွင် ယိမ်းထိုးနေ၏။

 

ခြေချောင်းများမှာလည်း ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုကြောင့် တစ်ချက် ကွေးသွားလိုက်၊ နောက်တစ်ချက် ပြန်ဆန့်သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး ပိုင်ရှင်၏ထိန်းချုပ်မှုမှ လုံးဝ ကင်းလွတ်နေပုံပင်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် လန်ကျီ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အသိစိတ်ကင်းမဲ့နေသော အမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

 

နီရဲနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရောင်အသွေးများ ပါဝင်နေပြီး မျက်လုံးအောက်ရှိ စိုစွတ်မှုများကမူ ယခုအခါ ကာမရမ္မက်ထဲတွင် နစ်မွန်းနေကြောင်းကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြနေပေသည်။

 

ကြီးမားလှသော ကာမသာယာမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေတော့၏။ ရုတ်တရက် လန်ကျီ၏လက်နှစ်ဖက်က ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်မောင်းကွေးကို အသိစိတ်မဲ့စွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်အတွက် လက်သည်းများပင် အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက် တွန့်လိုက်ပြီး သူသုတ်လွှတ်မိတော့မည်ကို သိလိုက်သဖြင့် ရုတ်တရက် အားကုန် ဆောင့်သွင်းလိုက်ရာ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသော အသားချောင်းကြီးက အာရုံခံစားလွယ်သော နေရာကို တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်း၍ တိုင်ရိုက်စက် တစ်ခုကဲ့သို့ အရူးအမူး လိုးဆောင့်တော့၏။

 

“အာ့ ဟ့ အင့် အားး… အားးး မရတော့ဘူး၊ အားးးး…”

 

နောက်ဆုံးတွင် လန်ကျီမှာ အသိစိတ်မဲ့နေရင်း အလိုးခံရမှုကြောင့် သုတ်လွှတ်သွားခဲ့လေသည်။ ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်မောင်းပေါ် ၊ ကိုယ်တိုင်၏ဗိုက်ပေါ် နှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပန်းထုတ်လိုက်၏။

 

ပြင်းထန်သော အနံ့နှင့် ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုတို့က ခေတ္တမျှ ဦးနှောက်ကို ဗလာကျင်းသွားစေပြီး အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့် အသက်ကိုသာ ပြင်းပြင်း ရှူနေရကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် တုန်ယင်နေလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီမူ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မြုပ်နှံထားဆဲဖြစ်ပြီး အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် မေးလိုက်၏။

 

“ဒါလေးနဲ့တင် မရတော့ဘူးလား…”

 

“ဟင့်အင်း မရတော့ဘူး…”

 

လန်ကျီက ငိုသံပါကြီးဖြင့် အသိစိတ်မဲ့စွာ ခေါင်းရမ်းနေ၏။ သို့သော် အဖြေနှင့် လက်ရှိပုံစံက မည်မျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး မည်မျှ အားနည်းနေကြောင်းကိုမူ လုံးဝသတိမထားမိ‌‌ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်နှစ်ဖက်က ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး ပွေ့ချီလိုက်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားလေသည်။ ယခုလေးတင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိကာ လုံးဝ အားနာခြင်းမရှိဘဲ လိုးခဲ့ကာ ထို့နောက် ပွတ်တိုက်ခံရလွန်းသဖြင့် နာကျင်နေသော လန်ကျီ၏ကျောပြင်က နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကုတင်နှင့် ထိတွေ့သွားလေသည်။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာ လေထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏အသားချောင်းကြီးကို ငုံထားဆဲဖြစ်ကာ ဆွဲမထုတ်ရသေးပေ။

 

လန်ကျီမှာ အသိစိတ်မဲ့စွာ လှုပ်ရှားနေပြီးနောက် သွယ်လျသော ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ခါးတွင် အတင်းအဓမ္မ ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ လန်ကျီကို ဖိ၍ နောက်တစ်ကြိမ် လိုးဆောင့်နေပြန်လေသည်။ လန်ကျီက သုတ်လွှတ်သွားသော်လည်း သူကတော့ သုတ်မလွှတ်ရသေးပေ။ ကျိုးဝေ့ချီက လိုးနေရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ အနားသို့ ကပ်၍ ပြောလိုက်၏။

 

“မင်းရဲ့ အထဲက အရမ်း နူးညံ့ပြီး ချောကျိကျိ ဖြစ်နေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းက မူလကတည်းက အလိုးခံချင်နေတဲ့ ကောင်ဆိုတာ သိရဲ့လား…”

 

“ဝူး ဝူး မဟုတ်ဘူး အား အား ဟင့် … မ မဟုတ်ဘူးး…”

 

လန်ကျီက အသိစိတ်မဲ့စွာ ခေါင်းရမ်းနေ၏။

 

“မင်း စုပ်ထားတာက အရမ်းကို တင်းကျပ်နေတာပဲ…”

 

“မဟုတ်ဘူး အား… မရတော့ဘူး အား အားး အားးး အဲ့ဒီနေရာ… သေတော့မယ် အားး …အဟင့် ဟင့်…”

 

“အရမ်း ဇိမ်တွေ့နေပြီ မဟုတ်လား? ဟမ်?”

 

“မ… အ့ အား အားး အင့်… မ … မတွေ့ဘူး…”

 

“မင်းရဲ့ပါးစပ်ကသာ ငြင်းနေတာ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ကုတင်ဘေးတွင် တစ်ဝကြီး လိုးပြီးနောက် လန်ကျီကို တစ်ပတ်လှည့်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် မှောက်ခိုင်းလိုက်၍ အနောက်ဘက်မှ ထိုးသွင်းကာ နောက်တစ်ကြိမ် အရူးအမူး လိုးဆောင့်ပြန်လေသည်။ လန်ကျီ၏ အ‌ေစာပိုင်းကျိန်ဆဲမှုများက နောက်ပိုင်းတွင် ညည်းတွားသံများအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသံများပင် အက်ကွဲသွားတော့၏။

 

တိုးတိတ်သော ညည်းတွားသံများတွင် ငိုသံများ ပါဝင်လာပြီး ယခင်က လူတိုင်းကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သော မောက်မာဝင့်ကြွားသည့် မြေအောက်လောက သခင်လေး မဟုတ်တော့ပေ။

 

ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားထားကာ ဤယောက်ျား၏အသားချောင်းကြီးကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်ခွင့် ပေးထားရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။

 

“ဝူး ဝူး~ မရတော့ဘူး အား… အားး အင်း~ တော်ပါတော့ ဝူး ဝူး~”

 

လန်ကျီမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသည်အထိ အလိုးခံလိုက်ရသည်။ ယခုအခါ နံရံဘေးတွင် ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နံရံကို ခက်ခက်ခဲခဲ မှီထားရသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်နှစ်ဖက်က တင်ပါးဆုံရိုးကို ကိုင်ကာ တင်ပါးကို အနောက်သို့ ကော့ထောင်သွားစေရန် အားကုန် ဆွဲမတင်ထားပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏အသားချောင်းကြီးက ထိုကဲ့သို့ပင် အထဲသို့ တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေ၏။

 

“ဖတ် ဖတ် ဖတ်” အသံများက ဘယ်လောက်ကြာအောင် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသလဲ မသိပေ။ သို့သ်ော လန်ကျီမှာ အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ ထုံကျဉ်သွားသည်အထိ အလိုးခံလိုက်ရပြီဟု ခံစားနေရ၏။

 

ကာမသာယာမှု လှိုင်းတံပိုးများက အနောက်ဘက်မှ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာဆဲပင်။ ယခုအခါ ခြေထောက်များပင် တုန်ယင်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နံရံကို မှီမထားပါက လဲကျသွားမည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်လေသည်။

 

သူဘယ်နှစ်ကြိမ် သုတ်လွှတ်မိလိုက်မှန်းပင် မသိတော့‌ေသာ်ငြား ဤယောက်ျားကတော့ ဘယ်တော့မှ မပင်ပန်းနိုင်သည့်အလား ပြီးမြောက်မည့် အရိပ်ယောင်မပေါ်ချေ။

 

“တောင်းပန်ပါတယ် ဝူး ဝူး~ ငါ မ… အ့ အားးး မရတော့ဘူးလို့ပါ အားးးး~ မ… မခံနိုင်တော့ဘူး…”

 

ဂုဏ်သိက္ခာ ဖြစ်စေ၊ မောက်မာဝင့်ကြွားမှုများ ဖြစ်စေ၊ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆောင့်သွင်းလိုးဆောင့်မှုများ အောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး လန်ကျီမှာ အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့် တောင်းပန်နေမိတော့၏။

 

“ငါ လိုးပေးတာ ဇိမ်တွေ့လား…”

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောကာ မေးလိုက်၏။

 

“ဇိမ်… အား အား ဝူး~ အရမ်း ဇိမ်တွေ့တယ် အား အား ဟင့်…”

 

“နောက်ဆိုရင် ငါ လိုးတာကို ခံချင်သေးလား…”

 

“ခံချင်တယ်၊ အား အားး ခံချင်ပါတယ် ဝူး ဝူး… အားး မင်း… မင်းပဲ ငါ့ကို လိုးပါ အ့ ဟ့…”

 

လန်ကျီမှာ ယခုအချိန်တွင် ဘာတွေ ပြောနေမှန်း ကိုယ်တိုင်ပင် သိပုံမပေါ်ပေ။

 

“ငါက ဘယ်သူလဲ…”

 

“မင်းက ကျိုးဝေ့ချီ အား အား အားး၊ ကျိုးဝေ့ချီ ဝူးးး ဟင့်…”

 

“ကျိုးဝေ့ချီက ဘယ်သူလဲ…”

 

“ငါ့ကို… အား… အား… လိုးပေးတဲ့သူပါ၊ ဝူး ဝူး… အားးး ခွေးကောင်ပါ…”

 

…

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခါးကို တစ်ချက် ကော့လိုက်ပြီးနောက် အပေါက်ငယ်လေး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် မြုပ်နှံထားသော အသားချောင်းကြီးမှ ပူနွေးသော အရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

 

လန်ကျီ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး ကာမရမ္မက် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ရှုပ်ပွနေသော ကုတင်ခင်းပေါ်သို့ သုတ်လွှတ်လိုက်မိတော့သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ချက်ချင်း ဆွဲမထုတ်သေးဘဲ ထိုအတိုင်းပင် ထိုးသွင်းထားလျက် အပေါ်သို့ မှောက်ကာ အသက်ရှူပြင်းပြင်း ရှူနေလေသည်။

 

အချိန်အတော်ကြာမှသာ လန်ကျီ၏နားနောက်သို့ ရယ်မောကာ နမ်းလိုက်ပြီး “အခု ငါ့ကို သတ်ချင်သေးလား…” ဟု မေးလိုက်၏။

 

အောက်ရှိ လူက အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

 

“သတ်ချင်တယ်၊ ငါ သေရင်တောင် မသေခင် မင်းကို ရအောင်သတ်သွားမယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောပြင်ကို နမ်းလိုက်ပြန်၏။ ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

 

ဤနေရာက လန်ကျီ ရောက်လာပြီးနောက် သီးသန့် အခန်း ဖြစ်သွားသဖြင့် ဤလူနာခန်းကိုလည်း အထူး ပြင်ဆင်ထားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပျင်းသည့်အခါ လာရောက် အနားယူရန်သာ ဖြစ်သဖြင့် အထဲတွင် ရေချိုးခန်းများပင် ပါဝင်လေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏အကြည့်များက လန်ကျီဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာ၏။

 

“အရင်တစ်ခေါက်က မင်းကို ဘယ်သူ သန့်စင်ပေးခဲ့တာလဲ…”

 

လန်ကျီ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏စကားကို နားလည်ပုံမရပေ ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးလိုက်၏။

 

“ကိုယ်တိုင် သန့်စင်ခဲ့တာလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း လက်ချောင်းများက လန်ကျီ၏ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် အမြီးပိုင်း အရိုးရှိရာ နေရာတစ်လျှောက် အောက်သို့ လျှောဆင်းသွားပြီးနောက် အလွယ်တကူပင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

 

“ဒီနေရာကို… ဘယ်လို သန့်စင်ခဲ့တာလဲ…”

 

အထဲတွင် ကျိုးဝေ့ချီ၏သုတ်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ယခုအခါတွင် ပို၍ ချောကျိကျိ ဖြစ်နေကာ ပူနွေးပြီး စိုစွတ်နေပေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက အနည်းငယ် ထိုးမွှေလိုက်ရုံဖြင့် ကျွိကျွိမြည်သံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လန်ကျီမှာ အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ထိုနေရာမှာတင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ယခုအခါ အင်အား လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

 

“မင်း အပူပါလို့လား! ခွေးကောင်!”

 

လန်ကျီက နောက်လှည့်ကာ ကျိုးဝေ့ချီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ အရှက်လည်း ရသလို ဒေါသလည်း ထွက်နေလေသည်။

 

ထိုအတွေ့အကြုံများကို တွေးမိသည်နှင့် ရူးသွပ်သွားတော့မည်ပင်။ ထိုအချိန်က ကျိုးဝေ့ချီ ထွက်သွားပြီးနောက် အသုံးမကျသော ကောင်များကို အခန်းထဲမှ မောင်းထုတ်ခဲ့၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုစုတ်ချာလှသော အိမ်လေးထဲတွင် ရေချိုးရန် အလွန်စုတ်ချာလှသော ရေချိုးခန်းငယ်လေး တစ်ခုတော့ ရှိနေသေးသည်။

 

ထို့ကြောင့် ခက်ခက်ခဲခဲ တစ်လှမ်းချင်းစီ ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်က ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း အနောက်ဘက်ရှိ ထိုနေရာမှ တစ်ခုခု စီးကျလာသည်ကို ခံစားရပြီးနောက် ပေါင်ခြံတစ်လျှောက် အောက်သို့ လျှောဆင်းသွားကာ ပေါင်မှတစ်ဆင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်စက် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေး၏။

 

ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဘယ်လောက်ပဲ တင်းကျပ်စွာ စုထား၊ တင်ပါးကို ဘယ်လောက်ပဲ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားပါစေ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုခံစားချက်က တကယ်ကို ရူးသွပ်ပြီး ပြိုလဲသွားစေခဲ့သည်။

 

ရေချိုးခန်းထဲသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် အေးစက်သော ရေများက ခေါင်းပေါ်မှ လောင်းချလာချိန်မှသာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားခဲ့၏။

 

သို့သော် ထိုနေရာ… ထိုနေရာမှ အရာများကို ဘယ်လို ထုတ်ရမည်နည်း။ လက်ချောင်းများဖြင့် ကလော်ထုတ်ရန်မှလွဲ၍ အခြား နည်းလမ်းကို စဉ်းစားမရခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများကို အချိန်အကြာကြီး ပြုလုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုနေရာဆီသို့ လှမ်းသွားခဲ့ရလေသည်။

 

စိုစွတ်ပြီး ချောကျိကျိ ဖြစ်နေကာ အထဲမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျလာသည်မှာ ထိုလူယုတ်မာ၏သုတ်ရည်များပင်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် အနိုင်နိုင် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရသော လန်ကျီမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြိုလဲသွားရပြန်လေသည်။

 

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အချိန် နှစ်နာရီခန့် ယူကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ဘိုးဘေးဘီဘင် အဆက်ဆက်ကို ဆဲဆိုပြီးမှသာ သန့်စင်ပြီးသွားတော့၏။

 

လန်ကျီ ထိုအခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံး တွေးမိသည့် အကြံအစည်မှာ ထိုနေရာကို အကြွင်းအကျန်ပင် မကျန်ရစ်အောင် မီးရှို့ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့ပြီးနောက် နည်းလမ်းပေါင်း တစ်ရာလောက် သုံးကာ နှိပ်စက်သတ်ဖြတ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တစ်လလုံး ရှာဖွေခဲ့သော်ငြား လုံးဝမတွေ့ခဲ့ရမည်ကို ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီမှာ လူ့လောကထဲမှ အငွေ့ပျံသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ ထို့ထက်ပို၍ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ကျိုးဝေ့ချီနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် တွေ့ဆုံချိန်တွင် ကျိုးဝေ့ချီက ဒုတိယအကြိမ် အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

 

လန်ကျီ ရုတ်တရက် အားအင် ကင်းမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန် နာကြည်းသွား၏။

 

“ခွေးကောင်! ခွေးကောင်… အားလုံးက မင်းကြောင့်ပဲ၊ အားလုံးက မင်းး…”

 

လန်ကျီသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ကျိုးဝေ့ချီကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မျက်ရည်အချို့ ကျဆင်းလာသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည်လည်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ကြိုတင် သတိပေးမှု တစ်ခုမျှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ငိုချလာသဖြင့် အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် လန်ကျီ၏မျက်ရည်များကို လက်လှမ်းကာ သုတ်ပေးလိုက်မိ၏။

 

“မငိုပါနဲ့ မငိုပါနဲ့ကွာ… ဒီလိုလုပ်… ဒီတစ်ခေါက် ငါ မင်းကို သန့်စင်ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ…”

 

လန်ကျီ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး တုံ့ပြန်မှု မပြုလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် ကန့်လန့်ဖြတ် ပွေ့ချီလိုက်ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားတော့လေသည်။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ!”

 

လန်ကျီက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ရုန်းကန်သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်မောင်းနှစ်ဖက်က သံကြိုးကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထား၏။

 

ထို့အပြင် ယခုအခါ အင်အား လုံးဝ မရှိတော့သဖြင့် ရုန်းကန်မှုများမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် စကားနားမထောင်သော ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီး လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။

 

“မင်းကို ရေချိုးသန့်စင်ပေးမလို့ … ဒါမှ မင်း ထပ်မငိုတော့မှာ…”

 

“တောက်စ်! ဘယ်သူက ငိုနေလို့လဲ…”

 

လန်ကျီမှာ အရှက်လည်းရ ဒေါသလည်း ထွက်နေလေသည်။

 

“မင်း အပူမပါဘူး၊ ငါ့ကို လွှတ်စမ်း! မင်း… မင်း အခုချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးဘူးလား? ငါ့လက်ထဲ ရောက်ရင်တော့ မင်းကို သေအောင် နှိပ်စက်မယ့် နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ဒီလို ကလေးဆန်တဲ့ လေသံမျိုးနဲ့ ငါ့ကို ခြောက်ချင်နေတာလား? မလှုပ်နဲ့… ထပ်လှုပ်နေရင် မင်းကို ဆက်လိုးမှာနော်… မင်း မလှုပ်နိုင်တော့တဲ့အထိ လိုးပစ်မှာ…”

 

အစ်ကိုကြီး၏အရှေ့တွင်သာ လန်ကျီသည် ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံရလေ့ရှိသည်။

 

လန်ကျီသည် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကြောင့် ရုတ်တရက် နှာခေါင်းရှုံ့သွားပြီး ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်၏။

 

ဤတစ်ခဏတွင် ဤခွေးကောင်က အနည်းငယ် နူးညံ့နေသည်ဟု ကျိန်ဆဲချင်လောက်အောင်ပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

 

သောက်ကျိုးနည်း! ပြီးတော့ ဒီခွေးကောင်က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သဘောကောင်းနေရတာလဲ? အရင်တစ်ခေါက်က လိုးပြီးတာနဲ့ တန်းထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား?

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဂရုမစိုက်သလို လန်ကျီ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ သိမ်မွေ့သော အမူအရာကိုလည်း သတိမထားမိပေ။ လူကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပွေ့ချီသွားကာ သန့်စင်ပေးပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့၏။

 

သေချာတာပေါ့… ကျိုးဝေ့ချီက အနောက်ဘက်ကို သန့်စင်ပေးချိန်တွင် မြင်ကွင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ရမ္မက်ဆန်နေမည် ဖြစ်ပေသည်။ လက်ချောင်းများက လန်ကျီ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကလော်ထုတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသော အရာများကို ခြစ်ထုတ်ပေးနေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီကို အံ့ဩသွားစေသည်မှာ လန်ကျီသည် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိသလို ဆက်လက်၍လည်း မဆဲဆိုတော့ဘဲ သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်ကာ ကျောခိုင်းထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်ထားခြင်းပင်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက အပြင်အတွင် သန့်စင်ပေးပြီးနောက် ပွေ့ချီကာ ထွက်လာသည့် အချိန်ရောက်မှသာ လန်ကျီ၏မျက်နှာမှာ အလွန် နီရဲနေပြီး မျက်လုံးအောက်တွင်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြူခိုးလွှာလေး ရှိနေကာ တကယ်ကို စားချင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် လှပနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက မနေနိုင်ဘဲ အံ့ဩနေသော အကြည့်များအောက်တွင် အနားသို့ ကပ်သွားကာ မျက်လုံးများကို နမ်းလိုက်ပြီးနောက်မှ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

 

“ငါ သွားတော့မယ်… ငါ့ကို ဆက်လွမ်းနေဖို့ မမေ့နဲ့နော်…”

 

“မင်း…”

 

ဤအချိန်ရောက်မှသာ လန်ကျီက စကားပြောလိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပုံရ၏။

 

“မင်းက ဘယ်ကို ထပ်သွားပုန်းနေမလို့လဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

 

“မသွားလို့ မရဘူးလေ… ညသန်းခေါင်ကြီး မင်း လာရှာပြီး ဓားနဲ့ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…”

 

ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။

 

လန်ကျီ၏ရင်ထဲတွင်မူ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ နေရခက်သွားပြီး အနည်းငယ်လည်း မသက်မသာ ဖြစ်သွား၏။ ထို့ကြောင့် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာပြီး ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩသွားရသော ထိုစကားကို ပြောမထွက်ခဲ့ပေ။

 

{ တကယ်လို့… တကယ်လို့ ငါ မင်းကို မသတ်တော့ဘူးဆိုရင်ရော… ဒီမှာ ဆက်နေလို့ ရမလား? }

 

သို့သော် လန်ကျီသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုစကားကို မပြောထွက်ခဲ့ဘဲ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့၍ ပြောလိုက်၏။

 

“ဟမ့်… မင်း သိရင် ပြီးတာပဲ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် မင်းကို ငါ သေချာပေါက် အလွတ်မပေးဘူး!”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားလေသည်။

 

“မင်းက နောက်တစ်ခါအတွက်တောင် စဉ်းစားပြီးသွားပြီပဲ…”

 

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ….. မင်းထွက်မသွားသေးဘူးလား!”

 

လန်ကျီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီထံသို့ ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

 

လန်ကျီကမူ လစ်ဟာသွားသော အခန်းကို ကြည့်ရင်း အသိစိတ်လွတ်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေတော့၏။

 

ခုနက…သူ ရူးများ ရူးသွားသလား? ဘာလို့ အဲ့ဒီလို အတွေးမျိုး ဝင်လာရတာလဲ… သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ရမှာ၊ နည်းလမ်းပေါင်း တစ်ရာ၊ တစ်ထောင်လောက် သုံးပြီး သူ့ကို နှိပ်စက်ရမှာ… မဟုတ်ရင် ရင်ထဲမှ အရှက်ရမှုများကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြေဖျောက်နိုင်ပါ့မလဲ။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် ထိုလူနာခန်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် သတိထားမိသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုသတိထားမိမှုကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩသွားရသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် ဆေးရုံအောက်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အံ့ဩသွားတော့၏။ ဆေးရုံ အပေါက်ဝတွင် အနက်ရောင် ကားတစ်စီး ရပ်ထားပြီး ဆေးရုံ၏အခြား ထွက်ပေါက်များတွင်လည်း အနက်ရောင်ဝတ် လူအချို့ ပုန်းကွယ်နေလေသည်။

 

မြေအောက်လောက သခင်လေး မိသားစု ဆိုသည့်အတိုင်းပင်… ဒီအမြန်နှုန်းက အရမ်းကို မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ တွေ့ဆုံရသူမှာ ကျိုးဝေ့ချီ ဟူသော ထူးခြားသည့် တည်ရှိမှု ဖြစ်နေပြီး စနစ် ဟူသော စူပါ အထောက်အကူပြု ပစ္စည်း ပါရှိနေသဖြင့် သူတို့ သေချာပေါက် လက်ဗလာဖြင့်သာ ပြန်သွားရမည်ပင်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် စနစ်၏အကူအညီဖြင့် ဆေးရုံမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် အနက်ရောင် ကားထဲမှ အမျိုးသား တစ်ယောက် ဆင်းလာခဲ့သည်။

 

အရပ်ရှည်ရှည်ဖြင့်လန်ကျီနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း အဝေးမှကြည့်လျှင် သိမ်မွေ့ပြီး သန့်စင်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိနေ၏။

 

လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကလည်း ရှေးခေတ်က မင်းသားတစ်ပါးကဲ့သို့ မွေးရာပါ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး ထိုမျက်နှာကလည်း လူများကို အလိုအလျောက် နစ်မွန်းသွားစေကာ ရူးသွပ်သွားစေနိူင်သည်။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက ထိုမျက်လုံးများ၏အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ရက်စက်ပြတ်သားမှုများကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသော အရာဖြစ်ပေသည်။

 

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏အကြံအစည်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကယ်၍ မမှားပါက ဤသူသည် ဤကမ္ဘာလောကတွင် လူတိုင်းကို ကြောက်လန့်တုန်ယင်စေသော မြေအောက်လောက၏ခေါင်းဆောင်၊ ဆိုလိုသည်မှာ လန်ကျီ၏အစ်ကိုကြီး လန်ရှောင် ပင် ဖြစ်ရပေမည်။

 

လန်ရှောင်က ဤမျှ ချောမောခန့်ညားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သလို မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်က ဤမျှ ငယ်ရွယ်ပြီး သိမ်မွေ့နေလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။

 

သူပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ့နောက်ကို လိုက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည့်အတွက် ဤအရာက အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသွားပြီဖြစ်သဖြင့်

ကျိုးဝေ့ချီ ထွက်မသွားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လန်ရှောင် ဘာလုပ်ချင်သည်ကို သိချင်နေ၏။ ယခုအခါ ထိုလူကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

 

ဆက်နေရန် စိတ်ကူးနေပြီး စနစ်ကို အကြံအစည်များ ပြောပြရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ခေါင်းထဲ၌ ရုတ်တရက် “ဒင်” ဆိုသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရှောင်ဒင်၏အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

[လျှို့ဝှက် တာဝန် ပေါ်လာပါပြီ၊ လျှို့ဝှက် တာဝန် ပေါ်လာပါပြီ!]

 

[လျှို့ဝှက် တာဝန် ပစ်မှတ် – မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင် လန်ရှောင်!]

 

[သူ့ကို အပြတ်လိုးပါ၊ ပြားပြားဝပ်သွားအောင် လိုးပါ၊ ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ရမယ်နော်!]

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားတော့၏။

 

စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်… အရမ်းကိုမှ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလွန်းတယ်!

 

 

Chapter 7 ended

World 1 Chapter 1 ended