Chapter – 9

World 1 [ Chapter 9 ]

မြေအောက်လောက၏အရှင်သခင်က အသိစိတ်မဲ့သည်အထိ အလိုးခံရပြီးနောက် သုတ်လွှတ်ကာ လူသတ်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း…

—–

“အင်း~” လန်ရှောင်၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အောက်သို့ ထိုင်ချလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ကြီးမားလှသော အရာကြီးက အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်သွားပြီး သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကိုပင် ထိုးဆောင့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အသံထွက်သွားလေသည်။

သို့သော် အရေးကြီးသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ပူနွေးသော အရာကြီးက တစ်နေရာရာကို တိုက်မိသွားပုံရသည်။

ထိုတစ်ခဏတွင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ညောင်းညာနာကျင်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုက ထိုနေရာမှ အမြီးပိုင်း အရိုးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုအလား တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားကာ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာအထိပင် ရောက်ရှိသွား၏။

 ထို့ကြောင့် သူသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တိုးတိတ်စွာ ညည်းတွားလိုက်မိရာ ထိုအသံက သူ့ကိုယ်သူပင် လန့်ဖြန့်သွားစေလေသည်။

လန်ရှောင်သည် မြေအောက်လောက၏အရှင်သခင် ဖြစ်ပြီး အေးစက်ရက်စက်သူ ဖြစ်သည်။

 အပြင်ပန်းတွင် ကြင်နာသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်၏ပုံစံ ရှိသော်လည်း သူ့ကို သိကျွမ်းသူတိုင်းက သူ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်းကို သိကြသည်။

ထိုသိမ်မွေ့သော အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်၏အောက်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင် ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

ထို့အပြင် မြေအောက်လောကရှိ လူတိုင်းက သူသည် ညီချစ်မောင်ကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ရူးသွပ်လုနီးပါး အလိုလိုက်ကြောင်းကိုလည်း သိကြ၏။

 အချို့က လန်ရှောင်သည် ညီဖြစ်သူအပေါ် သဘာဝမကျသော၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော အချစ်မျိုး ရှိနေသည်ဟုပင် တိတ်တဆိတ် သံသယ ဝင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် လန်ရှောင်ကို ရန်စမိလျှင် ရန်စမိမည်၊ လန်ကျီကိုတော့ လုံးဝ ရန်မစရဲကြပေ။ အကြောင်းမှာ လန်ကျီကို ရန်စမိပါက လန်ရှောင် သေချာပေါက် ပေါက်ကွဲမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အမှန်တကယ်တော့ လန်ကျီသည် လန်ရှောင်၏ရတနာလေး ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးထက် ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း မှန်ကန်ပေသည်။

 သို့သော် ထိုအရာက တားမြစ်ထားသော အချစ်နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘဲ ဤကမ္ဘာလောကတွင် သူ၏တစ်ခုတည်းသော ဆွေမျိုးသားချင်းလေး ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်‌ပေ၏။

 ထို့ကြောင့် လန်ရှောင်သည် ညီဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိသော အချစ်မှာ မည်မျှ အစွန်းရောက်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်းကို လုံးဝ မခံစားမိပေ။

 ညီဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လန်ရှောင်သည် လူအများ နားလည်နိုင်ရန် ခက်ခဲသော ကိစ္စများကို အမြဲတမ်း ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် တင်ပါးကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဤလူယုတ်မာ၏ကြီးမားလှသော အရာကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ငုံထားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အထဲသို့ မျိုချလိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော ထိုအရာကြီးက သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြဲကားကာ နေရာယူလာစေပြီး ထိုကဲ့သို့ ဖောက်ထွက်သွားသည့် ခံစားချက်ကသာ သူ့ကို ကိုယ်ချင်းစာနိုင်စေသည်။ ဪ… ငါ့ညီလေး ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံခံခဲ့ရတာကိုး။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လန်ရှောင်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလာရ၏။

 ထိုဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ညောင်းညာနာကျင်မှုနှင့် ကာမသာယာမှုများက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစေပြီး စိတ်ခံစားချက်များလည်း အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့လာစေလေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီသည် အပေါ်မှ လူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲတမ်း ခွင့်ပြုထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဤအမျိုးသား ခန္ဓာကိုယ်ကို အတားအဆီးမရှိ ခံစားကြည့်ရှုနေ၏။

သူ၏အပေါက်ငယ်လေးမှာ အစပိုင်းတွင် တင်းကျပ်ပြီး ခြောက်သွေ့နေသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီလည်း သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှပေ။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏အသားချောင်းကြီးက အပေါက်ငယ်လေးနှင့် အသားကျသွားပြီး G-spot ကိုလည်း ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ စားချင်စရာကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်နေရသည့်အပြင် ဤမြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ထူးခြားသော ညို့ငင်နိုင်စွမ်းများကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီသည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်မရှည်တော့ပေ။

ယခုအခါ သူသည် အပေါ်မှနေ၍ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ဖိချကာ အပြတ်လိုးချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီးက သူ၏အောက်တွင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ညည်းတွားနေသည်ကို ကြည့်ချင်၏။

 သူ၏အထက်တန်းကျမှုများကို ဆွဲဖြဲကာ သူ၏တည်ငြိမ်မှုများကို ချေမွန်းပစ်ချင်သည်။ သူ၏သံလိုက်ဓာတ် ပါဝင်သော ညည်းတွားသံများကို နားထောင်ချင်ပြီး သူ၏ထိန်းချုပ်မရသော တုန်ယင်မှုများကိုလည်း ကြည့်ချင်နေလေသည်။

“ဒါမှမဟုတ်… ငါ့ကို လုပ်ခွင့်ပေးမလား…”

ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ရှူပြင်းပြင်းဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လျက်ကာ ပြောလိုက်၏။ ယခုအခါ သူ၏လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေနှစ်ဖက်ကို သံကြိုးများဖြင့် ခတ်ထားသဖြင့် အလွန် အဆင်မပြေလှပေ။

လန်ရှောင်၏နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများက ကျိုးဝေ့ချီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သွေးပူလွယ်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများကမူ ရှင်းလင်းနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

“မင်းက ငါ့ညီကိုတောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်ပေါ့…”

လန်ရှောင်၏အသံမှာ အေးစက်နေလေသည်။

“အဲ့ဒါ နာကျင်စေတယ်လို့ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ၊ မင်းညီက သဘောကျနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ…”

ကျိုးဝေ့ချီက သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပေါင်ကြားကို တစ်ချက် ကော့လိုက်၏။

ယခုလေးတင် ထိုင်ချလိုက်သော လန်ရှောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ကြီးမားလှသော အရာကြီးက ရုတ်တရက် အတွင်းသို့ ပိုမို ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားလေသည်။

 သူ မသိလိုက်ဘဲ သူ၏လက်နှစ်ဖက်က ကျိုးဝေ့ချီ၏တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ထောက်လိုက်မိ၏။ သို့သော် သူ ကျိုးဝေ့ချီကို ကြည့်သော မျက်လုံးများကမူ ပို၍ မှောင်မိုက်လာတော့သည်။

“ဒီလိုလုပ်ရတဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို… အင်း~ မင်း မသိဘူးလို့ ထင်တယ်…”

“ငါ အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ…”

ကျိုးဝေ့ချီက သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ ဆက်လက် ဖြေကြားနေ၏။

လန်ရှောင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

 “မင်းကို သေချာ သိသွားအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်…”

သူ ဤစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် မျက်လုံးထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ခြေထောက်ကို ကားယားဖြန့်ကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ခွထိုင်နေပြီး စအိုက ကျိုးဝေ့ချီ၏အသားချောင်းကြီးကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ငုံထားပေသည်။

“ဒီလောက်လေးပဲလား…”

ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ရှူပြင်းပြင်းဖြင့် တမင်တကာ ရန်စလိုက်၏။

လန်ရှောင်၏မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး စအိုကို အနည်းငယ် အားသုံးကာ ညှစ်လိုက်ရာ ကျိုးဝေ့ချီသည် ချက်ချင်းပင် လေကို တရှူးရှူး စုပ်သွင်းလိုက်မိလေသည်။

“မင်းရဲ့ ပြစ်ဒဏ်က အပေါက်ငယ်လေးနဲ့ ငါ့ဟာကို ညှပ်ချိုးပစ်ဖို့လား…”

ကျိုးဝေ့ချီ၏ထပ်ခါတလဲလဲ ရန်စမှုများက စိတ်မရှည်တော့ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ သူကိုယ်တိုင် ဆက်လက် လှုပ်ရှားခိုင်းရန် အချိန်မဆွဲချင်တော့ဘဲ သူ့ကို ချက်ချင်း ဖိချကာ တုန်ယင်သွားသည်အထိ လိုးဆောင့်ချင်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လန်ရှောင်၏မျက်လုံးများ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ထ,ကာ ကတ်ကြေးဖြင့် ဤအရာကို ညှပ်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် သေရတာထက် ပိုဆိုးအောင် နှိပ်စက်မည့် နည်းလမ်းပေါင်း ရာချီ အသုံးပြုတော့မည် ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံး အသက်ငွေ့ငွေ့လေး ကျန်တော့မှ ညီဖြစ်သူ၏လက်ထဲသို့ အပ်မည် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ၏တင်ပါး အနည်းငယ် မြင့်တက်လာပြီး လီးကြီးက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ပင် မထွက်ရသေးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် ခါးပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက် ဖိချလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

လန်ရှောင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကြီးမားလှသော လက်နှစ်ဖက်က ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ခါးပေါ်တွင် အတိအကျ ညှစ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် သန့်ရှင်းမှုကို အလွန် အလေးထားသူ ဖြစ်ပြီး မိန်းမများပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်တိုင် လာရောက် ထိတွေ့ခွင့် မပေးကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ခါးကို မထိခိုင်းကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

 ကြီးမားလှသော လက်နှစ်ဖက်က အနည်းငယ် အားသုံးလိုက်သည်နှင့် သူ့ကို အောက်သို့ ပြန်ဖိချလိုက်ရာ “အင်း…” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ယခုလေးတင် ဆွဲထုတ်လိုက်သော လီးကြီးက အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရုတ်တရက် ထိုးသွင်းသွားတော့သည်။

လန်ရှောင်သည် အလိုအလျောက် အသံထွက်သွားပြီး ပေါင်ခြံအတွင်းပိုင်းမှ ညောင်းညာနာကျင်သော ခံစားချက်က ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားကာ အူလမ်းကြောင်း အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှလည်း လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်ယင်သွားစေလေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤအမျိုးသား၏လက်နှစ်ဖက်မှာ အထူးပြုလုပ်ထားသော သံကြိုးများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ခတ်ထားသည်ကို သူ သိထားသော်လည်း ဘာကြောင့် သူ၏ခါးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေရသနည်း။

သူ ဘယ်လိုများ ရုန်းထွက်သွားတာလဲ၊ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရုန်းထွက်သွားတာလဲ။ လန်ရှောင်၏အံ့ဩမှင်တက်မှုမှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လျှပ်တစ်ပြက် အချိန်အတွင်း လန်ရှောင်၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပေသည်။

မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ယိမ်းသွားကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်တံရှည်ကြီးက ကုတင်ဘေး စားပွဲခုံပေါ်ရှိ သေနတ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းယူလိုက်၏။

လန်ရှောင်မှာ မြန်ဆန်ပြီး တိကျလှရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သေနတ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ဘတ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်လေးအတွင်းမှာပင် မူလက ခြေကားလက်ကားဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် သံကြိုးခတ်ခံထားရသော ကျိုးဝေ့ချီသည် သူ့ကို ဖက်ကာ လျင်မြန်စွာ တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး သေနတ်ကို ယူပြီးသည်နှင့် သူ့ကို အောက်တွင် ဖိထားလိုက်လေသည်။

 ထို့အပြင် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးတွင် ကျိုးဝေ့ချီ၏လီးကြီးမှာ လန်ရှောင်၏ဖင်‌လေးထဲတွင် အမြဲတမ်း ထိုးသွင်းထားလျက် ရှိပြီး ဆွဲထုတ်သွားခြင်း မရှိပေ။

“သခင်ကြီးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တော်တော် မြန်တာပဲ…”

ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ အားနာခြင်းမရှိဘဲ ချီးကျူးလိုက်၏။

ယခုအခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက လန်ရှောင်၏အပေါ်တွင် ဖိထားပြီး လီးကြီးက သူ၏အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းထားလျက် ရှိသည်။

အပေါ်ပိုင်းကို အနည်းငယ် မတ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်က လန်ရှောင်၏ခေါင်းအုံး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ထောက်ထားလေသည်။

လန်ရှောင်၏ရင်ဘတ်မှာ အနည်းငယ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်က ကျိုးဝေ့ချီ၏တင်းကျပ်စွာ ဖိချုပ်ခြင်းကို ခံထားရသော်လည်း အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ သေနတ်ကို ကိုင်ထားကာ သေနတ်ပြောင်းဝက ကျိုးဝေ့ချီ၏တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်းကျပ်စွာ ထောက်ထား၏။

 လန်ရှောင်၏မျက်လုံးများက မှောင်မိုက်နေပြီး “ဆင်းစမ်း!” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက မလှုပ်ရှားသော်လည်း သွားဖြီးကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

 “သခင်ကြီး… စိတ်မလောပါနဲ့…”

“တောင်းပန်ရုံနဲ့ အသုံးဝင်မယ် ထင်နေလား…”

လန်ရှောင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပြီး အောက်ရောက်နေသည့် အနေအထားက သူ၏မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီး အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျမသွားစေပေ။

“ငါက တောင်းပန်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး…”

 ကျိုးဝေ့ချီ၏မတုန်မလှုပ် အမူအရာက လန်ရှောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် အံ့ဩသွားစေသည်။ သူ၏အရှေ့တွင် ဤမျှ ရဲတင်းစွာ ပြုမူရဲသူ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

 အရှိန်အဝါ တစ်ခုတည်းကို ကြည့်လျှင်ပင် ဤအမျိုးသားသည် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှသည်။ သူ၏ညီကို ထိရဲပြီး သူ၏ညီကို တစ်လလုံး ရှာမတွေ့အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာလည်း အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

“သခင်ကြီးက ကိုယ်ချင်းစာကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား…”

ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြော၏။

“မင်းညီ ငါ့ရဲ့ အဓမ္မပြုကျင့်တာကို ခံရတုန်းက ခံစားချက်ကို ခံစားကြည့်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အစကတည်းက ငါ့ကို လုပ်ခိုင်းသင့်တာပေါ့…”

လန်ရှောင်က မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် သူ့အပေါ်မှ သေနတ်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထောက်ထားခံရသော်လည်း ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသားကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ ဘာတွေ ထပ်လုပ်ပြဦးမလဲဆိုတာကို သူ တကယ်ကို ကြည့်ချင်နေလေသည်။

“ဒီနေရာက သခင်ကြီးရဲ့ အိမ်ပဲ၊ အပြင်မှာလည်း သခင်ကြီးရဲ့ လူတွေချည်းပဲ၊ ငါ ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူး…”

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် သေနတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

 နှလုံးသားနှင့် ကျည်ဆန်ကြား အကွာအဝေးမှာ မည်မျှ ရှိသနည်း။ ပုံမှန်လူ တစ်ယောက်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် ထွက်ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

 “ဒါကြောင့် ငါ လုပ်လို့ပြီးမှ မင်း ငါ့ကို သတ်ရင်လည်း မနှောင်းသေးပါဘူး…”

လန်ရှောင်တွင် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိပေသည်။ ဤလူ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ကြောင်းကို သူ သိသည်။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ဤအမျိုးသားသည် သူ့ကို ဆက်လက် လိင်ဆက်ဆံရန် တွေးနေသေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ တကယ်ပဲ သေရမှာ မကြောက်တာလား။ နည်းနည်းတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီ။

“အင်း~ မင်း!”

လန်ရှောင် စဉ်းစားနေသည့် တစ်ခဏအတွင်း အပေါ်မှ အမျိုးသားသည် ခါးကို တစ်ချက် ကော့လိုက်ပြီး ကြီးမားလှသော လီးကြီးကို အဆုံးထိ တိုက်ရိုက် ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့လေသည်။

 “ဖတ်” ဆိုသော အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံနှင့်အတူ အူလမ်းကြောင်းထဲရှိ နေရာတစ်ခုမှ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လန်ရှောင် တစ်ကိုယ်လုံး ညောင်းညာနာကျင်သွားကာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ကာမသာယာမှုကြောင့် သေနတ်ကိုင်ထားသော လက်ပင် တုန်ယင်သွားလေသည်။

“မင်း တကယ်ပဲ သေရမှာ မကြောက်ဘူးလား…”

လန်ရှောင်က အသက်ရှူပြင်းပြင်းဖြင့် မေးလိုက်၏။

“သေရမှာကို ဘယ်သူက မကြောက်ဘဲ နေမလဲ…”

 ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောကာ လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ထို့အပြင် လက်ကို မြှောက်ကာ လန်ရှောင်၏သွယ်လျသော ခြေတံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်းကို သူ၏ခါးတွင် ဖက်ထားလိုက်ပြီးနောက်မှ လိုးဆောင့်နေရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

 “ဒါပေမဲ့ မသေခင် သခင်ကြီးကို သေချာလေး တစ်ဝကြီး လိုးသွားရရင် သေရတာလည်း တန်ပါတယ်…”

“သေချင်နေတာလား!”

လန်ရှောင်၏အကြည့်များက အေးစက်နေသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားမှုများကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သေနတ်က ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ဘတ်ကို ထောက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏လိုးဆောင့်မှုများကြောင့် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် နောက်ဆုတ်လိုက် ရှေ့တိုးလိုက် ဖြစ်နေသော်လည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိုသို့ ဖြစ်နေသော်လည်း လန်ရှောင်သည် ခလုတ်ကို မနှိပ်ခဲ့ပေ။

လန်ရှောင်ကိုယ်တိုင်ပင် အဘယ်ကြောင့် ခလုတ်မနှိပ်ခဲ့ရကြောင်း အကြောင်းရင်းကို မသိတော့ပေ။

“အင်း အား~”

လန်ရှောင် သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်ထား၏။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့လာကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အရာဖြစ်ပြီး မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ယောက်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ဖြစ်ရာ မဖြစ်မနေ ဖယ်ရှားပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်မှ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသော ကာမသာယာမှုများက သူ၏လက်ကို ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားစေလေသည်။ သူသည် သူ၏အပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသော အမျိုးသားကို သေနတ်ဖြင့် မပစ်ခဲ့သည့်အပြင် တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် အသိစိတ် ဗလာကျင်းသွားပြီး အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုများက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို အားကောင်းလာတော့၏။

“အော်ချင်ရင် အော်ချလိုက်ပါ…”

ကျိုးဝေ့ချီက အားပေးလိုက်လေသည်။

“အား~”

လန်ရှောင်က သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကမူ ကျိုးဝေ့ချီ၏တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် ဆောင့်သွင်းမှုများကြောင့် အဆက်မပြတ် နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် သူ၏ခေါင်းက ကုတင်ခေါင်းရင်းနှင့် ထိသွားတော့၏။

ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကလည်း အလိုအလျောက် အခြေအနေတွင် ကျိုးဝေ့ချီ၏သွယ်လျတောင့်တင်းသော ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ညှပ်ထားလိုက်မိလေသည်။

 “အင်း~” ကာမသာယာမှုများက လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုအလား တစ်ဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာရာ လန်ရှောင်က မသိလိုက်ဘဲ ခြေချောင်းများကို ကွေးလိုက်မိပြီး ချောမွေ့သွယ်လျသော ခြေထောက်များက ကျိုးဝေ့ချီ၏အပြင်းအထန် လိုးဆောင့်မှုများနှင့်အတူ အရူးအမူး ယိမ်းထိုးနေကာ ပိုင်ရှင်၏ထိန်းချုပ်မှုမှ လုံးဝ ကင်းလွတ်သွားတော့၏။

“သခင်ကြီး ခံစားလို့ကောင်းရဲ့လား…”

 ကျိုးဝေ့ချီက ကြိုးစားအားထုတ်စွာ လိုးဆောင့်နေရင်း တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

 လန်ရှောင်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားပြီး မူလက သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေး လွှမ်းခြုံလာသဖြင့် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး စားချင်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

မှိုင်းဝေနေသော မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ရေခိုးရေငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားသော နှုတ်ခမ်းများမှာ သူ့ကိုယ်သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကာကွယ်ထားမှု ဖြစ်ကာ လန်ရှောင် တစ်ယောက်လုံး ထူးခြားသော ညို့ငင်နိုင်စွမ်း တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

အဖြေမရသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီက ဂရုမစိုက်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏တုံ့ပြန်မှုများက အရာအားလုံးကို ရှင်းပြရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

ကျိုးဝေ့ချီက လိုးဆောင့်နေရင်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လန်ရှောင်၏ပေါင်ကို မ,ကာ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ သွယ်လျသော ခြေတံရှည်ကြီးများမှာ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို အလွယ်တကူ ဆွဲယူကာ လန်ရှောင်၏ခါးအောက်တွင် ခုပေးလိုက်ရာ တင်ပါးမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားတော့၏။

ကျိုးဝေ့ချီ၏ဤအနေအထားတွင် တင်ပါးဆုံက လန်ရှောင်၏တင်ပါးနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားပြီး ရှည်လျားတုတ်ခိုင်သော လီးကြီးက တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းသွားရာ လန်ရှောင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆက်မပြတ် နောက်သို့ ဆုတ်သွားတော့လေသည်။

“အား~ အား အင်း…”

လန်ရှောင်မှာ ကြိတ်မှိတ်သည်းခံနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သေနတ်ကိုင်ထားသော လက်မှာမူ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မထောက်ထားတော့မှန်း မသိဘဲ သူ၏အကူအညီမဲ့နေသော လက်များနှင့်အတူ ကုတင်ခင်းပေါ်တွင် ဘေးသို့ ကျနေတော့၏။

“အင်း~ အား!”

အသားနံရံများ ဖြဲကားခံရသည့် ခံစားချက်မှာ ရှင်းလင်းပြီး ပြင်းထန်လှ၏။ အူလမ်းကြောင်းထဲတွင် ထိုးဆောင့်နေသော လီးကြီးမှာ မည်မျှ တုတ်ခိုင်ကြောင်းကိုပင် သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရပေသည်။

 ပူနွေးသော လီးထိပ်ကြီးက အသားနံရံများကို တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ထိုးခွဲသွားပြီး အသားနံရံများကလည်း ၎င်းကို အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားကာ ၎င်း၏ပွတ်တိုက်မှုများနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ညောင်းညာနာကျင်သည့် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာသော ကာမသာယာမှုများက လန်ရှောင်၏အာရုံကြောများကို အဆက်မပြတ် လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ထိန်းချုပ်မရဘဲ ထိုအရာထဲတွင် နစ်မွန်းသွားစေရန် လှုံ့ဆော်ပေးနေလေသည်။

“ရွှတ်” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ လီးကြီး လုံးဝ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည့် တစ်ခဏတွင် လန်ရှောင်၏ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။

စအိုမှ ယားယံပြီး ထိုးဖောက်ခံချင်သည့် ဆန္ဒက လန်ရှောင်ကို အသိစိတ်လွတ်သွားစေပြီး အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့သွားစေလေသည်။

သူ့တွင် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး မရှိသင့်ပေ။ ဤသည်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များပြီး ဤခံစားချက်က သူ့ကို သေတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

သို့သော် အသိတရားမှာ ကာမသာယာမှုများအောက်တွင် နစ်မွန်းနေပြီး အနည်းငယ် ပြန်လည် စုစည်းလာချိန်တိုင်းတွင် ကျိုးဝေ့ချီ၏ဆောင့်သွင်းမှုများကြောင့် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားရကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ နစ်မွန်းသွားရပြန်လေသည်။

“သခင်ကြီး သိရဲ့လား… သခင်လေး ငါ့ဆီကနေ အလိုးခံရတုန်းက ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ ဆိုတာကို…”

ကျိုးဝေ့ချီက အားကုန် ဆောင့်လိုးရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ လန်ရှောင်ကို စကားပြောလိုက်၏။

“သူက အရမ်းကို ဇိမ်တွေ့နေတာနော်…”

“ငါ သူ့ကို အားရပါးရ လိုးခဲ့တယ်၊ အရမ်းကို အားကုန် သုံးပြီး လိုးခဲ့တယ်၊ တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် လိုးခဲ့တယ်။ သူ ငါ့အောက်မှာ အကူအညီမဲ့စွာ ရုန်းကန်နေတာကို ကြည့်ရင်း တစ်ဖက်က ရုန်းကန်နေပြီး တစ်ဖက်က ဇိမ်တွေ့နေတာကို ငါ ကြည့်နေခဲ့တယ်…”

“အင်း အား… ပါးစပ်ပိတ်ထား… ငါ့ကို… အင်း… အင်း… ပါးစပ်ပိတ်ထား…”

လန်ရှောင်သည်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေကြောင်းကို သတိထားမိပုံရပေသည်။

“သခင်လေးက ငါ့ရဲ့ အလိုးခံရလို့ ငိုတောင် ငိုတယ် သိလား… တစ်ဖက်က ငိုပြီး တစ်ဖက်က တောင်းပန်နေတာ။ ပါးစပ်ကသာ မလုပ်ပါနဲ့လို့ ပြောနေတာ… အပေါက်ငယ်လေးကတော့ အရမ်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်

စုပ်ထားတာပဲ။ တစ်ခါတလေကျရင် ငါ့ကို နက်နက်လေး လုပ်ပေးဖို့ ပြောပြီး တစ်ခါတလေကျရင် မလုပ်ဖို့ ပြောပြန်ရော…”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်ပေးနေ၏။

“တော်တော့ အား… အင်း အင်း~”

လန်ရှောင်မှာ ကာမအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်တော့မည့်အလား ခြေချောင်းများပင် အလိုအလျောက် ကွေးကောက်သွားတော့လေသည်။

ခြေထောက်နှစ်ဖက်က ကျိုးဝေ့ချီကို အားကုန် ညှပ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကပင် ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်မောင်းများကို အလိုအလျောက် ဖမ်းဆွဲထားကာ လက်သည်းများက အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

မျက်နှာပေါ်တွင် ကာမရမ္မက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်တွင်လည်း ရေခိုးရေငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ပါးစပ်မှာလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဟနေတော့လေသည်။

“အား ဟား… ဟား… ကျိုး၊ ဝေ့ချီ! အား~”

အသိစိတ်လွတ်နေသော လန်ရှောင်မှာ မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ပုံစံ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ အမှောင်လောကနှင့် အလင်းလောက နှစ်ခုစလုံးတွင် လွှမ်းမိုးထားပြီး မည်သူမျှ ရန်မစရဲသော အေးစက်ခက်ထန်သည့် သခင်ကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ကျိုးဝေ့ချီက အပြင်းအထန် လိုးဆောင့်နေရင်း သူ့ကို လှုံ့ဆော်ပေးမည့် စကားများကို ပြောနေ၏။

လန်ရှောင်ကို သခင်ကြီး ဟု ခေါ်ကာ လိုးရသည်ကို သဘောကျသကဲ့သို့ လန်ကျီကို သခင်လေး ဟု ခေါ်ကာ လိုးရသည်ကိုလည်း သဘောကျပြီး နှစ်မျိုးစလုံးက သီးခြား အရသာ တစ်မျိုးစီ ရှိနေပေသည်။

“သခင်ကြီး အခုဆိုရင် ကိုယ်ချင်းစာနိုင်ပြီလား…”

ကျိုးဝေ့ချီက မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် အဆုံးထိ ကော့သွင်းလိုက်လေသည်။ “ရွှတ်” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ အရည်များဖြင့် ချောကျိကျိ ဖြစ်ကာ မာတောင်နေသော လီးကြီးမှာ အဆုံးထိ ထိုးသွင်းသွားပြီး လီးထိပ်က လန်ရှောင်ကို တုန်ယင်သွားစေလောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသော G-spot ကို အပြင်းအထန် ပွတ်တိုက်သွားတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် လန်ရှောင်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ညည်းတွားလိုက်ပြီး လန်ရှောင် သုတ်လွှတ်လိုက်တော့လေသည်။ သူသည် အသိစိတ်မဲ့စွာ အသက်ရှူပြင်းပြင်း ရှူနေပြီး မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများမှာလည်း ဝေဝါးနေတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးဝေ့ချီသည်လည်း သူ၏ပူနွေးသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အားကုန် ပန်းထုတ်လိုက်ရာ ထိုပြင်းထန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းသော ခံစားချက်က ယခုလေးတင် သုတ်လွှတ်ထားသော လန်ရှောင်ကို တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် လှုံ့ဆော်ပေးနေလေသည်။

အသားနံရံများ၏ပူနွေးလောင်ကျွမ်းသော ခံစားချက်က တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လန်ရှောင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် တုန်ယင်နေကာ ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုများနှင့်အတူ ကျုံ့ဝင်နေပြီး နစ်မွန်းနေတော့၏။

ကျိုးဝေ့ချီလည်း သူ၏အပေါ်တွင် မှောက်ကာ အသက်ရှူပြင်းပြင်း ရှူနေလေသည်။ ဤသည်မှာ ခွန်အားစိုက်ရသော အလုပ်ဖြစ်ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့တွင် စူပါခွန်အား ရှိနေသည့်အပြင် စနစ်၏အကျိုးခံစားခွင့်များလည်း ရရှိထားသဖြင့် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ လုပ်ရန်လည်း ပြဿနာ မရှိပေ။

သို့သော် ခေတ္တမျှ အသိစိတ်မဲ့သွားပြီးနောက် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော လန်ရှောင်သည် ရုတ်တရက် တစ်ပတ်လှည့်ကာ လှုပ်ရှားတော့မည့်ပုံ ပေါ်လာ၏။

ကျိုးဝေ့ချီသည် မျက်စိလျင်လျင်ဖြင့် သူ၏အပေါ်မှ အမြန် ထလာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အမြန် ဆုတ်လိုက်လေသည်။

လန်ရှောင်မှာ မျက်မှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ယိမ်းယိုင်နေပြီး လေကို တရှူးရှူး စုပ်သွင်းနေသော်လည်း ထိုသေနတ်ကိုမူ သူ၏လက်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ လန်ရှောင်သည် ယခုလေးတင် သေနတ်ကို အမြန် ယူကာ တစ်ပတ်လှည့်ပြီး ထရန် ကြံရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသို့ တစ်ပတ်လှည့်လိုက်သည့်အခါ စအိုမှ ပြင်းထန်သော မသက်မသာ ခံစားချက်ကြောင့် နောက်သို့ ပြန်ဆွဲခံလိုက်ရလေသည်။ သေနတ်ကိုတော့ ရလိုက်သော်လည်း သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ သွက်လက်စွာ မထနိုင်ခဲ့ပေ။

လန်ရှောင်က ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှီကာ ကျိုးဝေ့ချီကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ကျိုးဝေ့ချီဆီသို့ အေးစက်သော အကြည့်များ ပို့လွှတ်လိုက်၏။

မျက်လုံးများမှာ တစ်ဝက်က အေးစက်နေပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကမူ မပြေပျောက်သေးသော ကာမအထွတ်အထိပ်၏ အရိပ်အယောင်များ ရှိနေပေသည်။ကျိုးဝေ့ချီကမူ အလျင်စလို မရှိဘဲ သူ၏လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို မမြင်သကဲ့သို့ပင် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

 “သခင်ကြီးက အရမ်းကို ရက်စက်တာပဲ၊ တခြားသူတွေက လီးဆွဲထုတ်ပြီးမှ ရက်စက်တာ၊ ငါကျ ဆွဲတောင် မထုတ်ရသေးဘူး မင်းက သေနတ် သွားယူနေပြီ…”

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း ဘေးမှ လန်ရှောင် ယခုလေးတင် ချွတ်ထားသော ဘောင်းဘီကို ဆွဲယူကာ လန်ရှောင်၏အေးစက်သော အကြည့်များအောက်တွင် ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။

ဝတ်ဆင်နေရင်း အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ကို ကောက်ယူကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် စွပ်လိုက်၏။ သို့သော် သူ ကြယ်သီး တပ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် “ဒိုင်း” ဆိုသော သေနတ်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကျိုးဝေ့ချီသည် မျက်စိလျင်လှပြီး အရေးကြီးဆုံးမှာ စနစ်၏စူပါစွမ်းရည်များ ပါရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရာ သူ၏နားဘေးမှ ကျည်ဆန်တစ်တောင့် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် သေမင်းနှင့် ပွတ်ကာသီကာ ဖြတ်သန်းသွားရသည့် ခံစားချက်က ကျိုးဝေ့ချီ၏နှလုံးသားကို တစ်ချက် ခုန်သွားစေ၏။

သူက တကယ်ပဲ သေရမှာ မကြောက်တဲ့သူမှ မဟုတ်တာ။

ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ ကျည်ဆန်ကို ရှောင်ရှားနိုင်သူမှာ သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။ လန်ရှောင်၏မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး ဒုတိယ တစ်ချက် ထပ်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ဤမျှ မောက်မာဝင့်ကြွားသူကို သူ ချက်ချင်း သေခွင့်ပေးမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် သေရတာထက် ပိုဆိုးအောင် လုပ်ပစ်မည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် လန်ရှောင် ခလုတ်နှိပ်ရန် ပြင်နေချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏အရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဝင်ကာလိုက်လေသည်။

“မလုပ်နဲ့!!!”

 လန်ကျီသည် ကျောင်းဆေးခန်းမှ မီးစင်ကြည့်သကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လှေကားထစ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အပေါ်ထပ်မှ သေနတ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်လာပြီးနောက် ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ ကျိုးဝေ့ချီ၏အရှေ့တွင် ဝင်ကာလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

 “အစ်ကိုကြီး… မလုပ်နဲ့…”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏အရှေ့တွင် သူ့ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပုသော လူကို အနည်းငယ် အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မသိမသာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားတော့လေသည်။

လန်ရှောင်မှာမူ ပို၍ပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ညီဖြစ်သူက ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကာ ထိုလူ၏အရှေ့တွင် ဝင်ကာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အနည်းငယ်လေး လွဲသွားပါက၊ အနည်းငယ်လေးသာ လွဲသွားပါက သူသည် မိမိ၏ညီအရင်းကို ပစ်ခတ်မိသွားတော့မည် ဖြစ်၏။

“ရှောင်ကျီ… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

 လန်ရှောင်မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။

“အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော်… အစ်ကို သူ့ကို သတ်လို့ မရဘူး…”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

လန်ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

 “မင်းက သူ့ကို အရိုးထဲထိအောင် မုန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ မင်း သူ့ကို တစ်လလုံး လိုက်ရှာနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား…”

လန်ကျီမှာ တစ်ခဏအတွင်း မည်သို့ ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သူက အပြေးအလွှား လာခဲ့ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး အသက်ရှူလည်း မြန်နေကာ ဦးနှောက်ထဲတွင်လည်း သွေးများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

လန်ရှောင်က ဆက်ပြောလေသည်။

“ရှောင်ကျီ… အရင်က အစ်ကိုကြီး မှားခဲ့တာပါ၊ အစ်ကိုကြီးက အရမ်း အလုပ်များနေလို့ မင်း အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး…”

“ဒီအမျိုးသားက မင်းရဲ့ လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်းကို ထိရဲကတည်းက သူ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို သတ်မှတ်ပြီးသားပဲ၊ သူ သေချာပေါက် သေရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မသေခင်မှာ မင်း ဘယ်လို နှိပ်စက်ချင်လဲ ဆိုတာကို မင်း သဘောအတိုင်း လုပ်လို့ရတယ်၊ ဘယ်လို ဒေါသဖြေချင်လဲ ဆိုတာကို မင်း သဘောအတိုင်း လုပ်လို့ရတယ်၊ ဒီအချက်ကို အစ်ကိုကြီးက လုံးဝ လေးစားပါတယ်…”

လန်ရှောင်သည် အမြဲတမ်း ညီဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းလှသော်လည်း လန်ကျီ၏မျက်နှာမှာမူ နေရခက်နေပေသည်။

သူက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အမြဲတမ်းလိုလို ရိုက်ပစ်ချင်စရာကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။

ခွေးကောင်… သေခါနီးတောင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်မှ မရှိနေဘူး။

လန်ကျီက သွားများကို ကြိတ်လိုက်လေသည်။ သူ ဘာလို့ ဤလူကို မသေစေချင်သလဲ၊ သူ သေမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏အရှေ့တွင် ဝင်ကာပေးခဲ့ရသလဲ ဆိုသည်ကို သရဲသာ သိပေလိမ့်မည်။

“အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော်… ကျွန်တော် သူ့ကို မသေစေချင်ဘူး…”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

လန်ရှောင်၏မျက်မှောင်များ တွန့်သွားပြီး ပို၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။ ထို့အပြင် ညီဖြစ်သူ၏ ဤအမျိုးသားကို ကာကွယ်ပေးနေသည့် ပုံစံက သူ့ကို အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်စေ၏။

ကျိုးဝေ့ချီကမူ ရယ်မေ

ာလိုက်လေတော့သည်။

Chapter 9 ended.

World 1 – Chapter 9 ended