Little Creampie:
Chapter 14

ကျင်းလော့က လမ်းကြားထဲတွင် ရပ်နေပြီး ဘေးမှာ အမှိုက်ပုံတချို့ ရှိနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျင်းလော့သည် အတွင်းထဲက မချင့်မရဲဖြစ်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတချို့ကို ခံစားနေရ၏။

လင်လုက သူ့ထက် အနည်းငယ်ပိုရှည်သည်။ သူကလက်ပိုက်ထားရင်း “ဒါမှမဟုတ် ပိုကောင်းတဲ့နေရာကို သွားချင်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဟိုတယ်သွားချင်လား?”

ကျင်းလော့က အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူ့အခြေအနေအားမြင်သည့်အခါ လင်လုက ချက်ချင်းစတင်လိုက်သည်။ သူမက ကျင်းလော့၏ ပခုံးတွေကိုဖိပြီး နံရံဘက်ကို တွန်းလိုက်သည်။ ကျင်းလော့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လင်လု၏ဖိအားနှင့် နံရံအားမျက်နှာချင်းဆိုင်မိသွားပြီး မျက်နှာက နံရံမှာကပ်နေ၏။

လင်လုက သူ့အနောက်ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်ရပ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ အကွာအဝေးတစ်ခုကိုထိန်းထားလိုက်သည်။

လင်လု အမြန်ဆုံးအဆုံးသတ်ဖို့ တွေးနေချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် သူမ၏ ဖုန်းကမြည်လာခဲ့သည်။

နောက်ကျောမှ ဖိခံထားရသည့်အတွက် ကျင်းလော့က စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ လင်လုက ခဏစောင့်ရန် လက်ဟန်နှင့်ပြသည်ကို သူမြင်လိုက်ရ၏။ သူမက ဖုန်းကိုင်ရန် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပေမယ့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ ပုံမှန်မျက်နှာအမူအရာနှင့်ပင် ဖုန်းအားကောက်ကိုင်လိုက်သည် “ဟမ်း? ဘာဖြစ်တာလဲ?”

“ဘယ်မှာလဲ? မင်းအတွက် လက်ဆောင်ပြင်ထားတယ်”

ရှောင်းဝမ်လင်သည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ပြေပြစ်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို အပြုံးနှင့်ပြောနေခြင်းပင်။ ပြောရရင် ဒီလူဆိုးကောင်ရှောင်းဝမ်လင်က လူကောင်းဟန်ဆောင်သည့်နေရာမှာ တကယ်ပဲ ကျွမ်းကျင်သည်။

လင်လုက ကျင်းလော့အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်လျှော့လိုက်၏ “Truffle လမ်း အမှတ် ၂၂”

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အသံထဲတွင် နူးညံ့မှုနှင့် ပြုံးယောင်များ ပါနေဆဲပင် “ကိုယ်ချက်ချင်းလာခဲ့မယ်”

လင်လုက ကျင်းလော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို နားလည်သွား၏။ ဒါပေမယ့် သူမက ဘာမှမပြောဘဲ  “ရှောင်းဝမ်လင် အများဆုံး ၃ မိနစ်အတွင်းရောက်လာလိမ့်မယ်… မဟုတ်ရင် ဒီကနေ စက္ကန့် ၃၀ ပဲ မင်းဒီမှာရပ်နေချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ပုန်းချင်လား?”

ကျင်းလော့၏ မျက်နှာက ခဏတာ အေးခဲသွားပြီး ရှောင်းဝမ်လင်အကြောင်းကြားတာနှင့် တောင့်တင်းသွား၏။ သူက ရှောင်းဝမ်လင်ကို ၃ ရက်ကြာ ရှောင်နေခဲ့ပြီး အခုအချိန်မှာ လင်လုက ရှောင်းဝမ်လင်၏ ချစ်သူဖြစ်နေပြီဆိုတာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်းဝမ်လင်သာ သူတို့ကိုတွေ့သွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ…

ကျင်းလော့ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးအား တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး သူ၏နူးညံ့သွယ်လျသည့် မျက်နှာလေးမှာ တင်းကြပ်သွားသည်။ သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း အနီးနားရှိ ကတ်ထူသေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို သူမြင်လိုက်ရ၏။ စဉ်းစားမနေပဲသူထိုထဲဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

လင်လု မျှော်မှန်းထားသလိုပင် ကျင်းလော့ပုန်းပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအကြာမှာ ရှေင်းဝမ်လင်က လမ်းကြားထဲကို တိတိကျကျ ရောက်လာခဲ့၏။

လင်လုက ပန်းစည်းကိုင်ထားသည့် ရှောင်းဝမ်လင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှာ သိလိုက်သည်။

ဒီအယ်လ်ဖာက သူရှာနေတဲ့သူကို တွေ့ပြီးသားဖြစ်နေလို့၊ ကြိုတင်သတိမပေးနိုင်မှာကို ကြောက်နေတာဖြစ်မယ်။

ကျင်းလော့က သူ့ရဲ့ အိုမီဂါဆိုတာကို မသိသေးရင်တောင်၊ သူ့ဗီဇက ဒါကို မှတ်မိနေဆဲပင်။

လင်လု ရှောင်းဝမ်လင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက IQ အရမ်းမြင့်၏။ ရှောင်းဝမ်လင်က တိုက်ရိုက်မလာဘဲ ဖုန်းနဲ့ချက်ချင်းဆက်တာက၊ ဒီ “ဆက်ဆံရေး”ကို ဆက်လုပ်ချင်တာဖြစ်နိုင်သည်။

အမျက်တွေနဲ့လွှမ်းမိုးနေတဲ့ အယ်လ်ဖာက သူ့ဒေါသရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို အခုထိ မသိသေးဘူး။

လင်လုက ပုံမှန်မျက်နှာထားနှင့် ရှောင်းဝမ်လင်အား ကြည့်လိုက်သည် – “ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ?”

ရှောင်းဝမ်လင်က ရင်ဘတ်ထဲတွင်နှင်းဆီစည်းကိုပွေ့ထားပြီး လင်လုရှေ့မှာရပ်ကာ ပြုံးလျက်ဆိုလာ၏  “မင်းကိုဒီရက်ပိုင်း လျစ်လျူရှုမိတာတောင်းပန်ပါတယ် အလုပ်တွေများနေလို့ပါ စိတ်မဆိုးနဲ့နော်။”

ရှောင်းဝမ်လင်က အနီးနားက ကတ္ထူဘူးအား ချဉ်းကပ်ကာ သူ့မျက်လုံးတွေက ဘူးပေါ်မှာ ခဏစိုက်ကြည့်ပြီး ပြန်ဖယ်လိုက်သည် “ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ?”

လင်လု  “ရုတ်တရက် ဒီလိုလူထူထပ်တဲ့နေရာမှာ လမ်းလျှောက်ချင်စိတ်ပေါက်လာလို့ပါ”

ရှောင်းဝမ်လင် “အော်၊ အဲ့လိုကိုး”

နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြတော့ဘဲ လေထုက အေးခဲသွားသလိုဖြစ်နေ၏။ ဘူးထဲမှာ ထိုင်နေရသည့် ကျင်းလော့၏ နှလုံးခုန်သံက အရမ်းမြန်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ခဏကြာတော့ ရှောင်းဝမ်လင်၏ အပြုံးက မပီပြင်ဘဲ၊ သူ့မျက်နှာအမူအရာကလည်း အစစ်အမှန်မဟုတ်သလိုနှင့် “ငါ ကရာမယ်လ်အနံ့ရနေသလိုပဲ?”

လင်လုက အေးဆေးစွာပြောလိုက်သည် “ဒီမှာလား?”

ဘူးထဲက ကျင်းလော့သည် ထိုစကားအားကြားသည့်အခါ မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသွား၏။ သူ့ခြေထောက်တွေကိုပွေ့ဖက်ထားရင်း အသက်ရှူသံအောင့်လျက် စကားမပြောဝံ့ဘဲ နှလုံးခုန်သံများသည် လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်ပြောလိုက်၏ “ဒီနားမှာပဲထင်တယ်…”

ကျင်းလော့သည် သူ့ဘက်ကိုချဉ်းကပ်လာသည့် ခြေသံကိုကြားနေရပြီး အလွန်အမင်းတင်းမာနေသည့်အခြေနေမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်နှလုံးခုန်သံကိုတောင် သူပြန်ကြားနေရသည်။

ဒုတ်….ဒုတ်….

ချဉ်းကပ်လာသည့်ခြေသံတွေက သူ့နှလုံးသားပေါ်မှာလှမ်းနင်းနေသလိုခံစားနေရ၏။

ကျင်းလော့သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို သွေးမရှိလောက်အောင် ကိုက်ခဲထားမိပြီး ခြေသံတွေသူ့ရှေ့မှာရပ်သွားတဲ့အခါ ကျင်းလော့ရုတ်တရက်မျက်လုံးမှိတ်လိုက်မိသည်။ သူ့လက်ချောင်းလေးတွေနည်းနည်းတုန်ရီနေပေမယ့် ရှောင်းဝမ်လင်၏ အမြဲလိုလို ပေါ့ပါးနေသည့်အသံအားကြားလိုက်ရသည် “ငါမှားသွားတာဖြစ်မယ်”

ရှောင်းဝမ်လင်၏အသံက အနည်းငယ်ရယ်သံစွက်နေပြီး  “ဒီနေ့ ကရာမယ်လ်ကိတ်မုန့်စားထားလို့ဖြစ်မယ်၊ အရမ်းနင်တယ်”

ရှောင်းဝမ်လင် “လင်လု၊ မင်းလုပ်စရာရှိတာ အရင်သွားလုပ်လိုက်လေ?”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်းဝမ်လင်သည် ဇနီးကိုယ်တိုင်က သစ္စာဖောက်ထားတာသိပေမယ့် ဒေါသထွက်ဖို့မဝံ့ဘဲ တခြားလူတွေအပေါ်မှာသာ ဒေါသဖောက်ထွက်နေရသည့် ရိုးသားဟန်ဆောင်သည့် လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမယ့် အကြောင်းအရာအားလုံးကိုသိသည့် လင်လုရော၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလှည့်ဖြားနေသည့် ရှောင်းဝမ်လင်ကပါ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဘာဆိုလိုတာကို နားလည်နေကြ၏။

လင်လုက ရှောင်းဝမ်လင်အား နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ခြေသံတွေက လမ်းကြားထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လမ်းကြားထဲတွင် အသံတစ်ခုမှမကြားရတော့ပေ။

ကျင်းလော့က ထိုင်နေရတာကြာ၍ ခြေထောက်တွေထုံကျင်နေပြီပင်။ လင်လုထွက်သွားတော့ သူစိတ်သက်သာရာရသွား၏။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လင်လုထွက်သွားရင် ရှောင်းဝမ်လင်လည်း ကျန်မနေဘဲ ထွက်သွားမှာသေချာနေလို့ပင်။

ဒါပေမယ့် ရှောင်းဝမ်လင်၏ခြေသံများက သူ့ရှေ့တွင် ကြာကြာရပ်နေသေး၏။

ကျင်းလော့ မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူမသွားသေးဘူးလား?

ဒါမှမဟုတ် သွားလိုက်ပြီလား?

နောက်ထပ်ငါးမိနစ်ကြာထိုင်ပြီးနောက် ကျင်းလော့က သူ့ခြေထောက်တွေထုံကျင်လာတာကိုခံစားရပြီး လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေတဲ့အခြေအနေက သူ့အားမသက်မသာဖြစ်လာစေသည် ။

လေထုထဲတွင် မောဟိုက်စရာကောင်းသည့် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုရှိနေ၏။

နည်းနည်းကြာတော့ ကျင်းလော့က ကတ္ထူဘူးအောက်က ကွဲဟနေသည့်အပေါက်ကလေးအားစိုက်ကြည့်ရင်း လက်ချောင်းလေးများနှင့် ကတ္ထူဘူးကို အသာလေးမ,ယူလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်မှာပဲ သူ့တကိုယ်လုံးတောင့်ခဲသွား၏!

သူကြောက်စိတ်ဝင်မလာခင်မှာပင် ရှောင်းဝမ်လင်က ကိုင်းညွတ်လာပြီး သူ့မျက်နှာနှင့်လုံးဝကပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ သူပြုံးနေ၏။ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေ အနည်းငယ်ကော့ညွတ်နေပြီး…

“ထွက်ချင်ပြီလား…”

“ဆက်မပုန်းတော့ဘူးလား…”

လေထုထဲတွင်ဖုံးကွယ်ထားသည့် သစ်သားရနံ့ အယ်လ်ဖာက သူ့မျက်နှာဖုံးအား လုံးဝခွာချလိုက်ကာ အစွယ်ဖြူဖြူတွေထုတ်ပြလျက် လေထုထဲတွင်ပေါ်လာ၏။

ရှောင်းဝမ်လင် “ငါ့လူကို ခိုးတယ်နော်?”

သူ့လက်က ကတ္ထူဘူးကိုဖွင့်လိုက်တဲ့အခိုက်၊ ကျင်းလော့တကိုယ်လုံးတင်းမာသွားပြီး နောက်မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ့ကို ရှောင်းဝမ်လင်က လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ကောက်ချီပစ်လိုက်ပြီး နံရံမှာဖိထားလိုက်သည်။

သူ့လက်ကောက်ဝတ်တွေသည် နံရံမှာဖိထားခြင်းခံရပြီး ကျင်းလော့၏မျက်လုံးများနီရဲကာ အသံတစ်ချက်ထွက်လာသည်။

ထိုအခိုက်မှာပင် ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့မေးစေ့ကိုဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး သူကပြုံးရယ်လိုက်၏ “ငါမင်းကိုကူညီပေးတယ်၊ မင်းကတော့ရက်ပိုင်းအကြာမှာ ငါ့ချစ်သူကိုထိတယ်ပေါ့”

ရှောင်းဝမ်လင် : “ဒီလိုနဲ့လူလုပ်ပြီးနေလို့ရမလား?”

သစ်သားရနံ့ အယ်လ်ဖာဖယ်ရိုမုန်းတွေက ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလောက်ဖိအားများခဲ့ဖူးမှာမဟုတ်ပေ။ ရှောင်းဝမ်လင်၏မျက်လုံးတွေမှာ အမျက်ဒေါသကြောင့် မီးစလေးတွေတောက်လောင်နေ၏။ သူကျင်းလော့ အနားကိုချဉ်းကပ်လာသည့်အခါ နှစ်ယောက်ကြား တစ်စင်တီမီတာသာကွာတော့သည်။ ရှောင်းဝမ်လင်၏ ပူရှိန်းရှိန်းနှင့် ကြည်လင်သည့်အသက်ရှူသံတွေပင် သူ့မျက်နှာပေါ်မှာတိုးဝှေ့နေသည်။

ကျင်းလော့၏ ရင်ဘတ်များ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေပြီး သူအလွန်ထိတ်လန့်နေခဲ့၏။ ရှောင်းဝမ်လင် အမှန်တကယ်ဒေါသထွက်သည့်အခါ ဤကဲ့သို့ဖြစ်လာမည်ကို သူမသိခဲ့ဖူးပေ။

သူစကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်ဘဲ၊ သူ၏အေးစက်ကာ ဇွဲကြီးသည့်မျက်နှာဖြင့် ရှောင်းဝမ်လင်အား ခြိမ်းခြောက်သည့်အနေအထားဖြင့် ရင်ဆိုင်နေသည့်တိုင်၊ တုန်လှုပ်နေသော သူ၏မျက်လုံးများက ကြောက်ရွံ့နေမှုကို ဖော်ပြလို့နေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့ကို နီးကပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာသည် မူလကတည်းက လေးနက်ပြီး ပုံမှန်အချိန်များတွင်ပင် သူ၏အပြုံးသည် လူကို ခြောက်လှန့်နိုင်လောက်၏။ အပြုံးတစ်ချက်နှင့်ပင် သူ၏အရိုးထဲက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရိုင်းစိုင်းမှုကို မဖုံးနိုင်ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမပြုံးပါက၊ လူတို့အား ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရစေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်က ရုတ်တရက် ထပ်မံပြုံးလိုက်ပြီး၊ “ခုနက မင်းတို့ ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲနေကြတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူသည် မျက်နှာကိုနှိမ့်ချလာသဖြင့် ကျင်းလော့နှင့် လုံးဝကပ်လုနီးပါးဖြစ်သွား၏။ ကျင်းလော့၏မျက်လုံးများတွင် ရှောင်းဝမ်လင်၏မျက်နှာမှာ လုံးဝထင်ဟပ်နေသည်။ ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့အား ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အပြုံးတစ်ခုနှင့် “ခုနက လင်လုကို နမ်းချင်နေတာလား” ဟု မေးလာ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်က သနားစရာကောင်းအောင် တသသပြောလိုက်၏၊ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက နည်းနည်းလန့်စရာကောင်းပြီး ဆိုးယုတ်နေသလိုပင် “ငါတောင် မင်းကို မနမ်းရသေးဘူး”

ကျင်းလော့က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည် “ငါ…”

ရှောင်ဝမ်လင်း သူ့ကိုယ်သူ​မေးလိုက်မိသည်။
ဘာလို့ဒီလိုပြောလိုက်ရတာလဲ?

ပြောရင်းနှင့်ပင် ရှောင်းဝမ်လင်က ရုတ်တရက် ကျင်းလော့၏ မေးစေ့အား တင်းတင်းကြီးဆွဲကာ ခေါင်းငုံ့လျက် ပြင်းပြင်းထန်ထန်နမ်းလိုက်၏။

Chapter 14 end