[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 2 (arc4)

Arc 4 Chapter 2

မီးတောက်များ၊ မိုးကြိုးများနှင့် နွယ်ပင်များသည် မှော်အားမြင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး  အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြသည်။ ပြေးနေသည့်ခြေလှမ်းများ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားနေရသေးမှန်း မေ့သွားဟန် သူတို့တောင်မသိလိုက်ဘဲ နှေးကွေးသွား၏။

ရှန်းယွင်သည် နွယ်ပင်များကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ့အကြည့်များ အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။

ဘယ်လိုအရူးတွေလဲ။

မီးပင်လယ်နှင့် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများကြားတွင် မညှာမတာ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုများ အလုံးအရင်းနှင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာသည်။ တစ်ကိုယ်တည်း ဇုန်ဘီသည်  သူတို့အားခုန်အုပ်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့်  လျိုကျိချမ်၏ မျက်လုံးတွေ မည်းနက်သွား၏။ သူ့စွအမ်းအား မထုတ်လိုက်ခင် လူအုပ်ထဲတွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် လူငယ်လေးသည် မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ဖရဲသီးဓားကို ကိုင်ကာ ဆွေးမြေ့နေသည့် ဦးခေါင်းကို ထိုးခွဲနေသည်ကိုတွေ့လိုက်သည်။

ငတုံးတွေထဲ ရဲရင့်တဲ့သူ ပါ၀င်နေခြင်းမှာ သူတို့သုံးဦးလုံးအား အံ့အားသင့်စေခဲ့၏။

ဦးခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်လာကာ ခရမ်းနက်ရောင် သွေးများ ဖျန်းခနဲ ရိုက်ခတ်လာသဖြင့် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအော်သံမှာ ဖုတ်ကောင်များအား ပိုမိုဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး သူတို့အား ဝန်းရံလုနီးပါးဖြစ်သွား၏။

“ချီးပဲ” ဝမ်ချောင် ဒေါသတကြီးဆဲဆိုလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စအော်ဟစ်နေကြတာလဲ”

ပြန့်ကျဲနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အပြတ်များမှာ တောင်ငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ စုပုံနေကာ ဓာတ်ကြိုးများလည်း ပြတ်နေပြီး လျိုကျိချမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြင်းထန်လာရသည်။ “မဖြစ်ဘူး၊ အများကြီးပဲ၊ ရှန်းယွင်!!”

ရှန်းယွင်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ရွှေရောင်မျက်မှန်အား ချွတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများအား မျက်မှန်နှင့်မကာထားတော့သည်နှင့် အေးစက်ကာ နက်မှောင်နေသော တွင်းနက်ကြီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“နောက်ပြန်ဆုတ်” ဟုခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဇုန်ဘီအုပ်စုများ အေးခဲသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပါ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ငိုကြွေးသံများသာ သူတို့၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

“မင်း တို့ကောင်တွေ အခု ကားပေါ်ကို အမြန်တက်၊ ငါးမိနစ်အချိန်ပေးမယ်။” ဝမ်ချောင်သည် သူ့စွမ်းအားအားအသုံးပြုကာ အတားအဆီးများကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ကာ ခေါင်းအားဖုံးကာမြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေသူအား ကန်လျက် “မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ၊ သေဖို့စောင့်နေတာလား” လို့အော်လိုက်၏။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် မှင်တက်သွားကာ အံ့သြနေသေးကြသည်။ ကြောင်လေးသည် ကားပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်ကာ နောက်ခုံတွင်ခံ ကျုံ့ကျုံ့လေးနေ၏။ ကားပေါ်သို့လူတယောက်တက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရူးသွပ်သွားကာနောက်တွင်
ကျန်ရစ်မည်ကို ကြောက်လန့်တကြားဖြင့်တွန်းတက်ကြတော့သည်။

လျိုကျိချမ်သည် မျက်စိလျင်မြန်ပြီး လက်မြန်ကာ အလယ်မှ တုန်ရီနေသည့်လူအား ဖမ်းကိုင်လိုက်ကာ ဘေးသို့ ပစ်လိုက်သည်။

“အား ဘာ..ဘာလုပ်တာလဲ”  မြေပြင်တွင်တုန်ယင်နေသောသူမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျိုကျိချမ် အေးစက်စွာဖြင့် အောက်ငုံ့ကြည့်ကာ “မင်းကူးစက်ခံထားရတယ်”

“မဟုတ်ဘူး!”

ထိုသူသည် သူ့အကျီလက်အား တင်းကြပ်လိုက်ကာ အသံမှာလည်း ထိတ်ထိတ်ပျာပျာဖြစ်လာသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့မှာ ငုံးများကဲ့သို့တုန်နေပြီး ကားထဲတွင်မလှုပ်ရဲဖြစ်နေသည်။ လျိုကျိချမ် ကားနောက်တွင် ပျင်းပျင်းရိရိထိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏ “မင်းအတွေးတွေကိုဂရုမစိုက်ဘူး”

အသက်ရှင်ကျန်သူ ငါးဉီးနှင့် လျိုကျိချမ်မှာအနောက်တွင်ထိုင်ကာ ဝမ်ချောင်သည် ယဉ်မောင်းထိုင်ခုံဘေးတွင်ထိုင်သည်။ အသက်ရှင်နိုင်ချေမရှိတော့သည်ကိုမြင်သည်နှင့် ထိုသူမှာ မြေပြင်မှဘူးတစ်ဘူးအားကောက်ကာ ကားတံခါးအား ဒေါသတကြီးပစ်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုကျိချမ် ကားအတွင်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအားစစ်ဆေးရန် မျက်နှာလှည့်လိုက်သည်။ မည်သူမှရှက်ကြောက်တတ်သည့် သာမန်လူမှ ဤကဲ့သို့လုပ်ရဲမည်ဟု မထင်ထားပေ။ ပုလင်းမှ သူတို့ဆီရောက်လာသည်နှင့် လျိုကျိချမ်၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ တောက်ပနေသော ရေမှန်တစ်ချပ် လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုလင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သို့သော်၊ ပုလင်းသည် သူ့မျက်နှာကို ကြိတ်ကာ “ကလစ်” အသံဖြင့်
ပြုတ်ကျကာ ထိုလူ၏ ပါးပြင် ပြတ်တောက်သွားကာ သွေးများ စီးကျလာသည်။

“Yo~” ဝမ်ပျော်ရွှင်ဟန်ဖြင့် လေချွန်လိုက်သည်။

ရှန်းယွင်နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာကွေးလိုက်ပြီး စတီယာရင်ပေါ်မှလက်ချောင်းများအားတောက်လိုက်၏။ အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လျိုကျိချမ် ရူးသွပ်သွားဖို့ သုံးမိနစ်ကျန်နေသေးသည်။

ဖုတ်ကောင်များသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်ခံထားရခြင်းဖြစ်ကာ သူတို့လမ်းကြောင်းအတိုင်းရပ်နေပြီး အရာအားလုံးအား ပျက်စီးယိုယွင်းစေသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားကာ ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရွံ့ရှာဖွယ်သတ္တဝါများ ရှိနေ၏။ သူတို့ ရင်တုန်နေကြကာ ထိုသူအား သတ္တိဖြင့် ကားအားအမြန်မောင်းကာ ဤနေရာမှ ထွက်သွားရန် ဆဲဆိုချင်နေကြသည်။

သို့သော် လက်တွေတွင့်မူ သူရဲဘောကြော၍ မပြောရဲကြ‌ပေ။

“ဟာ့”

လျိုကျိချမ်ရုတ်တရက်ရယ်လိုက်သည်။ သူ့ပါးပေါ်မှသွေးအား ကိုင်လျက် နှုတ်ခမ်းအား လက်ချောင်းများဖြင့်ထိလိုက်၏။ ခပ်လှောင်လှောင်အပြုံးဖြင့် မျက်လုံးပင့်လျက် သူ့နီရဲရဲလျှာအားထုတ်လိုက်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းမှ သွေးများအား လျက်လိုက်သည်။

လေမှာအသက်ရှူကြပ်ဖွယ်ဖြစ်ကာ သူမျက်လုံးအားအောက်ငုံ့၍ လက်ဖျားပေါ်မှ သွေးအားပွတ်သပ်နေ၏။ အသံမှာပေါ်ပါးသော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်သူတို့အား ကျောရိုးထိပါအေးခဲသွားစေသည် “ငါ့မျက်နှာကိုထိရဲထိကြည့်”

“အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား”

လျှပ်စစ်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုတ်ကောင်ဖြစ်လာခါနီး ထိုလူသည် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဟလိုက်သည်။ မအော်လိုက်နိုင်ခင်ပင်သူက အစိတ်စိတ်ပိုင်းသွားခဲ့၏။

သွေး၏အနံ့သည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အသားပြတ်များ ဖုတ်ကောင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကုန်တော့သည်။ လျိုကျိချမ်စိတ် မကြည်ဖြစ်သွားကာ ကားတံခါးအား “ဘန်း”ခနဲပိတ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းအားကိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လျက် နောက်သို့မှီလိုက်၏။

ဖုတ်ကောင်များ ထိန်းချုပ်မရဖြစ်ကုန်တော့သည်။ ရှန်းယွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ရင်ဘတ်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုအား ခံစားလိုက်ရသည်။ စတီယာရင်အား အဆင်မြင့်ကားသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ထွက်သွားလေ၏။ သို့သော် ကားစတင်ရွေ့လျားသည်နှင့် ဖုတ်ကောင်တစ်သိုက်အော်ဟစ်ကာ သူတို့နောက်ပြေးလိုက်တော့သည်။

ဖုတ်ကောင်များသည် ကားပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ကားအား လှုပ်ခါစေသည်။ ဝမ်ချောင် ဘေးခုံတွင်ထိုင်ကာ လေဓားသွားများအားသုံးပြီး ဖုတ်ကောင်များအား ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ အစိမ်းရောင် အနွယ်များမှာ လမ်းရှင်းပေးကာ အဆင့်မြင့်ကားအား အလင်းကဲ့သို့မြန်စေ၏။

…….

စူပါမားကတ်အသေးထဲတွင် လူသုံးယောက် ကားကိုရပ်ပြီး အထဲမှာ ဇုန်ဘီများအားရှင်းပစ်လိုက်ကြသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည်ပြောဆိုကာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ရှာဖွေနေကြ၏။

ဝမ်ချောင် စီးကရက်အား နှုတ်ခမ်း၌ညှပ်ကာ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများအား အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နောက်လှည့်လိုက်ချိန်တွင် လျိုကျိချမ်၏ တည်ကြည်နေသောမျက်နှာအား မြင်သည်နှင့် မနေနိုင်ပဲ စလိုက်၏ “ဟေး အခုထိဒေါသထွက်တုန်းလား”

“..” လျိုကျိချမ် မျက်နှာမဲ့ပြလိုက်ကာ ပီကေအား ဝါးလိုက်ပြီး “ချီးပဲ အမာရွတ်ကျန်ခဲ့တော့မယ်”

ရှန်းယွင်လက်အိတ်အားချွတ်ကာ အထုတ်အားဖြဲလိုက်ကာ ကြော့ရှင်းစွာစားလိုက်သည်။ “သခင်လေးလျို ကသူ့မျက်နှာကိုသူ့အသက်ထက် အမြဲပိုဂရုစိုက်တယ်”

“သွားစမ်းပါ၊ ငါအခုအရမ်းစိတ်တိုနေတယ်”

စူပါမားကတ်မှာ နေရာကျယ်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်သူမည်သူကမှ ထိုသုံးယောက်မပါပဲ မသွားရဲပေ။

ယာယီအန္တာရာယ် မရှိတော့သည်ကြောင့် လူတိုင်းစိတ်လျှော့ထားကာ ကြောက်လန့်မှုလျော့နေကြ၏။ သို့သော် ဆာလောမှုမှာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဉပဒေများ အသုံးမဝင်တော့၍ စူပါမားကပ်မှာ ကမ္ဘာပျက်ထဲတွင် ဖောက်ထွင်းခံထားရသည်မှာကြာပြီဖြစ်၏။ စင်များမှာဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ သွေးစွန်းရာများ ရှိနေပြီး သူတို့၏ဆာလောင်မှုအား ဖြည့်တင်းရန် ဘယ်အရာမှမရှိပေ။ စတိုခန်းဖွင့်ထားသော်လည်း မည်သူမှမလှုပ်ရဲကြချေ။ ထိုအချိန်တွင် အငမ်းမရစားနေသော ထန်ထန်သည် အသက်ရှင်ကျန်သူတို့၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွား၏။

“ဟေး မင်းမှာ အစာရှိသေးလား” လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်မှာ ပေါင်မုန့်အား စိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

ထန်ထန်ခေါင်းငုံ့ကာ ပါးစပ်အပြည့်ထည့်ဝါး၍ ထိုသူတို့အား လျစ်လျူရှုလိုက်၏။ ကံဆိုးကာ တည်းခိုခန်းတွင်ဆယ်ရက် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ ထွက်လာချိန်တွင် သုဿန်၌ ပျော်ပါးနေသည့် အရူးအုပ်စုနှင့်တွေ့ခဲ့သည်။ သူသိုလှောင်ထားခဲ့သော ရိက္ခာများမရှိတော့ပဲ သူပြန်ဖြည့်ရန်လိုအပ်သည်။

“မင်းကိုပြောနေတာ ” ထိုသူမှာ ဒေါသထွက်လာကာ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့်ထန်ထန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးမှ မိန်းမကြီးမှာ ဆာလောင်မှုအား မတောင့်ခံနိုင်တော့ပဲ “အစာထပ်ရှိသေးလား ကလေးဖြစ်ပြီး ဘာလို့ဒီလောက် အသည်းမာနိုင်ရတာလဲ”

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်” နောက်ထပ်လူနှစ်ယောက်မှာထောက်ခံကြ၏။

နောက်ဆုံးတစ်လုတ်စားပြီးသည်နှင့် ကလေးနှင့်တူသောထန်ထန်မျက်နှာ ဒေါသတကြီး ဖောင်းကားသွားသည် “ဘာမှမကျန်တော့ဘူး ကျွန်တော့် ရိက္ခာကို ခင်ဗျားတို့နဲ့ နှစ်ရက်တောင် ခွဲပေးပြီးပြီ၊ စားချင်ရင်ကိုယ့်ဘာကိုရှာ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့အပေါ် အကြွေးတင်ထားတာဘာမှမရှိဘူး”

ထိုအဖြစ်အပျက်သည် ရှန်းယွင်နှင့်တခြားသူတို့၏ အာရုံအားဖမ်းစားလိုက်သည်။ ထိုဖရိုဖရဲ အဖြစ်အပျက်မှာ ထိုကြောင်ပေါက်လေးအား သေချာမမြင်ရဘဲ ကာထားလေ၏။ ယခုအချိန်တွင်ကား သူ့ကို သူတို့သေချာမြင်ရလေပြီ။

ကောင်လေးမှာ ပိန်ပါးပြီး ခရမ်းနုရောင်ဟူဒီအား ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့်အတူ တွဲဝတ်ထားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားအားပေါ် လွင်စေသည်။ နက်မှောင်နေသည့် ဆံပင်များမှာ သေချာ စတိုင်ကျနေပြီး မျက်နှာမှာညစ်ပတ်နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများမှာ ရေကဲ့သို့ကြည်တောက်နေ၏။

“မင်းဘယ်လိုတောင်ပြောလိုက်တာလဲ၊ ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားပြည့်ဝတဲ့လူငယ်အနေနဲ့ မိန်းကလေးတွေကိုဉီးစားပေးသင့်တယ်”

“နည်းနည်းတော့ ကျန်ဉီးမှာပေါ့ ပေး ဒီကို”

အခြားအရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ကြီးကြီးလူမှာ ထန်ထန့်အိတ်အားကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ထန်ထန်လည်း အိတ်ထဲမှ ဖရဲသီးခွဲဓားအား ဆွဲထုတ်ကာ ထိုသူ့လက်မောင်းအား ထိုးလိုက်၏။

ထိုသူမှာနာကျင်မှုကြောင့်အော်ဟစ်ကာ သွေးထွက်နေသော လက်အားကိုင်ကာ ဤရူးနေသော ကောင်လေးဆီမှ အမြန်ထွက်ပြေးတော့သည်။

“..” အသက်ရှင်သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းသောစကားများသည် နင်နေသော ကြက်ကဲ့သို့ လည်ပင်းတွင်တစ်နေကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်၍ ငိုနေသော ထန်ထန်အားကြည့်နေကြကာ နှုတ်ခမ်းများမှာ ကြောက်ရွံ့၍ တုန်နေကြ၏။

ကောင်လေးမှာ ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တရှုံ့ရှုံဖြင့် သနားဖွယ်ကောင်းနေသော်လည်း သူ့လက်ထဲမှ ဓားမှာသွေးများစီးကျနေသည်။ သူတို့လည်းကြောက်စိတ်ဖြင့် ဘာစကားမှမပြောရဲတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အားကျုံ့ထားကြ၏။

ထန်ထန်မျက်လုံးများနီရဲနေကာ မျက်ရည်များအားသုတ်လိုက်ပြီး သူ့လွယ်အိတ်အားပိုက်ထားကာ ရှန်းယွင်နှင့်အခြားသူများနား ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူသည် နားလည်မှုဖြင့် အရမ်းမနီး အရမ်းမဝေးနေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်ကာ တရှုံ့ရှုံလုပ်နေလေ၏။

မျက်ရည်များသည် သူ့မျက်နှာနုနုပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ သူထိုမျက်ရည်များအားသုတ်လိုက်သည်နှင့် တခြားသူများအား အံ့အားသင့်စေသည့် အသွင်အပြင်မှာဖုံးကွယ်၍ မရတော့ပေ။

လျိုကျိချမ် သွားစွယ်အား လျှာနှင့် လျက်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည် “ချစ်စရာကောင်းတယ်” အသံမှာသူတို့သုံးယောက်ကြားရရုံသာနူးညံ့လှ၏။

ရှန်းယွင်မျက်လုံးများ နက်နဲသွားကာ “စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”

“အိုကေ အရမ်းကိုလှပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ယုန်ပေါက်လေးပဲ၊ သူ့ကိုစားလိုက်ကြမလား ဒါမှမဟုတ်” ဝမ်ချောင် တစ်ချက်ရယ်ကာ “အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုလိုက်ကြမလား”

လျိုကျိချမ် နှင့် တခြားသူများမသိသည်မှာ အရည်ရွှမ်း၍ အရသာရှိသည့်ယုန်ပေါက်လေးမှာလည်း သူတို့အားခိုးကြည့်နေပေသည်။

သူတို့ သုံးယောက်သည် တူညီသော တိုက်ပွဲဝတ်စုံများကို ၀တ်ဆင်ထားကြပြီး  ဆွဲဆောင်မှု အသီးသီးရှိကြ၏။
ဥပမာအားဖြင့်၊ ဝမ်ချောင်သည် buzz cut ညှပ်ထားကာ စူးရှသည့် မျက်ခုံးမွှေးများရှိပြီး
ပါးစပ်ထောင့်တွင်စီးကရက်တစ်လိပ်အား ကိုက်ခဲထားသည်။အရပ်ရှည်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်ပြီး လွှမ်းမိုးကာ အရိုင်းအရှိန်အဝါရှိ၏။

လျိုကျိချမ်သည် သွယ်လျသောရုပ်သွင်ရှိပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်နားရွက်တွင် အနီရောင်ပတ္တမြားနားကပ်တစ်ခုရှိသည်။ သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်နေကာမပြုံးသည့်အခါ နုပျိုပြီး တောက်ပသော ဆွဲဆောင်မှုမှာ
ပေါ်လွင်နေသည့်တိုင် သူ၏ ချွန်ထက်သော သွားစွယ်များနှင့် ဆိုးသွမ်းမှုများသည်ပြုံးလိုက်သောအခါတွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေလ၏။

ရှန်းယွင်၏အသွင်အပြင်မှာ လွမ်းဆွေးဖွယ် စန္ဒယားဆရာ သို့မဟုတ် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မြို့စားနှင့်တူပေသည်။ ဖြူဖျော့သောမျက်နှာ၊ ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် ရွှေရောင်အနားကွပ်မျက်မှန်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်မှာ ရှန်ပိန်ဖန်ခွက်အားကိုင်ကာ နာမည်ကြီးများစုဝေးပွဲ၌ ရပ်နေသည့်လူကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။

ထန်ထန်၏ မျက်တောင်များ တုန်လာသည်။ ဤလူသုံးယောက်သည် ကမ္ဘာမပျက်မီတွင်  ငွေဇွန်းကိုက်ကာမွေးလာကြသူများဖြစ်၏။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပြီးနောက် သူတို့၏အစွမ်းများအား ရှာတွေ့ခဲ့ကာ နိုင်ငံရှိ အကြီးဆုံးအခြေစိုက်စခန်း၏  ခေါင်းဆောင်များဖြစ်လာကြသည်။

ဇာတ်လမ်းအရဆိုလျှင် စန်ကျူးပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်နှစ် ထန်ထန်ဆီ့မှ ဝိဥာဉ်ရေတံခွန် ဆွဲသီးအားယူ၍ သူ့ကိုယ်သူ ကုသနိုင်စွမ်းရှိသူကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ခဲ့ကာ လျိုကျိချမ်တို့ အဖွဲ့ထဲဝင်ခဲ့၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုထူးခြားသည့် အစွမ်းအား မှီခိုကာ ကမ္ဘာကပ်တွင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကြင်နာတတ်ကာ မေတ္တာကြီးသော အကျင့်မှာ gong များ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုရရှိခဲ့၏။

သို့သော် ထန်ထန်အသက်ရှင်ခဲ့၍ စန်ကျူးလုယူခဲ့သော အရာများအား ပြန်ယူသင့်သည်ဟုတွေးလိုက်၏။

……

သူ့ခံစားချက်များအား ဖယ်လိုက်ကာ ထန်ထန်မျက်ရည်များအားသုတ်ပြီး သတ္တိမွေးကာ လျိုကျိချမ် အနားအားသွားလျက် နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။ “ဟိုဟာ..ငါ ငါ မင်းမျက်နှာကိုကုပေးနိုင်တယ်”

ထိုသူသုံးဉီးမှာသူ့အားကယ်တင်ခဲ့၍ ထန်ထန်ကျေးဇူးတင်သည်။ သို့သော်သူ့တွင် ပြန်ပေးစရာသိပ်မရှိ၍ သေချာစဉ်းစားကာ သူ့အစွမ်းမှာ အနည်းငယ်ကူညီနိုင်ကြောင်းသတိရသွားလေသည်။

သားရဲသုံးကောင်၏နှုတ်ခမ်းများ ကော့တက်သွားကာ အရည်ရွှမ်းကာ နူးညံ့သည့် ယုန်ပေါက်လေး သူတို့ ထောင်ခြောက်ထဲဝင်လာသည်ကို ကြည့်နေကြ၏။

လျိုကျိချမ် သူ့အား အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ချစ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နူးညံ့ညင်သာစွာပြောလိုက်သည် “ဘေဘီ မင်းကကိုယ့်ကိုဘယ်လိုကုပေးမှာလဲ” သူနှစ်ချက်ရယ်လိုက်ကာ ထိုကောင်လေး ရှက်သွေးဖြာကာ သူ့မျက်နှာအား လက်တင်လိုက်သည်နှင့် ထပ်စရန်ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လျိုကျိချမ်တွင် အတွေးတစ်ခုသာရှိသည်။

ချစ်စရာကောင်းတယ်၊ သူ့ကိုလုပ်ချင်လိုက်တာ။

ထိုကောင်လေး၏လက်မှာ နူးညံ့ချောမွတ်နေပြီး မွှေးကြိုင်နေသည်။ သူ့ခြေထောက်ကြားမှ အရာအား ပွတ်တိုက်ပေးဖို့ အတော်ပဲဖြစ်၏။

လျိုကျိချမ်ဆက်မတွေးခင် အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခု သူ့ဒဏ်ရာအားလွှမ်းခြုံသွားသည်။ အမာရွတ်ပျောက်သွားကာ ထန်ထန်သူ့လက်အားဖယ်လိုက်သည်။ ရှက်သွေးဖြာကာ နောက်ကိုအနည်းငယ်ဆုတ်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီ ပြီးသွားပြီ”

ကုသနိုင်တဲ့အစွမ်း?

ထိုသူသုံးဉီး အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ သူ့အားစားသင့် မစားသင့် တိတ်တဆိတ်တွေးတောလိုက်ကြသည်။ သို့သော် အရည်ရွှမ်းကာ နူးညံ့နေသော ယုန်ပေါက်လေးမှာ သူတို့ရင်အား လိုအင်ဆန္ဒများဖြင့်ယားကျိကျဖြစ်စေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် တွေဝေပြီးနောက် သူတို့၏ဆာလောင်မှုမှာ ဆင်ခြင်တုံတရားအား အနိုင်ယူသွားလေတော့၏။

(Arc4) Chapter 2 End