Chapter 43
“ငါ ရှန်းရှုထင်ကို သွားပြောလိုက်မယ်၊ ဒီကိစ္စက မင်းအမှား မဟုတ်ဘူး။”
ကျိဟွိုက်စစ်သည် သူပြောစရာရှိသည်ကို ပြောပြီးသောအခါ၊ အစဉ်အမြဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေတတ်သော သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အနည်းငယ်တင်းမာသော အလေးအနက်ထားဟန်တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ကျန့်ချီ သူ့ကိုတားဆီးရန် အချိန်မရမီမှာပင် သူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပွင့်နေသော တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်ပင်။
“နေ… နေဦး…”
သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။
ရှန်းရှုထင်သည် ခေါင်းပင်မော့မလာဘဲ ဆိုသည်။
“အပြင်ထွက်သွား။”
“ငါပါ။”
ကျိဟွိုက်စစ်ထံမှ အသံထွက်ပေါ်လာသည့်အခိုက်တွင် ရှန်းရှုထင်သည် နောက်ဆုံးတွင် မော့ကြည့်လာခဲ့၏။ သူသည် သူ၏လက်ထဲမှ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အေးစက်တင်းမာမှုသည် အနည်းငယ် အရည်ပျော်သွားသည်။ သူ၏ပခုံးကိုဖြေလျှော့ကာ သားရေကုလားထိုင်၏ နောက်မှီကို မှီလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲ။”
ကျန့်ချီသည် သူ၏ဖိနပ်စွပ်ကိုပင် ချွတ်ရန် အချိန်မမီလိုက်ဘဲ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်လိုက်ဝင်သွားခဲ့၏။ ကျိဟွိုက်စစ်က တည့်တိုးပြောနေသည်ကို အချိန်မီ ကြားလိုက်ရသည်။
“ငါထင်တာတော့ ဒီအပြစ်ဒဏ်က နည်းနည်းပြင်းလွန်းတယ်။ ကိစ္စတစ်ခုလုံးက ကျန့်ချီရဲ့အမှားမဟုတ်ဘူး၊ သူက အန္တရာယ်ရှိတဲ့အခြေအနေအောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာသက်သက်ပဲ။”
တံခါးဝမှ ရုံးခန်းစားပွဲအထိရှိသော အကွာအဝေးကို ဖြတ်၍ ကျန့်ချီသည် ရှန်းရှုထင်၏ စူးရှ၍ ဓားသွားကဲ့သို့ အေးစက်သော အကြည့်ကိုပင် ခံစားနေရ၏။ ထိုအကြည့်သည် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသော သူ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီးနောက်၊ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများမှ စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အဲ့ဒီလူသုံးယောက်ကို အပြစ်မပေးဘူးလို့ ငါမပြောခဲ့ဘူး။”
“ငါနားလည်တယ်။”
ကျိဟွိုက်စစ်သည် အပြုံးရေးရေးလေးပြုံးပြလိုက်ပြီး နောက်မဆုတ်ဘဲ ဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီအပြစ်ဒဏ်က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိဘူး။”
တင်းမာသောလေထုကြားတွင် ညပ်နေရသည့် ခံစားချက်သည် မကောင်းလှပေ။ ကျန့်ချီသည် မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်မိသည်။
“တကယ်တော့ ငါ့အတွက် တစ်ပတ်က… အဆင်ပြေပါတယ်။”
သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမည်မှာ စာသင်ခန်းများဖြစ်ပြီး သန့်စင်ခန်းလိုနေရာမျိုး မဟုတ်သည့်အပြင်၊ သန့်စင်ခန်းဖြစ်နေရင်တောင်မှ ကျန့်ချီ ဝန်ခံရမည်သာ ဖြစ်၏။ ထိုလူသုံးယောက်က ရန်စခဲ့သည်မှာမှန်သော်လည်း၊ သူသည် ကိုယ်ပိုင်စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ ကျောင်းစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ပြီး အမှားလုပ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ရာ ဤအချက်ကို ငြင်းပယ်၍မရပေ။
သို့သော် ထိုလူနှစ်ယောက်လုံးက သူ၏စကားကို မကြားဟန်တူ၏။ ရှန်းရှုထင်သည် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ဘောင်မဲ့မျက်မှန်သည် သူ၏ကြည်လင်၍ မောက်မာသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ပညာတတ်ဆန်သောအသွင်ကို ဆောင်ကျဉ်းပေးသည့်အပြင်၊ မျက်မှန်သားနောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ထားသော သူ၏မျက်လုံးများသည် ပို၍ပင် အေးစက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များသည် စားပွဲခုံကို ခေါက်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။
“သုံးရက်၊ ဒီထက်ပိုမလျှော့နိုင်ဘူး။”
“ရှုထင်၊ ကိစ္စဖြစ်ရတဲ့အကြောင်းအရင်းကို မင်းလည်းသိတာပဲ။”
ကျိဟွိုက်စစ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုသည်။
“သူလည်း အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့သူပဲ၊ အပြစ်ဒဏ်ရဲ့ရလဒ်ကို တခြားသူတွေသိသွားရင် သူတို့ဘယ်လိုထင်မယ်လို့ မင်းထင်လဲ။ မင်း မနည်းထိန်းချုပ်ထားရတဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမယ်ထင်လဲ။”
ရှန်းရှုထင်သည် ကျန့်ချီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာ၏။ သူ၏မျက်ခုံးများသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်တက်သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပိုလျှံသော အမူအရာမရှိသော်လည်း သူ၏မကျေနပ်မှုများကို မျက်လုံးထဲတွင် အထင်းသားရေးခြယ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ ရွှေစကားကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိသော စကားလုံးလေးလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ထပ်မဖြစ်စေနဲ့။”
ကျိဟွိုက်စစ်နှင့်အတူ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့်တိုင်အောင် ကျန့်ချီသည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သလို ခံစားနေရဆဲဖြစ်၏။
“ဥက္ကဋ္ဌပြောတဲ့စကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဟင်။”
သူသည် နားလည်သလိုလို၊ နားမလည်သလိုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျိဟွိုက်စစ်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ဆိုလိုရင်းက မင်းကို အပြစ်မပေးတော့ဘူးတဲ့။”
ခုလေးတင်ကပင် အပြစ်ဒဏ်ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သော ကျန့်ချီသည် ရုတ်တရက် မှင်သက်သွား၏။ သူသည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလိုလို၊ ရှုပ်ထွေးသလိုလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ နောက်ဖေးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဂိမ်းအောင်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ကောင်းသောကိစ္စဖြစ်လင့်ကစား သူသည် မနေနိုင်ဘဲ ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းက ငါ့အမှားလေ၊ ဥက္ကဋ္ဌကလည်း မမှားဘူး။”
“မင်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေစရာမလိုပါဘူး၊ တကယ်လို့ ရှုထင်က မင်း ပြင်းထန်တဲ့အမှားတစ်ခုခုလုပ်ခဲ့တယ်လို့ ယူဆခဲ့ရင် ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ စကားပြောမှာမဟုတ်ဘူး။”
ကျိဟွိုက်စစ်သည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက သူ၏နာမည်ရေးထားသော တံခါးရှေ့သို့ ရောက်နေသည်မသိ။ သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အထဲဝင်ပြီး ခဏထိုင်မလား။ ငါ မင်းကိုပြောစရာလေးတွေရှိလို့။”
‘မလိုတော့ပါဘူး’ ဟု ပြောရန်ပြင်နေခဲ့သော ကျန့်ချီသည် ခြေလှမ်းကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
“တကယ်တော့ ငါက မင်း စကားစလာမှာကို အမြဲတမ်း စောင့်နေခဲ့တာ။”
တံခါးကိုပိတ်ပြီးနောက် ကျိဟွိုက်စစ်သည် ရုတ်တရက် ဤသို့သော စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်သည်။
ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သော ကျန့်ချီသည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ကျောကို မတ်လိုက်၏။ ထို ခေါင်းစဉ်မရှိ၊ အဆုံးသတ်မရှိသော စကားထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို မထင်မရှား ခံစားမိလိုက်သော်လည်း မသေချာခဲ့ပေ။ ကျိဟွိုက်စစ်က ဒုတိယစကားကို ဆက်ပြောလာသည်။
“ဖိုရမ်က ပို့စ်ကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။”
ဤစကားသည် တူတစ်လက်နှင့်တူပြီး ကျန့်ချီ၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
သူ၏လည်ချောင်းသည် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ခြောက်ကပ်သွားခဲ့သည်။
“…မင်း…အားလုံးသိပြီးသားကိုး။”
ကျိဟွိုက်စစ်သည် ထိုအနည်းငယ်ပိုနေသော မေးခွန်းကြောင့် ရယ်ချင်သွားဟန်တူ၏။ သူသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုသည်။
“ငါက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမှာလဲ။”
ကျန့်ချီသည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ အကြောင်းရင်းကိုမသိသော်လည်း သူသည် ထူးဆန်းစွာပင် ကျိဟွိုက်စစ်၏ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ မျက်လုံးချင်းဆုံမိရုံမျှသာဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပြောမပြတတ်သော လုံခြုံမှုနှင့် နွေးထွေးသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို အချိန်အကြာကြီး ပွတ်ဆွဲကြည့်နေသော်လည်း ယခင်က ထိုမျက်စိနောက်စရာ ပို့စ်များကို မတွေ့ရတော့ချေ။
“ပို့စ်တင်ပြီး နာရီဝက်အကြာမှာ ပို့စ်တင်တဲ့သူကို ငါရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ နှစ်ရက်အတွင်း သက်သေအပြည့်အစုံစုဆောင်းပြီး သတိပေးချက်ပို့လိုက်တယ်။ နောက်ကွယ်ကနေ မီးလောင်ရာလေပင့်လုပ်တဲ့သူတွေအပါအဝင် ပို့စ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီနေ့ည ရှစ်နာရီမှာ သူတို့တွေ ဖိုရမ်နဲ့ HS မှာ တောင်းပန်စာတင်ကြလိမ့်မယ်။”
ဤစကားများသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ လာသော ဘာသာစကားတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ကျန့်ချီသည် အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် သတိမဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ဖုန်းသည် လက်ထဲမှ လျှောကျမတတ် ဖြစ်နေပြီး၊ ထိုစကားလုံးများသည် ကျန့်ချီ၏ နားအနားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့၊ ပျောက်ကွယ်မသွားနိုင်သော လက်ကျန်အနွေးဓာတ်တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။
ကျိဟွိုက်စစ်သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျန့်ချီ၏ ရှောင်လွှဲရန်ကြိုးစားနေသော မျက်လုံးများနှင့် တစ်တန်းတည်းဖြစ်အောင် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အသံသည် နူးညံ့သော်လည်း အားကောင်းလှ၏။
“ငါက မင်း အကူအညီတောင်းလာမှာကို အမြဲတမ်းစောင့်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စပြီးတဲ့အထိ မင်းဘက်က ပါးစပ်ဟမလာခဲ့ဘူး။ ကျန့်ချီ၊ တကယ်တော့ မင်း အရမ်းကြီးတွေးပူနေစရာမလိုပါဘူး၊ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ၊ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ကူညီတာက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့အရာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျန့်ချီ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွား၏။ ထိုစကားသည် ပြောမပြတတ်အောင် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း၊ မည်သည့်နေရာတွင် ထူးဆန်းနေသည်ကိုမူ ထောက်ပြ၍မရချေ။ သူသည် သူ၏ဆင်ခြင်တုံတရားကိုသာ အားကိုး၍ မေးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီပို့စ်ကို ဘယ်သူတင်တာလဲ။”
ကျိဟွိုက်စစ်သည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏အသံထဲတွင် နှစ်သိမ့်မှုနှင့် အားပေးမှုတို့ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
“အစအဆုံး ပို့စ်ကို ဝေ့အန်း တင်ခဲ့တာ။”
ဤအဖြေကိုကြားရသော်လည်း ကျန့်ချီသည် အနည်းငယ်မျှ အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ချေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ဤဖြစ်နိုင်ခြေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းမိခဲ့ပြီးသားဖြစ်၏။
အထူးသဖြင့် ပို့စ်မပေါ်မီ ဝေ့အန်း၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများနှင့် ဆက်စပ်ကြည့်လျှင် သူ၏သံသယသည် ခိုင်မာသော သက်သေတစ်ခုသာ လိုအပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော် ကျန့်ချီ နားမလည်နိုင်သည်မှာ၊ ဝေ့အန်းသည် သူနှင့် ကျိဟွိုက်စစ်ကြားမှ ကိစ္စများကို မည်သို့ သိရှိနိုင်ခဲ့သနည်း။ သူနှင့် စာပေအဖွဲ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မည်သို့ သိရှိနိုင်ခဲ့သနည်း။ ဝေ့အန်းသည် သူ့ကို မလိုမုန်းတီးလိုသော တစ်ဦးတည်းသောသူ မဟုတ်လျှင်၊ နောက်ကွယ်တွင် ဤသတင်းအချက်အလက်များကို ထောက်ပံ့ပေးနေသော လူတစ်ယောက် ရှိနေရမည်ပင်။
ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများသည် သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ကျန့်ချီသည် ၎င်းတို့ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းမရှိဘဲ၊ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါသိပြီ။”
ကျိဟွိုက်စစ်သည် ကျန့်ချီ၏ အမူအရာကို အသေးစိတ် စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ဟန်ဆောင်တင်းခံထားသော အမာရွတ်များကို ရှာဖွေနေဟန်တူသည်။ ကျန့်ချီ၏ အမူအရာတွင် ဟန်ဆောင်မှုများ မပါဝင်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူသည် ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းမယ့်ပုံစံကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ။ ငါနဲ့ ရှုထင်က ဝေ့အန်းကို ကျောင်းထုတ်ဖို့ တညီတညွတ်တည်း သဘောတူလိုက်ကြပြီ။”
နောက်ဆုံးစကားလုံးလေးလုံးသည် လေသံဖြင့် တည်ငြိမ်နေပြီး၊ နောက်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဟန်ဆောင်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ ကျန့်ချီသည် မတ်တပ်ထရပ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး ထပ်မံ၍ မေးလိုက်သည်။
“ကျောင်းထုတ်မယ်!”
“ဒါက ဝေ့အန်း ဒီလိုလုပ်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ဘူး။ အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက သူ ကံကောင်းပြီး အပြစ်ဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျောင်းက သတိပေးချက်ပေးခဲ့ပြီးသားပဲ၊ ဒီတစ်ခါ သူက အရင်အကျင့်ကို ပြန်လုပ်တဲ့အတွက် ဒုတိယအကြိမ် ခွင့်လွှတ်ပေးစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး။”
Chapter 43 ended
