[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 10 (arc4)

Chapter ( 10 )

[ အကာစွမ်းအင်နှင့် ခွဲခြားခံရပြီးနောက် ထန်ထန်တစ်ယောက် အဓိကဇာတ်လိုက်ရှို့အရှေ့မှာတင် အထက်ပုဂ္ဂိုလ် သုံးယောက်ဆီကနေ အလိုးခံလိုက်ရသည်။ ]

နောက်နေ့မနက် အိပ်ယာထဲတွင် စောင်တို့ဖြင့် ဖက်ထုပ်လေးသဖွယ် ရစ်ပတ်ခံထားရသော ကောင်လေးမှာ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ အဖြူရောင်စောင်မှာ လွယ်လွယ်ကူကူပင် ကန်ချခံလိုက်ရပြီး ကောင်ငယ်လေးမှာ အိပ်ယာပေါ်၌ ထိုင်နေခဲ့၏။ အိပ်ငိုက်မှုတို့ဖြင့် စစ်ဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ သမ်းဝေလိုက်မိသည်။

” ဟမ်းးးးး ”

အိပ်ခန်း၏ အပြင်အဆင်မှာ ကောင်လေး၏ နူးညံ့သော အသွင်အပြင်လေးအတိုင်း ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှပြီး ရတနာတို့ဖြင့် စီရီလို့ထားသော်ငြား ကြီးမားလှသော အဝါတောက်တောက် အိပ်ယာကြီးမှာ နေရာအများစုအား ယူထားလျက် ရှိသည်။

ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်တို့ဖြင့် ထန်ထန်သည် အိပ်ယာပေါ်တွင် ထိုင်နေသေးပြီး ခေါင်းအုံးအား ပွေ့ဖက်ထားကာ အိပ်ငိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် နေ့တစ်၀က်လောက်နီးပါး စောင့်ပြီးသည့်တိုင်အောင် ထိုသုံးယောက်ထံမှ အနမ်းတို့အား မလက်ခံရသေးပေ။ အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်နေလျက်ရှိကာ ဖက်ထုပ်ပုံထဲမှ ယခုမှ နိုးထလာသည့် ထန်ထန်တစ်ယောက်သာ ရှိနေသည့်ပုံပင်။

” အာ…..အကုန်လုံး ဘယ်တွေများ သွားနေကြတာပါလိမ့်? ”

ထန်ထန်သည် နူးညံ့စွာ တီးတိုးဆိုလိုက်၏။ သူသည် အိပ်ယာမှ ထရန် အထူး၀န်ဆောင်မှုများဖြင့် လာနိုးမည့်သူ မရှိသည့်အတွက် ကျင့်သားမရဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ကောင်လေးသည် ထွေထွေထူးထူး မတွေးပါဘဲ အိပ်ယာပေါ်မှ ထလိုက်လာကာ ဖိနပ်ပါးလေးအား စီးလိုက်ရင်း မျက်နှာသစ်ရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ၀င်သွားလိုက်၏။

မနေ့ညက ဖုတ်ကောင်လှိုင်းကြီးမှာ လုံခြုံရေး နယ်မြေတို့အား အလွန်အမင်း ထိခိုက်သွားစေခဲ့သည်။ စခန်းအသီးသီးမှ ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် တစ်ညလုံး သူတို့၏ ‌ဘ၀အတွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော မီးလက်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး စခန်းအား ကာကွယ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြလေသည်။

လေထုထဲတွင် ပုပ်အက်အက် အနံ့တို့ဖြင့် ပြည့်လို့နေသည်။ စခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ခြေပျက်၊ လက်ပျက်တို့က နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေလျက်ရှိပြီး ပုပ်ပွပွ အလောင်းများမှာလည်း တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်အထိ စုပုံနေခဲ့၏။

သို့သော်ငြား အခုအခေါက်တွင် အာရုံဦးအခြေစိုက်စခန်းသည် အပြည့်အ၀ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး လျိုကျီချမ်တို့လို စွမ်းအားရှင်များ၏ အကူအညီကြောင့် ဤဖုတ်ကောင်လှိုင်းတွင် ပျက်ဆီးမှု အနည်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့၏။ နောက်တစ်နေ့တွင် သေဆုံးသူစာရင်း ထွက်လာသည့်အခါ အံဩမှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။

အာရုံဦးစခန်း၏ တတိယအဆင့်ရှိ မြေစွမ်းအားရှင် မူရှင်းသာမက သူ့အဖွဲ့ရှိ ဒုတိယအဆင့် စွမ်းအားရှင်များပါ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ သူ့အဖွဲ့ထဲ၌ တစ်ဦးတည်း ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူ အမျိုးသမီးမှာ ထိုသတင်းအား ကြားပြီးနောက် ရူးသွပ်စွာဖြင့် စန်းကျူးအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

ဒရမ်မာရှိနေပါက ဝိုင်းကြည့်နေကြသူများလည်း ရှိလိမ့်မည်ပင်။ ဖရဲစေ့ လက်တစ်ဆုပ်စာဖြင့် ထန်ထန်သည် အ၀တ်ထူထူအား ၀တ်ဆင်ထားပြီး လူအုပ်ကြားထဲ တိုးကာ နေရာကောင်းတွက် ရပ်နေကာ  လျှို့၀ှက်သော စုံထောက်လေးသဖွယ် အခြေအနေအား မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် ဆန်းစစ်လို့နေသည်။

” စန်းကျူးးးး ”

ကျိုးလင်၏ မျက်၀န်းတို့မှာ သွေးနီရောင် သမ်းလို့နေကာ အက်ရှရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး

” အကုန်လုံးက နင့်ကြောင့်ပဲ။ နင်က သူတို့အားလုံးကို သတ်လိုက်တာ။ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားလိုက်…”

သူမ၏ မီးစွမ်းအင်တို့က တော်လောင်လာသော်ငြား သတ္တုနံရံတစ်ခုက ထိုမီးတို့အား တားဆီးလိုက်၏။

ချန်ရှင်းယူသည် နှုတ်ခမ်းတို့အား ဖိကပ်ထားရင်း စိတ်ပျက်စွာဖြင့်

” ကျိုးလင်၊ အပြစ်ကင်းတဲ့သူတွေကို လိုက်ပြီး စွပ်စွဲနေတာကို ရပ်လိုက်တော့။ စန်းကျူးက supportလုပ်ရတဲ့သူပဲ၊ တိုက်ခိုက်ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မူရှင်းလို မြေစွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်မှာလဲ? ”

” နင်က ငါ့ကိုမေးတယ်ပေါ့။ ဟမ့်……ငါကလည်း ဒီကုသရေးသမားကို မေးချင်နေတာ။ သူက သူ့စွမ်းအားကို ထုတ်တောင် မထုတ်ခဲ့ဘူး။ မနေ့က ဖုတ်ကောင်လှိုင်းမှာ သူက ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အချိန်မှီ ပြန်မဖြည့်ပေးခဲ့ဘူး ”

ဟစ်…..

ဝိုင်းကြည့်နေကြသူ တစ်စုမှာ ရှော့ခ်ရသွားတော့၏။ အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် ကုသရေးစွမ်းအားတို့အား မလွှတ်ထုတ်ပေးသည်မှာ နာကျည်းဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

စန်းကျူးမှာ နီရဲယောင်ကိုင်းနေသော သူ့ပါးအား ဖုံးထားပြီး ချန်ရှင်းယူနောက်တွက် ပုန်းကွယ်ကာ တီးတိုးဆို၏။

” ငါ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ မူရှင်းနဲ့ အခြားသူတွေက ချီးကျူးခံချင်လို့ သူတို့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို အကုန် ထုတ်သုံးလိုက်လို့…..ငါက အကုန်လုံးကို အမြန် ပြန်မဖြည့်ပေးနိုင်ခဲ့တာပါ ”

သူ၏ အသံမှာ ကြေကွဲခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နေလျက်

” ငါ သူတို့ကို သတိပေးခဲ့သားပဲ….ဒါ‌ပေမယ့် သူတို့က နားမထောက်ခဲ့ကြဘူး….”

ဘေးပတ်လည်ရှိ လူတိုင်းမှာ နားလည်သွားကြသည်။ ဖုတ်ကောင်လှိုင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်ငြား ပုံဆောင်ခဲများ ရရှိရန် အခွင့်ကောင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေပြန်၏။

ဖုတ်ကောင်များ သေဆုံးသွားချိန်တွင် စွမ်းအားရှင်များဟာ မြင်နိုင်သော အတက်အကျလှိုင်းအချို့အား ထုတ်လွှတ်လေသည်။ အခြေစိုက်စခန်း၏ စည်းကမ်းအရ ဖုတ်ကောင်လှိုင်းအတွင်း၌ ရရှိသော ပုံဆောင်ခဲ ဆယ်ပုံပုံ တစ်ပုံကိုသာလျှင် ပြန်အပ်ရန် လိုပြီး ကျန်သည်တို့အား တစ်ဦးချင်းသီးသန့် ရယူပိုင်ခွင့် ရှိ၏။ ကောလဟာလများအရ မုရှင်းသည် အဆင့်သုံးတွင် ပိတ်မိနေသဖြင့် ပုံဆောင်ခဲ ပမာဏအများကြီးအား လိုအပ်နေသည်ဟု ဆိုကြရာ သူသည် များများရရှိရန် စွမ်းအားတို့အား အကုန် အသုံးချသဖြင့် အချိန်မှီ ပြန်လည်မဖြည့်နိုင်တော့ဘဲ ဖုတ်ကောင်များ၏ အဖမ်းခံလိုက်ရကြောင်း လူများက တွက်ဆနေခဲ့သည်။

စွမ်းအားရှင်များမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မူရှင်းသည် တတိယအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေသော်ငြား အဆင်အခြေမဲ့မှုကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးသွားရသည်မှာ သနားစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

ထိုရလဒ်မှာ စန်းကျူး လိုချင်သည့်အရာဖြစ်၏။ သူသည် ချန်ရှင်းယူနောက်တွင် ပုန်းလို့နေပြီး နှုတ်ခမ်းအား ကိုက်ထားကာ သူ ၏စွမ်းအားတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အကြောင်းအား မည်သူမှ မသိနိုင်တော့ဟု ထင်မှတ်နေလေသည်။ ထိုသူများ သေသွားသဖြင့် သူသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ ကျိုးလင် ပြောသည်တို့အား မည်သူမှ သက်သေမပြနိုင်သလို မူရှင်းအား ကယ်ရန် သူငြင်းခဲ့သည်ကိုလည်း မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ကျိုးလင်သည် သူ့စကားများကြောင့် ဒေါသထွက်သွားရကာ သူမ၏ စွမ်းအားတို့အား ထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ သို့သော်ငြား ချန်ရှင်းယူသည် အကုန်လုံးအား ကြားဖြတ် ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ သူမသည် မီးစွမ်းအင်တို့အား ကြမ်းတမ်းစွာ ထုတ်သုံးလို့နေကာ သူများကိစ္စအား ၀င်ပါနေပါသည့် ချန်ရှင်းယူအား မူရှင်းထက်ဆိုးသော ဘ၀ကို ပိုင်ဆိုင်ပါစေဟု ကျိန်စာတိုက်နေခဲ့၏။

ထန်ထန်မှာ ဖရဲစေ့တို့အား ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခွာစားနေပြီး ကြွပ်ဆတ်ကာ ချိုမြိန်လှသော အသီးအရသာအား ခံစားနေလျက်ရှိသည်။

” ….. ”

လျိုကျီချမ်တို့မှာ ဇ‌ဝေ၏ဇဝါဖြင့် ခြေလှမ်းတို့အား ရပလိုက်မိသည်။ သူတို့ ချွီပေါ်ရွယ်ထံမှ ထွက်လာလာချင်း အောက်ထပ်တွင် ကြီးမားလှသော လူစုလူဝေးကြီးအား တွေ့လိုက်ရ၏။ ရှေ့ဆုံးတွင်မူ အ၀တ်ထူထူတို့အား ၀တ်ထားပါသည့် ထန်ထန်၏ ဆံပင်လေးများမှာ လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းနေလျက် ရှိသည်။

ကောင်ငယ်လေး၏ မျက်လုံးတောက်တောက်လေးများမှာ ပွဲကြည့်ရတွင် အာရုံးစီးမျောနေပြီး ဖရဲစေ့များကို လက်တစ်ဆုပ်စာ ကိုင်ထားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ခွာစားလိုက်သည်။

” ? ”

စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော လူသုံးယောက်သည်  ထန်ထန်အား မျက်မြင်တွေ့နေရသည်။

” ဟေး၊ အဲ့ဒီ့ကို မရိုက်နဲ့လေ။ အဲ့နေရာက မနာဘူး ”

” သူ့ခြေထောက်‌ ပေါ်နေပြီ မီးရှို့လိုက် ”

” တက်စ်၊ တက်စ်၊ တုံးလိုက်တာ ”

ထိုမြင်ကွင်းမှာ ပရမ်းပတာဖြစ်လို့နေကာ လူသုံးယောက်မှာ သူ့တို့ဘ၀သူ မေးခွန်းထုတ်နေမိလျက်။

” သူက အရိုက်ခံရသင့်တယ် ”

လျိုကျီချမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

၀မ်ချောင်၏ အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးလို့နေပြီး

” ဒီအရွယ်မှာ အပြစ်ကင်းတဲ့ စိတ်ကလေးရှိနေဖို့ မလွယ်တော့ဘူး ”

” …. ”

ရှန်းယွင်သည် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး

” သူက ငယ်သေးတယ်လေ။ သူ ကစားချင်တာက ပုံမှန်ပါပဲ ”

လူသုံးယောက်သည် လေအေးထဲတွင် ရပ်လို့နေပြီး သူ့တို့ကိုယ်သူ မေးခွန်းထုတ်နေခဲ့၏။

သူတို့ အကြိုက်ဆောင်နေတဲ့ ယုန်လေးက ဘယ်လိုအမျိုးအစားပါလိမ့်?

ခဏကြာအောင် မေးခွန်းထုတ်နေပြီးနောက် လူသုံးယောက်မှာ အမှန်တရားအား လက်ခံလိုက်ကာ ယုန်ငယ်လေးအား အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားချင်နေ၏။ သူသည် အတော်လေးပင် ချစ်ဖို့ကောင်းနေခဲ့သည်။

တုန့်ပြန်သည့်အနေဖြင့် ယုန်ငယ်လေး ထန်ထန်သည် ဖရဲစေ့အား စားနေကာ ပြဿနာ ရှာလိုဟန် အပြည့်ဖြင့်ပင်။

” ဟေး၊ လွှတ်ပေး၊ လွှတ်ပေးလို့။ အစေ့တွေတောင် မကုန်သေးဘူး ”

ထန်ထန်မှာ ၀မ်ချောင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရုန်းကန်လို့နေကာ သူ၏ နူးညံ့လှသော အသံလေးမှာလည်း ကျယ်‌လာလျက်

” အစေ့တွေကို ကုန်အောင် မစားတဲ့ ယုန်လေးက ကောင်းတဲ့ယုန် မဟုတ်ဘူး ”

၀မ်ချောင်မှာ ခေါင်းကိုက်လာရပြီး

” ဘယ်ဖရဲသီးကို ပြောနေတာလဲ? အတင်းအဖျင်း ကြည့်ဖို့တောင် မနက်အစောကြီး ထွက်လာသေးတယ်။ ကိုယ် ချန်ခဲ့တဲ့ မနက်စာကို စားပြီးသွားပြီလား? ”

” စိုးရိမ်စိတ် ကင်းချင်တယ်ဆိုရင် ဖရဲသီးစေ့ပဲ စားဖို့လိုတယ် ”

လျိုကျီချမ်သည် ထန်ထန်၏ မျက်နှာလေးပေါ် လက်တင်လိုက်ပြီး နှင်းသဖွယ် ဖြူဖွေးသော အသားရည်လေးအား ထိတွေ့နေ၏။

” ဒီလောက်အေးနေတာတောင် ပွဲကြည့်ဖို့ သွားလိုက်သေးတယ်။ ထမင်းစားပြီးရင် တေူသောက်ရမယ် ”

ရှန်းယွက်သည် သူတို့နောက်မှ အေးဆေးလမ်းလျှောက်လာပြီး မျက်မှန်အား အကျင့်တိုင်း ပင့်တင်လိုက်သည်။ ထန်ထန်၏ တဖျစ်တောက်တောက် ပြောဆိုသံတို့အား နားထောင်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းတို့မှာ ပြုံးလာ၏။

မနက်စာစားပြီးနောက် ထန်ထန်သည် သူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ကြောင့် စိတ်အခြေအနေမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။ သူ့လက်ကို ရှန်းယွင်အား ကိုင်ခွင့်ပေးထားပြီး လေးယောက်သား ‌စခန်းထဲမှ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

အခြေစိုက်စခန်း အပြင်ဘက်တွင် ကျည်ကာကားသုံးစီးနှင့် အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားရှင်အချို့မှာ ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြသည်။ လျိုကျီချမ်တို့အား မြင်လိုက်သည် ခေါင်းတုံးပြောင်ပြောင်နှင့် ရှုံးကျန့်သည် အဖွဲ့ထဲမှ ထွက်လာကာ

” ဘော့စ်၊ အားလုံး အဆက့်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ ထွက်ကြတော့မလား? ”

မျက်မှန်နောက်မှ ရှန်းယွင်၏ အကြည့်များမှာ စွမ်းအားရှင်များအပေါ် ကျရောက်လို့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ စန်းကျူးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အခြားနှစ်ယောက်မှာလည်း သူ့အကြည့်တိုင်း လိုက်ကြည့်မိရင်း မျက်မှောင် ကြုတ်သွားကြ၏။

” ဘောစ့် ”

ချန်အန်းယူသည် ကိုးရိုးကားရားနိုင်စွာ ရှေ့တို့လိုက်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည့် စန်းကျူးအား သူ့နောက်တွင် ကာပေးလိုက်သည်။

ထိုသုံးယောက်၏ ထက်ရှလှသော အကြည့်များထံမှ စန်းကျူးအား ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ချန်ရှန်းယူသည် စန်းကျူးမှာ သူထင်ထားခဲ့သလို မပြီးပြည့်စုံကြောင်း သိရှိနေခဲ့သော်ငြား ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားချက် ဖြစ်ပေါ်မိသဖြင့် ဒီတိုင်း လက်မလွှတ်လိုက်ချင်ပေ။

ရှုံ့ကျန့် ဘေးနားရှိ ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် ရွံရှာစွာဖြင့် မျက်လုံးလှန်လိုက်ကြ၏။

” အို့၊ ဘော့စ်ရေ၊ စကားမစပ်။ ကျိုးလင်ရဲ့ အဖွဲ့သားတွေ အကုန်လုံးက သေကုန်ကြပြီလေ။ သူမရဲ့ မီးစွမ်းအင်က ဒုတိယအဆင့် ဖြစ်တဲ့အပြင် စွမ်းအင် သိပ်သည်းနိုင်စွမ်းကလည်း သိပ်မဆိုးဘူးရယ်။ အဲ့ဒါ ဒီတစ်ခါတော့ သူမကို ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားလို့ ရမလားလို့ပါ ”

အငယ်မသည် ကျိုးလင်၏ နာမည်အား ကျယ်လောင်စွာ ဖိပြောလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းလည်ဆွဲ ပြဿနာတက်ပြီးချိန်မှစကာ သူမသည် သူတော်ကောင်း ဟန်ဆောင်နေသည့် စန်းကျူးအား အထင်သေးနေခဲ့၏။ ထိုအခါ စန်းကျူးသည် သူ့အား လက်နက်များ သွားရှာနေချိန် တစ်လျှောက်လုံး ဘေးတွင်‌ ခေါ်ထားပါရန် သနားစဖွယ်တောင်းဆိုခဲ့သည်။ စန်းကျူးမှာ ဘော့စ်သုံးယောက်ပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေပါကြောင်း မမြင်နိုင်သည့် ချန်ရှင်းယူကလည်း သဘောတူခဲ့၏။

ထန်ထန်သည် ကျိုးလင်အား သိုသိပ်စွာ လေ့လာနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဆံပင်အား မြင့်မြင့်စီးထားပြီး တစ်နည်းတစ်ဖုံ မျက်တွင်းတို့ ချောင်ကျနေခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား သူမ၏ ကလဲ့စားချေလိုဟန် ဝံပုလွေမျက်၀န်းတို့မှာ  စန်းကျူးအပေါ် ကျရောက်နေ၏။

ချန်ရှင်းယူသည် မကျေနပ်စွာ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်‌သော်ငြား ဘာမှတော့ မပြောလာခဲ့ချေ။

စန်းကျူးသည် အကြည့်တို့အား နားလည်သွားကာ အ၀တ်တို့အား ဆုပ်ချေရင်း ထိုသုံးယောက်အား အကူအညီတောင်းဟန် ငေးကြည့်လာခဲ့သည်။

လူသုံးယောက်မှာ မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေဆဲပင်။ ထန်ထန်မှာမူ သူ့ကိုယ်သူ အမွှေးတို့ထောင်နေကာ ပိုင်ဆိုင်မှုအား ပြသနေသော ကြောင်လေးသဖွယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သတ္တိတို့အား မွေးလိုက်ပြီး လမ်းအား ပိတ်ရပ်ကာ ဘ၀မြင့်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

မင်းလေးက ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ? ကြောင်ငယ်လေး သွားဖြဲပြနေသလိုပဲ။

လူသုံးယောက်သည် အပေါ်ယံတွင်သာ တည်ငြိမ်နေဟန်ဆောင်နေခဲ့သော်ငြား အတွင်းတွင်မှု ယုန်ငယ်လေး၏ ကာကွယ်ပေးမှုကြောင့် ပျော်ရွှင်နေလျက်ရှိသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများအား လုံး၀ကိုပင် လျစ်လျုရှုကာ ထန်ထန်အား ကောက်သယ်ပြီး ကားပေါ်သို့ တက်သွားကာ သူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့အား ပြသလိုက်၏။

” သွားကြရအောင်…”

ရှန်းယွင်၏ အသံမှာ ဖျော့တော့စွာ ပဲ့ထင်လာခဲ့ပြီးနောက် ကားနောက်ခန်းထံမှ မည်သည့်အသံတို့မှ မကြားရတော့ချေ။

ညီမနှစ်ယောက်သည် ပြိုင်တူပင် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဒုတိယကားပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။ ကျိူးလင်သည် တတိယကားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူတို့အား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ချန်ရှင်းယူသည် ရွေးချယ်မှုများကြား ပျာများနေခဲ့၏။ စန်းကျူးမှာ နောက်ကားတွင် အနိုက်ကျင့်ခံနေရမည် စိုးသဖြင့်  သူသည် သူ့အား ပထမကားသို့သာ ခေါ်လာကာ ဒါရိုက်ဘာခုံနှင့် ဘေးခုံတို့တွင် နေရာယူလိုက်သည်။ မူလက ကားမောင်းရမည့် ရှုံ့ကျန့်သည် အေးဆေးစွာသာ နောက်သို့ သွားထိုင်တော့၏။

ကျည်ကာကားတို့မှာ လက်နက်ခဲယမ်းတို့ အား သယ်ဆောင်လျက် မောင်းထွက်လာကြသည်။

လုံခြုံရေးဇုန်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဖုတ်ကောင်များမှာ သူ့တို့အား နောက်မှ လိုက်ဖမ်းလာလေ၏။ သို့သော်ငြား အောက်တိုဘာလတွင် လျမ်းအေူလာသော ရာသီဥတုက ၎င်းတို့၏ အရှိန်အား နှေးကွေးသွားစေသည်။ သူတို့ မဖမ်းမိလိုက်ခင်မှာပင် ကျည်ကာကား သုံးစီးမှာ လမ်းဟောင်းကြီးအား ချန်ထားခဲ့ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

…………

စန်းကျူးသည် ဒါရိုက်ဘာဘေးရှိ ခုံတွင် ထိုက်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ၀မ်းမြောက်သွားခဲ့သည်။ ယုံကြည်မှု ရေစင်မှာ သိသာသော အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘဲ ပြဿနာတက်နေဟန်ပင်။ အခုတွင်မူ သူသည် သူ၏ ပန်းတိုင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။ အကာနံရံတစ်ခုကသာ သူနှင့် လျိုကျီချမ်တို့ကြားတွင် ကွာခြားနေလျက်ရှိ၏။

” ရှင်းယူ၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”

စန်းကျူးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ပျော့ပြောင်းကာ သိမ်မွေ့လှသော အသံလေးတွင် ခါးသီးမှုတစ်ချို့ ကပ်ပါနေလျက်

” ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး။ အခုရက်ပိုင်း ‌အခြေစခန်းမှာ နေရတာက ကျွန်တော့်အတွက် ခက်ခဲလာရယ်။ ကြည့်ရတာ…..အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းပယ်ထားကြသလိုပဲ ”

သူ့အသံသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့်ဟန်ပင်

” အဲ့ဒါက ရေစင်ကြောင့်လား? ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လေ။ ကျွန်တော် တစ်ခုခုများ အမှားလုပ်ခဲ့မိလို့လားဟင်? ”

မှန်ပါသည်။ စန်းကျူးသည် ဘေးဖယ်ခံထား‌ရကြောင်း သိနေခဲ့၏။ သူသည် ထိုသုံးယောက်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သနားစိတ် ခံစားရရန်သာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လည်ဆွဲအတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်အား တွန်းအားပေးခြင်းကို သူတို့သည် သူ့အပေါ် အားနာစိတ်ပင် မဖြစ်သလော?

ဘော့စ်များက စိတ်မကောင်းဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ ချန်ရှင်းယူသည် စန်းကျူးအား ကားမောင်းရင်း စန်းကျူးကို နှစ်သိမ့်ပေးနေခဲ့သည်။

စန်းကျူးသည် သူ၏ နှစ်သိမ့်စကားများကြောင့် မယိမ်းယိုင်သွားဘဲ လျိုကျီချမ်နှင့် အခြားသူများမှာ အဘယ့်ကြောင့် အကာနံရံအား ပြန်မချသေးပါကြောင်း သိချင်နေ၏။ သို့သော်ငြား သူကြံရွယ်နေရပါသော လူများသည် ထန်ထန်အား အကာနံရံပေါ်တွင် ဖိကပ်ထားပြီး ၎င်း၏ လီးကြီးအား အပျက်ဆန်သော အပေါက်လေးထဲ ထိုးသွင်းနေကြောင်း မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

” ဟမ်း……”

ထန်ထန်သည် နှုတ်ခမ်းတို့အား တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး အကာနံရံအား ထိလို့နေသည့် ကျောပြင်မှာလည်း တုန်ခါနေလျက်ရှိသည်။ စန်းကျုး၏ စကားသံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်စွာပင် ရှင်းလင်းနေလျက်ရှိသည်။ သူသည် ဘေးပတ်ပတ်လည်အား စွမ်းအားတို့ဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားကြောင်း သိနေပါသော်ငြား မထိန်းနိုင်စွာ ရှက်ရွံ့နေသဖြင့်  ခြေထောက်လေးများအား ကွေးမိသွားသည်။

ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ‌‌ကွေးလွယ်ဆန့်လွယ်လှပြီး လျိုကျီချမ်မှ ‌ပုခုံးပေါ်သော တင်လိုက်သော သွယ်လျလျ ခြေထောက်လေးမှာ တုန်ယင်နေလေ၏။ လျိုကျီချမ်သည် သူ့ခေါင်းအား နူးနူးညံ့ညံ့ ရင်ဘတ်လေးတွင် မြှပ်နှံလိုက်ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးများအား ကိုက်လိုက်၊ စုပ်လိုက် လုပ်နေချိန်တွင် တင်ပါးတို့ကိုလည်း လှုပ်ရှားရင်းဖြင့် ရမ္မက်ဆန်သော ထိရိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

ထန်ထန်၏ မျက်၀န်းတို့မှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီစွေးနေသော်ငြား သူ့တင်ပါးတို့အား မြင့်မြင့်မြှောက်ကာ အရည်တို့က ထိန်းမရစွာ စိုရွှဲနေပါရင်း ၀င်လာသော လီးကြီးအား စီးကြိုလိုက်၏။

ထူထဲရှည်လျားလှသော လီးကြီးက ထိလွယ်ရှလွယ်သော အသားစိုင်လေးထဲသို့ တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ တိုး၀င်ပြီး အထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။ အထဲရှိ အသားစိုင်တို့က သူ့လီးကြီးအား ချက်ချင်းပင် ၀န်းရံလာရာ လျိုကျီချမ်အား သာယာစေ၏။ ကောင်လေး ပေပွမသွားခင် အချိန်လေးအား အရသာခံပြီး စီးပိုင်နေသော အပေါက်လေးထဲသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်မှာ ကိ‌လေသာ ရမ္မက်ဇော‌တို့ ပြင်းထန်နေကြောင်း သိနိုင်လေသည်။

” အာ့…..”

ထန်ထန်၏ ညည်းသံတို့မှာ သာယာမှုကော၊ နာကျင်မှုပါ ရောယှက်နေလျက်ရှိသည်။ သူသည် ထိုသူ၏ ချောမွေ့လှသော ကျောပြင်အား တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလျက်ရှိကာ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော လျှပ်စီးကြောင်းတို့က သူ့အပေါက်လေးဆီမှ အပျက်ရည်တို့အား ရေပန်းသဖွယ် ပန်းထွက်လာစေသည်။ ထို့ကြောင့် လျိုကျီချမ်၏ ကျောရိုးသည်ပင် သာယာမှုကြောင့် တုန်ခါသွားရလေပြီး ကောင်ငယ်လေး၏ ခြေထောက်တို့အား ကြမ်းပြင်ထိရောက်အောင် ဖိချရင်း အသည်းအသန် ထိုးသွင်းတော့၏။ သူ၏ လီးထိပ်ကြီးမှာ ကောင်လေး၏ ထိရှလွယ်သော နေရာလေးအား ဆက်တိုက်ထိမိနေရာ ထန်ထန်၏ အတံလေးမှာ ပြီးမြောက်သွားတော့သည်။ သူတို့ဆက်ဆံနေသော အနေအထားကြောင့် ထိုနို့ရည်တို့မှာ ထန်ထန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပေကျံသွား၏။

[ Position: ပက်လက်လှန်နေတဲ့ ထန်ထန်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ခေါင်းနားထိရောက်အောင် ဖိချပြီး လိုးနေလို့ အရည်တွေက မျက်ပေါ်စင်ကုန်တာပါ ]

ဒါရိုက်ဘာခုံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ စန်းကျူးသည် ထန်ထန် ပြီးမြောက်သွားပြီးနောက်  စကားထပ်ပြောလာခဲ့သည်။ သူ၏ အသံမှာ နူးညံ့လွန်းနေရာ ထန်ထန်အား ပိုလိုပင် သာယာမှုအား ခံစားလာရစေသည်။ သူ၏ စိုရွှဲနေသော ဖင်ပေါက်လေးသည် လီးကြီးအား တင်းကြပ်စွာ ဆွဲစုပ်လို့နေသည်မှာ ပါးစပ်ပေါက်လေးအလားပင်။ ထို့သည်မှာ လျိုကျီချမ်အား သုတ်လွှတ်မိချင်သည့် စိတ်ပင်ဖြစ်သွားစေသည်။

” ဟစ်….. ”

လျိုကျီချမ်၏ အသက်ရှုသံတို့မှာ ပြင်းပြလာပြီး ချွဲကျိပြောင်လက်နေသော တင်းပါးလေးအား ဖွဖွလေး ရိုက်ထည့်လိုက်ကာ

” အရမ်းမညှစ်ထားနဲ့လေ၊ အချစ်လေးရဲ့ ”

သူသည် ဆာလောင်လှပါသည့် အပေါက်လေး၏ တောင်းဆိုချက်အား လျစ်လျူရှုကာနီနီရဲရဲ  အတွင်းသားတို့ထဲ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်၏။

ဤထိုးသွင်းချက်မှာ လုံး၀ကိုပင် ပြင်းထန်လှရာ ထန်ထန်မှာ သာယာမှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ကို ပြိုင်တူခံစားနေရလျက် အော်ဟစ်နေရသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ယမ်းခါနေခဲ့သည်။ လီးကြီးမှ ယူဆောင်လာသော ဓာတ်လိုက်သဖွယ် ခံစားချက်တို့က သူ့အား အကြိမ်များစွာ ပြီး မြောက်ကာ အရိုင်း‌ဆန်လာစေ၏။

သူတို့၏ လီးများအား သူတို့ကိုယ်တိုင် ထိတွေ့ကာ အာသာဖြေနေရပါသော ရှန်းယွင်နှင် ၀မ်ချောင်တို့၏ အသက်ရှုသံတို့မှာ ပိုလိုတောင် လေးလံလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် လျိုကျီချမ်အား မကျေမ‌နပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအကြည့်တို့မှာ သူ့အား မြန်မြန်လုပ်ရန် တွန်းအားပေးနေခဲ့၏။

လျိုကျီချမ်သည် ထန်ထန့် အပေါက်လေးအား လိင်အရုပ်သဖွယ် တက်စီးနေလျက်ရှိသည်။ သူ၏ ရှည်လျားကာ စိုစွတ်ပြီး အကြောဖြိုင်းဖြိုင်းထနေသည့်  လီးကြီးက ထန်ထန်၏ အပေါက်လေးထဲသို့ နက်နက်တိုး၀င်လိုက်၊ ပြန်ထွက်လိုက်လုပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် လီးထိပ်ကိုသာလျှင် ဆာလောင်နေသော အပေါက်လေးထဲ တိုး၀င်လိုက်ပါ၏။

အားမရသည့် ထန်ထန်မှာ သူ၏ တင်းပါးလေးအား ရွေ့လိုက်ပြီး ထပ်လိုးရန် တောင်းဆိုတော့သည်။ လျိုကျီချမ်သည် သူ့အား ချစ်မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူ့တင်ပါးတို့အား ခွေးမတစ်ကောင်အား မိတ်လိုက်နေသကဲ့သို့ စလိုးတော့ရာ ချိုမြကာ အပျက်ဆန်သော အရည်တို့မှာ ဖင်ပေါက်လေးထဲတွင် မနေနိုင်တော့ပါဘဲ စီးကျလာတော့၏။

စန်းကျူးသည် ဒါရိုက်ဘာ‌ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် အားနည်းချင်ယောင်  ဆောင်လို့နေပြီး သူ့အသံမှာလည်း ကြမ်းရှလုနီးပါးပင်။ သူ့ဘေးတွင် ကားမောင်းလို့နေသည့် ချန်ရှင်းယူသည်လည်း အခုအခြေအနေကြောင့် အမောဆို့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စန်းကျူးသည် အမျက်ခြောင်းခြောင်း ထွက်နေခဲ့သည်။ သူသည် နားအားစွင့်ထားကာ အနောက်ဘက်ရှိ အသံတို့အား ဂရုတစိုက် နားထောင်နေပါသော်ငြား ပိတ်ထားသော အကာနောက်မှ အသံတစ်စက်မှပင် မကြားနိုင်သဖြင့် လုံး၀ကို အဆင်မပြေနေခဲ့ပေ။

လေထဲရှိ ချိုမြကာ အပျက်ဆန်သော အနံ့ကြောင့် စန်းကျူးသည် နှာခေါင်ရှုံ့လိုက်မိပြီး စပ်စုလိုစွာဖြင့်

” ရှင်းယူ၊ မင်း အနံ့တစ်ခုခု ရမိလား? ”

ချန်ရှင်းယူ၏ နားထင်ကြောတို့မှာ တဒုတ်ဒုတ် ခုန်လာကာ ကားစီတီယာအား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကိုင်မိသည်အထိပင်။ စန်းကျူး စကားပြောလိုက်သည့်အခါတိုင်း သူ့ခေါင်းမှာ ကွဲသွားသလို နာကျင်လာရ၏။

” ငါ….ငါ ဘာနံ့မှ မရပါဘူး ”

သူသည် အသံအား အစွမ်းကုန် နူးညံ့စေလျက်

” ခဏလောက် အိပ်‌လိုက်ပါလား။ ငါတို့လည်း ရောက်ဖို့ လိုသေးတယ် ဆိုတော့လေ ”

စန်းကျူးသည် သ‌ဘောမတူသော်ငြား သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိနေခဲ့သဖြင့် မျက်လုံးတို့အား မှိတ်ကာသာ အိပ်ပျော်နေဟန် သရုပ်ဆောင်နေခဲ့၏။

ကားအနောက်ဘက်တွင်မူ သံသယဖြစ်ရန်ပင် မလိုစွာ အပျက်ဆန်လွန်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေခဲ့ပါ၏။ ထန်ထန်၏ နောက်ကျောမှာ တုန်ခါနေပြီး ချွေးစက်တို့က တင်ပါး အပ်ကွဲကြောင်းလေးဆီအထိပါ စီးကျလို့လာသည်။ သူသည် ရှန်းယွင်ထံမှ ထိန်းချုပ်ခံထားရပြီး ထိုသူ၏ လည်ပင်းအား သူ့လက်တို့ဖြင့် ဖက်တွယ်ထားကာ တင်ပါးတို့အား အဆက်မပြတ် အောက်သို့ အပျက်ဆန်လွန်းစွာ ဖိချနေခဲ့ပါ၏။

” အားးးးးး ”

ထန်ထန်သည် ငိုရှိုက်ကာဖြင့် ထိုသူအား ဆုပ်ကိုင်မှီတွယ်ထားရသည်။ သူ၏ တင်ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများမှာ လိုးချက်တိုင်းတွက် လှုပ်ခါယမ်းနေလျက်ရှိသည်။ ရှည်လျား ထူထဲလှသော လီးကြီးနှင့် နွယ်တို့က သူ့အပေါက်လေးထဲ ထိုးခွဲနေသည်မှာ လီးကြီးနှစ်ချောင်းသည် သူ၏ အပေါက်လေးအား ဖောင်းကားလာစေတော့၏။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သာယာမှုနှင့် လှုံ့ဆော်ခံထားရသည့် စိတ်အား ထိန်းချုပ်နေခြင်းတို့မှာ ပျော်စရာကောင်းလှပေသည်။ ရှန်းယွင်၏ မျက်လုံးတို့မှာ မည်းမှောင်သွားရပြီး ထန်ထန်၏ သွယ်လျလျ ခါးလေးအား ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ရက်စက်စွာ ထိုးသွင်းနေသည်မှာ ထိုအူနံရံတို့အား ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေသည့်ဟန်ပင်။

နောက်ထပ်ဆယ်မိနစ် ကြာသွားပြီးသည့် တိုင်အောင် သုတ်ရည်တို့အား ဗိုက်ထဲတွင် သယ်ဆောင်ထားပါသည့် ထန်ထန်သည် ဘာမှကို မလွှတ်ထုတ်‌နိုင်သေးချေ။ သူသည် ထိုသူအား ရပ်ပေးပါရန် တောင်းဆိုနေသော်ငြား သူ၏ ခန္ဓကိုယ်ကမူ မထိန်းချုပ်နိုင်စွာ တုန်ခါနေပြီး ၀မ်ချောင်၏ လီးကြီးပေါ်တွင် ထိုက်ချနေရ၏။

” ဟမ်း…..အားးးးးးးးး ”

ကားသည် ဖုတ်ကောင်အား ၀င်တိုက်မိရာ ဖင်ပေါက်လေးထဲရှိ လီးကြီးမှာလည်း တော်တော်လေးကို နက်နက်ရှိုင်းအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထန်ထန်၏ ဗိုက်လေးမှာ သုတ်ရည်ပျစ်ပျစ်တို့ဖြင့် ပြည့်လို့နေကာ လီးကြီးမှာလည်း သူ့ကိုယ်လေးအား အလွန်အမင်း ခါယမ်းနေစေသည်။ သူ၏ အတံလေးမှာလည်း ထောင်မတ်နေသော်ငြား မည်သည့် အရည်တို့မှ မလွှတ်ထုတ်နိုင်သေးချေ။

၀မ်ချောင်သည် အားရစွာ သက်ပြင်းချလ်ုက်ပြီး သူ၏ ပူ‌ပြင်းသော လီးကြီးဖြင့် တွင်းပေါက်လေးထဲသို့ တရဆက် အသွင်းအထုတ် လုပ်နေပြီး ကောင်ငယ်လေးအား ညည်းညူစေတော့၏။ ထန်ထန်၏ မူလက ပြားချပ်နေသော ဗိုက်လေးမှာ အူးလမ်းကြောင်းထဲရှိ အခြားတစ်ယောက်၏ သုတ်ရည်တို့အား ပြင်းထန်စွာ အမွှေခံနေရသဖြင့် ဖောင်းကားလာလေသည်။ ဧရာမလီးကြီးသည် ခုခံမှုအား လျစ်လျူရှုကာ ဖင်ပေါက်လေးထဲသို့ ပြင်းထန်ကြမ်းကြုတ်စွာ လိုးခွဲနေ၏။

” အပျက်ကောင်လေး။ မင်း ဗိုက်ထဲမှာ သုတ်ရည်တွေ ရှိနေပြီးသားကို အလိုးခံရဖို့ ထပ်ထွက်လာသေးတာလား? ”

၀မ်ချောင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှုပြီး ထန်ထန့်၏ ခါယမ်းနေသော တင်ပါးတို့အား ကျယ်လောင်စွာ ရိုက်ချနေကာ

” မင်း ဗိုက်လေးက ဒီလောက်တောင် ဖောင်းကားနေတာ၊ ဘယ်ကောင်က မင်းကို လိုးလိုက်လို့လဲ? ”

” ဝူးးးး…ဟမ်း….ဟ့…..ဘယ်သူကမှ မလိုးထားပါဘူး ”

ထန်ထန်သည် သာယာမှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ကြား လွန်ဆွဲနေကာ မထိန်းနိုင်စွာ ညည်းနေလျက်ရှိသည်။ သူ့၏ အပေါက်လေးမှာ ပိုင်ရှင်၏ ဆန္ဒတို့နှင့် ဆန့်ကျင်စွာ လီးကြီးအား အထဲရှိ ထိရှလွယ်သော နေရာလေးအား ထိမိစေရန် အပြင်းအထန် စုပ်ယူနေ၏။ ဆာလောင်နေသော အပေါက်လေးမှာ လီးကြီးအား တင်းကြပ်စွာ စုပ်ထားပြီး လီးကြီးအား သာယာမှုပေးကာ သူ့ကိုယ်ထဲရှိ မီးတို့အား ငြိမ်းသက်ရန် သုတ်ရည်တို့အား လွှတ်ခုတ်ပေးပါရန် မြူဆွယ်လျက်ရှိသည်။
သို့သော်ငြား နီရဲနေသော အူနံရံတို့က အထိမခံဖြစ်လို့နေကာ သုတ်ရည်များကပင် သူ့အား ဆန္ဒတို့ဖြင့် အပြင်းအထန် လောင်ကျွမ်းနိုင်စေ၏။

……………..

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့သည် ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိတော့မည်ပင်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ထိုသုံးယောက်အား စကားမပြောလာသည့် စန်းကျူးသည် စိုးရိမ်ပူပန်လာရကာ ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ချေ။ စန်းကျူးသည် ရှန်ရှင်းယူ ပြန်ဖြေလာသည်အား မစောင့်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်နံရံအား ခေါက်ကာ

” ဘော့စ်ရှန်း၊ ကျွန်တော်တို့ ရောက်တော့မယ် ”

စန်းကျူး၏ နူးညံ့သော အသံက ထန်ထန်အား အလွန် ရှက်ရွံ့လာစေသည်။ သူသည် လည်ပင်းအား စောင်းလိုက်ပြီး ၀မ်ချောင်၏ ရင်အုပ်ကြွက်သားတို့ကို ထိကိုင်ကာဖြင့် စန်းကျူး၏ စကားပြောနေသည့် အသံနှင့်အတူ သူ၏ ချွဲကျိကျိ အပေါက်လေးထဲမှ လီးကြီး၏ လိုးမှုကြောင့် မထိန်းချုပ်နိုင်စွာ အပြိုင် ညည်းညူနေလျက်ပင်။

ထူထဲမာတောင့်နေသော လီးကြီးမှာ သူ၏ ထိရှလွယ်သော နေရာလေးအား ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထိမိနေရာ သာယာမှုအပြည့် ပေးလျက်ရှိ၏။ ထန်ထန်၏ စကားလုံးများမှာလည်း ရှေ့နောက်မညီ ဖြစ်လာသည်။

” အားးးး…..မခံနိုင်တော့ဘူး။ အရမ်းကောင်းတယ်……အားးး….. သေရပါတော့မယ် ”

သူ၏ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ ထိုးသွင်းချက်တိုင်းတွင် ဘောင်ဘင်ရမ်းလို့နေကာ သူ၏ ဗိုက်လေးမှာလည်း ရမ္မက်ကကြွဖွယ် သုတ်ရည်တို့ဖြင့် အပြည့်ဖြစ်နေကာ ထိုအရည်များမှာလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် မွှေနှောက်ခံနေရ၏။

” ဖူး…..မင်းက ချွဲကျိကျိ ခွေးမလေးပဲ။ ငါ့ရဲ့ သုတ်ရည်တွေ အကုန် ယူသွားလိုက်တော့! ”

၀မ်ချောင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှုရင်း သူ့လီးကြီးအား နက်နက်ထိုးသွင့်နေသည်။ သူ၏ ထိပ်ဖူးကြီးမှာ ထန်ထန်၏ ပေါက်၀လေးအား ထပ်ကာ တလဲလဲ ထိုးခွဲလို့နေရာ ခံစားလာရသော သာယာမှုအပေါင်းမှာ ကြောက်လန့်ဖွယ်အတိ။ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်နေချိန်တွင် ထန်ထန်သည် မမျှော်လင့်ထားစွာနှင့် စိတ်ထိန်းချုပ်ခံထားခြင်းမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့၏။ ထန်ထန်သည် အရူးတစ်ယောက်သဖွယ် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေခဲ့သော်ငြား သူ့အတံလေးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသော လက်ပူပူကြီးကြောင့် ငြိမ်ကျသွားရသည်။ ကျယ်လောင်လှသော သားရဲသဖွယ် မာန်ဖီသံတို့က သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့ထင်ဟပ်နေခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် စန်းကျူးသည် ဒါရိုက်ဘာထိုင်ခုံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်း၌ စကားတို့အား အဆက်မပြတ် ပြောနေဆဲပင်။ ဟင်းလင်းပြင်နံရံသည် သူတို့ကြားထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ထန်ထန်သည် အော်ဟစ်ကာဖြင့် အပျက်ဆန်သော ဖင်ပေါက်လေးမှ အရည်များစွာ လွှတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။ စန်းကျူးမှာ သူဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည့် လူသုံးယောက်မှာ သူစကားပြောနေချိန်၌ပင် ထန်ထန်အား လိုးခွဲနေကြကြာင်း မသိနိုင်ခဲ့ပါချေ။ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားဖြင့် ခွဲခြားခံထားရပြီး ထန်ထန်၏ ချိုကျိကျိ အပေါက်လေးမှာ သုတ်ရည်တို့ဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေခဲ့၏။

(Arc4) Chapter 10 End