[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 11 (arc4)
Chapter 11
ယာဥ်၏အနောက်ဘက်တွင် ပုံမှန်ကဲ့သို့ပင်တိတ်ဆိတ်နေကာ စန်ကျူးက သူ့စကားကိုအဖြေပြန်မကြားရသည်ကြောင့် ရှက်သလိုလိုဖြစ်နေ၏။ သူက ချန်ရှင်းယူအားအကူအညီတောင်းသလိုကြည့်လိုက်ပြီး သူအမှားတခုခုလုပ်မိလိုက်သလို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေ၏။
ချန်ရှင်းယူကသက်ပြင်းချလိုက်ကာ ထိုင်ခုံခါးပိတ်အားဖြုတ်လိုက်ပြီး နောက်မှအကာကို ခေါက်လိုက်သည်။
” ဘော့စ် ကျွန်တော်တို့ရောက်ပါပြီ ”
ကားနောက်ဘက်တွင် ထန်ထန်ကပျော့ခွေနေကာ ဝမ်ချောင်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ဝင်နားနေ၏။ မဲနက်ပြီး အရည်ရွှမ်းနေသောမျက်လုံးများကတောက်ပနေကာ နှင်းလိုဖြူသောအသားလေးကလဲ တုန်ယင်နေ၍ စုပ်ပေးခံထားရသည့်အမှတ်အသားများလဲရှိနေသည်။
ချန်ရှင်းယူ၏အသံကသူ့ကိုသတိပြန်ဝင်စေကာ ထန်ထန့်မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားလာ၏။ စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ထိုလူများကိုမျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူကထ၍အင်္ကျီများပြန်ဝတ်ရန်ပြင်သော်လဲ သူ့ဖင်လေးအားလှုပ်လိုက်သည်နှင့် ညည်းသံထွက်လာ၏။
” အင့်~ ”
သာယာမှုသေးသေးလေးကြောင့် မယုံနိုင်စွာပင်အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ရာသူ့ဖင်လေးက အစို့လေးစို့ထားခံရတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ဗိုက်လေးက သုတ်ရည်များဖြင့်ပြည့်နေကာ အနည်းငယ်ဖောင်းနေသည်။
” ခင်ဗျား..ခင်ဗျားတို့တွေ ”
ထန်ထန့်မျက်လုံးများနီလာကာ ဒေါသကြောင့်စကားများထစ်ကုန်လေသည်။
“အားး..ခင်ဗျားတို့သုံးယောက်ကမကောင်းတဲ့လူတွေပဲ တစ်ကယ်မကောင်းတဲ့လူတွေ ”
သူကစကားကိုမနဲပြောကာ ထိုအသံလေးကပင်ချစ်ဖို့ကောင်းနေ၏။
လျိုကျိချမ်က အဝတ်ဗလာနှင့်ယုန်ပေါက်လေးအား ဆွဲလိုက်ကာ မွတ်သိပ်စွာနမ်းလေသည်။ သူတို့နှုတ်ခမ်းများနှင့်လျှာများကတစ်သားထဲကျသွားကာ အသက်ရှူသံများလဲပြင်းလာ၏။ ထိုအနမ်းက ထန်ထန်အသက်ရှူပြတ်သွားမှသာရပ်တန့်သွားသည်။
” ကိုယ်တို့ယုန်ပေါက်လေးရဲ့အထဲမှာ ကလေးလေးရောက်နေတာပဲ ”
လျိုကျိချမ်က ကောင်လေး၏ဗိုက်လေးကိုကိုင်ကာ စလေသည်။
” သုတ်ရည်တွေအများကြီးကြောင့် မင်းတော့ ယုန်ပေါက်လေးတွေအများကြီးမွေးလာနိုင်တယ်နော် ”
ထန်ထန့်မျက်နှာလေးကနီရဲသွားက အံကြိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ဖင်အစို့လေးအား ကိုယ်ဘာကိုယ်ဖယ်ရန်ကြိုးစားနေချိန် ထိုလူများကသူ့ကိုတားလေသည်။ သူတို့ကအဝတ်များဝတ်ဆင်ပြီးသည်နှင့် သူ့ကိုချီကာ ကားအပြင်သို့ခေါ်သွားသည်။
” ??! ”
ထန်ထန်က လန့်သွားကာ ရှန်းယွင်၏လက်ကားဆွဲထားကာ တားနေ၏။
” ကျွန်တော်..ဟို..အခုမထွက်နဲ့ဦးလေ လူတွေရှိနေတာကို အဲ့မှာလူတွေရှိနေသေးတုန်းပဲလို့ ”
ရှန်းယွင်က မရပ်ပဲ ကားထဲမှထွက်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများက ချက်ချင်း သူတို့ဆီရောက်လာ၏။ ထန်ထန့်ကိုယ်လေးတုန်သွားကာ နို့နှစ်ရောင်အင်္ကျီအားဆွဲချကာ သူ့ဖင်ထဲကအရာလေးကိုမမြင်ရအောင်ဖုံးလိုက်သည်။
” မင်းတို့က ဘာကိုကြည့်နေသေးတာလဲ ”
ဝမ်ချောင်က မျက်ခုံးများပင့်လိုက်ကာ သူ့အကြည့်များကစူးရှနေ၏။
ထိုစွမ်းအားရှင်လူများက သူတို့အကြည့်များကိုလွှဲလိုက်ကာ စိတ်အထင်လားဘာလားမသေချာပေမယ့် ကောင်လေးက ကားပေါ်သို့တက်သွားတုန်းကထက်ပင် ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိလာသည်။ နားမလည်နိုင်သောစိတ်တစ်ချို့ကြောင်သူတို့က ထိုကောင်လေးဆီမှအကြည့်မခွာနိုင်ပေ။
ထန်ထန့်မျက်လုံးထောင့်များက ပန်းရောင်သန်းနေကာ သူ့ဆံပင်များကလဲ လည်တိုင်ကျော့ကျော့မှ ဖြူဖွေးနေသောအသားအရည်ပေါ်တွင်ဖြန့်ကျဲနေ၏။ ချောင်ကျနေသည့် နို့နှစ်ရောင်အင်္ကျီက သူ့ကိုပိုနူးညံ့ငြင်သာ၍ပိုငယ်စေကာသူ့မျက်နှာလေးကိုညှစ်လိုက်ပါက အရည်လေးများထွက်လာမတတ်ပင်။
စန်ကျူးက တခုခုထူးခြားနေတာကိုခံစားမိသော်လဲ ဘာအရာကထူးဆန်းနေမှန်းမဖော်ထုတ်နိုင်ပေ။ သူကတိတ်ဆိတ်နေကာ ထိုလူများအာရုံပြောင်းမည့်အချိန်ကိုစောင့်နေသည်။
လေထုက အလောင်းများ၏အနံ့ဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှန်းယွင်က မြေပုံကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။
” AB အပိုင်းက အသက်ရှင်သန်သူကျန်တာအများဆုံးပဲ ဒါပေမယ့် သူတို့က အဲ့နေရာကနေမလွတ်မြောက်နိုင်သေးဘူး။ ငါတို့ပစ်မှတ်က.. ”
သူကအမှတ်တစ်ခုကိုလက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
” C အပိုင်းက စစ်တပ်လက်နက်တိုက်ပဲ ”
ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူကချက်ချင်းရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ကာ အသံသြသြဖြင့်ပြောလေ၏။
” သူတို့ရောက်နေပြီ ”
ပျက်စီးနေသော အဆောက်အဦးများထဲမှ ဖုတ်ကောင်များ၏အသံကိုကြားလိုက်သည်နှင့် စွမ်းအားရှင်များကသတိကပ်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သောဖုတ်ကောင်များက အသက်ရှင်သည့်လူနံ့ရသည်နှင့် နေရာမျိုးစုံမှရောက်လာသည်။ စွမ်းအားရှင်များကလဲ သူတို့၏အစွမ်းများဖြစ်သော မီး၊ မြေ နှင့် သတ္တု တို့နှင့်တိုက်ခိုက်၏။
အလောင်းများက ပတ်ပတ်လည်တွင်ပြန့်ကျဲကာ အနံ့ဆိုးများကလေထုထဲတွင်ပျံ့နေ၏။ သူတို့နောက်တွင်တော့ ထန်ထန်က သူ့နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ထားကာ ညည်းသံကိုထိန်းထားလေပြီး သုတ်ရည်များက အဓိကနေရာထိပါရောက်ပြီးရွစိရွစိဖြစ်နေလေသည်။
ဖုတ်ကောင်၏အလောင်းများကများလာသော်လဲ စွမ်းအားရှင်များကြောင့် မြင်ရဖို့ခက်နေသည်။
သူတို့ကစွမ်းအားများနှင့်မြန်မြန်ပင်တိုက်ခိုက်နေကာ ဖုတ်ကောင်များကလဲ ဆက်တိုက်ပင်ပြေးလာနေ၏။ အဖွဲ့ထဲတွင် သူနှင့် စန်ကျူးကသာ ကုသပေးသူများဖြစ်သောလဲ စန်ကျူး၏မျက်နှာကဖြူဖတ်ဖြူလျော်ဖြစ်နေကာ သူတို့ခေါ်သံများကိုလဲမကြားပဲ ရပ်နေသည်။
” သေစမ်း စန်ကျူး မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ ”
” မင်းရဲ့စွမ်းအား မြန်မြန်လုပ် ငါ့ ကျောက်မျက်က သတ်မှတ်ချက်ကျော်နေပြီ ”
ထန်ထန့်အသက်ရှူသံများမြန်လာ၏။ သူကပြေးသွားကာ ကုသပေးသောရောင်ခြည်ကိုထိုလူ့အပေါ်သုံးပေးလိုက်သည်။ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းသည်နှင့် အထဲမှ သုတ်ရည်များကလဲ လှုပ်ခါနေပြီး ဖင်ပေါက်ထဲမှအစို့လေးကလဲ ရှေ့နောက်လှုပ်နေကာ သူ့အားညည်းတွားစေ၍ သာယာမှုလှိုင်းလေးများအားခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ညည်းသံကအားလုံးကိုသတိပြုလာစေသော်လဲ စွမ်းအားရှင်များက သူတို့ကိုကုသပေးနေသောကြောင့် ထိုအသံများထွက်လာသည်ဟုယူဆလိုက်ကြလေသည်။ ထို့အပြောင်းအလှည့်က သေစေနိုင်သည့်အထိပြင်းထန်နေကာ စန်ကျူးအားစိတ်မရှည်ကြတော့ပေ။
” ငါတို့စလုပ်ကထဲက အဖွဲ့က နောက်ထပ်ကုသသူတစ်ယောက်လိုတယ်လို့ပြောတာကို။ ဒါပေမယ့် ချန်ရှင်းယူက စန်ကျူးကိုပဲနေရာပေးချင်နေတာလေ။ အခုကြည့်ဦး အဲ့သခင်လေးက ကြောက်ပြီး သူ့စွမ်းအားတောင်မသုံးနိုင်ပဲ သူ့ကိုယ်သူစွမ်းအားကြီးတဲ့ကုသသူလို့သတ်မှတ်နေသေးတယ် ”
ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ခနဲ့ကာ သူ့ရေခဲအချွန်အား ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်၏ ခေါင်းထဲထိုးစိုက်လိုက်၏။
” သေစမ်း အဲ့တာကြောင့် မူကျင်းသေသွားတာလား ”
ကျိုလင်မျက်နှာက ခက်ထန်သွားကာ ဖုတ်ကောင်များကိုသေသည်အထိမီးရှို့ပြစ်သည်။
” ငါသိသွားပြီ စန်ကျူးက ကုသသူတောင်မဟုတ်ခဲ့ဘူးပဲ ”
ဘယ်သူကမှ ကျိုလင်က မူကျင်းအပေါ်မှာခံစားချက်များရှိနေသည်ကိုမသိခဲ့ပေ။ သူမက သူ့ဘေးမှာနေကာ အဖော်ကောင်းတစ်ယောက်လိုသာနေခဲ့သည်။ သို့သော် စန်ကျူးရောက်လာချိန်တွင်တော့ မူကျင်း၏အာရုံများက သူ့ဆီရောက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင်သေသွားလေ၏။
ကျိုလင်မျက်လုံးများက နက်မှောင်သွားက စန်ကျူးအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
” စန်ကျူးမှဘာစွမ်းအားမှမရှိဘူး။ အဲ့တာက သူဆွဲထားတဲ့ကျောက်စိမ်းလော့ကတ်က စွမ်းအားရှိနေတာ။ ”
အရာဝတ္ထုများစီမှစွမ်းအားထုတ်လွှင့်ခြင်းကိုမကြုံဖူးသောကြောင့်အကုန်လုံးက သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ကြသည်။
သူတို့ကစန်ကျူး၏ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာအားမြင်လိုက်ကာ သူကဝန်ခံလိုက်သလို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသောကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကိုလွှတ်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက နေရောင်အောက်တွင်တောက်ပနေ၏။
အဲ့တာကမကြာသေးခင်ကလဲဖြစ်သွားသေးသည်။ အရင်တစ်ခေါက်က ဖုတ်ကောင်များကိုတိုက်ခိုက်ရာတွင်လဲ စန်ကျူးက ကုသပေးဖို့ငြင်းဆန်ကာ ဆွဲသီးကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ ကျိုလင်က ထိုအရာများနှင့်ဆက်စပ်တွေးလိုက်ပြီး မယုံနိုင်စရာကိုသဘောပေါက်သွား၏။ သူမကချက်ချင်းပင် စန်ကျူးကိုလှည့်စားရန်လုပ်လိုက်ပြီး သူကတစ်ခုခုဖွက်ထားသည်ဟုသံသယဝင်နေကာ အမှန်တစ်ကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်သွား၏။ သူကအခုလေးတင် သူ့ပုံစံအမှန်ကိုဖော်ထုတ်လိုက်ပြီပင်။
” အိုး သေစမ်း အဲ့တာက ကောင်လေးအမေရဲ့ အမွေပစ္စည်းမဟုတ်ဘူးလား ”
” ဒါဆိုအဲ့တာက ကုသပေးတဲ့စွမ်းအားရှိနေခဲ့တာပေါ့ ”
ဘာပဲဖြစ်နေပစေ သူက အဲ့ဟာကိုမလွှတ်တာမထူးဆန်းတော့ပါဘူး။
“မဟုတ်တာတွေလျှောက်ပြောမနေနဲ့ ”
ချန်ရှင်းယူက နောက်သို့လှည့်ကာအော်ပြီး ဖုတ်ကောင်များအားကန်ကာ ပြေးသွား၏။ သူကအနဲငယ်သာလှမ်းလိုက်ကာ စန်ကျူး၏လက်ကောက်ဝတ်ကိုကိုင်လိုက်ပြီး ဖြူဖပ်ဖြူလျော်ဖြစ်နေသည့်လူကိုဆွဲလိုက်သည်။
အကာအကွယ်ဖြစ်နေသော ယာဥ်ဘေးတွင် ချန်ရှင်းယူက သူ့လက်ကိုလွှတ်ကာ စိတ်အေးအေးထားရန်ကြိုးစားသည်။
” သူမပြောတာအမှန်ပဲလား။ မင်းအဲ့လိုလုပ်ခဲ့တာလး။ ”
ချန်ရှင်းယူကသူ့နှုတ်ခမ်းသူကိုက်လိုက်သည်။
” မင်းတစ်ကယ်ပဲ စွမ်းအားကိုခိုးခဲ့ပြီး မူကျင်းကိုသေစေခဲ့တာလား ”
စန်ကျူး၏မျက်လုံးများကနီရဲနေကာ ရှိုက်သံများထွက်လာ၏။
” ရှင်းယူ..ငါ..ငါအဲ့လိုမဖြစ်စေချင်ခဲ့.. ”
သူသနားဖွယ်ပုံစံက သူ့ကိုယ်လုံးလေးကို နွမ်းဖတ်နေစေကာ စကားလုံးကြမ်းကြမ်းများအားမခံနိုင်သလို နွဲ့နောင်းနေသည်။
ချန်ရှင်းယူ၏ဒေါသထွက်နေသည့်ပုံက ရေခဲရေပုံးလိုက်လောင်းချခံလိုက်ရသလိုပင်ဖြစ်နေလျက်ပင်။ ထန်ထန်က ချန်ရှင်းယူ၏နုံချာပြီး ဘယ်လောက်တောင်အမြင်မကျယ်သည်ကို မုန်း၏။ သူ့ခေါင်းအားခါရမ်းကာ အချစ်ကြောင့်ကန်းသွားသော အရူးကောင်အား လမ်းခွဲလက်ဆောင်ပို့ပေးရန်တွေးလိုက်သည်။
…..
ချန်ရှင်းယူက နောင်တများရနေသည်။ သူက စန်ကျူး၏လက်ကိုကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်ချင်နေသော်လဲ ရုတ်တရက်ပင် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်က သူတို့နောက်သို့ရောက်လာလေ၏။
” သတိထား! ”
ချန်ရှင်းယူ၏မျက်ဆံများသေးသွားကာ အော်လိုက်ရင်း သူ့စွမ်းအားများသုံးရန်ပြင်နေသည်။ ဖုတ်ကောင်က နီးကပ်လာသည်နှင့် စန်ကျူးက သူ့လက်ကို ကြောက်ရွံ့စွာဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
အချိန်ခနလေး အတွင်းမှာ သူက ချန်ရှင်းယူအားနောက်သို့တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
မထင်မှတ်ထားသော စွမ်းအားတစ်မျိုးက သူ့လက်မောင်းတွင်မှထွက်လာကာ ချန်ရှင်းယူကိုအံ့သြသွားစေကာ ဖုတ်ကောင်ပေါ်သို့လဲကျသွားလေသည်။ သူ့နောက်မှ ဟိန်းသံထွက်လာသည်နှင့် အမှောင်ကျသွားသည်။
အခုဘယ်ကိုမှပြေးလို့မရတော့ပေ။ အတွေးစလေးတစ်ခုကသူ့စိတ်ထဲသို့ပေါ်သွားသည်။
” ချန်ရှင်းယူ! ”
” သေစမ်း စန်ကျူး ငါမင်းကိုသတ်ပြစ်မယ် ”
” ဒိုင်း ”
ကျယ်လောင်သောသေနတ်ပြစ်ချက်ကိုကြားလိုက်ရပြီး နာကျင်မှုကိုမခံစားရသောကြောင့် ချန်ရှင်းယူမျက်လုံးကိုဖွင့်လိုက်လေသည်။သူ့ဘေးမှလူများက ပါးစပ်များဟနေကာ သူ့နောက်မှအရာကို တအံ့တသြကြည့်နေ၏။ သူ့နှလုံးခုန်လာကာ နောက်သို့လှည့်လိုက်သည်။ ကိုက်ရန်ပြင်နေသော ဖုတ်ကောင်က ရပ်နေကာကျည်ဆန်တစ်ခုက သူ့ခေါင်းကိုဖောက်သွားပြီး ဦးနှောက်များလဲထွက်ကျနေ၏။
” အိုး..ဘုရားရေ ”
ရှုးကျန့်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သည်။
” သခင်လေးရဲ့ ချိန်ဆမှုကအရမ်းတိကျနေတာပဲ ”
” သ..သခင်လေး ”
ချန်ယူရှင်းအကြည့်များက နို့နှစ်ရောင်အင်္ကျီဝတ်ထားကာ သေနတ်ကိုကိုင်ထားသော ကောင်လေးဆီသို့ရောက်သွားလေသည်။ အနက်ရောင်စည်က သူ့နောက်နှင့် စင်တီမီတာအနည်းငယ်သာကွာဝေး၏။
သေနတ်များဖြင့်ကစားလေ့ရှိကြသော ညီအစ်မနှစ်ယောက်အံ့သြသွားလေသည်။ သူတို့က ထိုကောင်လေးကို သေနတ်မကိုင်ဖူးသော ကျောင်းသားလေး ဟုသာသိကြသည်ဖြစ်သည်။ သူကဘယ်လိုလုပ်အံ့သြလောက်စရာပစ်ချက်မျိုးကိုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်နည်း။ သူတို့ကသူ့ကိုမေးမြန်းချင်နေကြ၏။
သို့သော်လဲ ဖုတ်ကောင်များများပြားသောကြောင့် ကိုင်တွယ်ရမည့်ပြဿနာများရှိနေသေးလေသည်။ ဒီအချိန်ကမေးရန်မသင့်ပေ။ အစ်မကြီး၏ပုံစံက ခက်ထန်ထန်ဖြစ်နေကာ သူ့အစွမ်းကိုသုံး၍ ထွက်ပြေးရန်ကြံနေသောသူကို ရေခဲချွန်များဖြင့်ပစ်လိုက်၏။
စန်ကျူးက မြေပြင်ပေါ်သို့လဲကျသွားကာ ထိုရေခဲချွန်များအားရှောင်ရှားလေသည်။
” မဟုတ်ဘူး..ငါ..ငါ ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူပဲ! မင်း..မင်းတို့ငါ့ကိုသတ်ရင်အကျိုးဆက်တွေခံစားရလိမ့်မယ် ”
” ဟမ့် မင်းက ဝတ္ထုတွေထဲကလို အရွေးချယ်ခံရသည့်လူလို့ထင်နေတာလား အဲ့တာတွေကိုဖတ်တာများနေပြီထင်တယ် ဟမ် ”
ရှုးကျန့်က တံတွေးထွေးလိုက်ကာ ထိုကောင်လေးကို ကြက်ကလေးတစ်ကောင်လို မ ချီလိုက်သည်။
စန်ကျူး၏ခြေထောက်များကလေထဲတွင်တွဲလဲဖြစ်နေကာ ရုန်းကန်လေသည်။ ရှုးကျန့်က စန်ကျူး၏လည်ပင်းမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကိုဖြုတ်ယူလိုက်၏။ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တောင့်နှင့်လူက ထန်ထန့်နားသို့ရောက်လာကာ ဆွဲသီးကိုကိုင်ထားသည့် လက်အားဖြန့်လိုက်ကာ
” သ..သခင်လေး သခင်လေးရဲ့ဆွဲသီး ”
ထန်ထန်က ဆွဲသီးအားကြည့်လိုက်ကာ ပြောင်လက်နေသော ခေါင်းအားကြည့်လိုက်သည်။
” ကျေးဇူးပါ ”
ထိုဂတုံးနှင့်လူထက်နှေးသွားသော သူသုံးယောက်ကသက်ပြင်းများချလိုက်ကြသည်။
ရှန်းယွင်က လက်သီးဆုပ်လိုက်ကာ သူ့နေရာသူပြန်သွားခိုင်းရန်အချက်ပြလိုက်သည်။ လျိုကျိချမ်နှင့် ဝမ်ချောင်ကတော့ထွက်သွားတော့မည့် ခြေလှမ်းများကိုရပ်လိုက်သည်။
” ရှုးကျန့် ”
” ဟမ် ဘာလို့လဲ ”
ရှုးကျန့်က တစ်ဖက်လှည့်လိုက်ကာ ပြောင်လက်နေသောဂတုံးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်သည်လူက မေးလေသည်။
” ဗျာ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘော့စ် ”
လျိုကျိချမ်က ထန်ထန့်ကိုဖက်လိုက်သည်။
” ဘာမှမဟုတ်ဘူး ဒီလရဲ့နောက်ဆုံးရက်ကိုဂုဏ်ယူလိုက်.. ”
သူကဆက်ပြုံးလေသည်။
” မင်းကိုလစာဖြတ်ပြီ ”
? ဘာလို့လဲ ? သူဘာလုပ်မိလိုက်လို့လဲ!!
…..
မြို့ကြီးကပျက်စီးနေကာ ဖုတ်ကောင်အသံများကနေရာစုံတွင်ထွက်နေ၏။ ပြိုလဲနေသည့်ပုံစံနှင့် စန်ကျူးက သွေးထွက်နေသောသူ့လက်မောင်းကိုကိုင်ကာ နောက်ခံတပ်တစ်ခုသို့သွားနေသည်။
” သေစမ်း ကျိုလင်နဲ့ထန်ထန်။ ငါမင်းတို့ကိုလွှတ်ပေးဦးမှာမဟုတ်ဘူး။ ”
သူက ရူးသွပ်နေသလိုဆဲဆိုလိုက်ကာ ဖုတ်ကောင်များကိုရှောင်ပြီး နောက်ခံတပ်တစ်ခု၏သူတော်စင်ဖြစ်လာမည်ကို တွေးတောနေသည်။ စန်ကျူးက အမြဲ သူ့မွေးဖွားချင်းက ကောင်းကင်ဘုံမှရွေးချယ်မှုဟု ယုံကြည်၏။
သို့သော်…
သူ့ရှေ့မှ ဖုတ်ကောင်က ကြောက်ဖို့ကောင်းနေကာ မျက်နှာတစ်ခြမ်းလဲမရှိတော့ဘဲမျက်ဆံများမှိုင်းပြီး အသားများက ဆွေးမြေ့နေကာ ဖုတ်ကောင်များစထလာသည့်နေ့ကအဝတ်အစားများဖြစ်ထားလေသည်။
ထိုသူက သူကိုယ်တိုင်သတ်ခဲ့သော မူကျင်းပင်ဖြစ်၏။
စန်းကျူးက နောက်သို့ဆုတ်သွားကာ နှုတ်ခမ်းများတုန်ယင်လာသည်။
” ဟင့်အင်း.. ”
မူကျင်းကသက်ရှိအနံ့ရသည်နှင့် အပြေးလာ၏။ တိုက်ခိုက်ရန်အတွေးမရှိသော စန်ကျူးက ဖုတ်ကောင်တွန်းချသည်ကိုခံလိုက်ရပြီး အသားများဆုတ်ဖြဲခံရကာသွေးများနှင့်ဝါးမြိုခံလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုက သူ့အားအသားကုန်အော်စေသည်။
သူအတင်းယူထားခဲ့သောအရာက သူ့အပိုင်မဟုတ်ပေ။ စန်ကျူးက အကြိမ်ပေါင်းများစွာပြန်မွေးဖွားသော်လဲ သေခြင်းကိုမရှောင်ရှားနိုင်ပေ။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူဖုတ်ကောင်ပင်မဖြစ်လာနိုင်တော့ချေ။
….
လက်နက်တိုက်ကပြန်လာကြကာ အသဲကွဲပြီးငိုနေသော ချန်ရှင်းယူက ဘယ်မှာပုန်းနေမှန်းမသိကြသောကြောင့် ရှုးကျန့်က ကားမောင်းလေသည်။
ထန်ထန်က ရှေ့မှလူကြီးကိုပြုံးပြလိုက်ပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားသောလက်လေးကို သူ့အနွေးထည်ကြီးကဖုံးအုပ်နေ၏။ သူက သုတ်ရည်များအဖြည့်ခံထားရပြီး အသက်ရှူသံများကနှေးနေကာ သုတ်လွှတ်မိမည့်အခြေနေကိုထိန်းထားလေသည်။
ကားကလှုပ်သွားသည်နှင့် ထိုကောင်လေး၏ခန္ဓာကိုယ်ကပါပျော့ခွေကျသွားလျက်။ သူ့မျက်နှာလေးက ပန်းရောင်သန်းလာကာ ဖင်လေးကလဲ တုန်လာပြီး ချိုသာသည့်ညည်းသံများထွက်လာသည်။
” မင်းဘောင်းဘီတွေစိုနေပြီ ”
ရှန်းယွင်ကသူ့မျက်မှန်ကိုတဲ့လိုက်ပြီး စိုနေသောအဝတ်စအားစနောက်ပြီးလက်ညှိုးထိုးပြသည်။
” ထန်ထန်လေးက အထိမခံဖြစ်နေတာလား။ အစို့လေးအထိုးခံထားရတာနဲ့တင် ပြီးနိုင်တယ်ပေါ့ ”
နွယ်များက ထန်ထန့်အဝတ်များကိုချွတ်သွားပြီးသူ့လီးလေးကိုကာထားသည့် အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကိုသာချန်ထားခဲ့ပြီး ထိုဘောင်းဘီကလဲ သုတ်ရည်များစိုနေ၏။
ချိုမြိန်သောအနံ့လေးက ထိုလူသုံးယောက်၏ လည်စိများကိုလှုပ်ခတ်သွားစေပြီး ထန်ထန်ကလဲ ပန်းရောင်သန်းနေကာ သူ့ခြေထောက်များကိုညှစ်ထားပြီး လက်များနှင့်ကာထား၏။
” အဲ့တာ..အင့်..အဲ့တာကခင်ဗျားတို့အမှားပဲကို ဝူးး.. ”
” ဟုတ်သားပဲ။ ကိုယ်တို့ကလေးလေးကို ကိုယ်ဝန်ရအောင်လိုးတာ ကိုယ်တို့အမှားပါကွာ ”
ဝမ်ချောင်က ငုံ့လိုက်ကာ ဆူနေသောနှုတ်ခမ်းလေးအားနမ်းလိုက်သည်။
” မင်းက ကိုယ်တို့ရဲ့ကလေးလေးကိုသယ်ထားတော့ ကိုယ်တို့ကတာဝန်မယူသင့်ဘူးလား ”
ထန်ထန့်နားများနီရဲသွားရ၏။
” မလိုချင်ပါဘူး ”
” အဲ့လိုဆိုရင်တော့ ကိုယ်တို့ဆုံးရှုံးမှုကြီးဖြစ်သွားမှာပေါ့ ”
လျိုကျိချမ်၏နှုတ်ခမ်းများကကွေးညွတ်သွားကာ သူ့လက်ချောင်းများက ကောင်လေး၏ခါးသိမ်သိမ်အားပွတ်သပ်လေသည်။
” အထုတ်လေးကိုဖွင့်တာကဆုတစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ ပုလင်းသုံးခုကအခမဲ့လေ။ ထန်ထန်လေးက ယောက်ျားသုံးယောက်ကို ခနခနအလကာစမ်းခဲ့ပြီးပြီမို့ အခုမှပြန်လဲတာတွေ ပြန်အမ်းတာတွေလုပ်လို့မရတောဘူး။ ”
” ခင်ဗျားတို့ကို မလိုပါဘူးနော် ”
ရှန်းယွင်ကပြုံးလိုက်ကာ သူ့လက်ချောင်းများနှင့် ထန်ထန့်မေးလေးကိုပင့်တင်ကာ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်မှ ကျောက်စိမ်းလေးကိုခိုးယူထားသည့် ကောင်လေးကိုဖော်ထုတ်တော့မည့် ပုံဖြစ်နေ၏။
” ကိုယ်တို့စမ်းကြည့်လို့ရတာပဲ ”
နေကဝင်နေကာ မြို့ကြီးကလဲ အမှိုက်ပုံလိုဖြစ်နေပြီး လမ်းပေါ်တွင် ယာဥ်အပျက်အစီးများပြန့်ကျဲနေလျက်ရှိသည်။ ဖုတ်ကောင်အနံ့များကလဲ လေထုထဲတွင်ပြန့်နှံ့နေကာ ဒီဒုက္ခကြီးပြီးနိုင်သည့် ဝိဉာဥ်ရေတွင်းကလဲ သူ့သခင်ဘက်သို့ရောက်နေပြီဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးနေရောင်ခြည်လေးက ကောင်းကင်ပေါ်မှတိတ်ဆိတ်စွာပျောက်ကွယ်သွားပြီး အကာအကွယ်များနှင့် ယာဥ်ကလဲ သူတို့ကို လူသားများ၏မျှော်လင့်ချက်ဆီသို့ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
(Arc4)Chapter 11 end
