Chapter 46

 

W: ငါ အဲ့ဒီကိစ္စကို သိတယ်။

 

ထိုမက်ဆေ့ချ်ကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် ကျန့်ချီသည် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွား၏။ တစ်ဖက်လူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို စဉ်းစားရန် စက္ကန့်အနည်းငယ် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ ဒုတိယသတင်းစကားသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆက်တိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။

 

W: စိတ်မကောင်းမဖြစ်နဲ့။

 

ကျန့်ချီသည် သူတို့၏ စကားပြောမှတ်တမ်းကို အပေါ်သို့ ပြန်ဆွဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဤ ‘W’ နှင့် ဝမ်ချွမ်၏ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ဆိုင်မြင်နိုင်သွားခဲ့၏။ သူသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြန်စာပို့ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

“အင်း”

 

မပို့မီတွင် သူသည် အနောက်မှ ပြုံးနေသောမျက်နှာပုံလေးတစ်ခုကို ထပ်ထည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏လေသံသည် ထိုမျှ အေးစက်မနေတော့သလို ဖြစ်သွားသည်။

 

မူလက သူသည် ဇာတ်လမ်းထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသော လူအားလုံးကို အမြဲတစေ ရှောင်ရှားလိုခဲ့သော်လည်း၊ ပို၍ရှောင်ပြေးလေ၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေသော မျဉ်းမျှင်များသည် ပို၍တင်းကြပ်လာလေပင်။ လူတိုင်းကို လှည့်စားနိုင်လောက်သော ကျွမ်းကျင်သည့် သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်မျိုး သူ့ထံတွင်မရှိခဲ့ပေ။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စိုးရိမ်ကြောင့်ကြစွာ ရှင်သန်နေရမည့်အစား၊ သင့်တော်သော အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး မရှောင်ပြေး၊ မချဉ်းကပ်ဘဲ နေခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်ပင်။

 

နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှမသိနိုင်သော်လည်း၊ နောင်တွင် အချိန်တိုင်း သတိကြီးစွာထားစရာမလိုတော့ဟု တွေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကျန့်ချီသည် ပြောမပြတတ်သော ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

 

ဝေ့အန်းထွက်သွားသည်ကို အထိမ်းအမှတ်ပြုရန်အတွက် ကျန်းယန်သည် ကျန့်ချီကို YC စားသောက်ဆိုင်သို့ အထူးတလည် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် တင်းနစ်ကလပ်၏ ဥက္ကဋ္ဌနှင့်တွေ့ပြီး စကားစမြည်ပြောနေခဲ့ရာ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့၏။ သူတို့ရောက်သွားသောအခါ စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ လူများသည် တော်တော်များများ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်၏။ ကံကောင်းသည်မှာ ကျန့်ချီနှင့် ကျန်းယန်သည် ဆူညံသောပတ်ဝန်းကျင်ကို မနှစ်သက်ကြခြင်းပင်။ သူတို့သည် ပထမထပ် ဓာတ်လှေကားရှေ့တွင် အပေါ်တက်ရန် ခလုတ်ကို နှိပ်နေစဉ်၊ မျက်စိလျှင်သော ကျန်းယန်သည် ရုတ်တရက် ‘အယ်’ ခနဲ အသံပြုလိုက်သည်။

 

ကျန့်ချီသည် သူ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် ခုန်သွား၏။ လူရှင်းနေသော စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင်၊ နောက်ကျောပြင်တစ်ခုသည် အထူးပင် ထင်ရှားနေခဲ့သည်။ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံသည် ကျယ်ပြန့်သောပခုံးနှင့် သွယ်လျသောခါးကို ပုံဖော်နေပြီး၊ အထူးသဖြင့် ထိုအမှတ်အသားဖြစ်သော ကျောလယ်ထိရှည်လျားသော ဆံပင်နက်များသည် မျက်နှာအပြည့်အစုံကို မမြင်ရသော်ငြားလည်း သူ၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိနိုင်စေရန် လုံလောက်နေခဲ့သည်။

 

“သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။”

နားနားတွင် ကျန်းယန်၏ မယုံသင်္ကာဖြစ်နေသော အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

 “ဒီနေရာက အထူးကျောင်းသားတွေရဲ့ စားသောက်ဆိုင် မဟုတ်ဘူးမလား။”

 

ဝမ်ချွမ်သည် စားသောက်ဆိုင် ပြတင်းပေါက်အတွင်းဘက်မှကမ်းပေးသော ထမင်းဘူးတစ်ဘူးကို ယူလိုက်သည်။ သူလှည့်လိုက်သောအခါ၊ လှေကားရင်းတွင် စောင့်နေသော ကျန့်ချီနှင့် ကျန်းယန်နှင့် တည့်တည့်တိုးလေ၏။ အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားနေသော်လည်း ဝမ်ချွမ်၏ ကိုယ်နေဟန်ထားသည် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်ကို ကျန့်ချီ သတိပြုမိလိုက်သည်။

 

ဓာတ်လှေကားတံခါးသည် ‘တင်း’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပွင့်သွား၏။ ကျန်းယန်သည် ချီတုံချီတုံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ အထဲဝင်ရမှာလား…”

 

လေထုသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေခဲ့၏။ ဝမ်ချွမ်သည် တစ်ချက်ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ အရာများသည် အနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာလာခဲ့သည်။ ကျန့်ချီ မျက်စိမမှားခဲ့ပါလျှင်၊ ဝမ်ချွမ်၏ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ဓာတ်ဆားရေတစ်ဘူးနှင့် ဘီစကစ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူသည် ကျန့်ချီ၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

 

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။”

 

အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တိုက်ဆိုင်ပါသည်၊ သို့သော် ဝမ်ချွမ်ကဲ့သို့ ဖြောင့်စင်းသောသူတစ်ယောက်က ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ၊ အခြေအနေသည် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ရယ်စရာကောင်းပြီး ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ ကျန်းယန်သည် အခြေအနေကိုထိန်းရန် အချိန်မီဝင်ပြောလိုက်ပြီး ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။

 “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ မင်းလည်း ထမင်းလာစားတာလား။”

 

ကျန့်ချီသည် ကျန်းယန်က သူ၏လျှာကို မကိုက်မိအောင် မနည်းထိန်းလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ စားသောက်ဆိုင်သို့ ထမင်းစားရန်မလာဘဲ အခြားအဘယ်အရာကို ပြုလုပ်ရန် လာမည်နည်း။

 

ကံကောင်းသည်မှာ ဝမ်ချွမ်သည် ရှက်ရွံ့ဟန်မပြခဲ့ပေ။ အမြဲတစေ ပိုလျှံသော အမူအရာကင်းမဲ့နေသော ဤမျက်နှာသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လှပသော်လည်း အသက်မဝင်သော ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့်တူ၏။ သူသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အရာများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် တစ်ခွန်းဆိုသည်။

 “ထမင်းလာဝယ်တာ။”

 

သူက ထမင်းဝယ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထမင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမျှ မဝယ်ခဲ့ပေ။

ကျန့်ချီသည် အလိုအလျောက်ပင် ဝမ်ချွမ်၏ လက်ထဲမှ အရာများကို ကြည့်လိုက်မိ၏။ စာအုပ်ထဲမှ ဖော်ပြချက်များကို ကြိုတင်မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တိုင်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

 “မင်း နေ့လယ်စာကို ဒါတွေပဲစားတာလား။”

 

ဝမ်ချွမ်က ဆိုသည်။

 “ငါ နေ့တိုင်း ဒါတွေပဲစားတယ်။”

 

မျက်လုံးပြူးနေပြီဖြစ်သော ကျန်းယန်ကို မဆိုထားနှင့်၊ အဖြေကို ကြိုတင်သိနေခဲ့ပြီးသားဖြစ်သော ကျန့်ချီပင်လျှင် တစ်ချက် မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။

 

“ဒီလောက်နည်းနည်းလေးက… ဗိုက်ပြည့်လို့လား…”

ကျန်းယန်သည် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ချီတုံချီတုံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဝိတ်ချနေတာလား။”

 

ကျန့်ချီသည် ကျန်းယန်၌ အချို့နေရာများတွင် အလွန်တည့်တိုးပြောတတ်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သတိပြုမိလိုက်၏။ သူသည် အမြဲတစေ တစ်ကိုယ်တည်းနေတတ်သော ဝမ်ချွမ်နှင့် စကားပြောရ၍ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေခြင်းမှ သတိပြန်မဝင်သေးဘဲ၊ သူ၏ဦးနှောက်နှင့် လျှာသည် အတူတကွ ချည်နှောင်သွားဟန်တူ၏။

 

“ဟင်းက အရမ်းဈေးကြီးလို့။”

ဝမ်ချွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲမသွားခဲ့သလို၊ စော်ကားခံရ၍ ဒေါသထွက်ဟန်လည်းမရှိပေ။ သူသည် အေးဆေးစွာ ရှင်းပြသည်။

 “ပထမထပ်က ထမင်းက နည်းနည်းပိုသက်သာတယ်။”

 

YC စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရန်ပြင်နေခဲ့သော ကျန့်ချီသည် ဓာတ်လှေကားခလုတ်ကို နှိပ်ရန် ရုတ်တရက် မဝံ့မရဲဖြစ်သွား၏။ ကျန်းယန်သည်လည်း သူနှင့် စိတ်အခြေအနေတူညီသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လေထုသည် အနည်းငယ် လေးလံသွားသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ၊ ကျန့်ချီသည် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။

 “မင်း အခုဘယ်သွားမလို့လဲ။”

 

“ခေါင်မိုးထပ်ကို။”

 

“ဒီနေ့က မိုးအုံ့နေတယ်၊ ခေါင်မိုးထပ်မှာ လေနည်းနည်းတိုက်လိမ့်မယ်မလား။”

ကျန်းယန်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်ကာ၊ သူ၏ပါးစပ်သည် ဦးနှောက်ထက်ပို၍ လျင်မြန်သွားသည်။

“မင်း… ငါတို့နဲ့အတူတူ လိုက်ခဲ့မလား။”

 

ကျန့်ချီသည် ဤသို့သော မပြတ်မသားမေးခွန်းမျိုးကို ကြားရလျှင် လူအများစုသည် တစ်ဖက်လူ၏စကားနောက်ကွယ်မှ ယဉ်ကျေးမှုကို နားလည်ပြီး အလားတူယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ကြလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချွမ်သည် ကျန်းယန်၏ တဖြည်းဖြည်း မပြတ်မသားဖြစ်လာသော အသံကို နားမထောင်နိုင်တော့ဟန်ဖြင့်၊ ခေါင်းညိတ်ကာ တစ်လုံးတည်းသော စကားကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”

 

သူတို့သုံးယောက်သား ဓာတ်လှေကားထဲသို့ အတူတူဝင်သွားသည်အထိ၊ ကျန့်ချီသည် တစ်ခုခုမှားနေသလို ခံစားနေရဆဲပင်။ သူနှင့် ကျန်းယန်က ဝမ်ချွမ်ကို ဒုတိယထပ်စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားပြီး ထမင်းစားသည်…။

ကံကောင်းသည်မှာ စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် လူအများအပြားမရှိခြင်းပင်။ ကျန်းယန်သည်လည်း ဤအချက်ကို တွေးမိဟန်တူ၏။ ခုလေးတင် စိတ်လိုက်မာန်ပါပြောခဲ့သော ဖိတ်ခေါ်မှုကို ပြန်ရုပ်သိမ်းချင်နေပုံရသော်လည်း၊ ဤမျှလောက်သော မျက်နှာပြောင်တိုက်မှုမျိုးမလုပ်နိုင်ဘဲ ဝမ်ချွမ်ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် မတတ်သာတော့ဘဲ အထပ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရသည်။

 

“ငါ ထမင်းသွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်၊ မင်းတို့ နေရာတစ်ခုခုရှာပြီး ထိုင်နှင့်ကြ။”

 

ကျန်းယန်သည် ဤစကားကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျန့်ချီနှင့် ဝမ်ချွမ်တို့သာ နေရာမှာရပ်ကျန်နေခဲ့ပြီး နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန့်ချီက ထောင့်တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။

 “အဲ့ဒီမှာ ထိုင်လို့အဆင်ပြေမလား။”

 

“ပြေပါတယ်။”

 

သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သော ဝမ်ချွမ်သည် ခေါင်းမော့ကာ ကျန့်ချီကို ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောသော်လည်း ကျန့်ချီသည် သူ၏မျက်လုံးထဲမှ စူးစမ်းလိုဟန်ကို နားလည်နိုင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်း အရင်စားနှင့်လေ။”

 

ခွင့်ပြုချက်ရသွားသကဲ့သို့ပင် ဝမ်ချွမ်သည် ပထမထပ်မှ ဝယ်လာသော ထမင်းဘူးကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဓာတ်ဆားရေနှင့်အတူ ဖြည်းညင်းစွာ စားသုံးနေခဲ့သည်။ သူ၏ပုံစံသည် အရသာခံနေခြင်းနှင့်မတူဘဲ၊ မဖြစ်မနေပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်တစ်ခုကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်နေသကဲ့သို့ပင်။ စာထဲမှ ဖော်ပြချက်များသည် မျက်စိရှေ့တွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ကျန့်ချီသည် မရှောင်လွှဲနိုင်စွာပင် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။

 

ဖူမိသားစုက ဝမ်ချွမ်ကို ပေးသော ထောက်ပံ့ကြေးသည် အကန့်အသတ်ရှိသော်လည်း၊ ထမင်းပင်မဝယ်နိုင်လောက်သည့် အခြေအနေသို့ မရောက်သင့်ပေ။ ထို့အပြင် ဝမ်ချွမ် ပုံမှန်အလုပ်လုပ်၍ ရသောငွေကိုပါ ပေါင်းထည့်လိုက်လျှင် မနည်းလှသော ပမာဏတစ်ခုဖြစ်၏။ သို့သော် ဝမ်ချွမ်သည် ထိုငွေအားလုံးကို နေမကောင်းဖြစ်နေသော သူ၏အဖွားနှင့် ညီမထံသို့ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ကျန့်ချီ မှတ်မိတာသာ မမှားပါလျှင်၊ သူတို့သည် ဝမ်ချွမ်နှင့် သွေးသားတော်စပ်သော ဆွေမျိုးများမဟုတ်ကြပေ။ ဝမ်ချွမ် အလွန်အမင်းကျဆုံးနေချိန်တွင် တစ်ကြိမ်ကူညီပေးခဲ့ဖူးပြီး၊ သူတို့သည် ပျက်စီးနေသော အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုမှ မိသားစုအသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

 

ဝမ်ချွမ်သည် ချွမ်လင်းမြို့သို့ ရောက်လာပြီးနောက် စားသောက်ခြွေတာခဲ့ပြီး၊ ဖူမိသားစုထံမှရသောငွေနှင့် သူကိုယ်တိုင်ရှာဖွေထားသော ငွေ၏ ဆယ်ပုံကိုးပုံကို ပေးပို့ခဲ့ရာ၊ သူ့အတွက် ချန်ထားသည်မှာ မရှိသလောက်ပင်။

 

သူ၏နှလုံးသားသည် သူ၏အပြင်ပန်းသွင်ပြင်ထက် ပို၍နွေးထွေးလှပေသည်။

 

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ကျန့်ချီသည် မနေနိုင်ဘဲ ဆိုလိုက်သည်။

 “ကျန်းယန် ထမင်းဝယ်ပြီးပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါလား၊ ငါတို့ အတူတူစားလို့ရတယ်။”

 

ဝမ်ချွမ်သည် သူ၏လက်ထဲမှ တူကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး။”

 

“ကိစ္စမရှိပါဘူး။”

ကျန့်ချီက ဆိုသည်။

“သူ ဒီနေ့ အရမ်းပျော်နေတာ၊ ကျွေးမွေးဧည့်ခံမယ်လို့ စောစောကတည်းက ပြောထားပြီးသား။ လူတစ်ယောက်ပိုလာလည်း ကုန်အောင်မစားနိုင်မှာကို စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။”

 

ဝမ်ချွမ်သည် ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိသလို၊ သဘောတူခြင်းလည်းမရှိပေ။ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုပ်ပိုးမှုအကျွမ်းတဝင်ရှိသော ဆေးတစ်တောင့်ကို ထုတ်ကာ ကျန့်ချီ၏ရှေ့မှ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူ၏အေးစက်သော လေသံထဲတွင် အလေးအနက်ထားဟန်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

 “မင်းရဲ့ဆေးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

 

ကျန့်ချီသည် ဆက်လက်ငြင်းဆန်ရန် စိတ်ကူးနေခဲ့သော်လည်း၊ ဝမ်ချွမ်သည် သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသောကြောင့် ‘ရပါတယ်’ ဟုသာ တစ်ခွန်းပြန်ပြောလိုက်ပြီး ဆေးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

 

 ထိုအချိန်မှာပင် ကျန်းယန်သည် ဟင်းပန်းကန်နှစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး၊ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံးစကားကို ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ ခုနက ဟင်းတွေပိုထည့်လာခဲ့တယ်၊ ဝမ်ချွမ်၊ မင်း နည်းနည်းလောက်စားမလား။”

 

ဝမ်ချွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှောင်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ခဏအကြာတွင် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ကာ ‘ကျေးဇူးပဲ’ ဟု တစ်ခွန်းဆိုလိုက်သည်။

 

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းယန်သည် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ဆိုသည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အားလုံးက အတန်းဖော်တွေပဲလေ။ စကားမစပ်၊ မင်း အမဲသားစားလား။”

 

ဝမ်ချွမ်၏ အမူအရာသည် အစမှအဆုံး အေးစက်နေသော်လည်း၊ သူသည် ထမင်းစားချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်ကို ကျန့်ချီသတိပြုမိလိုက်၏။ သူသည် ပန်းကန်ထဲမှ ဟင်းများကို သူ၏ရှေ့သို့ တိတ်တဆိတ် အနည်းငယ်ရွှေ့ပေးလိုက်ပြီး၊ ဝမ်ချွမ်၏ အကြည့်နှင့်ဆုံမိသောအခါ ရှင်းပြရန် စကားစလိုက်သည်။

 “ငါ ဝက်သားသိပ်မကြိုက်လို့၊ မင်းစားမလား။”

 

ထိုစကားသည် အကြောင်းပြချက်ရှာနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ်ထင်ရ၏။ ဝမ်ချွမ်သည် သူ့ကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ‘အင်း’ ဟု တစ်ချက်အသံပြုလိုက်သည်။

 

အတူတူထမင်းစားဖူးသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်၏။ ကျန်းယန်သည် အစပိုင်းကဲ့သို့ တင်းမာမနေတော့ဘဲ၊ သူ၏ပင်ကိုယ် ရင်းနှီးတတ်သော စရိုက်သည် ပေါ်ထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

 “ဝမ်ချွမ်၊ မင်း နေ့တိုင်း ဒီလိုပဲစားတာ အဆင်မပြေမဖြစ်ဘူးလား။”

 

“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျင့်သားရနေပါပြီ။”

ဝမ်ချွမ်က ဆိုသည်။

 “ငါက အမြဲတမ်း အများကြီးမစားတတ်ဘူး။”

 

မည်သည့်အရာကို တွေးမိလိုက်သည်မသိ၊ ကျန်းယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သနားခြင်းနှင့် ကရုဏာသက်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်လာသည်။ ပထမအရာသည် ဝမ်ချွမ်အတွက်ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မျိုချလိုက်သည်။

 “အဲ့ဒါဆို… မင်း ဒီနေ့တော့ အများကြီးစားလိုက်နော်၊ အားမနာနဲ့။”

 

ဝမ်ချွမ်သည် မိမိကိုယ်အတွက် ရှင်းပြခြင်းမရှိဘဲ၊ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ရှေ့မှ ထမင်းဟင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားသုံးနေခဲ့သည်။ ပန်းကန်ထဲတွင် ထမင်းတစ်စေ့မျှ မကျန်သည့်အထိ စားသုံးပြီးနောက်၊ စားသောက်ဆိုင်မှထွက်ခွာ၍ လမ်းခွဲကြသောအခါမှ ကျန်းယန်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆိုလိုက်သည်။

 

 “ဝမ်ချွမ်က ဖူကျန့်ဟောင်ရဲ့ သားအရင်းပဲလေ။ ဖူမိသားစုက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် နှိပ်စက်ရက်တာလဲ။ ဒီလောက်အရပ်ရှည်ပြီးတော့ နေ့တိုင်းထမင်းတောင် ကောင်းကောင်းမစားရဘူး၊ အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတာပဲ။”

 

ကျန့်ချီသည် စကားပြန်မပြောခဲ့သော်လည်း ကျန်းယန်၏ စိတ်ခံစားချက်နှင့်ပြည့်နေသော သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒါနဲ့ ဝမ်ချွမ်က သတင်းတွေထဲကနဲ့ တကယ်ကွာတာပဲနော်။ ငါက သူ့ကို စိတ်ကြီးပြီး မောက်မာတယ်လို့ အမြဲထင်နေခဲ့တာ၊ တကယ်တမ်းကျတော့ တော်တော်ယဉ်ကျေးတာပဲ။”

 

အခန်းပြန်ရောက်ပြီးနောက်၊ ကျန့်ချီသည် HS ထဲတွင် ဝမ်ချွမ်ထံမှ ပိုက်ဆံလွှဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ယနေ့ ထမင်းဖိုးဖြစ်ကြောင်း သူချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်အခြေအနေသည် ပြောမပြတတ်အောင် ရှုပ်ထွေးသွား၏။ ပြတ်ပြတ်သားသားပြောရလျှင် သူသည် ဝမ်ချွမ်ကို အနည်းငယ်ပို၍ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စေချင်သည်ပင်။

 

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ချီတုံချီတုံဖြစ်ပြီးနောက် ကျန့်ချီသည် ထိုပိုက်ဆံကို ပြန်လွှဲပေးလိုက်သည်။ ကျန်းယန်က ဒီတစ်နပ်စာအတွက် ကျွေးမွေးဧည့်ခံခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူပြောခဲ့သည်။

 

W: ဆေးအတွက်ရော အဖျားတုန်းကအတွက်ရော၊ ငါ မင်းကို ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး။

 

ကျန့်ချီ ပြန်စာပို့လိုက်သည်: မင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောပြီးပြီလေ။

 

W: မတူဘူး။

 

W: ငါ မင်းအတွက် ဘာကူညီပေးရမလဲ။

 

ဤအရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျန့်ချီကို အကျပ်ရိုက်စေခဲ့သည်။ သူသည် ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်သည်: မင်း ပိုက်ဆံကိုသာ သိမ်းထားလိုက်၊ နောက်ဆို ပိုများများစား။ ငါ့မှာ ဘာအကူအညီမှမလိုဘူး။

 

ဝမ်ချွမ်သည် စာပြန်မပို့တော့ချေ။

 

ကျန့်ချီသည် ဤကိစ္စကို ထပ်မံမစဉ်းစားတော့ဘဲ၊ မကြာမီမှာပင် ဦးနှောက်နောက်သို့ ပစ်ပို့ထားလိုက်၏။ နောက်တစ်နေ့မနက်ခင်း နိုးလာသည်အထိပင်တည်း။ သူသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ဖုန်းကို စမ်းလိုက်ရာ၊ ဝမ်ချွမ် မနေ့ည ဆယ်နာရီကတည်းက ပို့ထားသော မက်​ဆေ့ချ်ကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ကြည်လင်သန့်စင်စွာ နိုးထသွားတော့သည်။

 

Chapter 46 ended