Chapter 85+86

[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 11 (arc7)

Arc -7
C-11

မိုးမခပင်ကြီးသည် ဒီနှစ်၌ အသက် ၂၀၀၀ ကျော်ရှိခဲ့ပြီပင်။
အပင်တစ်ပင်အနေဖြင့် စိတ်ရှိသတ္တဝါအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ လွယ်ကူသည့်အရာတော့ မဟုတ်ချေ။ အသိစိတ်ရှိလာတဲ့အပင်အများအပြားကို လူတို့သည် အမြစ်ကပင် တူးယူသွားကြပေမဲ့၊ အဲ့ဒီ မိုးမခပင်ကြီးသည် ကံကောင်းခဲ့သည်ဟုပင် ဆိုရမည်။

သူ့၏ တကယ့်ပုံစံသည် ဖိုးလမင်းယုန်ငယ်မျိုးနွယ်သားတွေ နေထိုင်တဲ့ တောင်ပေါ်မှာပင် ရှိနေတာဖြစ်ပြီး၊ အဲ့ဒီမျိုးနွယ်သားတွေသည် ဤ အပင်ကြီးကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြသည်။

ထန်ထန်သည် ဖိုးလမင်းယုန်ငယ်မျိုးနွယ်ထဲက နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူပင် ဖြစ်၏။ သူမွေးဖွားလာကတည်းက မိုးမခပင်ရဲ့ ပင်စည်အောက်မှာ ခုန်ကူးကစားခဲ့လေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း လူသားတွေရဲ့ သက်ရှည်စွာ နေထိုင်လိုတဲ့ မတရားလောဘတွေကြောင့်၊ မျိုးနွယ်သားအများကြီး ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပြီး၊ မျိုးသုဉ်းခြင်းနီးပါးအထိရောက်ခဲ့ရ၏။

ထန်ထန်သည် တောင်ကိုစွန့်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောအခါ မိုးမခပင်ကြီးသည် တောင်တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကိုဖယ်ရှားနေတာကြောင့် ကိုယ်တိုင်အကူအညီမပေးနိုင်ဘဲ ယိုကိုင်း Alliance ကို အားထားပြီး အစားထိုးစောင့်ရှောက်သူတစ်ဦးကို ရှာဖို့တောင်းခံခဲ့‌လေသည်။ စောင့်ရှောက်သူကိုရလာရင် ဆုကြေးတော်ကြီး ပေးမယ်ဟုပင် ကတိပေးခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ဘယ်သူက ထင်မည်လဲ?

သောက် လန်ချွမ်း ဟာ စောင့်ရှောက်ရုံတင်မကဘဲ အိပ်ရာပေါ်ထိပါ ခေါ်သွားမယ်လို့!

“အာ… မင်း အရှက်နည်းနည်းပါးပါးရှိသင့်တယ်”

ပိုင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် အေးခဲနေလေသည်။ သူ့၏ ယိုကိုင်းပါဝါသည်  အဖြူရောင် မြူခိုးများ အဖြစ် ထွက်လာကာ သူ၏ရှေ့မှာရှိသော ယိုကိုင်းကိုလုံးဝနဲ့ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် သူ့ရှေ့၏ လူကို ချက်ချင်းပင် သွေးသံတရဲရဲ ဖြစ်သွားစေလောက်သည်အထိ ပြင်းထန်လေသည်။

“အဘိုးသစ်ပင် ကျီး!”

ထန်ထန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရမှသာ  ပိုင်ရွှမ်၏ သက်ဖြတ်လိုစိတ်သည် ရပ်တန့်သွားလေ၏။ မြေခွေးရိုကိုင်းရဲ့ မျက်နှာက အနည်းငယ်မဲ့သွားကာ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ချို့ကို ရလိုက်သည်။

မိုးမခပင်ကြီး၏ မျက်နှာသည် ထန်ထန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့်  အပြုံးတချို့ ပွင့်လန်းလာဟန်ရှိ၏။

ထန်ထန်သည် လှေကားအဆုံးမှ အေးအေးဆေးဆေး အပြုံးနဲ့ ကြည့်နေသည်။
ထန်ထန်သည် ပျော်ရွှင်နေသောအသံနှင့် သူ၏ ခြေညှပ်ဖိနပ်လေးကို စီးကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာလေသည်။

“အဘိုးသစ်ပင် ပြန်လာပြီလား—”

‌”ဖြေးဖြေး… ဖြေးဖြေးသွား”  လျှိုဝူသည် ထန်ထန်အားပြောလိုက်၏။

သူသည် အသက်နှစ်ထောင်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတော်ငယ်ပုံ ပေါ်လေသည်။

သို့ရာတွင်၊ သူ့သွင်ပြင်နှင့်အပြုအမူများသည် ထိုလှပသောရုပ်ပုံနှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်ချေ။
ယိုကိုင်းများက အမြဲငယ်ရွယ်နုပျိုကြ၏။ တစ်နေ့ သက်တာကုန်ဆုံးချိန်တွင်သာ တခြားသစ်ပင်ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အား ဆုံးရှုံးသွားလေသည်။

ထန်ထန်က အိပ်ရာထနေ ထလာသည် ဖြစ်သောကြောင့်၊ အနည်းငယ် မောဟိုက်နေ၏။ သူက အချိန်အကြာကြာ အဲ့ဒီကနေ ခိုးကြည့်နေတာဖြစ်ပြီး၊ တံခါးဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ချောမောလှပတဲ့ ယိုကိုင်းတစ်ဦးရဲ့ မွှေးကြိုင်တဲ့ရနံ့ကို ရဖို့ နည်းနည်းကြာသွားလေသည်။

သူသည် လျှိုဝူဆီ ပြေးကာသွားရင် သူ၏ လက်မောင်းထဲ ခုန်ဝင်လိုက်ချင်သော်လည်း တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိကာ သူဟ ခြေလှမ်းများသည် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

ယုန်ငယ်လေးသည် နက်မှောင်တောက်ပနေသော မျက်လုံးလှလှများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်

“အဖိုးသစ်ပင်ဆီကနေ တောက်ပနေ‌တဲ့ အဖြူ‌ရောင်တွေက ဘာလဲ…”

ပိုင်ရွှမ်သည် ဘာမှ မပြောနိုင်လောက်အောင် ဆွံ့အသွား၏။

သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အော်ရာအပြည့်ပေါ်ထွက်နေသော  အဖြူရောင် မြူခိုးသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်သွားကာ ထိုအအေးမြသောမြူများသည် မိုးမခပင်ယိုကိုင်းအပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို သန့်စင်ပေးနေဟန်ဖြင့်အနည်းငယ် စိုစွတ်မှုကိုပါ ဖြည့်တင်းပေးဟန်ရှိ၏။

ပိုင်ရွှမ်၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ချက်လတ်သွားကာ အဖြူရောင်မုသား ဆိုလိုက်သည်။

“မိုးမခအပင်က တောင်အောက်မှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဖယ်ရှားနေတာလေ။ မင်းသိတယ်မလား… သူ့အင်္ကျီတွေက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကြောင့် ညစ်ပေသွားလို့ ငါ သန့်ရှင်းတဲ့ ဂါထာနဲ့ ပြန်သန့်စင်ပေးနေတာ”

လျူဝူသည် ဆွံ့အသွားသည်။

“…”

‘မင်းမှာ အရှက်ရော ရှိရဲ့လား?’

သို့သော် ပိုင်ရွှမ်သည် အမှားမလုပ်ထားသကဲ့သို့ရှိနေခဲ့ပြီး၊ လျူဝူက မျက်နှာမဲ့ကာ
‘မင်းပြောတဲ့ဟာကို အရူးပဲ ယုံမှာ” ဟု တွေးမိလိုက်သော်လည်… အံ့ဩစွာပင် ထန်ထန်သည် တောင်းပန်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်၏။

လျူဝူသည် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ထန်ထန်ပတ်သက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားလေသည်။

လျူဝူသည် မျက်လုံးကိုကျဉ်းမြောင်း၍ ထန်ထန့်အား ကြည့်လိုက်၏။
ယုန်ငယ်သည် ပိုးသားဖျော့ဖျော့ ညအိပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဆံသား‌လေးတွေသည် လေနှင့်အတူ ဝေ့ယမ်းနေ၏။ သူ့အခြေအနေသည် ကောင်းဟန်ရှိကာ ဝိတ်ကျသွားပုံလည်းမပေါ်ပင်။

“တစ်ခုခု လွဲနေလိုပဲ…” လျူဝူသည် တွေးနေရင်း မျက်လုံးသည် ချောချောမွေ့မွေ့နဲ့ ထန်ထန်ရဲ့ ဗိုက်အပေါ်သို့… ပြောင်းရွှေ့သွားသည်။

လျူဝူရဲ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမှုသည် အတိုင်းသား ပေါ်လာ၏။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာတွ ဖြစ်နေတာလဲ?
လရောင်ယန်မျိုးနွယ်ထဲက ယုန်ထီးတွေကကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးချေ။

လျူဝူသည် သူကိုယ်တိုင်၏ တည်ရှိမှုကိုပါ သံသယဝင်လာကာ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အော်ဟစ်မိလေတော့သည်။

လန်ချွမ်းနဲ့ လျှိုဝူရှန်း တို့ကလည်း ယုန်ဖြူကလေးကို ပြန်ခေါ်ရန် အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာကြသည်။

လန်ချွမ်းက လှေကားနားတွင်ရပ်ကာ ယုန်ဖြူလေးအား ခေါ်လိုက်လေသည်။

“ကဲ၊ ဘေဘီ၊ ဒီကိုလာလိုက်တော့…”

တံခါးဘေးက ရိုကိုင်ရှေ့မှာ  လက်ဝေ့ယမ်းရင်း ယုန်ဖြူငယ်လေးအား ခေါ်လိုက်၏။

မိုးမခပင်ယိုကိုင်းသည် တစ်နှစ်တာလုံး မကောင်းဆိုးဝါးဖယ်ရှားရာနေရာစုံသို့ သွားလာတတ်ပြီး၊ လန်ချွမ်းသည် အဲဒီပင်ဟောင်းကြီးအကြောင်းကို များစွာ ကြားဖူး‌လေသည်။ တကယ်တမ်း မျက်မြင်တွေ့ဖူးခြင်း မရှိသောကြောင့် တံခါးနားက ယိုကိုင်းသည် ဘယ်သူမှန်း မသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ယုန်ဖြူလေးကို သူ့နားလာစေကာ မြေခွေးရိုကိုင်းကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်၏။

မိုးခပင် ယိုကိုင်းသည် သူ့ ရှေ့တွင်ပင် သူ့ကလေးလေးနှင့် ကျီစယ်ရဲသော လန်ချွမ်းကို မြင်သွားသောကြောင့်
“လန်ချွမ်း” ဟူ‌၍ အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ယိုကိုင်းစွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်ထိပင် ထိုးဖောက်သွားဟန် ရှိ၏။
ရိုကိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အနောက်ဘက်သည်လည်း အပြာစိမ်းရောင် မိုးမခပင် အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားကာ။ များပြားသော မိုးမခပက်ကိုင်းသည် လျှိုဝူးရှန်း၊ လန်ချွမ်းနှင့် ပိုင်ရွှမ်တို့ သုံးဦးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်လာကာ ရိုက်ထုတ်လာသည်။

လျှိုဝူရှန်းက မျက်လုံးကိုပင့်ကာ ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် စွမ်းအင် စုစည်းနေဆဲမှာပင် ပိုင်ရွှမ်းသည် တစ်ချက်ထဲနှင့် လျှိုဝူရှန်း အနက်ရောင်ယိုကိုင်စွမ်းအင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
“တိုက်ခိုက်မနေနဲ့!!! အဲ့ဒါ ထန်ထန်ရဲ့ အဖိုးကြီးနော်!!” ဟု  သစ်ကိုင်းများကိုရှောင်ရင်း အမြန်ပြောလိုက်၏။

အဲ့အခါမှာမှ… မိုးမခပင်ရဲ့ တကယ့်အသွင်ကို မြင်ပြီးနောက်၊

“အိုး… ထန်ထန်ရဲ့စောင့်ရှောက်သူ ရောက်လာပြီ!!”  ဆို‌သော အမှန်တရားကို လန်ချွမ်းက သိခဲ့လေသည်။

လျှိုဝူရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တောင့်တင်းနေကာ သူ သတိမထားမိချိန်လေးမှာပင်  မိုးမခသစ်ချောင်းနဲ့ ခြစ်မိကာ မျက်နှာဖြူဖြူအသားပေါ်မှာ အနီရောင်‌ခြစ်ရာ ပေါ်လာကာ ယောင်သွားလေ၏။

သူက မိုးမခပင်ရဲ့တကယ့်ရုပ်သွင်ပြင်ကို သိသည့်အခါ ပြန်၍ပင် မတုံ့ပြန်တော့ချေ။ အခန်းထဲ၌လည်း သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ထားခြင်းကြောင့် ပွစာကြဲသွားလေသည်။

—

ပိုင်ရွှမ်သည် သူ့ဆီလာနေသော မိုးမခပင်ကိုင်းကို  ရှောင်လိုက်ကာ အဲ့ဒီအကိုင်းက ကြမ်းပြင်အုတ်များကို တိုက်ကွဲအောင်ဖြတ်သွား၏။

သူသည် နဖူးမှ ချွေးကို သုတ်လိုက်ရင်း

“မစ္စတာမိုးမခပင်ရေ၊ စကားပြောကြရအောင်” ဟု ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလာ၏။

“ဖူး…!
ငါ့ကို မစ္စတာလို့မခေါ်နဲ့!!”

လျူဝူက ပြောလိုက်သည်။

“အသက်သုံးထောင်အရွယ် အသားခြောက်သုံးတုံးက ငါ့ကလေးကို ဖမ်းသွားချင်တယ်ပေါ့!
ရှက်ဖို့တောင် ကောင်းတယ်! အာ..”

အိမ်ထဲရှိ တိုက်ခိုက်သံတွေကြားထဲမှာ…
ထန်ထန်ကတော့ မိုးမခခက်များရဲ့ တော်တော်နူးညံ့‌သော အကိုင်းများဖြင့်ကာထားခံရ၏။

အကာအရံထဲတွင် ထိုင်ရင်း မိုးမခပင်ရှိ သစ်ရွက်လေးများကို လက်ကလေးဖြင့် ဖယ်ကာ အိမ်ထဲရှ ဖရိုဖရဲတွေကြားထဲက  ရိုကိုင်းကြီး သုံးယောက်ကို မျက်လုံးလှလှလေးတွေကနေ ချောင်းကြည့်နေလေသည်။

ဗီလာထဲကိုကာကွယ်ထားတဲ့ အဆောင်ပျက်သွားသောကြောင့်… အသံအကာအရံလည်း ပျက်သွား၏။
အဲဒါကြောင့်… အနီးအနားက  ယိုကိုင်းကြီးတွေအတွက်တော့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း အတင်း ပြောနိုင်တဲ့အခွင့်အရေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်ရဲ့ ယုန်ဖြူလေးကို စောင့်ရှောက်ထားသူက သူတို့အိမ်တံခါးရှေ့ထိ ရောက်လာခဲ့ကာ ယုန်ဖြူလေးကို လာရှာခဲ့၏။
ထို့ကြောင့်… ယိုကိုင်းကြီးသုံးယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရိုက်ခံရသော အခြေအနေဖြစ်လာခဲ့သည်။

အနီးနားရှိ အခြားယိုကိုင်ကြီးများကလည်း ထင်ရှားစွာ မကြည့်ရဲပေမယ့် တိတ်တိတ်လေး ချောင်းကြည့်ကာ သတင်းလေးဖောက်ကြ၏။
ဒါပေမယ့်…အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုကို မကြာခင်မှာပဲ သတိထားမိသွားကြသည်။

ဗီလာ ၈၈၈ ဟာ ဘယ်သူကြားကြား ထိပ်တန်းကြောက်စရာအိမ်အဖြစ်အမည်ကြီး၏။ ဒါပေမယ့်… ယခုမူ ယိုကိုင်းကြီးသုံးယောက်က သူတို့ရဲ့ နဂိုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။
အခုတော့ မိုးမခပင်ရဲ့ အခက်တွေက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်နေတာတောင်မှ သူတို့က လုံးဝ တုန့်ပြန်ဖို့ကြိုးစားခြင်းမရှိချေ။

ဒီသတင်းကတော့ လူသားအဖွဲ့အစည်းနဲ့ ရိုကိုင်းပြည်နယ်များမှာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လူတွေအားလုံးရဲ့ အာရုံက ယုန်ဖြူလေးဆီ ရောက်နေသောကြောင့် အွန်လိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို “လှပတဲ့ ရိုကိုင်” လို့ဆိုကြတဲ့အချို့ကတော့ မနာလိုဖြစ်လာကာ ချဥ်သွားကြ၏။

တချို့သော ယုန်ဖြူလေးကို မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ချဉ်းကပ်နေတဲ့ လူသားတွေလည်း… စီခုန်းလဲ့ရဲ့အကြောင်းကြားပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ မကောင်းတဲ့အကြံအစည်တွေကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ ရုပ်သိမ်းသွားကြသည်။

အသက်တစ်ထောင် ရှင်သန်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင် မင်း…အရင်ဆုံး အသက်ရှင်နေမှ ဖြစ်မှာလေ

နာရီအနည်းငယ်အကြာမှာ… တခါတုန်းက မာမည်ကြီး ဗီလာ ၈၈၈ ဟာ…
ကလေးတောင် အဲ့ဒီအမည်ကြားရင် မငိုတော့တဲ့အထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုဖြစ်နေခဲ့ပေမယ့်…
အခုတော့ အပြာစိမ်းရောင် မိုးခပင်ကိုင်းများနှင့် ပြိုကွဲကုန်သွားသည့်အခြေအနေ ဖြစ်နေခဲ့၏။

လျှိုဝူက အသက်ရှူလွယ်အောင် ရှုနေပြီး… ကျန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသောဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေကာ သူတို့ကို ကြည့်နေလေသည်။

ပိုရွှမ်က တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်မှာထားပြီး

“မစ္စတာမိုးမခပင် လက်ဖက်ရည်လေး သုံးဆောင်ပါ…”
ဟုလေးစားစွာနှင့် ပြောလိုက်သည်။

အပြင်မှာတုန်းက အာဏာကြီး၊ နာမည်ကြီးတဲ့ လျှိုဝူရှန်းနဲ့ လန်ချွမ်း တို့ကတော့… မုန်တိုင်းတစ်ခုပြီးသွားသလို ရပ်နေကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သရက်သီးကို တမြုံ့မြုံ့ဝါးနေတဲ့ ယုန်ဖြူလေးကိုသာ မျက်လုံးထောင့်ကနေ ကြည့်နေကြလေသည်။

“မင်းတို့ ဘယ်ကိုကြည့်နေတာလဲ…”

လျှိုဝူ သူတို့ကို ဆူလိုက်၏။
ချက်ချင်းပင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်ပြီး ထန်ထန်ကို စိုးရိမ်စွာနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ကလေးလေး၊ မင်း…”

သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တန်တန်ရဲ့ နက်မှောင်နေတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ တွေ့ဆုံသွားချိန်မှာ၊ ထန်ထန်ရဲ့ အနည်းငယ် သိသာနေပြီဖြစ်တဲ့ ဗိုက်ကို စိုးရိမ်သွာ ကြည့်လိုက်၏။
သူ ဆက်ပြောမည့် စကားများပင် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ကာ ပြောမထွက်နိုင်တော့ပေ။

ထန်ထန်ရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးရင်း အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ဘေဘီရေ ကာတွန်း စနေပြီ”

လျှိုဝူရှန်းက ပြောလိုက်လေ၏။

“ရုပ်ရှင်ပြခန်းထဲမှာ သွားကြည့်လိုက်ပါဦး
ကိုယ်တို့ မစ္စတာ မိုးမခပင်နဲ့ညဆွေးနွေးစရာရှိလို့၊ လိမ်လိမ်မာမာနေ ခဏနေရင် ကိုယ်တို့ လိုက်လာခဲ့မယ်”

“အာ၊ အိုကေ…” ဟု ထန်ထန်က
မြန်မြန်ပြောပြီး သူ့ရဲ့ ခြေညှပ်ဖိနပ်လေးတွေနဲ့  ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သွားပြီးမှ လျှိုဝူရှန်းဆီ ပြန်လာကာ လျှိုဝူရှန်း နား အနား၌ တိတ်တဆိတ်တစ်ခုခု ပြောပြီးမှသာ အပေါ်ထပ်သို့ မြန်မြန် ပြေးတက်သွားသည်။သူ့မျက်နှာပေါ်မှာလည်း စိတ်သက်သာရသွားသကဲ့သို့ပင်။

တန်တန် သွားချိန်မှာပဲ လျူဝူက အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလာသည်။
ထို့နောက် ဆိုဖာပေါ်မှာ တိတ်တဆိတ်ထိုင်နေကာ သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ယောကိုင်ကြီးသုံးဦးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“မစ္စတာ လျူဝူ၊” ဟု လန်ချွန်းက ပြောလာသည်။

“ထန်ထန်ကို ကျုပ်ဆီ အပ်ခဲ့တာ၊ ကျုပ်က တာဝန်မကျေခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အပြစ်တင်ဖို့ဖြစ်စေ၊ ဒဏ်ပေးဖို့ဖြစ်စေ ခင်ဗျား ပြောတာကိုလက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့…”

သူ့အသံက တည်ငြိမ်၏။

“အဲဒီအတိုင်း ကျုပ်တို့ကို ထန်ထန်နဲ့ ခွဲခွာခိုင်းမယ်ဆိုရင်တော့… ပြောရရင် ကျုပ် သဘောမတူနိုင်ပါဘူး…”

လျှိုဝူရှန်းနှင့် ပိုင်ရွှမ်တို့သည်လည်း သူတို့၏ညသဘောထားကို ဖော်ပြလာကာ လျူဝူကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

လျူဝူသည် မျက်နှာပျက်သွားကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ့အသက်နှစ်ထောင်ကျော်ပြီပင်။ သူက အဆုံးသတ်ရဖို့ နီးလာပြီ
လရောင်ယုန်ဖြူတစ်ကောင်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက လူသားတွေအတွက် အလွန်အမင်းကြီးမားတာကြောင့် သူနဲ့နေရသရွေ့အထိတန်တန်ကိုကာကွယ်နိုင်မယ်ဆိုတာကိုသိနေပေမယ့်… တစ်နေ့သူမရှိတော့တဲ့အခါမှာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

သူ့ကို “အဖိုးသစ်ပင်” ဆိုပြီး ချိုသာတဲ့ အသံလေးနဲ့ ခေါ်တတ်တဲ့ ကလေးလေး…
သူ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ?

ဒါပေမယ့် လျှိုဝူက ထန်ထန် တိတ်တဆိတ်ပြောခဲ့တဲ့ စကားလေးကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။

“အဖိုးသစ်ပင်ရေ… စိတ်မဆိုးနဲ့နော်။
ထိုးတာတောင် နူးနူးညံ့ညံ့ပဲ ထိုးရမယ်။
ကိုယ့်ကို မပင်ပန်းစေနဲ့ “ဟု
ထန်ထန်ကပြောခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကို သနားတာထက်၊ ထိုးခံနေရတဲ့ ယိုကိုင်းကြီးသုံးဦးကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာမျိုးနဲ့ ပြောခဲ့ခြင်းပင်။

“မင်းတို့ သုံးယောက်လုံးကို ထန်ထန်နဲ့အတူ နေရဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်မယ်…”

လျူဝူသည် ယောက္ခမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောလာ၏။

“ဒါပေမယ့်… တစ်ချက်တော့ ကတိပေးရမယ်…”

……

ထန်ထန်က သွေးယိုနေသော သူ့လက်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလာသည်။

“ဒီလောက်ဆို… လုံလောက်ပြီလား?” အသံကလည်း တုန်ယင်နေလေသည်။

“လုံလောက်ပြီ လုံလောက်ပြီ…”

ပိုင်ရွှမ်က အလျင်အမြန် ထန်ထန်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး ပြန်ပြီး လွှတ်လိုက်မိသည်။
အချိန်အနည်းငယ်အကြာမှာပဲ သွေးယိုခြင်းရပ်သွား၏။

“ကိုယ် မနာတော့ဘူးနော် ဘေဘီ။ ကိုယ်တို့ မင်းအတွက် ရေခဲမုန့် သွားဝယ်ပေးမယ်နော်…ဟုတ်ပြီလား”

“ရေး!”

ထန်ထန်က ပျော်ရွှင်စွာနဲ့  သဘောတူလိုက်ပြီး လက်လေးနှစ်ချောင်း ထောင်ပြကာ

“ထန်ထန်က နှစ်ခုလိုချင်တာ…” ဟု စိုးရိမ်သံလေးနှင့် တောင်းဆိုလာသည်။

ထန်ထန်ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းနေသလို ပိုင်ရွှမ်ကလည်း ထန်ထန်ကို သူ့ ရင်ခွင်ထဲထည့်ပြီး ဖက်ထားလိုက်၏။

ထန်ထန်က သူ့နောက်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ မမြင်နိုင်ပေမယ့်…

“ပြီးပြီလား?” ဟု လန်ချွန်းကို မေးလာသည်။

အဲ့အချိန်မှာပဲ သွေးစိုစိုနဲ့ လေးနက်တဲ့စာချုပ်စာရွက်ပေါ်မှာ နာမည်လေးခုက ပျောက်သွားပြီး စကြာအလင်းမှုန့်လို ဖြစ်လာကာ လေထဲထဲပျံနှံ့သွားသည်။

လန်ချွမ်းက သက်ပြင်းချပြီး မျက်စောင်းထိုးရင်း ပိုင်ရွှမ်ကို ပြောလိုက်၏။

“ပြီးပြီ…”

အဲ့ဒီအချိန်ကပဲ မိုးကောင်းကင်ကိုသက်သေခံပြီး သွေးချုပ်စာချုပ်ဟာ တရားဝင်အဖြစ် ချုပ်ဆိုပြီး သူတို့လေးယောက်ရဲ့ အသက်ဘဝတွေကို မျှဝေသွားခဲ့ပြီပင်။

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ ရိုကိုင်းစွမ်းအင်တွေကို ကောင်းကင်နဲ့ချိတ်ဆက်ဖို့အတွက် အသုံးချလိုက်တဲ့ ရိုကိုင်းတွေက မျှော်လင့်ထားသလို သွေးအားလျော့ခြင်း၊ မောပန်းခြင်း တစ်ခုမှ မပေါ်လွင်ခဲ့‌ချေ။ သူတို့မှာ ယုန်လေးကို စနောက်ဖို့တောင် အားအင်ကျန်သေးလေသည်

လန်ချွမ်းသည် ထန်ထန်၏ ပါးလေးကို ဆွဲရင်း
“ဘေဘီက ကိုယ်တို့ မစ္စတာ လျှိုဝူဆီမှာ အရိုက်ခံရတာကို ပျော်နေသလိုပဲနော်”

ထန်ထန်သည် ပါးညစ်ခံထားရတာကြောင့် ဘဲပေါက်ကလေးလို နှုတ်ခမ်းလေးကို ထော်ကာ ပြောလာ၏။

” ခင်ဗျားတို့က ထန်ထန်ကို အနိုင်ကျင့်နေကြတာ
…ဟင့်… ထန်ထန် အဖိုးသစ်ပင်နဲ့ပဲ ပြန်တော့မယ်”

လျှိုဝူရှန်းက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ယုန်ငယ်လေးဆီသွားကာ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိနမ်းပြီး မိုးမခပင်ကြီးရဲ့ ရိုက်ရာကနေ ဖြစ်လာတဲ့ ရောင်ရမ်းသွားတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ပြရင်း…

“ဘေဘီ… နာတယ်…” ဟု သနားစရာကောင်းစွာ လိုက်သည်။

ထန်ထန်၏ နက်မှောင်တောက်ပနေသော မျက်လုံးလေးများသည် ရုတ်တရက် ဝိုင်းစက်သွား၏။

လျှိုဝူရှန်းရဲ့ ရောင်ရမ်းနေတဲ့လက်ပေါ်ကို

“ဟူး… ဟူး…” ဟု နှုတ်ခမ်းလေး ထော်ကာ လေမှုတ်ပေးရင်း အနာသက်သာအောင် ပြုလုပ်ပေးနေသည်။

ပိုင်ချွမ် – အသံမထွက်နိုင်။
“…”

လန်ချွမ် – အသံမထွက်နိုင်။
“…”

“ငါ_ိုး၊ အရှက်မရှိတဲ့ မြွေကောင်ပင်…!

တုန်လှုပ်နေတဲ့ ယုန်ငယ်လေးက သူ့ရဲ့လက် သေးသေးလေးတွေကို တဖြည်းဖြည်းထုတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကြီးမားတဲ့သတ္တဝါသုံးကောင်ဆီကို ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာ၏။ တကယ်တော့ အဲဒီသတ္တဝါကြီးတွေက တောင် အဖြူရောင်ကြောင်ငယ်လေးရဲ့ ချစ်ဖွယ်အလှကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ ချွန်ထက်တဲ့ သွားတွေနဲ့ အမြီးတွေကို သိမ်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့ရဲ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ ခုန်နေတဲ့နှလုံးသားတွေက
ယန်ငယ်လေးကိုပေးဖို့ အစစ်မှန်ဆုံးမေတ္တာလက်ဆောင်ပင်။

“မကြောက်နဲ့နော်… ကိုယ်တို့ မင်းကို နာကျင်အောင် မလုပ်ဘူး”

Arc-7, C-11 End

Chapter 12 (end of arc 7)

Arc 7 Ch 12

“ဝူး…ဝူး….အရမ်းအကြမ်းကြီးမလုပ်ပါနဲ့…..ဟင့်…..မကိုက်ပါနဲ့  ……. ”

ထန်ထန်၏ နူးညံ့အားနည်းသော ကိုယ်လေးမှာတုန်ယင်နေပြီး လန်ချွမ်၏ပုခုံးကို တွန်းကာတားလိုက်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ ကြီးသည် ဖယ်မပေးဘဲ ယုန်ကလေး၏နို့ကို အတင်းစို့ကာ နို့ရည်များကို အဆက်မပြတ် မျိုချနေ၏။

ပူနွေးစိုစွတ်သော လျှာနှင့်နှုတ်ခမ်းသည် နို့နှစ်ရောင်အသားရည်ပေါ်တွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ အနမ်းချွေနေ၏။ ဝံပုလွေကြီးသည် သူ၏ချွန်ထက်သောသွားများဖြင့် နို့သီးလေးကိုကိုက်လိုက်သောအခါ  နောက်ရင်ဘက်တစ်ဖက်မှ နို့များပန်းထွက်လာသည်။

“အာ့…” ထန်ထန်၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းကာ တောင့်တင်းသွားပြီး အကျယ်ကြီး ငြီးမိသွား၏။

သူ၏ပန်းနုရောင် အသားချောင်းလေးသည် လန်ချွမ်၏တောင့်တင်းသော ဗိုက်ကြွက်သားပေါ်သို့ ပြီးမြောက်ခြင်းအရည်များ ပန်းမိသွားသည်။ ဝါဝင်းသောအသားရည်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားမြောင်းများမှတဆင့်အဖြူရောင်အရည်များ စီးဆင်းသွား၏။

လန်ချွမ်သည် သွေးချေဥနေသော ရင်ညက်ကလေးကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ရာ အချစ်အမှတ်သားများကို ဂုဏ်ယူနေသောအကြည့်များဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်ဘက်နို့သီးလေးသည် ခရမ်းရောင် စပျစ်သီး သေးသေးလေးသဖွယ်ဖြစ်နေပြီး တံတွေးများကြောင့် တောက်ပြောင်နေ၏။ဘေးပတ်လည်ရှိရင်သားသည်လည်း နို့ရည်များထွက်သွားသောကြောင့်  အနည်းငယ်ပျားသွားပြီး နို့ရည်များဖြင့်ပေကျံနေကာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ လျှစ်လျူရှ ခံထားရသော ညာဘက်ရင်သားသည် အည်းငယ်ရောင်ရမ်းနေကာ နို့သီးမှ နို့ရည်များ အနည်းငယ်ကျဆင်းနေ၏။

“ကျစ် ..အရမ်းအပျက်ဆန်တာဘဲ”

“အချစ်လေး ကိုယ်မင်းရဲ့ ညာဘက်နို့ကိုပါစို့ပေးရမလား” သူသည်အကြည့်များနက်မှောင်နေပြီးနည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့် မကြာမသေးမီးက နို့ကိုအငမ်းမရစို့နေသည်မှာသူမဟုတ်သလိုမေးလိုက်၏။

ယုန်ကလေး၏ အခုတလော နို့အရမ်းတင်းနေပြီး ညအချိန်တွင် ကိုက်ခဲ၍ အိပ်မရဘဲ မသက်မသာဖြစ်နေသည်။ သူသည် လန်ချွမ်ကို အိပ်နေရာမှနိုးခဲ့ကာ နို့စို့ပေးရန်တောင်းဆိုခဲ့၏။သူ၏ချစ်ရသူထံမှ ထိုသို့တောင်းဆိုခံရသောအခါ အလွန်ပျော်သွားပြီး သူ့ကံကိုတောင်မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက်သူသည် အလွန်အာရုံစိုက်ထားသလိုဟန်ဆောင်ကာ ယုန်ကလေး၏နို့ကိုအငမ်းမရစို့တော့သည်။အစပိုင်းတွင်တော့ ထန်ထန်မှာအလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိနေ၏။ များမကြာခင်မှာပင် ဝံပူလွေသည် အငမ်းမရစို့တော့သည်။ သူ၏နို့သီးခေါင်းနှင့်နိုအုံ ကလေးကိုကိုက်စုပ်နေသဖြင့် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မှုနှင့် မသက်သာမှုတို့ကို တပြိုင်တည်းခံစားနေရ၏။ သူ၏အသားချောင်း လေးမှာလည်းထောင်လာကာ အရည်အျားအဆက်မပြတ်ထွက်လာတော့သည်။

ရှက်ရွံ့ကာနီမြန်းနေသော ယုန်လေးကိုတွေ့သောအခါ လန်ချွမ်သည် သူ၏ချောမောသောအသွင်ပြင်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်ကာ “အချစ်လေး မင်းရဲ့နို့နောက်တစ်ဖက်ကိုလည်း စို့ပေးစေချင်လား” ဟုမေးလိုက်၏။  ထန်ထန်၏နူးညံ့သောမျက်နှာသည်ရှက်ရွံ့မှုကြောင့်နီမြန်းလာပြီး လက်ချောင်းလေးတွေလိမ်ညာ အသံတိုးတိုးဖြင့် “ဟုတ်..ဟုတ်..စို့ပေးပါ” ဟုပြောလိုက်သည်။

လန်ချွမ်သည်ပြုံးလိုက်ပြီး ထန်ထန်၏တောင်းဆိုမှုကိုဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။ခေါင်းငုံ့ပြီး ရောင်းရမ်းနေသော နို့သီးလေးကိုကိုက်လိုက်သောအခါ ထန်ထန်ဆီမှ စိတ်ကျေနပ်စွာညည်းညူသံများထွက်လာ၏။
ဝံပုလွေ၏ပါးစပ်ထဲသို့နို့ရည်များဝင်လာသည်။ချိုမြန်သောရနံ့သည် အာခံတွင်းထဲ၌ပြည့်နှက်သွားပြီး လန်ချွမ် သည် စိတ်ကျေနပ်စွာ ညည်းညူမိသွားသည်။သူသည် ဘောင်းဘီချွတ်၍ ကြီးမားသောအသားချောင်းကြီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်၏။
ဝံပုလွေ၏အသားချောင်းကြီးမှာအလွန်ကြီးကာ ထိပ်ဖူးတွင်လည်းအရည်တို့စို့နေသည်။လိင်တံသည်တင်းမာနေကာ ပူနွေးသောသွေးကြောများဖြင့်တန်ဆာဆင်ထား၏။

ထန်ထန်၏မျက်နှာမှာနို့စို့ခံရခြင်းကြောင့်နီမြန်းနေသည်။သူ၏မျက်လုံးမှာ မျက်ရည်ဝိုင်းနေပြီး မျက်ရည်များကြောင့်ဝေဝါးနေ၏။ သူ၏ခြေထောက်ကို အမှတ်မထင်ကားလိုက်မိပြီး ဆိုရွှဲနေသောဖင်ပေါက်လေးကို ပြမိသလိုဖြစ်သွားသည်။ထိုသည်မှာ အထာပေးသလိုဖြစ်ကာ ဝံပုလွေအားဆွဲဆောင်နေ၏။

အိပ်ရာမဝင်ခင် ထန်ထန်၏ဖင်လေးဟာ အရွယ်အစားကြီးမားသောလိင်တံကြောင့်စိတ်ကျေနပ်ခဲ့ရပြီး အထဲရှိသုတ်ရည်များကိုပင်မထုတ်ရသေးချေ။သရုပ်ဆောင်ဆုရမင်းသားသည် သူ၏လျှာကိုသပ်လိုက်ကာ ဆီးမထိန်းနိုင်သည်အထိ အတင်းထိုးသွင်းခံရသည်အထိ စိတ်ကျေနပ်မှုကို အပြည့်အဝခံစားလိုစိတ်ပြင်းပြနေသည်။

လန်ချွမ်သည်နို့သီးခေါင်းလေးကိုလွှတ်ပေးလိုက်သောအခါ နို့ရည်များအဆက်မပြတ်ကျလာ၏။နို့ရည်များကိုမြိုချလိုက်ပြီးနောက်သူသည် နီရဲကာ စိုရွှဲနေသောဖင်ပေါက်လေးကိုစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းဗိုက်ထဲသုတ်ရည်အပြည့်ထည့်ပြီးတာတောင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြှူစွယ်ဖို့ ခြေထောက်ကားပြသေးတယ်ပေါ့” ဟု လန်ချွမ်ကမေးလိုက်၏။ သူသည်လူငယ်လေး၏ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ တင်ပါးများကိုဖိထားလိုက်ပြီး

သူ၏လိင်တံကြီးကိုထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“မင်းက အရမ်းထန်တဲ့ယုန်ဘဲ”

“ဟာ့” ထန်ထန်သည်စိတ်ကျေနပ်စွာညည်းညူလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖင်မှတဆင့်ကိုင်ကာ မြှောက်ထားခံရပြီးခြေထောက်များလည်းကွေးထားရသောကြောင့် သူ၏ဖင်ပေါက်လေးသည် ရိုကိုင်း၏မျက်စိရှေ့တွင် အထင်းသားပေါ်လွင်နေ၏။

“ယုန် အပျက်လေးက အရည်တွေပန်းထုတ်နေတယ်”လန်ချွမ်၏အသံမှာ နက်ရှိုင်းနေပြီး မမှတ်မိနိုင်အောင်ပင်။သူသည်တင်ပါးကြီးများကို ဖြဲကာအသားချောင်းကြီးကိုအတင်းထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“အား..အရမ်းနက်တယ်…ကြီးလွန်းတယ်..”  ထန်ထန်သည်သာယာမှုကြောင့် မျက်ဖြူစိုက်သွားပြီး နို့ရည်များလည်းပန်းထွက်လာ၏။သာယာမှုပြည့်နှက်နေသောယုန်ကလေးသည် သူ့အောက်ရှိအိပ်ယာခင်းကိုတင်းကြပ်စွာစုပ်ကိုင်ထားသည်။

နီရဲနေသောဖင်ဝသည်လိင်တံဖြင့်ပြင်းထန်စွာထိုးသွင်းခံနေရ၏။လန်ချွမ်၏ အတွင်းထဲထိအားပါပါထိုးသွင်းမှုကြောင့် ယုန်ကလေးသည် စိတ်ကျေနပ်သောသာယာသံများက ဆူညံလာသည်။

အသားချင်းထိရိုက်သံများမှာ ပိုကျယ်လောင်လာသည်။ထိုအနေအထားသည် လိင်တံကို အနက်ရှိုင်းဆုံးထိဝင်ရောက်စေပြီး အစာအိမ်ကိုပင် ထိုးလုမတက်ပင်။အူနံရံများကိုပွတ်တိုက်သွားပြီး အသားထုံးလေးကိုထက်ခါထက်ခါနိုးစွသောကြောင့် အရည်များထွက်လာ၏။

“ဟာ့. ..” အထွတ်အထိပ်ရောက်သွားချိန်တွင် ယုန်လေးသည်ကျယ်လောင်စွာညည်းညူလိုက်ပြီး မိန်းကလေးများကဲ့သို့ ဖင်ထဲမှအရည်များပန်းထွက်လာသည်။လန်ချွန်၏လိင်တံကြီးသည် တင်ပါးများကိုဖြဲ၍မညှာမတာ ထိုင်းသွင်းလိုက်သောအခါတဗျစ် ဗျစ်အသံများထွက်လာသည်။ ဖြူပျစ်ပျစ် သုတ်ရည်များထွက်ကျလာခြင်းမှာ အလွန်လိင်စိတ်ကြွဖွယ်ကောင်းလှ၏။

“ဝူး..ဝူး…အရမ်းမြန်လွန်းတယ်…မြန်လွန်းတယ်ဟာ့…” အသနားခံသံများသည် တဖြူးဖြူး ညည်းညူသံအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားသည်။လိင်တံ၏အရှိန်မှာ ပိုတိုးလာပြီး ညစ်ညမ်းသောဖင်ပေါက်ကို အတင်းထိုးသွင်းလာ၏။
“အပျက်လေး..ကြိုက်တာလားမကြိုက်တာလား လီးကြီးဖင်ထဲ ဝင်နေတာက ခံစားလို့မကောင်းဘူးလား” လန်ချွမ်က အသံကိုနှိမ့်ပြီးပြောလိုက်၏။ သူသည်ထန်ထန်၏ ခြေထောက်ကိုပုခုန်းပေါ်တင်ကာ လူငယ်လေးကို အနားမပေးဘဲအဆက်မပြတ်ထိုးသွင်းပြန်သည်။

“အား……အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်…ဟာ့သောက်ရမ်းကောင်းတယ်…ဖြေးပါဦး ဟာ့….”ထန်ထန်၏အသံမှာတုန်ယင်နေပြီး ဝံပုေလွ၏လည်ပင်းကိုတင်းတင်းဖက်လိုက်သည်။ သူ၏ကိုယ်မှာပြင်းထန်သောထိုးသွင်းမှုကြောင့်တုန်ယင်နေပြီး ညာှာတာပေးရန်တောင်းဆိုနိုင်တော့၏။

လန်ချွမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှုလိုက်ပြီး “ယုန်အပျက်လေး မင်းရဲ့ အပျက်ဖင်လေးက အရမ်းကောင်းတာဘဲကွာ” ဟုမှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ဖင်ပေါက်လေးရှိ နူးညံ့သောအတွင်းသားများက လိင်တံကြီးကိုတင်းကြပ်စွာစုပ်ယူထား၏။

တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးသာယာအောင် အပြန်အလှန်ကြိုးစားနေကြသည်။ထန်ထန်သည် ညည်းညူလိုက်ကာ အရှေ့ရောအနောက်မှပါ အရည်များပန်းထွက်လာပြီး နို့သီးခေါင်းများမှလည်း နို့ရည်များပန်းထွက်လာ၏။

လန်ချွမ်သည် လက်မောင်းရှိသွေးကြောများပေါ်လာသည်အထိ အားစိုက်ထုတ်ကာ လိင်တံကိုဖိသွင်းလိုက်သည်။ အသားချင်းထိသံများ ကပိုမြန်လာ၏။ ဖင်ခေါင်းအတွင်းနူးညံ့ သောအသားများကိုပွတ်တိုက်သွားမှုသည်  ထန်ထန်ကိုတုန်ယင်စေပြီး မျက်လုံးများလန်ကာ လန်ချွမ်၏ ဗိုက်ကြွက်သားပေါ်သို့ သေးများပန်းမိသွားသည်။

“အပျက်လေး” လန်ချွမ်သည် မောပန်းသောအသံဖြင့်ပြောလိုက်၏။နောက်ထပ် အချက်လေးငါးရာလောက်ထိုးသွင်းပြီးနောက် သူ၏ဗိုက်ကြွက်သားများတင်းလာပြီး ထိပ်ဖူးသည်ဖင်ပေါက်ထဲသို့ ခပ်နက်နက်တိုးဝင်သွားကာ နူးညံ့သောအူနံရံများသို့ သုတ်ရည်များပန်းလိုက်သည်။

ထန်ထန်သည်သုတ်ရည်ပူများကြောင်းညည်းမိသွားသည်။သူ့တစ်ကိုယ်လုံးပြင်းထန်စွာတုန်ယင်နေပြီးသတိပြန်မဝင်လာခင်ပင် သူ့အတွင်းရှိ သံချောင်းလိုမာတောင်နေသောလိင်တံမှာ ပိုကြီးလာပြီး သေးပေါက်လိုက်  သည်ကိုခံစားမိလိုက်၏။
“အား….သေး..သေး..တွေ..ကျွန်တော့ကလေးတွေ..” ထန်ထန်သည် ငိုယို၍ ကယောင်ကတမ်းအော်ဟစ်လိုက်ပြီး လွှတ်ပေးရန်အတင်းရုန်းတော့သည်။ကံမကောင်းစွာဘဲ အားချင်းမမျှတာကြောင့် မရုန်းနိုင်ပဲ အတွင်းရှိ knot လုပ်ထားမှုသည်ကျန်ရှိနေပြီး နေမထိမထိုင်သာ ခံစားချက်ကိုပေးစွမ်းနေ၏။

စီးဝင်လာသောအရည်စီးကြောင်းသည် အလွန် ပူလောင်လွန်းပြီး သူ့အူအတွင်းပိုင်းနက်ရှိုင်းစွာသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်သွားသည်။ ထန်ထန်သည် ရုန်းကန်လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ၊ လူကြီး၏ လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရစ်ပတ်ဖက်တွယ်ထားလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်၏။ သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ဆီးများပြည့်နှက်နေသည်။

လန်ချွမ်သည် နွေးထွေးသော အူအတွင်း၌ သက်သောင့်သက်သာရှိနေပြီး ထန်ထန်ကို ခုတင်အစွန်းတွင် ပွေ့ဖက်ထား၏။ သူ့ကြမ်းတမ်းသော လက်များသည် ယုန်ငယ်လေး၏ လုံးဝန်းသော ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။
“အချစ်ကလေး… ကောင်းသောညပါ”

ယနေ့သည် လတစ်လ၏ နောက်ဆုံးရက်ဖြစ်ပြီး ယုန်ငယ်လေး၏ ကိုယ်ဝန်ဟုအထင်မှားခြင်း၏ နောက်ဆုံးနေ့လည်းဖြစ်သည်။ ဦးနှောက်မှမှားယွင်းစွာပေးပို့သော ကောက်ချက်ချမှုသည် “မွေးဖွားခြင်း” ပြီးနောက် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။

မွေးဖွားချိန်နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ထန်ထန်သည်  ရူးသွပ်စွာစုဆောင်းတော့သည်။ မိမိသားမွေးများကို စိတ်အလိုအတိုင်း ဆွဲနုတ်၍မရသောကြောင့် သူသည် မြေခွေး၏  အမွေးကို နုတ်လေသည်၊ အရောင်မှာ သူ့၏အမွေးနဲ့ အတော်လေးကို လိုက်ဖက်ညီလွန်းလှသည်။

မြေခွေး၏အမြီးသည် အသုံးဝင်ကြောင်း သူသိသွားသောအခါ ယုန်ငယ်လေးသည် ဝံပုလွေ၏အမွေးကို ဆက်လက်နုတ်ယူခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကျောက်စိမ်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မြွေ၏အမြီးကို မျက်စိကျသွားပြီး၊ လက်လျှော့လိုက်ကာ သူ့အာရုံကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သားမွေးများစွာဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အသိုက်ငယ်လေးကို မြင်သောအခါ လျိုဝူရှန်းသည် အရွယ်ရောက်ချိန်တွင် သူစွန့်ပစ်ခဲ့သော မြွေအရေခွံများကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းပေးလိုက်၏။

“မင်းက အကောင်းဆုံးပဲ~”ထန်ထန်သည် မင်ရောင်စိမ်းကျောက်တုံးပုံကြီးကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး၊ နောက်သို့ ခုန်ဆင်းကာ မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောစပ်နေသော သားမွေးများကြားထဲသို့ အနက်ရောင် အကြေးခွံများကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုရိုကိုင်းများသည် သူပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ပြီး စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ယုန်ငယ်လေးသည် သူ၏မွေးကင်းစကလေးအတွက်ကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် မနက်ဖြန်နိုးလာပြီး မီးမဖွားသည်ကို တွေ့ရှိပါက၊ နှလုံးနာစရာကောင်းလောက်မည်မဟုတ်ပါလား။

ကမ္ဘာကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ရိုကိုင်းကြီးသုံးကောင် စိုးရိမ်နေကြ၏
မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေတို့သည်  တင်းမာလျက် အမြီးများကို ယမ်းခါနေကြသည်။ မြွေနက်သည် သားမွေးမရှိသော်လည်း အကြေးခွံများမှာ အရင်ကလောက် မတောက်ပတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် မြေခွေးသည် နားရွက်များကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။ သူသည် ရင်ကော့၍ မတ်မတ်ထိုင်ကာ  ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံဖြင့် “ယင်း…” ဟူသောအသံကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

မြွေ: “…”

ဝံပုလွေ: “…”

မြေခွေး: “!!!”

ဝံပုလွေနှင့် မြွေတို့သည် နားလည်သွားကြသည်။ မြေခွေးတွေရဲ့အသံက ဒီလိုမျိုးကိုး… ဒါကြောင့်သူတို့ဟာ တိုက်ပွဲတွေမှာ ဘာကြောင့် မြေခွေးတွေ ဆဲဆိုလေ့မရှိတာလဲဆိုတာကို အမြဲအံ့သြခဲ့ကြ၏။

သူသည် တိရစ္ဆာန်ပုံစံဖြစ်နေကြောင်း မေ့လျော့သွားပြီး၊ ရှက်ရွံ့စွာ မြေခွေးသည် ကြမ်းပြင်ကို ကုတ်ခြစ်နေသည်။ သူသည် လူ့ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မျက်နှာရဲလာကာ၊ ငြိမ်သက်ဟန်ဆောင်၍ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ငါ့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခုရှိတယ်။”

နောက်တစ်နေ့တွင် အသိုက်ထဲ၌ တစ်ဦးတည်း အိပ်ပျော်နေသော ယုန်ငယ်လေးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော နံနက်ခင်းကို အော်ဟစ်ကာဖျက်ဆီးလိုက်၏။

ရိုကိုင်းသုံးယောက်သည် အလျင်အမြန် တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်ကာ စကားများပြောနေသော အလုံးလေးတစ်ခုကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

“အချစ်လေး… ကိုယ်တို့ နားမလည်ဘူး။” ပိုင်ရွှမ်က  ပြောလိုက်သည်။

ယုန်ငယ်လေး၏ စကားပြောသံ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ တစ်စက္ကန့်… နှစ်စက္ကန့်… ရှက်ရွံ့ပြီးသူသည် လူ့ပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မရေမရာ စကားများ အထစ်ထစ် ပြောလိုက်၏၊ “ငါ… အသိုက်… ယုန်လေးတွေ… မဟုတ်ဘူး…”

ယိုကိုင်းသုံးယောက်သည် အသိုက်ထဲရှိ ယုန်ငယ်လေးများကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ကလေးသည် ယခုတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေရမည်ဟု တွေးနေကြသည်။

“ကလေးသုံးယောက် မွေးတာပဲ။ မင်း တော်လိုက်တာ အချစ်လေး။” လျိုဝူရှန်းက မြွေဥများသည် တစ်ညတွင်းချင်း ယုန်ငယ်လေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို  လျစ်လျူရှုလျက် ပြောလိုက်၏။

“ဒီနေ့အတွက် စားဖိုမှူးက ဟင်းချိုချက်ထားတယ်။ အချစ်လေး နည်းနည်းလောက် သောက်လိုက်ဦး ကျန်းမာရေးအတွက်။ စိတ်မပူနဲ့ ကလေးတွေကိုကျွေးဖို့အတွက်လဲ ရှိတယ်။” ပိုင်ရွှမ်က ယုန်ငယ်လေး၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။

လန်ချွမ်သည်ကလေးယုန်လေးသုံးကောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး  ပြောလိုက်သည်၊ “ကလေးလေးတွေက ချစ်စရာလေးတွေပဲ၊ အထူးသဖြင့် အလယ်ကတစ်ကောင်ကလေ။ မင်းနဲ့ တော်တော်တူတယ်။”
“ဒါတွေ… ဒါတွေက ငါ့ကလေးတွေလား?” ထန်ထန်သည် သူ့လုံးဝိုင်းသော မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ယိုကိုင်းသုံးယောက်သည် တကယ်တော့ သူတို့ မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။ ယုန်ဖြူလေးသည် ဝမ်းသာအားရ ပျော်ရွှင်သွားပြီပင်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ  ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြ၏။

“ဒါပေမဲ့ ငါက ကိုယ်ဝန်ရှိဟန်ဆောင်ထားတာလေ!”

ထန်ထန်သည် တကယ်ပင် ရူးတော့မတတ်ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးယုန်လေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ကိုယ်ဝန်အတုက တကယ် ကလေးမွေးဖွားပေးနိုင်တယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။

ယိုကိုင်းသုံးယောက်: “…”

ပြီးတော့… ဘယ်ယိုကိုင်းကမှ ယုန်များသည် ကိုယ်ဝန်ဟုအထင်မှားပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်ဟု  မပြောခဲ့ပေ။

Arc7 Ch 12end

Arc 7 ပြီးသွားပါပြီ။