Little Creampie:
Little Creampie (LCP Team):
Chapter 86

 

“မင်း!” မုယောင်ရဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားတယ်။ မူအန်း သူ့ကို ဒီလိုလုပ်ရဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။

“မင်း မုမိသားစုက လက်စား​ပြန်ချေမှာကို မကြောက်ဘူးလား?” မုယောင်က နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဒီမူအန်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရဲတာလဲ။

“မင်းကိုသာ ရူးသွားအောင် လုပ်လိုက်ရင် ဒါတွေ ငါလုပ်တာဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ?” မူအန်းက နှာမှုတ်လိုက်တယ်။ မုယောင်ကို သတ်ဖို့ သူ မရဲဘူး။ ဒါပေမယ့် ရူးသွားအောင် လုပ်ဖို့ သူ ရဲတယ်။

မုယောင်က သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းအောက်ကို တင်းတင်းကိုက်ထားတယ်။ မူအန်းရဲ့အချက်ပြမှုနဲ့အတူ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ လျှောက်လာတဲ့ ထိုယောက်ျားကို မြင်တော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေ ပေါ်လာတယ်။

သူ ဒီယောက်ျားကို သူ့ကို ဘာမှ မလုပ်စေရဘူး။ သူ သေရင်တောင် ဘဝဟောင်းက အရာတွေ ပြန်မဖြစ်စေရဘူး။

မူအန်းနဲ့ထိုလူ စကားပြောနေတုန်းမှာ သူက လက်ကိုချည်ထားတဲ့ ကြိုးကို တိတ်တဆိတ် ဖြည်ထားပြီးပြီ။ ဒီလူ ထပ်နီးလာရင် သူ အားကုန်သုံးပြီး တားဆီးမယ်။

မုယောင်က သူ့ရှေ့ကို ရောက်လာတော့မယ့် ယောက်ျားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အားယူနေတုန်း တံခါးဝကနေ “ဒုန်း” ဆိုတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။

အဲဒီအသံက အရမ်းကျယ်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကို တစ်ခုခုနဲ့ ရိုက်နေသလိုပဲ။

မူအန်းနဲ့တခြားလူတွေက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး သတိဖြင့် တံခါးဝကို နီးကပ်သွားကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မုယောင်က ခြေထောက်ကို ချည်ထားတဲ့ ကြိုးကို ဖြည်လိုက်တယ်။

လူတစ်ယောက်က တံခါးဝကို ရောက်ခါနီးမှာ တံခါးက “ဒုန်း” ဆိုပြီး ပွင့်သွားတယ်။

အဲဒီယောက်ျားက နောက်ကို တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပေမယ့် ပြုတ်ကျလာတဲ့ တံခါးပျဉ်ပြားနဲ့ တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။

ဒီနေရာက စွန့်ပစ်ထားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ။ တံခါးပျဉ်ပြားကလည်း မခိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ရိုက်ဖွင့်လို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး။

“လော့ယင်!” မူအန်းက မယုံနိုင်စွာနဲ့ အော်လိုက်တယ်။

လော့ယင်က သံချေးတက်နေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပေါက်တူးကို ကိုင်ထားပြီး မူအန်းကို မျက်နှာမည်းကြီးနဲ့ ကြည့်နေတယ်။

“လော့ယင် ဖြစ်နေတာလား…” မုယောင်လည်း အရမ်း အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူက မုယွင်ဇီက လူခေါ်လာတယ်လို့ ထင်နေတာ။

“သူ့ကို လွှတ်လိုက်။” လော့ယင်က အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာသူရဲကောင်းလုပ်နေတာလဲ?” မူအန်းက အံ့အားသင့်ပြီးနောက် လော့ယင်ရဲ့နောက်မှာ ဘယ်သူမှ မပါဘူးဆိုတာကို တွေ့တော့ သူ့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်သွားတယ်။

“သူ့ကို ဖမ်းလိုက်။” မူအန်းက ယောက်ျားသုံးယောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

ဒီလူ သုံးယောက်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒီအလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ကြတာမို့လို့ သူတို့ရဲ့လက်ရုံးက အရမ်းကောင်းတယ်။ လော့ယင်က တစ်ယောက်တည်းမို့ ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မူအန်း ယုံကြည်တယ်။

လော့ယင်ရဲ့မျက်လုံး​တွေထဲမှာ သွေးတွေနဲ့ တောက်ပသွားပြီး သူက ပေါက်တူးကို ယူကာ သူ့အနီးဆုံးလူရဲ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်တယ်။

အဲဒီလူက ဒေါသတကြီး ဆဲပြီး ရှောင်လိုက်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်ရဲ့လက်သီးက လော့ယင်ရဲ့ဗိုက်ကို တန်းတန်းမတ်မတ်ရောက်လာတယ်။

လော့ယင်က ရှောင်ဖို့ နောက်ကို အနည်းငယ် ဆုတ်ပြီး  လူသုံးယောက်နဲ့ ရောထွေးကာ တိုက်ခိုက်နေတယ်။

မူအန်း လှည့်ကြည့်တော့ မုယောင်က ကုလားထိုင်ကနေ လွတ်မြောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်တယ်။
“ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့!” မူအန်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောပြီး မုယောင်ဆီကို ပြေးသွားတယ်။

မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေ ပေါ်လာတယ်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ရိုးရှင်းတဲ့ သူဌေးသားလေး မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလူ သုံးယောက်ကို သူ မတိုက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ထက် ပိုပိန်တဲ့ မူအန်းကိုတောင် သူ မတိုက်နိုင်ဘူးလား။

မုယောင်က နောက်မဆုတ်ဘဲ  ထိုင်ခုံကို ကောက်ယူပြီး မူအန်းဆီ ပစ်လိုက်တယ်။ မူအန်း အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူက နူးညံ့တဲ့မုယောင်က ဒီလောက်ထိ ရက်စက်နိုင်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။

သူ ထိုင်ခုံကို ရှောင်လိုက်ပေမယ့် သူ့ရဲ့နဖူးက ထိုင်ခုံထောင့်နဲ့ တိုက်မိသွားပြီး ချက်ချင်း ပူလောင်တဲ့ ခံစားချက်က ချက်ချင်း သူ့စိတ်ထဲ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။

သူ ဒေါသမထွက်နိုင်ခင်မှာပဲ မုယောင်က သူ့ရှေ့ကို ပြေးလာပြီး မျက်နှာကို လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တယ်။
မုယောင် လက်ဝှေ့ပညာကို စနစ်တကျ မသင်ဖူးပေမယ့် ဘဝဟောင်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူတူ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်မှုတွေ အနည်းငယ် လုပ်ဖူးတယ်။ အခြေခံနည်းစနစ်တွေလောက်တော့ သူ သိတယ်။

မူအန်းက မုယောင်ကို လျှော့တွက်ထားလို့ ဘာမှကာကွယ်ထားမှု မရှိဘူး။ မုယောင်ရဲ့လက်သီးကြောင့် သူက ခေါင်းမူးသွားတယ်။ မုယောင်က ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ဗိုက်ကို ထိုးလိုက်တော့ မူအန်းက နာကျင်စွာ မြေကြီးပေါ်မှာ လဲကျသွားတယ်။

လော့ယင်ဘက်က အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး။ သူက တစ်ယောက်ကို မလှုပ်နိုင်အောင် လုပ်ထားပေမယ့် ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

ဒီလူ သုံးယောက်က ကျွမ်းကျင်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ ဖြစ်လို့ လော့ယင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။

Little Creampie (LCP Team):
Chapter 87

လူနှစ်ယောက်က ​လော့ယင်ကို ဝိုင်းထားပေမယ့် အသာစီး ရမနေခဲ့ဘူး။ လော့ယင်က ပေါက်တူးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရိုက်လိုက်လို့ လူနှစ်ယောက်လုံးက သေလုမျောပါး ဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့လူနှစ်ယောက်ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ.ရက်စက်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ လှည့်စားမှုနဲ့ ရက်စက်မှုတွေ ပေါ်လာတယ်။ သူက အင်္ကျီလက်ထဲကနေ ၁၅ စင်တီမီတာလောက် ရှည်တဲ့ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ပြီး လော့ယင်ရဲ့နှလုံးသားကို ထိုးဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။

လော့ယင်ရဲ့မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေလည်း ချက်ချင်း ကျယ်သွားတယ်။ သူက လက်ကို မြန်မြန်မြှောက်ပြီး ကာကွယ်လိုက်တယ်။ ဓားမြှောင်က သူ့ရဲ့လက်မောင်းမှာ ခြစ်ရာအရှည်ကြီးတစ်ခုကို ကျန်စေခဲ့တယ်။

“ဟစ်စ်…”.လော့ယင်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုက ခဏလောက် နှေးသွားတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း အိတ်ကပ်ထဲက ဓားငယ်တစ်ချောင်း ထုတ်ပြီး လော့ယင်ကို ချိန်လိုက်တယ်။

လော့ယင်ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ မှောင်မိုက်မှုတွေ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။ သူက လူနှစ်ယောက်ကို သူ့အသက်နဲ့ လောင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ခေါင်းကို ရိုက်မိသွားတော့ ထိုလူက ခဏလောက် ယိမ်းယိုင်သွားတယ်။
ဒါပေမယ့် လော့ယင်က အခွင့်ကောင်းယူခံလိုက်ရပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ဓားထက်ထက်က သူ့ခြေသလုံးကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတယ်။ သူ ခဏလောက် ယိုင်သွားပြီး ပေါက်တူးနဲ့ အမြန် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ရပ်လိုက်တယ်။

“ဟိုကောင်လေးကို သွားဖမ်းလိုက်!” ပေါက်တူးနဲ့ မရိုက်ခံရတဲ့ယောက်ျားက ခေါင်းက သွေးထွက်နေတဲ့ နောက်တစ်ယောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီယောက်ျားရဲ့မျက်လုံးတွေက ရက်စက်တဲ့ အလင်းရောင်တွေနဲ့ တောက်ပနေပြီး မုယောင်ကို ရက်ရက်စက်စက် စိုက်ကြည့်နေတယ်။

လော့ယင်က ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားလို့ နောက်တစ်ယောက်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုကို မတားဆီးနိုင်ဘူး။ “မုယောင်၊ မြန်မြန် ပြေး!” လော့ယင်က မုယောင်ကို အော်ပြောလိုက်တယ်။

“ပြေးချင်တာလား။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ရမယ်!” လော့ယင်နဲ့ရောထွေးတိုက်ခိုက်နေတဲ့ ယောက်ျားက ရက်ရက်စက်စက် ပြုံးလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ရက်စက်မှုတွေက လော့ယင်ကြောင့် အကုန်ထွက်လာတာပဲ။

နောက်တစ်ယောက်က မုယောင်ဆီကို ပြေးလာတယ်။ မုယောင်က လန့်သွားပြီး လော့ယင် ရှိတဲ့နေရာကို ပြေးသွားမိတယ်။

“မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်ပစ်မယ်!” ခေါင်းမှာ သွေးထွက်နေတဲ့ ယောက်ျားက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေ ပြည့်နေပြီး မုယောင်ကို ကြည့်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ယုန်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်လိုပဲ။

မုယောင်ကို ဘေးနှစ်ဖက်ကနေ ဝိုင်းထားတယ်။ တံခါးဝမှာ လော့ယင်နဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ယောက်ျား ရှိနေပြီး နောက်မှာ သွေးထွက်နေတဲ့ ယောက်ျားက လိုက်နေတယ်။

“ဒုန်း!” အသံအကျယ်ကြီးနဲ့ တံခါးဝမှာ ရဲကားတွေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကားတွေ အလျင်အမြန် ရပ်လိုက်ကြတယ်။

“မလှုပ်နဲ့၊ ရဲတွေလာပြီ!” ရဲတွေက ကားပေါ်ကနေ အလျင်အမြန် ဆင်းပြီး ဒီဘက်ကို လာနေကြတယ်။ မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့နောက်က လိုက်နေတဲ့ ယောက်ျားက စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။

“ငရဲသာ သွားလိုက်တော့!” ယောက်ျားရဲ့ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာအောက်မှာ တောက်ပနေတဲ့ ငွေရောင်ဓားမြှောင်က မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးရှေ့မှာ ဆက်တိုက် ကြီးလာတယ်။

“မုယောင်!” လော့ယင်ရဲ့ကြောက်လန့်ပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ အသံက မုယောင်ရဲ့နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် မုယောင်မှာ ရှောင်ဖို့ အချိန် မရှိတော့ဘူး။

မုယောင်က ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ မျှော်လင့်ထားတဲ့ နာကျင်မှုက ရောက်မလာဘူး။ အဲ့အစား သူက ခိုင်မာပြီး ယုံကြည်ရတဲ့ ရင်ခွင်တစ်ခုထဲကို ရောက်သွားတယ်။

“အာ့..” ထိုယောက်ျားရဲ့နာကျင်တဲ့ ညည်းသံက မုယောင်ရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ သူက ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မုယွင်ဇီရဲ့တင်းမာနေတဲ့ မေးရိုးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

မုယွင်ဇီက ပခုံးပေါ်က နာကျင်မှုကို တောင့်ခံပြီး ပြန်ပေးသမားယောက်ျားကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်လိုက်တယ်။

ထိုယောက်ျားက ရုတ်တရက် ကန်ခံလိုက်ရပြီး လဲကျသွားတယ်။ သူ ပြန်ထဖို့ ရုန်းကန်နေတုန်းမှာ ရဲအရာရှိ နှစ်ယောက်က သူ့ကို ထိန်းလိုက်တယ်။

“မုယောင်…” လော့ယင်ရဲ့အသံက နောက်ကနေ ထွက်လာတယ်။ မုယောင်က မုယွင်ဇီရဲ့ပခုံးပေါ်ကနေ ခေါင်းကို ထုတ်ပြီး လော့ယင်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တယ်။

လော့ယင်ရဲ့ရှေ့က ယောက်ျားကိုလည်း ရဲတွေက ထိန်းထားပြီးပြီ။ လော့ယင်ကို အစောင့်တစ်ယောက်က ကူထိန်းထားတယ်။ သူ့ရဲ့လက်မောင်းက သွေးတွေ စီးကျနေပြီး ခြေထောက်မှာလည်း အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိပြီး အရိုးကို မြင်ရတဲ့အထိ နက်တယ်။

သူက မုယောင်ရှိတဲ့ နေရာကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ မုယောင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတာကို တွေ့တော့မှ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

“အစ်ကိုလည်း ဒဏ်ရာရထားတာလား?” မုယောင်က အဝတ်အစား စိုနေတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး သေချာကြည့်လိုက်တော့ မုယွင်ဇီရဲ့ပခုံးပေါ်က သွေးတွေက သူ့ရဲ့အဝတ်အစားပေါ်ကို စီးကျနေတယ်။

“ကျွန်တော်တို့ မြန်မြန် ဆေးရုံကို သွားကြရအောင်!” မုယောင်ရဲ့ခေါင်းက မုယွင်ဇီနဲ့ လော့ယင်ကြားမှာ လှည့်နေပြီး မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

ရဲတွေက ယောက်ျားသုံးယောက်နဲ့ မူအန်းကို ကားပေါ် ခေါ်သွားပြီး မုယောင်တို့ကို အနီးဆုံး ဆေးရုံကို အလျင်အမြန် ခေါ်သွားလိုက်တယ်။

လော့ယင်က ရဲကားပေါ်ကို တက်တာနဲ့ သွေးအလွန်အကျွံ ဆုံးရှုံးသွားလို့ သတိလစ်သွားတယ်။ မုယွင်ဇီက ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့စိုးရိမ်နေတဲ့ မုယောင်ကို နှစ်သိမ့်နေတယ်။

ဆေးရုံကို ရောက်တာနဲ့ လော့ယင်ကို အရေးပေါ်ခန်းထဲ ပို့လိုက်ရတယ်။ မုယွင်ဇီကိုလည်း ဒဏ်ရာ ကုသဖို့ ခေါ်သွားတယ်။ မုယောင် ဆေးရုံက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေပြီး ရဲတွေက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရင်း ပြန်ပေးဆွဲခံရတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို မေးမြန်းနေတယ်။

Chapter 87 end

Little Creampie (LCP Team):
Chapter 88

 

မုယောင်က ဆေးရုံမှာ စောင့်နေတာ တစ်နာရီ မပြည့်ခင်မှာပဲ ပိုင်ရန်၊ ခန်ချင်းဟန်နဲ့ ဖေးယန်ရှင်းတို့ အတူတူ ရောက်လာ​တယ်။

ဖေးယန်ရှင်းရဲ့မျက်နှာက အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပြီး ဒေါသတွေလည်း ပြည့်နေကာ မုယောင်ဆီ ရှေ့တိုးဖို့ မရဲဘဲ ကြည့်ပဲကြည့်နေတယ်။

ပိုင်ရန်ကို မြင်တော့ မုယောင်ရဲ့မျက်ရည်တွေ ချက်ချင်း ကျလာတယ်။ သူက ငိုပြီး ပိုင်ရန်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို ပြေးဝင်သွားတယ်။

“မုယွင်ဇီနဲ့ လော့ယင်က… ဒဏ်ရာ..အပြင်းအထန်ရထားကြတယ်…” မုယောင်က တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ ပြောပြီး စကားလုံး အနည်းငယ်ကို သုံးကြိမ်လောက် ခွဲပြီး ပြောရတယ်။

“ယောင်ယောင် မငိုနဲ့။ သူတို့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။” ပိုင်ရန်က မုယောင်ကို သနားပြီး တင်းတင်းဖက်ထားတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နေတယ်။

“ယောင်ယောင် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ် နာမည်ကြီးကျွမ်းကျင်သူတွေကို ဆက်သွယ်ထားတယ်။ သူတို့က လော့ယင်ကို ခွဲစိတ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်။”

ခန်ချင်းဟန်က မုယောင်ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ခိုင်မာတဲ့ စကားတွေက မုယောင်ကို အားပေးလိုက်လို့ မုယောင်ရဲ့စိတ်တွေ တော်တော်လေး ငြိမ်သက်သွားတယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်လျှံတော့မတတ် ဖြစ်နေတယ်။ သူက ထောင့်ကို သွားပြီး ဖုန်းခေါ်ကာ ဖေးမိသားစုကို မူမိသားစုကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဖုန်းတစ်ဖက်က ဖေးမိသားစုရဲ့အစ်ကိုကြီးက သူ့ရဲ့ညီလေး ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ညီလေးရဲ့ အေးစက်ပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ အသံကို ကြားတော့ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တယ်။

“ယောင်ယောင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ကြောင့်ပါ။ ငါသာ…” ဖေးယန်ရှင်းက ခေါင်းငုံ့ပြီး မုယောင်ရဲ့ ဘေးကို လျှောက်သွားကာ တောင်းပန်ဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာ မုယောင်ရဲ့နူးညံ့တဲ့ လက်ဖဝါးက သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်လာတယ်။

“ဒါကို မင်းကြောင့်လို့ ပြောလို့ မရဘူး။ မူအန်းက ဒီလိုလုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ?” မုယောင်က ဖေးယန်ရှင်း ကြည့်နေတယ်။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အမုန်းတရား တစ်စက်လေးမှ မရှိဘူး။

“လော့ယင်ရဲ့မိသားစုဝင်တွေ ရှိလား?” ခွဲစိတ်ခန်းထဲကနေ သူနာပြုဆရာမတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်လာတယ်။
အရင်က မုယောင် တစ်ခါ လက်မှတ်ထိုးပြီးပြီ။ ဆေးရုံကို ရောက်တာနဲ့ လော့ယင်က ခွဲစိတ်မှု အသေးစား တစ်ခု လုပ်ခဲ့ရတယ်။

“ကျွန့်တော်ပါ။” မုယောင်က ပြောလိုက်တယ်။ ပိုင်ရန်က သူ့ကို သူနာပြုဆရာမ ရှေ့ကို ခေါ်သွားတယ်။

“ဒါက ဆရာဝန်က လူနာကို အခုလေးတင် လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ ခွဲစိတ်မှုအသစ်ပါ။ ရှင် လက်မှတ်ထိုးပေးပါ။ ခင်ဗျားနဲ့ လူနာက ဘာတော်စပ်တာလဲ?”

“ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ချစ်သူပါ။” မုယောင်က ထိုသို့ပြောလိုက်တော့ သူနာပြုဆရာမက တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။ ဒီတစ်ခါ ခွဲစိတ်မှုက အရေးကြီးလို့ ချစ်သူလက်မှတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။

“ကျွန်တော်တို့က ဒီမြို့က မဟုတ်ဘူး။ သူ့မိဘတွေကလည်း ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ပဲ လာနိုင်တာပါ။” ခန်ချင်းဟန်က သူနာပြုဆရာမရဲ့တုံ့ဆိုင်းမှုကို သိပြီး ရှင်းပြလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော်က ခန်ကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပါ။ လော့ယင်က လော့ကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ဥက္ကဋ္ဌပါ။ သူကတော့ မုကော်ပိုရေးရှင်းက သခင်လေးပါ။”

ခန်ချင်းဟန်က ပြောပြီး အိတ်ကပ်ထဲကနေ နာမည်ကတ်ကို ထုတ်၍ သူ့အထောက်အထားကို သက်သေပြလိုက်တယ်။

“ခွဲစိတ်မှုကို မြန်မြန်လုပ်ပါ။ နောက်ကျလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူပါ့မယ်။” ခန်ချင်းဟန်က ပြောပြီး စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။

သူနာပြုဆရာမက ဒီလူနည်းနည်းကို ကြည့်ပြီး လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာရွက်ကို ယူကာ ထွက်သွားတယ်။

“သူ အဆင်ပြေပါ့မလား…” မုယောင်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ခန်ချင်းဟန်ရဲ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး ခွဲစိတ်ခန်းကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

“သူ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။” ခန်ချင်းဟန်က မုယောင်ရဲ့ကျောကို သက်သာအောင် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တယ်။

‘မုယွင်ဇီရော ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး။’ မုယောင်က စိတ်ထဲမှာ ရေရွတ်လိုက်တယ်။ ​ဖေးယန်ရှင်းက သူ အာရုံလွင့်နေတာကို မြင်တော့ မုယွင်ဇီရှိတဲ့ နေရာကို သွားကြည့်ပေးလိုက်တယ်။

မုယွင်ဇီရဲ့ဒဏ်ရာက အရိုးကို မထိဘူး။ ဒဏ်ရာက နက်ပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့ နေရာကို မထိခိုက်ခဲ့ဘူး။ ဆရာဝန်က သူ့ကို ပိုးသတ်ဆေး ထည့်ပေးပြီး ဆေးထည့်ပေးပြီး ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးနေတယ်။

မုယွင်ဇီနဲ့ လော့ယင်တို့နှစ်ယောက်လုံး ဆေးရုံတက်ရမယ်။ မုယွင်ဇီက ဒဏ်ရာမှာ အဖျားနဲ့ ပိုးဝင်မဝင်ကို သိရအောင် တစ်လခွဲလောက် စောင့်ကြည့်ရမယ်။ လော့ယင်က ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေရမလဲဆိုတာကတော့ ခွဲစိတ်မှု ပြီးမှ သိရမယ်။

လော့ယင်ရဲ့ခွဲစိတ်မှုက ငါးနာရီကျော် ကြာပြီးမှ ပြီးသွားတယ်။ ဆရာဝန်က အချိန်မီ ရောက်လာလို့ တော်သေးတယ်…မဟုတ်ရင် လော့ယင်ရဲ့ခြေသလုံးကို မကယ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောတယ်။

ဆရာဝန်က လော့ယင်ကို နှစ်လလောက် ဆေးရုံမှာ နေဖို့ အကြံပြုတယ်။ ဒါကြောင့် ခန်ချင်းဟန်က နှစ်ယောက်အတွက် ကပ်လျက် အဆင့်မြင့်အခန်းနှစ်ခန်းကို စီစဉ်ပေးလိုက်တယ်။

လော့ယင် ခွဲစိတ်မှုပြီးလို့ နိုးမလာသေးခင် မုယောင်က မုယွင်ဇီကို အရင်သွားကြည့်လိုက်တယ်။ ဖေးယန်ရှင်းနဲ့ခန်ချင်းဟန်က မူအန်းနဲ့ ပြန်ပေးဆွဲတဲ့ လူသုံးယောက်ရဲ့ကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ရဲစခန်းကို သွားကြတယ်။

Chapter 88 end

Chapter 89

မူမိသားစုက သတင်းကို အလျင်အမြန် ရရှိသွားတယ်။သူတို့က မူအန်းက မုမိသားစုရဲ့သခင်လေးကို ပြန်ပေးဆွဲတယ်လို့ ကြားတော့ ဒီကိစ္စက ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသွားတယ်။

ခန်ချင်းဟန်နဲ့ ဖေးယန်ရှင်းတို့ပါ ဝင်ရောက်လာတော့ မူမိသားစုက မိုက်မဲတဲ့သားငယ်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခန်မိသားစုနဲ့ ဖေးမိသားစုက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်နေပြီလေ။

လော့ယင်က ကုတင်ပေါ်မှာ နှစ်ရက်လောက် သတိမေ့နေပြီးမှ နိုးလာတယ်။ မုယွင်ဇီကတော့ သူ့ထက် အခြေအနေ ပိုကောင်းတယ်။

ပိုင်ရန်၊ ခန်ချင်းဟန်နဲ့ ဖေးယန်ရှင်းတို့က ဒီမှာ ကြာကြာ မနေနိုင်ဘူး။ သူတို့က မူမိသားစုကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ Aမြို့ကို ပြန်သွားရမယ်၊ ပြီးတော့ မူအန်းကို တတ်နိုင်သမျှ ထောင်ထဲမှာ ​ဆွေးစေရမယ်။

ခန်ချင်းဟန်က မုယွင်ဇီနဲ့ ​လော့ယင်ကို ကြည့်ရှုဖို့ အဆင့်မြင့် သူနာပြုတွေကို အများကြီး ငှားထားတယ်။ မုယောင်က ကျန်ခဲ့တယ်။

မုယောင်က လူတွေကို ဘယ်လို ပြုစုရမလဲဆိုတာ သိပ်မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ ဘာမှ သိပ်လုပ်စရာ မလိုဘူး။ နေ့တိုင်း အခန်းနှစ်ခန်းကြားမှာ သွားလာပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောပေးရုံပဲ။

မုယောင်က အခန်းနှစ်ခန်းလုံးမှာ သူ့ရဲ့ကုတင် ရှိတယ်။ ယောက်ျားနှစ်ယောက်ရဲ့ အချင်းချင်း မနာလိုဖြစ်တဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုကြောင့် မုယောင်က သူတို့ရဲ့ အခန်းတွေမှာ တစ်ယောက် တစ်ရက်စီ အလှည့်ကျ အိပ်ရတယ်။

“အစ်ကို…အခု ဘယ်လိုနေလဲ?” မုယောင်က မုယွင်ဇီရဲ့ ကုတင်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ပန်းသီး အခွံနွှာပေးနေတယ်။

မုယောင်က မုယွင်ဇီအပေါ်မှာ အရင်ကလို မုန်းတီးတဲ့ခံစားချက် မရှိတော့ဘူး။ မုယွင်ဇီက သူ့အတွက် ဓားကိုကာပေးလိုက်တာက ဘဝဟောင်းမှာ မုယောင် မရခဲ့တဲ့ မိသားစုရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။

မုယောင်က မုယွင်ဇီက သူ့ကို ညီလေးလို သဘောထားလို့ ဓားကို ကာပေးတာ မဟုတ်ဘဲ ချစ်သူလို သဘောထားလို့ ကာပေးတာဆိုတာ နားလည်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချစ်သူချစ်ခြင်းမေတ္တာပဲဖြစ်ဖြစ် မိသားစုရဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာပဲဖြစ်ဖြစ် မုယောင်က နောက်ဆုံးမှာ မုယွင်ဇီဆီကနေ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရပြီ။ ဒါကြောင့် မုယွင်ဇီနဲ့ တစ်သက်လုံး ရောထွေးနေရမယ်ဆိုတဲ့ အကြံကို သူ မငြင်းဆန်တော့ဘူး။

“ပခုံးက လှုပ်လို့ရလောက်ပြီ။” မုယွင်ဇီက မုယောင်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေတယ်။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက သူ့ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရင်တောင် အံ့အားသင့်သွားလောက်တယ်။

မုယွင်ဇီက မုယောင်ကို စတွေ့တုန်းက ကာမစိတ်ကြောင့် စွဲလမ်းသွားတာလို့ ပြောလို့ရတယ်။ တစ်နေ့မှာ သူက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် လှပတဲ့ နှင်းဆီပန်းလေးမှာ စိတ်ဝိညာဉ် ရှိနေတယ်ဆိုတာ တွေ့လိုက်ရတော့ သူ့မှာ တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ပေါ်ထွက်လာတယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက မုယောင်ကို ချစ်တယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ငြင်းဆန်ခံရပြီးနောက် ဒီကစားချင်တဲ့ နှင်းဆီပန်းလေးကို အပြင်ထွက်ပြီး ပွင့်လန်းခွင့်ပေးဖို့တောင် ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် မုယောင်ရဲ့ဘေးမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို တွေ့တော့ သူက မုယောင်ကို သာမန်ကြိုက်တာထက် ပိုတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။

“ပန်းသီး စားလိုက်ဦး။” မုယောင်က အခွံနွှာပြီးသား ပန်းသီးကို မုယွင်ဇီကို ပေးလိုက်တယ်။

မုယွင်ဇီက ပန်းသီးကို ယူပြီး စားရင်း မုယောင်ရဲ့လှပတဲ့ မျက်ခုံးတွေကို ကြည့်နေတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ပူလောင်မှုတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

မုယွင်ဇီက ပန်းသီးကို မြန်မြန် စားပြီး ပန်းသီးအူတိုင်ကို အမှိုက်ပုံးထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။

“ယောင်ယောင်၊ ဒီနေ့ ပန်းသီးက အရမ်း ချိုတယ်။” မုယွင်ဇီက တမင်တကာ ပြောလိုက်တယ်။

“ဟုတ်လား?” မုယောင်က မျက်ခုံးကို ပင့်မြှောက်လိုက်ပြီး မုယွင်ဇီက ဘာလို့ အဲဒီစကားကို အထူးတလည် ပြောတာလဲဆိုတာကို နားမလည်ဖြစ်နေတယ်။

“မင်း မြည်းကြည့်ချင်လား?” မုယွင်ဇီက ပြောပြီး မုယောင် ပြန်မဖြေခင် မုယောင်ရဲ့ရှေ့ကို တိုးကပ်ပြီး နူးညံ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ငုံ့နမ်းလိုက်တယ်။

“အုန့်…” မုယောင်က တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့လျှာလေးက မုယွင်ဇီရဲ့လျှာနဲ့ ကပ်ပြီး တစ်ဖက်သားရဲ့ အရသာကို စုပ်ယူနေတယ်။

“ဟူး…မဆိုးစမ်းနဲ့။ ခင်ဗျားရဲ့ဒဏ်ရာက ကောင်းသေးတာ မဟုတ်ဘူး။” မုယောင်ရဲ့စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက နွေဦးရာသီရဲ့အလှတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး သူက မုယွင်ဇီကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။

“နည်းနည်းလေးဆိုရင် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။” မုယွင်ဇီရဲ့ မငြိမ်သက်တဲ့ လျှာက မုယောင်ရဲ့အာသီးလေးကို သူ့လျှာနဲ့ ပွတ်ပေးနေလို့ မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးထောင့်တွေ နီရဲလာတယ်။

“ဒါပေမယ့် ဒါက ဆေးရုံအခန်းလေ…” မုယောင်က စဉ်းစားနေတုန်း မုယွင်ဇီက အဲ့လောက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။

သူက ဒဏ်ရာမရထားတဲ့ပခုံးဘက်က လက်ဖြင့် မုယောင်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပွေ့ချီပြီး ကုတင်ပေါ်ဆွဲတင်ကာ မုယောင်ရဲ့ ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်တယ်။

“တံခါး…တံခါးကို သော့ မခတ်ထားဘူး။”

မုယွင်ဇီက စိတ်တိုတိုနဲ့ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ ရှိတဲ့ သော့ခတ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။

“အခု အဆင်ပြေသွားပြီ။ ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်တော့ဘူး။” မုယောင်ရဲ့မျက်နှာက နီရဲနေတယ်။ မုယွင်ဇီက ချောဆီကို ထုတ်ပြီး လက်ထဲမှာ အများကြီး ညှစ်လိုက်ကာ မုယောင်ရဲ့အပေါက်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ်။

Chapter 89 end