Little Creampie:
Chapter 90

မုယောင်ရဲ့အပေါက်က အရမ်းကျပ်နေလို့ မုယွင်ဇီမှာ လက်သုံးချောင်းနဲ့ ချဲ့ထွင်ဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရတယ်။

မုယောင်ကို မုယွင်ဇီက သူ့အောက်မှာ ဖိထားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရင်ဘတ်အပေါ်ပိုင်းထိ တွန်းတင်ခံထားရတဲ့ အဖြူရောင်အင်္ကျီ တစ်ထည်ပဲ ကျန်တော့တယ်။

မုယွင်ဇီက ပန်းရောင်သန်းနေတဲ့ မုယောင်ရဲ့နို့သီးခေါင်းလေးကို ညင်ညင်သာသာ ကိုက်လိုက်ပြီး လျှာနဲ့ထိုးလိုက်တော့ မုယောင်က တုန်ယင်သွားတယ်။

သူ့ရဲ့လိင်တံထိပ်က မုယောင်ရဲ့ ပန်းရောင်အပေါက်လေးကို ပွတ်တိုက်ပြီး ထွက်လာတဲ့ အရည်တွေက မုယောင်ရဲ့ အပေါက်ကို ရွှံ့နွံတွေလို ဖြစ်သွားစေတယ်။

“အား…” မုယောင် မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ ကြီးမားတဲ့ အရာကြီးက သူ့ထဲ တစ်ဝက်လောက် ဝင်သွားပြီ။

စိုစွတ်ပူနွေးတဲ့ အတွင်းသားနံရံတွေက ဝင်လာတဲ့ အရာကို ကြိုဆိုနေတယ်။ အဲ့အရာကြီးက လုံးဝအတွင်းထဲထိ တိုးဝင်နေတယ်။

“ဖြည်းဖြည်းလေး လုပ်ပါ…” မုယောင်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ထိုယောက်ျားရဲ့ ပခုံးကို ရိုက်လိုက်တယ်။

“အင်းးး…..” မုယွင်ဇီက ညည်းလိုက်တော့ မုယောင်က အမြန်မော့ကြည့်လာတယ်။

“ခင်ဗျားပခုံး ဒဏ်ရာရထားတာကို မေ့သွားတယ်…” မုယောင်က သူ့ခေါင်းကိုသူ အပြစ်ရှိသလို ရိုက်လိုက်တယ်။

“ကိုယ် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။” မုယွင်ဇီက မုယောင်ကို ညင်ညင်သာသာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။

သူ ထပ်မေ့သွားမှာကို ကြောက်လို့ မုယောင်က မုယွင်ဇီကို ဒေါသ မထွက်ရဲတော့ဘဲ မုယွင်ဇီရဲ့အားနဲ့ ထိုးနှက်တာကို ​တောင့်ခံလိုက်တယ်။

မုယွင်ဇီရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အောင်မြင်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မုယောင်ရဲ့နို့သီးခေါင်းလေးကို ဆက်ပြီး စုပ်ယူလိုက်တယ်။ တုန်ယင်နေတဲ့ ချယ်ရီသီးလေးကို ပိုကြီးပြီး ပိုနီလာအောင်၊ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် လုပ်ချင်တယ်။

မုယွင်ဇီရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က မုယောင်အပေါ်မှာ ဖုံးအုပ်ထားတယ်။ မုယောင်ရဲ့အသားလေးတွေ နီရဲလာတဲ့အထိ ထိုးနှက်ခံရတယ်။ ပေါင်အတွင်းပိုင်းက တုန်ယင်နေပြီး မုဆိုးရဲ့လက်ထဲကို ရောက်သွားတဲ့ ငန်းဖြူလေးလိုပဲ။

မုယောင်ရဲ့နို့သားလေးတွေမှာ ကိုက်ရာတွေနဲ့ လက်ဗွေရာတွေဖြင့် ပြည့်နေပြီး ပုံမှန်ထက် ပိုကြီးလာတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ထိပ်မှာ မတ်မတ်ရပ်နေတယ်။ အရောင်က နီရဲပြီး တိုက်စားခံထားတယ်။ ထိလိုက်ရင် အရည်တွေ ထွက်လာမယ့်ပုံပဲ။

မုယောင်ရဲ့ဗိုက်ပြားပြားလေးကလည်း အနည်းငယ် ကွေးနေတယ်။ အဲဒီအတံက မောပန်းခြင်းမရှိ ထိုးနှက်နေလို့ မုယောင်မှာ သူ့ဗိုက်လေးကို ကာကွယ်ဖို့ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကွေးထားရတယ်။ ဒီနေရာက ပေါက်သွားတော့မလို သူ ခံစားနေရတယ်။

“ဖြည်းဖြည်းလေး လုပ်ပါ…” မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီး မျက်ရည်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကျလာတယ်။ မုယွင်ဇီက မုယောင်ရဲ့ဒီလိုဝမ်းနည်းစရာ ပုံစံလေးကို ကြည့်ပြီး သူ့ဗိုက်အောက်ပိုင်းက ပိုပြီး ပူလာတယ်။

“ခင်ဗျားက လူယုတ်မာကြီးပဲ…” မုယွင်ဇီရဲ့ပိုကြီးလာတဲ့အတံကို ခံစားမိတော့ မုယောင်က ငိုချင်လာတယ်။

“ဖတ် ဖတ် ဖတ် ” ဆိုတဲ့ ထိုးနှက်သံတွေက အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က အဖြူရောင် နံရံတွေကို ကြည့်ပြီး မုယောင်ရဲ့ နားရွက်တွေ အကုန် နီရဲနေတယ်။

မုယွင့ဇီရဲ့ လက်က မုယောင်ရဲ့မတ်နေတဲ့အရာလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ မုယောင်က မခံနိုင်တော့တဲ့အလား နှင်းဖြူရောင် လည်ပင်းကို ကော့လိုက်တယ်။ဒါကို မုယွင်ဇီက အခွင့်ကောင်းယူပြီး နမ်းလိုက်တယ်။

“အမှတ်အသား မကျန်စေနဲ့နော်!” မုယောင်က မုယွင်ဇီရဲ့ မကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးကို သိပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်တယ်။
မုယွင်ဇီက မကျေမနပ်နဲ့ နှာမှုတ်လိုက်ပေမယ့် နားထောင်ပြီး ညင်ညင်သာသာ လျှာနဲ့ တို့ပြီး လွှတ်လိုက်တယ်။

မုယွင်ဇီက နာရီဝက်လောက် ထိုးဆောင့်ပြီးမှ ပြီးသွားတယ်။
ပူလောင်တဲ့ အရည်တွေက အတွင်းနံရံမှာ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ မုယောင်မှာ ပူလောင်ပြီး တုန်ယင်နေတယ်။ မုယွင်ဇီက သူ့မေးစေ့ကို ကိုင်ပြီး နူးညံ့တဲ့အနမ်းရှည်ကြီးကို ပေးလိုက်တယ်။

တစ်ကြိမ် ပြီးသွားပေမယ့် မုယွင်ဇီက ဆက်လုပ်ချင်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် မုယောင်က ရက်ရက်စက်စက် တားမြစ်လိုက်တယ်။

မုယွင်ဇီရဲ့ဒဏ်ရာက လော့ယင်လောက် မဆိုးပေမယ့် အရိုးအကြောတွေကို ထိခိုက်ထားတယ်။ ဒီတစ်ခါ လုပ်တာတောင် များနေပြီ။ မုယောင်က သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ခွင့် ဘယ်လို ပေးနိုင်မှာလဲ။

မုယွင်ဇီက သူ့ကို ဂရုစိုက်နေတဲ့ မုယောင်ကို မတတ်နိုင်စွာ ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ လိုက်လျောလိုက်တယ်။

နှစ်ယောက်သား ရေချိုးပြီး မုယွင်ဇီက ရေမွှေးနံ့လေး သင်းနေတဲ့ မုယောင်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ကာ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ဖတ်နေတယ်။

မုယောင်က နားကြပ်တပ်ပြီး ဂိမ်းဆော့နေတယ်။ ဖေးယန်ရှင်းက အလုပ်များနေလို့ သူ့နဲ့ကစားဖို့ အချိန် မရှိဘူး။ မုယောင်က ကျပန်းကစားဖော် အနည်းငယ်ကို ခေါ်ပြီး အဆင့်တက်နေတယ်။

မုယွင်ဇီက လူငယ်လေးနဲ့ တူနေတဲ့ မုယောင်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ကာ တန်ဖိုးထားပြီး နမ်းလိုက်တယ်။

Chapter 90 end

Chapter 91

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာ မုယောင်က မုယွင်ဇီနဲ့ အတူတူ ထမင်းစားပြီး ဘေးခန်းက​လော့ယင်ဆီကို သွားလိုက်တယ်။

လော့ယင်က ပုံမှန်အားဖြင့် နောက်ကျမှ နိုးလေ့ရှိပြီး မုယောင် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူက အခုလေးတင် နိုးလာတာဖြစ်တယ်။

မုယောင်က စားပွဲပေါ်က ပင်လယ်စာဆန်ပြုတ်နဲ့ မုန့်ပေါင်းကို ယူပြီး မုန့်ပေါင်းကို လော့ယင်ကို ပေးလိုက်တယ်။ သူက ဆန်ပြုတ်ကို ဇွန်းနဲ့ ခပ်ပြီး မှုတ်ပေးကာ လော့ယင်ရဲ့ပါးစပ်နားကို ကပ်ပေးလိုက်တယ်။

တကယ်တော့ လော့ယင်က သူ့ဘာသာ စားနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် မနက်စာမှာ ဆန်ပြုတ်၊ ဟင်းချို စတာတွေ ရှိရင် သူက မုယောင်ကို သူ့ကို ခွံ့ကျွေးဖို့ အတင်းပူဆာတယ်။

မုယောင်က အစပိုင်းမှာ မလုပ်ချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ တတွတ်တွတ် ပူဆာပြီး သနားစရာကောင်းအောင် လုပ်တာတွေကို မခံနိုင်တော့လို့ နောက်ဆုံးမှာ သဘောတူလိုက်တယ်။
မုယောင်က လော့ယင်လိုဝံပုလွေနဲ့ တူတဲ့လူက ခွေးကြီးတစ်ကောင်လို ချစ်စရာကောင်းစွာ လုပ်နိုင်တာကို အမြဲတမ်း အံ့သြနေမိတယ်။

“ယောင်ယောင် မနေ့ညက မုယွင်ဇီဆိုတဲ့လူနဲ့ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ?” လော့ယင်က မုယောင်ရဲ့လည်ပင်းနောက်မှာ အနီကွက်လေး တစ်ခုကို မြင်လိုက်တယ်။

“အာ…ဘာ၊ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။” မုယောင်ရဲ့မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး ဖုံးကွယ်ဖို့ လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်တယ်။

လော့ယင်က အံကြိတ်ပြီး မုယွင်ဇီကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေလိုက်တယ်။
ဒီခွေးကောင်က တမင်တကာ လုပ်တာ သိသာနေတာပဲ။ ဒီလောက် ထင်ရှားတဲ့ နေရာမှာ အနမ်းရာကို ချန်ထားတာ သူ မမြင်ရမှာကို ကြောက်နေသလိုပဲ။

လော့ယင်က မုယောင်ကို မနာလိုတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် ရှောင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို တွေ့လိုက်တယ်။

“ယောင်ယောင်၊ ငါလည်း နမ်းချင်တယ်။” လော့ယင်က တမင်တကာ အသံကို နှိမ့်ပြီး သနားစရာကောင်းအောင် ပြောလိုက်တယ်။

မုယောင် ပြန်မဖြေသေးခင်မှာပဲ သူက လက်ဖြင့် မုယောင်ရဲ့ မေးစေ့လေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နမ်းလိုက်တယ်။

မုယောင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ဖွင့်ပြီး နူးညံ့တဲ့ လျှာလေးကို သူ့လျှာနဲ့ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

“အင်းး…” လော့ယင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းနေလို့ မုယောင်မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းသံတိုးတိုးလေးပဲ ထွက်လာတယ်။

လော့ယင်က သူ့ရဲ့နယ်မြေကို အမှတ်အသား လုပ်ဖို့ အလျင်လိုနေတဲ့ ဝံပုလွေနဲ့ တူတယ်။ သူက ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ရင်း သူ့ရဲ့အနံ့ကို ချန်ထားခဲ့တယ်။

မုယောင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ နီရဲပြီး ရောင်လာတော့မှ လော့ယင်က ကျေနပ်စွာ ရပ်လိုက်တယ်။

မုယောင် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး မျက်လုံးတွေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နေလို့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ပုံ ပေါ်မနေဘူး။

“ကောင်းကောင်း စား!” မုယောင်က အသက်ရှူမဝဘဲ ပြောလိုက်တယ်။

လော့ယင်က နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး မနက်စာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စားလိုက်တယ်။
မနက်စာ စားပြီးတော့ ဆရာဝန်က အခန်းကို လာစစ်တယ်။ ဆရာဝန်က လော့ယင်ရဲ့မျက်နှာနဲ့ရလဒ်တွေကို ကြည့်ပြီး လော့ယင်က ကောင်းကောင်း ပြန်ကောင်းလာနေပြီလို့ မုယောင်ကို ပြောလိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် အရိုးအကြောတွေ ဒဏ်ရာရရင် ရက်တစ်ရာလောက် ကြာတယ်။ လော့ယင်က လုံးဝ သက်သာဖို့ အချိန်အများကြီး လိုသေးတယ်။

မုယောင် စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။ သူက လော့ယင်ရဲ့ ခြေထောက်က နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ ကျန်ခဲ့မှာကို အမြဲတမ်း ကြောက်နေတာ။ အခုတော့ စိတ်ချသွားပြီ။

နေ့လယ်မှာ ခန်ချင်းဟန်က ဖုန်းဆက်လာတယ်။ မူအန်းက သူတို့ရဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ဘူး။ အနည်းဆုံး ထောင်ထဲမှာ ဆယ်နှစ်ကျော် နေရမှာဖြစ်ပြီး သူတို့က အဲဒီအချိန်ကို ပိုရှည်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။

မူမိသားစုကလည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘူး။ ကုမ္ပဏီက ငွေကြေးရန်ပုံငွေပြတ်တောက်သွားပြီး မကြာခင်မှာ ဒေဝါလီခံရတော့မှာ။

မုယောင်က အဲဒါကိုကြားပြီး အရမ်းခံစားသွားရတယ်။ သူက ဘဝသစ်မှာ ဒီလူတွေနဲ့ဆက်ပြီး ရန်မဖြစ်မိတာကိုလည်း ကျေးဇူးတင်တယ်။ သူ့လိုအရူးတစ်ယောက်က ဂိမ်းထဲက ပိုမြန်မြန် ထွက်သွားရမှာပဲ။

မုယောင်က ဒီမှာ လူနှစ်ယောက်ကို နှစ်လကျော်လောက် ပြုစုပေးခဲ့တယ်။ လော့ယင် သက်သာလာတော့ သူတို့ အတူတူ A မြို့ကို ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။

ပြန်ရောက်တော့ ပြဿနာအနည်းငယ် ရှိခဲ့တယ်။ လော့ယင်က မုယောင်နဲ့ မုယွင်ဇီတို့ အတူတူနေတယ်လို့ ကြားတော့ သူလည်း အဲဒီမှာ နေချင်တယ်လို့ ပြောလာတယ်။

မုယွင်ဇီတို့က ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာမှာကို မလိုလားဘူး။ ဒါပေမယ့် ​လော့ယင်က မုယောင်ကို အတင်းတောင်းဆိုပြီး သူ့ဘာသာ လှုပ်ရှားလို့မရလို့ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပြုစုပေးမယ့် ဆွေမျိုးတွေလည်း မရှိဘူးလို့ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်တယ်လေ။

မုယောင်က သူ့ထက် ပိုသနားစရာကောင်းတဲ့ မိသားစုနောက်ခံကို စဉ်းစားပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဒဏ်ရာရထားတာကိုလည်း စဉ်းစားမိတော့ သနားသွားတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ လော့ယင်က နိုင်သွားတယ်။ တတိယထပ်က သိုလှောင်ခန်းကို သူ့ရဲ့အခန်းအဖြစ် ပြောင်းလိုက်တယ်။

Chapter 91 end
အော် သိုလှောင်ခန်းကို ပြောင်းလိုက်တာပဲ။

Chapter 92

“ယောင်ယောင်၊ ထပြီး မနက်စာ စားတော့။” ပိုင်ရန်က တံခါးကို ခေါက်ပြီး ဝင်လာတယ်။ မုယောင်က အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

“ဘယ်နှစ်နာရီ ရှိပြီလဲ?” မုယောင်က ရုန်းကန်ပြီး ထထိုင်ကာ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

“ကိုးနာရီနီးပါး ရှိပြီ။” ပိုင်ရန်က မုယောင် အိပ်ယာထနောက်ကျတာကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ အရသာရှိတဲ့စားစရာတွေရဲ့ဆွဲဆောင်မှုကို မခံနိုင်တော့လို့ မုယောင်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထလာခဲ့တယ်။

မုယောင်က မနေ့ညက ဖုန်းသုံးနေတုန်း အရမ်းကောင်းမယ့်ပုံပေါ်တဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူက ပိုင်ရန်ကို ပြတော့ ပိုင်ရန်က ဒီနေ့ သူ့ကို ချက်ကျွေးမယ်လို့ သဘောတူလိုက်တယ်။

ခေါက်ဆွဲက အကြာကြီးထားရင် အေးသွားမှာမို့ ပိုင်ရန်က သူ့ကို ထလာအောင် လာနှိုးတာ။

မုယောင်ကို အရုပ်လေးတစ်ရုပ်လို ပိုင်ရန်က ပြုစုပေး မျက်နှာသစ်ပေးပြီးနောက် လက်ချင်းချိတ်ကာ အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားတယ်။

စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်လို့ လူတိုင်း ရှိနေကြတယ်။
မုယွင်ဇီက စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး ကော်ဖီသောက်နေတယ်။ လော့ယင်က ပန်းကန်ထဲက ဝက်အူချောင်းကို ထိုးနေတယ်။ ခန်ချင်းဟန်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်နေတယ်။ဖေးယန်ရှင်းက တခြားဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ဂိမ်းဆော့နေတယ်။

စားပွဲပေါ်မှာ ငရုတ်ဆီနဲ့ မွှေးနေတဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပန်းကန် ရှိတယ်။ အပေါ်မှာ ပုစွန်လုံးတွေ အများကြီး ထည့်ထားပြီး ကဏန်းအသားတွေနဲ့လည်း တင်ထားတယ်။ ဘေးက ပန်းကန်ငယ်လေးထဲမှာ ပြုတ်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ အသားလုံးတွေ ရှိတယ်။ မုယောင်ကို သူ့ဘာသာ ထည့်စားလို့ရအောင် လုပ်ပေးထားတာ။

“မနက်စောစော ဘာလို့ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မစားတာလဲ?” မုယွင်ဇီက အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်တယ်။

“အစ်ကို နားမလည်ပါဘူး။ ဒီလိုမှ စားချင်စိတ်ဖြစ်စေတာ။” မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မွှေးနေတဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်ကာ တူကို ယူလိုက်တယ်။

“ဒီလိုစားရင် ဗိုက်အောင့်မှာပေါ့?” ခန်ချင်းဟန်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်တယ်။
ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့နောက်မှာ အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်တယ်။ မနေ့ညက သူလည်း မုယောင်ကို မနက်စောစော မချက်ပေးချင်ဘူးလို့ပြောခဲ့ပေမယ့် မုယောင်က သူ့ကို အကြာကြီး ပူဆာခဲ့တယ်။

“မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အစာအိမ်က အရမ်း သန်မာတာ။CEOတွေမှာပဲ အစာအိမ်ရောဂါ ဖြစ်​ကြတာ” မုယောင်က ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ စားနေတယ်။

လော့ယင်က စိတ်ပူပန်မှု ကင်းမဲ့နေတဲ့ မုယောင်ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက မသိလိုက်ပါဘဲ ကွေးသွားတယ်။

မုယောင် အကုန်စားပြီးတာနဲ့ ပိုင်ရန်က ရေနွေးတစ်ခွက် ပေးလာတော့ မုယောင်က ခေါင်းမော့ပြီး အကုန်သောက်လိုက်တယ်။

“ခင်ဗျားတို့ အလုပ်မသွားကြဘူးလား?” မုယောင်က သူတို့ကို စိတ်ပျက်စွာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

“ကျွန်တော်ကျ ဘာလို့ ပိတ်ရက်မှာ အတန်းသွားတက်ရမှာလဲ။ ဖေးယန်ရှင်းကျ ဘာလို့ မတက်ရတာလဲ။ကျွန်တော် မသွားချင်ဘူး။” မုယောင်က ဆိုဖာပေါ်မှာ လဲလျောင်းပြီး အိပ်မက်တွေကြားမှာ လေလွင့်နေတယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို နောက်ပြောင်တဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်ပြီး “ယောင်ယောင်၊ ဘယ်သူက မင်းကို ပြီးခဲ့တဲ့ စာသင်နှစ်မှာ စိတ်ကြိုက်ဘာသာရပ်ကို ကျခိုင်းလို့လဲ?”

“မင်းက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ!” မုယောင်က နှုတ်ခမ်းစူပြီး ခေါင်းအုံးနဲ့ ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။

“ငါ မင်းနဲ့ အတူတူ သွားပေးမယ်။” ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သက်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။

“တကယ်လား?” မုယောင်က ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

“အင်း၊ မင်း အတန်းတက်နေတုန်း ငါက ပါမောက္ခဆီကို ကိစ္စတစ်ခုခု သွားမေးမယ်။ အတန်းပြီးရင် မင်းကို အတန်းထဲ လာခေါ်မယ်။”

“ဒီညနေ ဟော့ပေါ့ ယစားကြမလား။အတွင်းရေးမှူးကို အခု သိုးသားမှာလိုက်မယ်။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ လေကြောင်းနဲ့ ပို့ပေးလိမ့်မယ်။” ခန်ချင်းဟန်က မေးလိုက်တယ်။

“ကောင်းတယ်!” မုယောင်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ရာသီဥတုက အေးလာပြီ။ အိမ်မှာ ဟော့ပေါ့ပူပူလေး စားရတာက တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းမှာ။

မုယောင်နဲ့ပိုင်ရန်တို့ အပြင်ထွက်သွားကြတယ်။ နှစ်ယောက်သား ပြန်လာတော့ ဘီယာနဲ့ကိုကာကိုလာတွေ ဝယ်လာကြတယ်။

ခန်ချင်းဟန်က ဟင်းရည်ကို ချက်နေတယ်။ မချက်ပြုတ်တတ်တဲ့ မုယွင်ဇီရယ်၊ လော့ယင်ရယ် ဖေးယန်ရှင်းရယ်ကိုတော့ သူက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဆေးခိုင်းလိုက်တယ်။

ပိုင်ရန်က ပြန်ရောက်တာနဲ့ ခန်ချင်းဟန်ကို ကူညီဖို့ သွားလိုက်တယ်။ မုယောင်က ဘယ်ဘက်ညာဘက် ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပန်းကန်တွေနဲ့ ခွက်တွေကို သွားချလိုက်တယ်။

ဒီအိမ်က လူတိုင်းက ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့သူတွေချည်းပဲ။ သူတို့က တစ်နေ့မှာ သူတို့ရဲ့ချစ်သူကို တခြားသူတွေနဲ့မျှဝေဖို့ ဆန္ဒရှိလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့တောင် ထင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် သူတို့က အခု တောက်ပကာ ပျော်ရွှင်နေတဲ့မုယောင်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ချင်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့အချင်းချင်း ရန်လိုတဲ့စိတ်တွေကို လျှော့ချပြီး အတူတူ နေကြတယ်။

“အိုးက ပွက်လာပြီ။ အသားနဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ထည့်လို့ရပြီ။” ခန်ချင်းဟန်က အသားလွှာတွေကို ညှပ်ပြီး ထည့်လိုက်တယ်။ အနီရောင်ဆီရဲ့ရနံ့က ပျံ့နှံ့လာတယ်။.

မုယောင်က ပုစွန်လုံးတွေကို ထည့်ပြီး သူ့အတွက် ကိုကာကိုလာ တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်တယ်။

ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ အသံနဲ့အတူ အငွေ့တွေက စားပွဲပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့နေတယ်။

မုယောင်က မျက်လုံးလေးမှေးပြီး သူ့ရှေ့က ချစ်သူတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မှောင်မိုက်ပြီး စိုထိုင်းတဲ့ လမ်းကြားလေးကို သူ မတွေးနိုင်တော့ဘူး။သူ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီ။

“ယောင်ယောင်၊ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ” ပို​င်ရန်က အခွံခွာထားတဲ့ ပုစွန်ကို သူ့ရဲ့ဆော့စ်ပန်းကန်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” မုယောင်က ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြီး ပုစွန်ကို စားလိုက်တယ်။

သူ့အသက် ၂၃ နှစ်မှာ သေဆုံးခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးနေရာက အေးစက်တဲ့ ရေကန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။သူပြန်လည်မွေးဖွားလာတာ တစ်နှစ်ရှိသွားပြီ။ အခု သူက အသက် ၂၀ ပဲရှိသေးပြီး သူ အရင်က အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ အများကြီးကို ရရှိတယ်။ ဒီအချစ်တွေက သူ့ကို အပြစ်ကင်းစင်စေပြီး တောက်ပစေကာ နေရောင်ထဲမှာ ပွင့်လန်းနေတဲ့ နှင်းဆီပန်းလေးတစ်ပွင့်လို ဖြစ်လာစေတယ်။

(ပြီးပါပြီ)

(ပြီးပါပြီ)

စာရေးသူ၏မှတ်ချက်။ ပြီးသွားပြီ! ပြီးသွားပြီ!
သူတို့က တခြားအချိန်နဲ့နေရာမှာ မုယောင်ကို ထာဝရ ချစ်နေကြမှာပါ။ မုယောင်ကလည်း သူတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချစ်လာဖို့ အချိန်ယူရဦးမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါက သူတို့ရဲ့ ဘဝကံ​ကြမ္မာပဲ။

Chapter 92 end
The End
Extra ကျန်ပါတယ်။