Chapter 12 – ကားထဲမှာလုပ်၊ သေးထွက်ကျတဲ့ထိ အလိုးခံရ

 

သာယာလွန်းသဖြင့် လုမင်၏ ခေါင်းထဲတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ပြေးနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တသိမ့်သိမ့်တုန်နေသည်။

 

အားလုံး မဲမှောင်သွားသည်။ မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ကားထဲရှိ ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လျက်သားဖြစ်နေပြီး ခါးပတ်ပတ်ခံထားရသဖြင့် လှုပ်လို့မရချေ။ သူ့ဘောင်းဘီပေါ်မှ စိုစိုစွတ်စွတ်ခံစားချက်ကြောင့် အနည်းငယ် နေမထိထိုင်မသာဖြစ်နေသည်။ ချက်ချင်းပင် အခုလေးတင် မြင်ခဲ့ရသည့် ရှက်စရာ နှလုံးတုန်စရာမြင်ကွင်းက အိပ်မက်သာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

 

အကြည့်များကို ဘယ်ဘက်ရွှေ့လိုက်တော့ ကားကို လမ်းဘေးကပ်ရပ်ရင်း သူ့ကိုကြည့်နေသည့် စုန့်ယန်ချန်ကို တွေ့ရသည်။ လုမင် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ယနေ့မှ ဘောင်းဘီအမဲဝတ်ထားသဖြင့် သိပ်မသိသာလှချေ။

 

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့မျက်နှာက နီရဲနေရတာလဲ။”

 

စုန့်ယန်ချန် ပြုံးကာ နောက်နေသည်။ လုမင် အိပ်နေရင်း ကန်ကျောက်တတ်ကြောင်း သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ့လိင်တံမှာ ထောင်လိုက် လှဲလိုက် ဖြစ်စဥ်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် မည်သို့‌သော အိပ်မက်မျိုးမက်နေကြောင်း အလိုလိုသိလေသည်။

 

အိပ်မက်မှန်းသိသွားသည့် လုမင်မှာ ရှက်ရှက်နှင့် မဲတော့သည်။

 

“အဲ့ဒါ မင်းအမှားလေ။ အိပ်ခါနီး အဲ့လိုအနမ်းမျိုးသာ မနမ်းခဲ့ရင် အဲ့လိုအိပ်မက်မျိုး မက်စရာလား။”

 

“ဘာအိပ်မက်လဲ။ ရှောင်လုရယ် ပြောပါဦး။ အိပ်မက်က အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့ပုံပဲ။ မဟုတ်ရင် ဘယ်လောက်ခေါ်ခေါ် နှိုးလို့မရစရာမှ မရှိတာ။ အဲ့ဒါကြောင့် ကားပေါ် ချီလာပြီး ကိုယ့်နာမည် အော်ခေါ်နေတာ ကြားတာပဲ။ ဘာတွေလုပ်မိလို့လဲ။ ဟင်… အပြင်ကကိုယ်က ပိုကောင်းလား။ အိပ်မက်ထဲကကိုယ်က ပိုကောင်းလား။”

 

စုန့်ယန်ချန် ပြောရင်းနဲ့ လုမင်၏ ဂွကြားဆီ လှမ်းကိုင်သည်။ ထောင်မလိုလိုဖြစ်နေသည့် လီးပေါ် ပွတ်သပ်ရင်း ပြောသည်။

 

“စိုရွှဲနေတာပဲ။”

 

ဟာတာတာနှင့် နိုးလာရသည်မှာ အိပ်မက်ထဲက ကျေနပ်မိခြင်းနှင့် ခြားနားနေသည်။ ဖင်ပေါက်မှာ ကျုံ့လိုက် ကျယ်လိုက်နှင့် တစ်ခုခုလိုချင်နေသလို ဖြစ်နေသည်။ အိပ်မက်ထဲက တုန်ခါစက်ကို သတိရရင်း အခုတော့ မဖြစ်နိုင်သည့်အရာတစ်လို ခံစားရသည်။ အဲ့လောက်ကြီးတဲ့ဟာနဲ့သာ အလိုးခံရပါက သူ့ဖင်လေး ပြဲသွားလောက်သည်။

 

အိပ်မက်မက်ပြီးကျန်ခဲ့သည့် ဟာတာတာခံစားချက်ကြောင့် လုမင် ကားထဲမှာဖြစ်နေသည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်အားတော့ချေ။ စုန့်ယန်ချန် အံ့အားသင့်စွာ ငေးကြည့်နေသည့် အကြည့်အောက်တွင် ခါးပတ်ဖြုတ်ပြီး သူ့လီးပေါ် တင်ထားသည့်လက်ကို တင်ပါးပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ ကားမောင်းသူနေရာရှိ စုန့်ယန်ချန်ကို ထဖက်လိုက်သည်။

 

“ဆော့ချင်လား။”

 

လုမင် ခေါင်းလေးစောင်းပြီး စုန့်ယန်ချန်၏ တလှုပ်လှုပ် လည်စေ့ကို နမ်းရှုံ့သည်။ လျှာထုတ်ပြီး ဝိုက်ကာ လျက်နေသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတွက် ဘယ်နေရာကို ဆွလျှင် ဘယ်လိုစိတ်ပါလာအောင်လုပ်နိုင်ကြောင်း သိနေသည်။

 

စုန့်ယန်ချန်မှာလည်း နဂိုတည်းက ပြဿနာတက်မှာ မကြောက်သည့်သူဖြစ်သည်။ ကြောက်တတ်ပါက လုမင်ကို သန့်စင်ခန်းထဲ လိုးမှာတောင် မဟုတ်။ နဂိုတည်းက လုမင်၏ ခံစားချက်များအပေါ် စိတ်ပူတတ်သည်။ လူကြားထဲ လိင်မဆက်ဆံချင်ရင်ရောဟု တွေးမိသည်။ ယခုမူ အဲ့အတွက် စိတ်ပူစရာလိုတော့ဟန် မပေါ်။ လုမင် စိတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အိပ်မက်မှာ မည်သို့သော အိပ်မက်မျိုးလဲဟု သိချင်မိသည်။

 

စုန့်ယန်ချန် လုမင်၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲချတော့မည့်အချိန်တွင် လုမင် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

 

“နောက်ခုံကိုသွား။”

 

လုံးလုံးလျားလျားကြီး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်လုပ်နိုင်သေးဟန်တော့ မပေါ်ပေ။

 

ထန်ပြီး စိတ်မရှည်နေသည့် လုမင်ကို ကြည့်ကာ မစောင့်နိုင်တော့ကြောင်း စုန့်ယန်ချန် သိလိုက်သည်။ မျက်နှာလေးကို အုပ်ကိုင်ပြီး နမ်းသည်။ ထို့နောက် ကားမောင်းသူထိုင်ခုံကနေ အနောက်ခုံကို ပြောင်းလိုက်သည်။

 

နှစ်ဘက်စလုံးမှ ပြတင်းမှန်များ တင်လိုက်သည်။ အပြင်လူများ မမြင်နိုင်ဘဲ အတွင်းဘက်မှသာ မြင်ရသည့် မှန်များဖြစ်သည်။ လုမင်စိတ်ထဲ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။

 

လုမင် အနောက်ခုံပေါ် လေးဘက်ထောက်ရင်း တင်ပါးကို ကော့ထားသည်။ လက်တစ်ဖက်က အနောက်ခုံတံခါးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားပြီး တခြားတစ်ဖက်က မှန်ကို ထောက်ထားသည်။ စုန့်ယန်ချန်အား လှည့်ကြည့်ပြီး မြန်မြန်လုပ်ဖို့ မျက်လုံးနှင့် အချက်ပေးနေသည်။

 

စုန့်ယန်ချန်လည်း အိတ်ကပ်ထဲက သယ်နေကျ ချောဆီကို ထုတ်ပြီး လက်ပေါ်လောင်းလိုက်သည်။ လုမင်၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ပြီး ချောဆီများနှင့်လက်ကို လုမင်၏ အပေါက်ထဲ ထည့်သည်။

 

လက်ချောင်းများ ဝင်လာသဖြင့် ဖင်ထဲမှ ဟာတာတာခံစားချက် နည်းနည်းချင်း လျော့သွားသည်။ ဖင်ထဲ ပြည့်နေသည့် ခံစားချက်ကြောင့် လုမင် အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

 

ဆောင့်နေသည့် လက်ချောင်းများနှင့် စီးချက်ညီစွာ လုမင် တင်ပါးကို လှုပ်နေသည်။ အပြင်မှာဖြစ်သဖြင့် ဘာသံမျှမထွက်ရဲဘဲ အသံကိုထိန်းကာ အသက်လုရှူနေသည်။

 

ဖင်အဝလေး တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာသည်နှင့် စုန့်ယန်ချန် စိတ်မထိန်းတော့ချေ။ သူ့လီးကြီးကို ထုတ်၊ လုမင်၏ တင်ပါးကို မြှောက်ပြီး တန်းထည့်ချလိုက်သည်။

 

အသားချင်းပွတ်တိုက်မှုက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို စိတ်အေးသွားဟန် သက်ပြင်းချစေသည်။ စုန့်ယန်ချန် လုမင်၏ခါးဖြောင့်ဖြောင့်လေးကို ကိုင်ပြီး စဆောင့်သည်။

 

အတွင်းသားများ စုပ်ယူခံရပြီး လီးမှာ ပိုပိုကြီးလာသည်။ မနည်းအရယူထားသည့် အချိန်လေးကို စုန့်ယန်ချန် စံစားနေသည်။ ပြီးဖို့ မလောနေ။ လုမင် အထိမခံနိုင်သည့် နေရာကို ရှာပြီး ဆောင့်ချက်ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

 

ထိုအနေအထားနှင့် နေသားကျနေပြီဖြစ်သော စုန့်ယန်ချန်မှာ ထိုနေရာကို ထိဖို့အရေး မလောနေ။ ထိုအစား လီးနှင့် မွှေ့ပြီး လုမင်ကို ပိုသာယာသည်ထက် သာယာလာစေသည်။ သို့သော် အထွတ်အထိပ်ကို မရောက်နေ။

 

လုမင် မကျေမနပ်နှင့် ညည်းလိုက်ပြီး စုန့်ယန်ချန်ကို မကစားနေတော့ဖို့ အချက်ပြသည်။ တင်ပါးကို ကော့ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်း ပြန်ဆောင့်ချသည်။ ထိုအချိန်တွင် စုန့်ယန်ချန်လည်း ဆောင့်လိုးတော့မည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သား၏ အရှိန်ကြောင့် လီးမှာ ဟိုးအထဲထိ နစ်ဝင်သွားကာ လုမင်၏ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်ကုန်သည်။ ပြုတ်မကျသွားအောင် လက်ကိုင်ကို မြဲမြဲကိုင်ထားလိုက်ရသည်။

 

လုမင် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး စုန့်ယန်ချန် မညှာတော့ချေ။ လီးကို ဆွဲထုတ်ပြီး အနေအထားပြောင်းလိုက်သည်။ ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ချလိုက်ပြန်သည်။ အထိမခံနိုင်ဆုံးနေရာကို တိုက်ရိုက်ထိသွားသဖြင့် မပြင်ဆင်ထားသည့် လုမင်ကို ပြီးသွားစေသည်။

 

နို့နှစ်ရောင်လရည်များ ထိုင်ခုံပေါ် ပြန့်ကျဲလျက် နေရာကျဥ်းကျဥ်းလေးထဲ တောပန်းရိုင်းလို အနံ့များလှိုင်သွားသည်။

 

လုမင် ခေါင်းငုံ့ပြီး အသက်ရှူနေရသည်။ ထိုအချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က ကားတံခါးမှန်ကို လာခေါက်သည်။ လုမင် သူ့လက်နားက လူစိမ်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကြောက်လန့်စိတ်ကြောင့် ဖင်ပေါက်မှာ လီးပေါ် တင်းသွားပြီး စုန့်ယန်ချန် ညည်းမိသည်။

 

စုန့်ယန်ချန် လုမင်ကို တင်းတင်းဖက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းများကို သူ့ကုတ်အင်္ကျီနှင့် ဖုံးလိုက်သည်။ ကားရှေ့မှ လူစိမ်းက မှန်ကို ပိုပြင်းပြင်း ခေါက်လာသဖြင့် စုန့်ယန်ချန် မှန်ချလိုက်သည်။

 

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

 

စုန့်ယန်ချန် လှမ်းမေးသည်။ လုမင်မှာ စုန့်ယန်ချန်၏ ရင်ဘတ်ထဲ တိုးဝင်ရင်း ဘာမျှမပြောနိုင်ဘဲ အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။

 

“လမ်းပိတ်နေတယ်။ ဖယ်။”

 

အပြင်မှလူမှာ လေသံမာမာနှင့် ပြဿနာရှာနေသလားပင်။

 

“လမ်းကအကျယ်ကြီးကို။ တခြားလမ်းက သွားလို့မရဘူးလား။”

 

စုန့်ယန်ချန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

 

“ဒီလမ်းကသွားချင်လို့။ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ့ကို အမိန့်လာပေးလို့ရမယ် ထင်နေလား။ ဒီအမှိုက်လို ကားကိုမောင်းနေတဲ့ကောင်ကများ။ မြန်မြန်လုပ်။ ငါ့ကားလေးအတွက် လမ်းဖယ်ပေး။”

 

စုန့်ယန်ချန် ရောင်စုံခြယ်သထားသည့် ပြိုင်ကားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ကတ်တစ်ကတ်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

 

“ကျုပ် ဝယ်လိုက်ပြီ။ သွားတော့။”

 

တစ်ကမ္ဘာလုံး အကန့်အသတ်မရှိ ဖြတ်လို့ရသည့် ကတ်အမဲကိုမြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိုလူ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ ယူတော့မည့်ဟန် လက်လှမ်းလိုက်စဥ်တွင် စုန့်ယန်ချန် သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

 

“ဪ… မေ့သွားသို့။ ဒီစျေးနဲ့ မတန်ဘူးပဲ။”

 

ပြောပြီးနောက် ထိုလူ၏ မနာလိုဟန် အကြည့်ရှေ့တွင်ပင် သူ့ကတ်အမဲလေးကို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်တစ်ထပ် ထုတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြဲချလိုက်သည်။

 

“ဒီလောက်ဆို ရမှာပါ။ ဖယ်တော့။”

 

ပြောပြီးနောက် ကားမှန်ကို ပြန်တင်လိုက်သည်။ အပြင်မှလူ ပိုက်ဆံများ လိုက်ကောက်ရင်း ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်နေမည်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။

 

အရှုပ်ထုပ်ကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူ့ရင်ခွင်ထဲက လုမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့လီးပတ်လည်ရှိ နူးညံ့မှုကို ခံစားရင်း နားရွက်ဖျားလေးများကို ကိုက်ကာ တီးတိုးဆိုသည်။

 

“ရှောင်လု… ဆက်ကြမလား။”

 

“ဒီအခြေအနေသာမဟုတ်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီ။ ဘာကိစ္စပိုက်ဆံပေးလိုက်ရတာလဲ။ လက်ဖွာလိုက်တာ။”

 

“ဟုတ်ပါ့နော်။”

 

စုန့်ယန်ချန် သဘောတူသည်။ လုမင်ကို လှဲချပြီး ဖိသည်။ စလိုးတော့သည်။

 

ဒီတစ်ချီတွင်တော့ စုန့်ယန်ချန် မညှာချေ။ သူ့လီးမှာ ထိုနေရာကိုသာ အချက်တိုင်း တိတိပပထိနေပြီး သက်သာစပြုနေသည့် လုမင်ကို ဒူးများခွေသွားစေပြန်သည်။

 

ဗိုက်ထဲ ဖောင်းလာသည်ကို ခံစားရသဖြင့် လုမင် နေလို့မကောင်းတော့ဘဲ စုန့်ယန်ချန်ကို အမြန်ရပ်ဖို့ ပြောသည်။

 

“တော်တော့။ အိမ်သာသွားချင်လာပြီ။ ဖယ်တော့။”

 

ဆီးသွားချင်စိတ်က ပိုပြင်းလာပြီး လုမင် အမောဖောက်ချင်လာသည်။

 

လုမင်၏ အနည်းငယ် ဖောင်းနေသော ဗိုက်လေးကို စုန့်ယန်ချန် ကိုင်ကြည့်သည်။ ရပ်ရမည့်အစား ပိုအားထည့်ပြီးတောင် ဆောင့်နေသည်။

 

“ပေါက်ချလိုက်။ ဒါတွေအကုန် လျှော်ရမှာပဲဟာ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”

 

“အား… မင်း… သေချင်လို့လား။”

 

စုန့်ယန်ချန်၏ ဆောင့်ချက်များ ပိုပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ပြီး လုမင် ဆီးအိမ်ကို မထိန်းနိုင်တော့အောင် ဖြစ်လာသည်။ စုန့်ယန်ချန်၏ လက်မောင်းကို ခပ်နာနာ ရိုက်သော်လည်း အရှိန်ပြင်းပြင်းဆောင့်ချက်များနှင့် အထိန်းခံရသည်။

 

ထိုအချိန်တွင် လုမင်၏ ဖောင်းနေသည့် ဗိုက်ကလေးကို စုန့်ယန်ချန် တမင်ဖိချလိုက်သည်။

 

သာယာလွန်းသဖြင့် လုမင် မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ သူ့လိင်တံထဲက အဝါဖျော့ရောင်အရည်များ ပန်းထွက်လာသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် သေးထွက်ကျတဲ့ထိ ချစ်သူလိုးတာ ခံရသည့်အရှက်မှာ လုမင်အတွက် အတော်များလေသည်။ သို့သော် သူ့အိပ်မက်အကြောင်း ပြန်စဥ်းစားကြည့်သည့်အခါ မသိစိတ်ထဲက ထိုကဲ့သို့ အလုပ်ခံချင်နေကြောင်း သတိရသွားသည်။

 

လှုံ့ဆော်မှုပြင်းပြင်းကြောင့် လုမင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နောက်လှန်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ကာ စုန့်ယန်ချန်၏ ရင်ခွင်ထဲ အနားယူရတော့သည်။

……………………………………………………………………………………………

Mini theater:

 

စုန့်ယန်ရှင်း : အစ်ကိုလု… ညစာအတူစားမယ်ဆို။

 

စုန့်ယန်ချန် : မင်းအစ်ကိုလု ကားထဲမှာ အများကြီးစားပြီးပြီ။ ကိုယ့်ညစာ ကိုယ့်ဘာသာစားတော့။