Chapter 11 – အထွတ်အထိပ်မ‌‌ရောက်အောင် ဖိထားတယ်

နေ့လည်စာစားကြပြီးနောက် လုမင် ရုံးခန်းထဲက အခန်းတံခါးဆီ ရောက်လာသည်။ ဝင်နားမလို့ လုပ်သည့်အချိန်မှာပဲ စုန့်ယန်ချန် လှမ်းဆွဲလာသည်။

“ထမင်းစားပြီးချက်ချင်း အိပ်တာမကောင်းဘူး။ လေ့ကျင့်ခန်းနည်းနည်းပါးပါးလုပ်မှ အစာကြေမှာ။”

“ဘာလေ့ကျင့်ခန်းလဲ။”

စုန့်ယန်ချန်၏ လေးနက်နေသည့်မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူပြောသည့် ‘လေ့ကျင့်ခန်း’ ဆိုသည်မှာ လုမင်သိထားသည့် လေ့ကျင့်ခန်းနှင့် မတူကြောင်း သိလိုက်သည်။

စုန့်ယန်ချန် ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ လုမင်ကို နံရံမှာ ဖိကပ်လိုက်ပြီး သူပြောသည့် လေ့ကျင့်ခန်းကို စတင်တော့သည်။

သူ့ပါးစပ်ထဲ လျှာဖျားလေး တိုးဝင်လာသည်နှင့် စုန့်ယန်ချန်၏ ခြေလှမ်းကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်လိုက်သည်။

လုမင် ရှောင်ချင်ပါသော်လည်း စုန့်ယန်ချန်၏ လက်မောင်းကြီးများထဲ ညက်နေသည်။ ခေါင်းတောင်လှည့်လို့မရချေ။ လျှာနှစ်ခု၏ ပွတ်တိုက်မှုက လုမင်၏ ကျောရိုးထဲ ရိုးတိုးရွတဖြစ်စေပြီး ထိုခံစားချက်က သူ့ကို ပျော့ခွေလာအောင် လုပ်နေသည်။

ထူးထူးဆန်းဆန်း ခံစားနေရသည်။

‘စုန့်ယန်ချန်နဲ့နမ်းတိုင်း ဘာလို့ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေသွားပြီး စုန့်ယန်ရှင်းနဲ့နမ်းရင်ကျ ဘာလို့လီးတောင်လာရတာလဲ။ အနေအထားနဲ့ ဆိုင်လို့လား။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ဖက်လူကို မှတ်ထားတာလား။’

“နမ်းနေရင်းတောင် စိတ်ကူးယဥ်နေသေးတယ်။ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ ကိုယ် ဆွဲဆောင်မှုမရှိလို့လား။ ပိုကြိုးစားရမယ့်ပုံပဲ။”

လုမင်၏ မျက်လုံးများကြောင့် အာရုံမရှိနေကြောင်း စုန့်ယန်ချန် သိလိုက်သည်။ နဖူးကို ခပ်ဖွဖွတောက်လိုက်ပြီး ပိုပြင်းပျတဲ့ အနမ်းများနှင့် နမ်းလေသည်။

လေအဟုန်လို အနမ်းယဥ်ကြောမှာ သည်းသည်းမည်းမည်း မုန်တိုင်းတစ်ခုလား ရုတ်ချည်းပြောင်းသွားသည်။ စုန့်ယန်ချန်၏လျှာမှာလည်း အစကလို အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်ပွတ်မနေတော့။ ကြာပွတ်တစ်ခုအလားပြောင်းသွားပြီး လုမင်၏ ပါးစပ်ထဲ ဝရုန်းသုန်းကား မွှေ့နေသည်။ ချစ်သူက ရုတ်တရက်အပြောင်းအလဲလုပ်လိုက်သဖြင့် လုမင် အငိုက်မိသွားသည်။ စည်းချက်ညီအောင် မလိုက်နိုင်တော့ဘဲ လေထုမှာ ပါးလာသယောာင် အသက်ရှူရ ခက်လာသည်။

လုမင် စုန့်ယန်ချန်အား တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။ လန်းဆန်းသည့် လေများ အဆုတ်ထဲ ရောက်လာသည်။ ထုံနေသော နှုတ်ခမ်းများက ခံစားတစ်မျိုး ပေးစွမ်းသည်။ အလွန်ဆန်းသစ်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသည်။

သို့သော် သူတို့ ဒီတိုင်းဆက်လုပ်နေပါက အရှိန်တက်လာကြမည်ဖြစ်ကြောင်း လုမင် သိနေသည်။ ရုံးခန်းထဲတွင်တော့ အလုပ်မခံချင်သေးပေ။ ထို့နောက် စုန့်ယန်ချန် အငိုက်မိသွားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရုန်းထွက်ပြီး နားနေခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်။

“စာရွက်စာတမ်းတွေ ဆက်လုပ်လေ။ ငါ အိပ်ဦးမယ်။ ပြီးရင် နှိုးလိုက်။ ရှင်းရှင်းကို ညစာထွက်စားကြမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။”

လုမင် ပြောပြီးနောက် အိပ်ရာအိအိကြီးပေါ် ပြေးသွားသည်။

လုမင် တကယ်ပင်ပန်းနေသဖြင့် စုန့်ယန်ချန် ဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။

……………………………………………………………………………………………

လုမင် သူ့ကိုယ်သူ ခုံတစ်လုံးပေါ်ထိုင်နေကြောင်း တွေ့ရသည်။ သူ့ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကား ကြိုးတုပ်ခံထားရသည်။ ပတ်ပတ်လည်မှာ မှောင်မဲနေပြီး ဘာမျှသေချာမမြင်ရချေ။ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပစ္စည်းပစ္စယများ ကိုင်ထားသည့် စုန့်ယန်ချန်မှာ သူ့ကို တုံဏှိဘာဝေမျက်နှာထားနှင့် ကြည့်နေသဖြင့် ပိုထူးဆန်းနေသည်။

သူဘာပဲပြောပြော စုန့်ယန်ချန် ဘာမျှပြန်မပြောချေ။ အဲ့အစား လုမင်၏ ဘောင်းဘီများကို ဆွဲချွတ်လိုက်သဖြင့် အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်။

စုန့်ယန်ချန် ကြာပွတ်တုန်ခါစက်ကို ထုတ်ပြီး သူ့နို့သီးခေါင်းများပေါ် ဖိနေသည်။ အင်္ကျီပါးပါးလေးက တုန်ခါမှုပြင်းပြင်းကို မခုခံနိုင်ပေ။ နို့သီးခေါင်းများမှ ရွတတခံစားချက်က ဦးနှောက်အထိရောက်လာသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးများမှာလည်း ချက်ချင်းထောင်လာကြသည်။

ရင်ဘတ်က နို့သီးလေးများကို နှိပ်စက်ပြီးနောက် စုန့်ယန်ချန် တုန်ခါစက်ကို လုမင်၏ တောင်မလိုလို ဖြစ်နေသော လီးပေါ် ဖိလိုက်သည်။ သူ့အထိမခံနိုင်သည့် အသားအရေမှာ ထိုကဲ့သို့ တုန်ခါမှုပြင်းပြင်းကို မခံစားရဖူးချေ။ ကောင်းတာရော နာကျင်တာရော ရောနှောလျက် လုမင်အား လူးလွန့်စေသော်လည်း ထိုအရာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ချေ။

“စုန့်ယန်ချန်။ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ လွှတ်စမ်းပါ။”

လုမင် သာယာမှုကို တောင့်ခံရင်း စုန့်ယန်ချန်ကို ဆူသည်။ ကံမကောင်းစွာ စုန့်ယန်ချန် သူ့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားပြီး စိတ်ကြိုက်လုပ်နေသဖြင့် လုမင် ပိုစိတ်တိုလာသည်။

တုန်ခါမှုပြင်းပြင်းအောက်မှာ လုမင်၏လီးလေး အမြန် တောင်လာသည်။ ပြီးတော့မည့်အချိန်မှာပင် စုန့်ယန်ချန် သာယာမှုအရင်းမြစ်လေးကို ဖယ်လိုက်သည်။

လုမင် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သွားသော်လည်း ရင်ထဲရှိ ရမ္မက်မီးကား ပိုမိုတောက်လောင်လာသည်။ သူ့ဖင်ပေါက်ထဲမှ ယားနေသည်က ပိုဆိုးလာသည်။

လုမင် ငြိမ်ကျသွားသည်နှင့် စုန့်ယန်ချန် တုန်ခါစက်ကို လီးနှင့် ဖိလာပြန်သည်။ ခုနက လှုံ့ဆော်မှုနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း ပိုမိုအားပြင်းသည့် ရမ္မက်မီးများ ပိုစီးဝင်လာသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ စုန့်ယန်ချန် ကွင်းလေးတစ်ကွင်း ထုတ်လာကာ ပြီးခါနီးဖြစ်နေသည့် လုမင်၏ လီးပေါ် စွပ်လိုက်သည်။

တန့်သွားအောင် ဖိအားပေးခံရသဖြင့် လုမင် အလွန်အောင့်သီးအောင့်သက်ဖြစ်သွားသည်။ ထိုကွင်းကို ချွတ်ဖို့ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးပင်။

ဖောင်းပြီးတောင်နေသော လီးမှာ လီးစွပ်ကွင်းနှင့် အစွပ်ခံထားရပြီး လုမင် နာကျင်စွာ တုန်လှုပ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စုန့်ယန်ချန် တုန်ခါစက်ကို လုမင်၏ ဖင်ပေါက်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ထိုင်နေသည့်အနေအထားတွင် တုန်ခါစက်က ဟိုးအထဲထိ ဝင်သွားပြီး ခုံခံနေသောကြေင့် ပြန်မထွက်လာနိုင်ပေ။ အတွင်းသားများမှာ အားအပြင်းဆုံးနှင့် တုန်နေသည့် တုန်ခါစက်ဒဏ်ကို ခံနေရသည်။ ကြာပွတ်တုန်ခါစက် ထိပ်ဖျားကလည်း လုမင်၏ ဖင်ထဲက အကျိတ်ဖုကို ဖိနေသည်။ ဆက်တိုက်သာယာနေသဖြင့် လုမင် မခံနိုင်တော့ချေ။

“စုန့်ယန်ချန်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ လွှတ်။”

လုမင် ဘာပြောပြော စုန့်ယန်ချန် လျစ်လျူရှုထားဆဲဖြစ်သည်။

အစကတော့ လုမင်မှာ အော်ဖို့ အားရှိသေးသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သာယာမှုများ ပိုပိုစုလာသည်။ လီးပေါ်မှ လီးစွပ်ကွင်းကလည်း အကျဥ်းချခံထားရသလား မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်ရစေသည်။ ဆက်တိုက်သာယာနေမှုအရှိန်ကြောင့် လုမင် မျက်ဖြူဆိုက်နေလေပြီ။ ထိုကဲ့သို့ ခပ်ပြင်းပြင်းဆက်ဆံမခံရဖူးပေ။ ပါးစပ်ကနေလည်း သွားရည်များကျနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ခါနေလေသည်။