Chapter 15

 

နို့ကွင်းတပ်ဆင်ခံရခြင်းနှင့် ဦးလေးဖြစ်သူ၏တက်ကြွစွာ အပေါ်စီးမှဆောင့်လိုးခြင်း

 

*****

 

အေးစက်သောသတ္တုက ဤမျှနုနယ်သောနေရာကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သဘာဝကျကျ အလွန်နာကျင်ရသည်။

 

ချန်မင်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားသော်လည်း အသံထွက်မလာစေရန် အစွမ်းကုန် သည်းခံနေ၏။

 

လုဖေးဟွမ်၏လှုပ်ရှားမှုက အလွန်နှေးကွေးသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုနို့ကွင်းကို တပ်ဆင်ပြီးသွားသည်။

 

သူက ရင်နာစွာဖြင့် ချန်မင်၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရှိုက်ရင်း သူ၏ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေးပုတ်ပေးကာ မေးလိုက်၏။

 

“နာလား…”

 

ချန်မင်မှာ သဘာဝကျကျ အလွန်နာကျင်နေသော်လည်း အနည်းငယ် သက်သာသွားချိန်တွင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

 

“မနာပါဘူး…”

 

သူသည် အသံများပင် တုန်ယင်နေသဖြင့် အစွမ်းကုန်သည်းခံနေရကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိနိုင်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြွေပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဆေးမှုန့်အနည်းငယ်ကို အပေါ်သို့ ဖြူးလိုက်သည်။

 

လက်ချောင်းဖြင့် သေချာပွတ်သပ်ပေးကာ စိမ့်ထွက်လာသောသွေးများကိုလည်း သုတ်ပေးလိုက်၏။

 

ထိုဆေးမှုန့်များ ထိသွားပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် နာကျင်မှုက အတော်လေး သက်သာသွားသည်။

 

မကြာမီ နာကျင်မှုများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားကာ ထိုနေရာက အနည်းငယ်ထုံကျဉ်နေရုံသာ ရှိတော့၏။

 

ချန်မင်ကိုယ်တိုင်လည်း ဆေးပညာကို သင်ယူထားသူဖြစ်သဖြင့် ဤဆေးပုလင်းလေးကို အလွန်သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်၏။

 

“အကုန်လုံး မင်းကို ပေးမယ်… ကိုယ် ဆေးဖော်စပ်နည်းကိုပါ တောင်းလာခဲ့တယ်… အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အတူတူ ပေးမယ်လေ… နာသေးလား…”

 

“တော်တော် သက်သာသွားပြီ…”

 

လုဖေးဟွမ်က ထိုနေရာကို ချက်ချင်းမထိရဲသေးသော်လည်း ရင်ထဲတွင် အလွန်ယားယံနေသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ သူ့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

 

ထို့နောက် မေးစေ့မှတစ်ဆင့် အောက်သို့ လျက်ဆင်းသွားကာ ဘေးရှိနို့အုံကို လျက်ရင်း ထိုနို့ကွင်းကို ပူလောင်သောအကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

 

“မင်လန်… ဒီနို့ကွင်းက တပ်လိုက်ပြီးရင် နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဖြုတ်လို့ မရတော့ဘူးနော်…”

 

သူက ချန်မင်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ရာ အပြုံးထဲတွင် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုများအပြည့် ပါဝင်နေသည်။

 

“မင်း ဒီတစ်သက် ကိုယ် မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့အမှတ်အသားကို ဘယ်တော့မှ ဖျက်ပစ်လို့ မရတော့ဘူး…”

 

ချန်မင်က အနည်းငယ်မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး သူ၏ပူလောင်လွန်းသောအကြည့်များကို မခံနိုင်သည့်ပုံပေါ်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ ကျေနပ်နေ၏။

 

သူ လမ်းမှားသွားခဲ့လျှင်တောင် ဤတစ်သက်တွင် လုဖေးဟွမ်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမှ ချစ်မိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်းကို လုဖေးဟွမ်အား ပြောပြရန် သူဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

 

အခန်းတွင်းရှိရမ္မက်ဆန်သောအသံများက အဆုံးမရှိထွက်ပေါ်နေပြီး ဘေးကုတင်က ထပ်မံလှုပ်ယမ်းလာသည်။

 

ထိုအမျိုးသမီး၏ညည်းသံများက အလွန်ရမ္မက်ဆန်နေပြီး “လီးကြီး … အစ်ကိုကြီး” ဟု ဆက်တိုက်ခေါ်နေ၏။

 

သူမ၏စောက်ပက်ကို မြန်မြန်လာလိုးပေးရန်၊ အထဲတွင် အလွန်ယားယံနေကြောင်း ပြောနေသည်။

 

ချန်မင်မှာ ကြားနေရင်းနှင့် အလွန်ရှက်ရွံ့လာသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ အထဲသို့ အနည်းငယ်တိုးဝင်လိုက်ရာ လုဖေးဟွမ်၏ဖမ်းဆွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

 

လုဖေးဟွမ်သည် သူ၏ပေါင်တံများကို ကားကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုဖောင်းကားနေသောအဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကို ပွတ်တိုက်ရင်း တိုးတိုးလေးရယ်မောလိုက်သည်။

 

“မင်လန်ရဲ့ ဒီနေရာရော ယားနေပြီလား…”

 

သူက တိုးကပ်ကာ ပန်းဝတ်ရည်များ၏အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ပူနွေးသောလေငွေ့များကို ခပ်ဖွဖွလေးမှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

 

ချန်မင်မှာ ရှက်လွန်း၍ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကွေးချင်သွားသော်လည်း အမျိုးသား၏တင်းကျပ်စွာထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရသည်။

 

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အမျိုးသားက သူ့ကို သေချာလျက်ပေးတော့၏။

 

“အင်း…”

 

သာယာမှုက တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး မူလက ရုန်းကန်ချင်သောစိတ်များက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

 

ချန်မင်က ဖင်ကို လှုပ်ယမ်းရင်း အမျိုးသား၏အပြုအစုကို တုံ့ပြန်နေ၏။

 

သူ၏မျက်လုံးများက မိမိ၏မို့မောက်နေသောရင်အုံပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့်နို့ကွင်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

 

အလွန်ရိုးရှင်းသောဒီဇိုင်းလေးဖြစ်သော်လည်း အလွန်ရမ္မက်ဆန်သည်ဟု သူ ခံစားရ၏။

 

အလွန်လည်း ရှက်ရွံ့သလို အလွန်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

 

ပေါင်ကြားမှ ပန်းဝတ်ရည်များက ပိုမိုထွက်ကျလာပြီး အားလုံးက လုဖေးဟွမ်၏ပါးစပ်ထဲသို့ စုပ်ယူမြိုချခံလိုက်ရ၏။

 

သူက တမင်သက်သက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လျက်ပေးနေပြီး ခေါက်ဆွဲစားနေသကဲ့သို့ စုပ်ယူသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

 

ထို့ကြောင့် ချန်မင်မှာ အလွန်ရှက်ရွံ့သွားပြီး တိုးတိုးလေးညည်းတွားလိုက်၏။

 

“ရပါပြီ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို လျက်ရင်း ကြည့်နေသည်။

 

“မစိုရွှဲသေးဘူး…”

 

အရည်များ အကုန်လုံးကို သူက စုပ်ယူသွားပြီးမှတော့ သေချာပေါက် မစိုရွှဲသည့်ပုံပေါက်နေမည်သာ ဖြစ်၏။

 

ချန်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အနည်းငယ်သည်းခံရန် ခက်ခဲနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို ဆာလောင်လာသည်။

 

အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သောပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် အခြားသူများ၏အသံများကို နားထောင်ရင်း အုပ်စုလိုက် ကာမဂုဏ်ခံစားသည့်နေရာသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

 

ထို့ကြောင့် သူ၏စောက်ပက်က မနေနိုင်ဘဲ ကျုံ့လာပြီး စအိုကပင် ယားယံလာသည်။

 

သို့သော် အမျိုးသားက သူ့ကို ချက်ချင်းအလိုမလိုက်ဘဲ သူ့ကို အသေအချာလှုံ့ဆော်ပေးရန် အားခဲထား၏။

 

တစ်ကိုယ်လုံးကို နှံ့အောင် လျက်ပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဖြူဖွေးသွယ်လျသောခြေချောင်းလေးများကို ငုံကာ တစ်ချောင်းချင်းစီ စုပ်ယူလျက်ပေးနေသည်။

 

ယင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်မင်မှာ ရှက်လည်းရှက်သလို အာရုံလည်းခံစားလွယ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာတော့၏။

 

သူက မနေနိုင်တော့ဘဲ ပေါင်တံများဖြင့် အမျိုးသား၏ပေါင်ကြားကို သွားပွတ်တိုက်လိုက်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်မှာ အလွန်မာတောင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက အံ့မခန်းဖြစ်နေ၏။

 

သူ၏ခြေချောင်းများကို အကုန်လျက်ပေးပြီးမှသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အင်္ကျီများကို ချွတ်တော့သည်။

 

ချန်မင်က မျက်လုံးပြူးကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသောသူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာ၏။

 

မိမိကို ရှေ့ရှိအမျိုးသားက ပိုင်ဆိုင်တော့မည်ဟု တွေးမိချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

 

အတိတ်က စကားများအားလုံးက နှလုံးသားထဲသို့ အမြစ်တွယ်နေပြီး လုဖေးဟွမ်၏လှောင်ပြောင်သည့်လေသံတိုင်းက တစ်ခွန်းမှမမှားဘဲ အားလုံးက မှန်ကန်နေ၏။

 

သူ၏အားနည်းချက်ကို တည့်တည့်ထိမှန်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမာရွတ်တစ်ခုမျှ မချန်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏နှလုံးသားကိုတော့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

 

သို့သော် ၎င်းက သူကိုယ်တိုင် ရှာခဲ့သောပြဿနာသာ ဖြစ်၏။

 

ဘယ်သူက သူ့ကို အမျိုးသား၏နှလုံးသားကို အရင် နာကျင်သွားအောင် လုပ်ခိုင်းခဲ့သနည်း။

 

ချန်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ဆက်မတွေးရန် မိမိကိုယ်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

 

သူက ပေါ်ထွက်လာသော တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသည့်လီးမည်းမည်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွား၏။

 

ထို့နောက် အလိုအလျောက် တိုးကပ်သွားပြီး လျှာကို ထုတ်၍ စတင်လျက်ပေးလိုက်သည်။ လုဖေးဟွမ်သည် လန့်သွားပြီး မတတ်သာဘဲ တိုးတိုးလေးရယ်မောလိုက်သည်။

 

“ဒီနေ့ ဒီလောက်တောင် ဆာလောင်နေတာလား…”

 

ချန်မင်က မဖြေဘဲ ထိုလီးကို တစ်ချက်ချင်း လျက်ပေးနေရာ အပေါ်မှအနံ့က သူအနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်၏။

 

အမျိုးသား၏လီးကို စိုရွှဲသွားအောင် လျက်ပေးပြီးနောက် ပါးစပ်ဟကာ ၎င်းကို ခံတွင်းထဲထည့်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးနေတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထုတ်လွှင့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများက သူ၏ဆံပင်ရှည်များကို ဖြီးသင်ပေးနေ၏။

 

ချန်မင်က ပိုမိုနက်ရှိုင်းအောင် ငုံရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူက တားဆီးလိုက်သည်။

 

“အရမ်း နက်နက်မငုံနဲ့… လည်ချောင်း နာသွားလိမ့်မယ်…”

 

ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွား၏။

 

သူ ဤကဲ့သို့လုပ်သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်သော်လည်း လုဖေးဟွမ်က ဤကဲ့သို့နူးညံ့သောလေသံဖြင့် ပြောသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ရာ ရင်ထဲတွင် တွေဝေသွားသည်။

 

ဘယ်နေရာ မှားသွားသလဲဆိုတာကို မသိတော့ပေ။

 

ပါးစပ်ကသာ အပြစ်ပေးမယ် ပြောနေတာ… တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီလောက်တောင် ဂရုတစိုက်နဲ့ နူးညံ့နေတာလေ။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ ငြိမ်သက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ခံတွင်းထဲမှ လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

 

ထို့နောက် သူ၏မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ မျက်နှာကို မော့စေလိုက်ပြီး သူ၏တွေဝေနေသောမျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

 

“ဘာလဲ… အပေါ်က ပါးစပ်လေးနဲ့ စားရတာကို ပိုသဘောကျလို့လား…”

 

ချန်မင် မျက်နှာများ ချက်ချင်းနီရဲသွားသည်။ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ပွေ့ချီကာ မိမိ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး အချက်ပြလိုက်၏။

 

“မင်လန်… ကိုယ့်ဘာသာ တက်ထိုင်လိုက်…”

 

ချန်မင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အလိုအလျောက် ခေါင်းခါရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းငြိမ်သက်သွားကာ ဘာမှမလှုပ်ရှားတော့ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က ဘေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးရယ်မောလိုက်၏။

 

“မင်း တခြားလူတွေကို ကြည့်ပါလား… ဘယ်လောက်တောင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် တက်ထိုင်နေကြလဲ… မင်လန်… မင်း ကိုယ့်အတွက် မလုပ်ပေးချင်ဘူးလား…”

 

ချန်မင်က သူ၏အကြည့်အတိုင်း ဘေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ခြင်ထောင်နှစ်ထပ်ကို ဖြတ်၍ မြင်လိုက်ရ၏။

 

မို့မောက်နေသောနို့ကြီးများကို လှုပ်ယမ်း၍ ဖင်ကို လှုပ်ပြီး အမျိုးသား၏ကိုယ်ပေါ်တွင် မြင်းစီးနေသကဲ့သို့ အပြင်းအထန် တက်ထိုင်နေသောအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရသည်။

 

သူမ၏ပါးစပ်မှလည်း ရမ္မက်ဆန်သောအော်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေ၏။

 

ချန်မင်က အချက်အနည်းငယ်သာ ကြည့်ပြီး အလောတကြီး အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ မျက်နှာများ သွေးထွက်မတတ် နီရဲနေတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

 

“အရင်တုန်းကဆို ကိုယ်တိုင် တက်တက်ကြွကြွ လုပ်ပေးခဲ့တာကို…”

 

ချန်မင်က သူ မိမိရှက်ရွံ့စေမည့်စကားများ ထပ်ပြောလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် သူ၏ခါးပေါ်တွင် ခွထိုင်လိုက်သည်။

 

ထို့နောက် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။

 

“ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်…. ဆက်မပြောပါနဲ့တော့…”

 

လုဖေးဟွမ်က နို့ကွင်းတပ်ထားသောသူ၏နို့အုံကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လေသံကို မတိုးတော့ဘဲ ပုံမှန်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 

“အင်း… ယောကျာ်းရဲ့ လီးကို စောက်ပက်ထဲ မြန်မြန် မြိုချလိုက်တော့… မင်းရဲ့စောက်ပက်က အရမ်းစိုရွှဲပြီး နူးညံ့နေတာ… လီးအကျွေးခံချင်နေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား…”

 

ချန်မင် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှက်လွန်း၍ မြေကြီးထဲသာ တိုးဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။

 

အခြားလူများ ကြားသွားမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့သဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

 

သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် တောင်းပန်သည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။

 

လုဖေးဟွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။

 

“ယားနေပြီဆိုမှတော့… မြန်မြန် မြိုချလိုက်လေ… ကိုယ်လည်း မင်းရဲ့ စောက်ပက်လေး စုပ်ယူတာကို ခံကြည့်ချင်သေးတယ်…”

 

“အင်း…”

 

ချန်မင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မတတ်သာဘဲ ဖင်ကို ကြွလိုက်၏။

 

အရည်များစိုရွှဲနေသော စောက်ဖုတ်ဝကို ဖြဲပြီး တုတ်ခိုင်သောလီးကြီးပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ရသည်။

 

သူတို့နှစ်ဦးက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့ဖူးပြီး တစ်ယောက်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ယောက် အလွန်ရင်းနှီးနေကြပြီဖြစ်၏။

 

သူ၏စောက်ပက်ကလည်း လျက်ခံထားရသဖြင့် အလွန်စိုရွှဲနေကာ အထဲတွင် စောက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်။

 

ထို့ကြောင့် အမျိုးသား၏ဒစ်ကြီးကို အလွယ်တကူ စုပ်ယူလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ မြိုချလိုက်တော့၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူတို့နှစ်ဦး ချိတ်ဆက်နေသောနေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

 

“တကယ်ကို လီးစားတာ ကျင့်သားရနေတဲ့ စောက်ပက်လေးပဲ… ဒီလောက်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူ မြိုချပစ်လိုက်တာ…”

 

ဘေးကလူများက သူ၏အသံကို ကြားသွားပုံရပြီး ရယ်မောကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

 

“စစ်သူကြီးလု… ခင်ဗျား ခေါ်လာတဲ့လူက အရမ်းရိုးအတဲ့ပုံပေါက်နေလို့… အပျိုလေးပဲ ထင်နေတာ… အလိုးခံရလွန်းလို့ အသားကျနေပြီတဲ့လား…”

 

ချန်မင် လန့်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ပျော့ခွေသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

 

ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့် စောက်ပက်က ထိုလီးကြီးကို အကုန်မြိုချလိုက်ကာ အဆုံးထိ အားပါပါ ထောက်မိသွား၏။

 

ထို့ကြောင့် မခံနိုင်တော့ဘဲ စူးရှသောအော်သံလေးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က အားပါပါ ညှစ်ခံလိုက်ရသဖြင့် လည်ချောင်းထဲမှ ညည်းသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချန်မင်၏ခါးကို ကိုင်ကာ ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

 

“အလိုးခံရလွန်းလို့ အသားကျနေပြီလေ… ဒါပေမယ့် စောက်ပက်က အရမ်းနုနယ်သေးတယ်… စုပ်လည်း စုပ်တတ်တယ်၊ ညှစ်လည်း ညှစ်တတ်တယ်… တကယ့်ကို လောကမှာ ရှားပါးတဲ့ အဖုတ်လေးပဲ…”

 

ချန်မင်သည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နားရွက်များ ပူထူသွားပြီး အလောတကြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းကို သွားပိတ်ရန် ကြိုးစား၏။

 

သို့သော် လုဖေးဟွမ်က အလွယ်တကူ ရှောင်ဖယ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

 

“လှုပ်တော့…”

 

ထိုလူက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

 

“စစ်သူကြီးက ဒီလောက်တောင် ချီးမွမ်းနေမှတော့… ကျွန်တော်တောင် မြည်းကြည့်ချင်သွားပြီ…”

 

လုဖေးဟွမ်၏လေသံက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။

 

“ငါ့ပစ္စည်းကို တခြားလူတွေ လာထိတာ ငါ မကြိုက်ဘူး… မင်း တခြားလူကိုပဲ သွားရှာလိုက်ပါ…”

 

ထိုလူက ဟန်လုပ်ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ကျွန်တော်ကလည်း နောက်ပြောင်တာပါ… နောက်ပြောင်တာပါ… စစ်သူကြီး စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့…”

 

ချန်မင်က မတတ်သာဘဲ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ယမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ တုတ်ခိုင်သောလီးကြီးကို အသွင်းအထုတ် လုပ်နေရသည်။

 

အမျိုးသား၏လီးက တကယ်ကို ကြီးမားပြီး တုတ်ခိုင်ကာ မာကျောနေသဖြင့် ဤအနေအထားက သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

 

ယင်းက ချန်မင်ကို အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့သွားစေသော်လည်း သာယာမှုကိုလည်း ပေးစွမ်းသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ကြမ်းတမ်းသောလက်ဝါးကြီးဖြင့် သူ၏ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး အနည်းငယ်မို့မောက်နေသောနေရာကို စမ်းမိချိန်တွင် ခပ်ဖွဖွလေးရယ်မောလိုက်၏။

 

“ကိုယ်က မင်လန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှင်သန်နေသလိုပဲ…”

 

ချန်မင် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ချက်တုန်ခါသွားပြီး စောက်ပက်ထဲမှ စောက်ရည်များ အများအပြား ပန်းထွက်လာသည်။

 

အမျိုးသားကို လောင်းချလိုက်သဖြင့် အမျိုးသားကို ထပ်မံညည်းတွားသွားစေ၏။

 

သူက မျက်ခုံးပင့်ကာ နောက်ပြောင်သည့်အကြည့်များဖြင့် ချန်မင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

 

“ကိုယ်နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတာက… မင်းကို ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားစေတာလား…”

 

သူက ချန်မင်၏ဗိုက်ကို တစ်ချက် ပွတ်နယ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ညည်းတွားသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

 

“အရင်တုန်းကဆို မင်း ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားတာ မတွေ့ဖူးပါဘူး…”

 

ချန်မင်က သူ အတိတ်က ကိစ္စများကို ထုတ်ပြောလာသည်ကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးကို တစ်ဝက်မှိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

 

ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အမျိုးသား၏ဗိုက်ပေါ်တွင် ထောက်ကာ အမျိုးသား၏လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အထက်အောက် အသွင်းအထုတ် လုပ်နေရတော့၏။

 

သူ၏အရှိန်က မမြန်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှက်စရာကောင်းသောရေအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

 

အခြားကုတင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံများနှင့် ဆင်တူနေသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြည့်တန်ဆာမတစ်ယောက်လို အလိုးခံနေရသည်ဟု ခံစားလာရ၏။

 

“အင်း…”

 

ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ တွေးမိသည်ကိုမသိသော်လည်း သူ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး အရှိန်ကလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

 

စောက်ပက်ထဲမှ အရည်များကလည်း ပိုမိုများပြားလာပြီး ထိုလီးက ဘယ်နေရာကို ပွတ်တိုက်မိမိ သူ့ကို မခံနိုင်အောင် ကောင်းသွားစေ၏။

 

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားကာ အမျိုးသား၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားပြီး အသံပျော့ပျော့လေးဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

 

“ကျွန်တော် မရတော့ဘူး… ဖေးဟွမ်… ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး…”

 

လုဖေးဟွမ်၏လက်ဝါးက သူ၏အမြီးရိုးကို စမ်းမိသွားပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်၏။

 

ထိုအခါ ချန်မင်၏စောက်ပက်က ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ကျုံ့သွားပြီး စုပ်ယူအားပါလာသကဲ့သို့ သူ၏လီးတစ်ခုလုံးကို ကွက်လပ်မကျန်အောင် စုပ်ယူလာသည်။

 

“ကိုယ့်ကို ဘယ်လို ကူညီစေချင်တာလဲ…”

 

ချန်မင်က ရှေ့ရှိလူမှာ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကိစ္စများတွင် မည်မျှဆိုးသွမ်းကြောင်း အလွန်ကောင်းစွာ သိထား၏။

 

သို့သော် သူ အခု အလွန်ပင်ပန်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အပြည့်အဝမကျေနပ်သေးသဖြင့် သူ၏အလိုသို့ လိုက်ကာ မျက်နှာများနီရဲသွားစေသည့် ရှက်စရာကောင်းသောစကားများကို ပြောလိုက်ရတော့သည်။

 

“ကျွန်တော့်ကို လိုးပေးပါ… ဖေးဟွမ်… ကျွန်တော့်အထဲကို လရည်တွေ ပန်းထည့်ပေးပါ… စောက်ပက်က… ခင်ဗျားရဲ့ ပျစ်ချွဲနေတဲ့ လရည်တွေကို သောက်ချင်နေပြီ…”

 

လုဖေးဟွမ်တစ်ကိုယ်လုံး သူ၏လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ရူးမတတ်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏စောက်ပက်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသောလီးကပင် ပိုမိုကြီးထွားလာ၏။

 

သန်မာသောခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် ထလာပြီး ဖြူဖွေးနုနယ်သောအလှလေးကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်ကာ မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

 

“ကိုယ့်ရဲ့ လရည်တွေကို သောက်ပြီးသွားရင်ရော… ကိုယ့်အတွက် ကလေးမွေးပေးမှာလား…”

 

ချန်မင်မှာ ပင်ပန်းနေသော်လည်း သူ၏ဤမေးခွန်းကြောင့် လန်းဆန်းသွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာလွှဲကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး မဖြေဘဲ နေလိုက်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏မေးစေ့ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး လီးကိုလည်း သူ၏စောက်ပက်ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

 

ရည်ရွယ်ချက်မပြည့်မချင်း မရပ်တန့်မည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေ၏။

 

“ကိုယ့်အတွက် ကလေးမွေးပေးမှာလား…”

 

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းသွားပြီး အမျိုးသား၏ဆက်တိုက်မေးခွန်းထုတ်မှုအောက်တွင် ဒုတိယအဖြေကို ဘယ်လိုလုပ် ပြောထွက်နိုင်မည်နည်း။

 

ထို့အပြင် သူ မမွေးနိုင်သလို ချစ်တင်းနှီးနှောနေချိန်တွင် လိမ်ပြောရန်ဆိုသည်မှာလည်း ခက်ခဲသောကိစ္စမဟုတ်ပေ။

 

သို့သော် ထိုစကားလုံးက လည်ချောင်းတွင် တစ်ဆို့နေပြီး သူ ဘယ်လိုမှ ပြောမထွက်ပေ။ နှုတ်ခမ်းများပွင့်ဟသွားသော်လည်း အသံတစ်သံမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

 

လူနှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိကြပြီး သူတို့ကြားရှိအတိတ်က ကိစ္စများက ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

 

ချစ်ကျွမ်းဝင်နေချိန်တွင် ဖွက်ထားသောစိတ်ကူးများ၊ ဖြူစင်မှုများကြားတွင် ရောနှောနေသောဆူးငြောင့်များက မရည်ရွယ်ဘဲ လူနှစ်ယောက်စလုံးကို အနာတရဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသွားသော်လည်း ကုစား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လွှမ်းလာသောမျက်ရည်များကို ကြည့်နေ၏။

 

နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်ပေါက်များက မျက်ဝန်းထောင့်မှ တစ်ပေါက်ချင်း ကျဆင်းလာကာ မည်းနက်သောဆံပင်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အလွန်ပျော့ပျောင်းသွားပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

 

ချန်မင်က မစောင့်နိုင်တော့သလို သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို အပ်နှင်းလိုက်ပြီး လျှာကိုပါ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ တက်ကြွစွာ စုပ်ယူရစ်ပတ်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်နမ်းလိုက်ကြ၏။

 

အောက်ပိုင်းကလည်း တင်းကျပ်စွာ ချိတ်ဆက်ထားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ်လုပ်နေသဖြင့် လေထုက ပြန်လည်ရမ္မက်ဆန်လာတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က အတော်ကြာအောင် အောင့်ထားပြီးမှ သုတ်ရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်ရာ ပျစ်ချွဲသောလရည်များက ချန်မင်၏ဗိုက်ထဲသို့ အပြည့်ဝင်သွား၏။

 

သိုသော် လူနှစ်ယောက်က မလုံလောက်သေးဘဲ တင်းကျပ်စွာ ဖက်နမ်းနေကြပြီး ပြန်လည်မာတောင်လာချိန်တွင် ချန်မင်က အမျိုးသား၏လီးကို ကိုင်ကာ မိမိ၏စအိုထဲသို့ တက်ကြွစွာ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

 

ဒီညတွင် လူနှစ်ယောက်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရူးသွပ်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချန်မင်မှာ အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးပင် မဖွင့်နိုင်တော့ဘဲ အမျိုးသား၏ရင်ခွင်ထဲတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့၏။

 

လုဖေးဟွမ်က စောင်ကို ဆွဲယူကာ သူ၏ဝတ်လစ်စလစ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်ပြီး ထိုအနေအထားဖြင့်ပင် သူ့ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

 

အလွန်ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဘယ်လိုမှ အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့၏။

 

 

 

Chapter 15 ended