Chapter 16

 

ခွဲခွာရခါနီးအချိန်တွင် မခွဲနိုင်မခွာရက် ပြင်းထန်စွာ ချစ်တင်းနှီးနှောခြင်း

 

*****

 

လုကျန်းထင်၏သိုင်းပညာသည် ဆရာကောင်း၏သင်ကြားမှုအောက်တွင် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့၏။

 

အရပ်လည်း စတင်ရှည်လာကာ နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ချန်မင်နှင့် အရပ်က တူလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

 

ချန်မင်က သူ့ကို ယှဉ်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုများ ပါဝင်နေ၏။

 

“ထင်အာ… မင်း အ​ဖေ​လောက် အရပ်ရှည်လာရင် ကောင်းမယ်… ငါတို့မိသားစုနဲ့တော့ မတူစေနဲ့… ငါတို့မိသားစုက လူတွေက အရပ်မရှည်ကြဘူး… ငါ့အဖေတောင် အရပ် သိပ်မရှည်ဘူး…”

 

လုကျန်းထင်က သူ၏ပါးစပ်မှ ဖခင်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ အလွန်စိတ်ရှုပ်သွား၏။

 

ထို့ကြောင့် မစဉ်းစားဘဲ မေးလိုက်သည်။

 

“ဦးလေးက အဖေ့ကို သဘောကျလို့လား…”

 

ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်နှာထားက သံသယဝင်စရာကောင်းလောက်အောင် တောင့်တင်းသွား၏။

 

လုကျန်းထင်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူ ဘယ်လိုလိမ်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

 

အတော်ကြာမှသာ သူ ပြောလိုက်သည်။

 

“သူက မင်းရဲ့ အဖေပဲလေ… ငါ သူ့ကို သဘာဝကျကျ လေးစားရမှာပေါ့…”

 

လုကျန်းထင်သည် မေးပြီးမှ မိမိစကားမှားသွားကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းကို အလောတကြီး လွှဲလိုက်၏။

 

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူက ဦးလေး၏မျက်နှာတွင် ပေါ်လွင်နေသော ချစ်ရည်ရွှမ်းသည့်အရိပ်အယောင်များကို သတိမထားမိဘဲ မနေခဲ့ပေ။

 

ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းကုန် ဖုံးကွယ်ထားပါစေ… အနည်းငယ်တော့ ပေါ်လွင်နေတတ်၏။

 

သူက ညဘက်တွင် အမြဲတမ်းနိုးလာတတ်ကာ ဦးလေး၏အခန်းတွင် မီးလင်းနေသည်ကို မြင်ရလေ့ရှိသည်။

 

နှင်းများကျနေသဖြင့် ခြေသံကျမည်ကို စိုးရိမ်ကာ သတိကြီးသောဖခင်က ရိပ်မိသွားမည်ကို ကြောက်သဖြင့် အနားသို့ မသွားရဲပေ။

 

သို့သော် နားစွင့်၍ သေချာနားထောင်လိုက်ရုံဖြင့် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသံများကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။

 

ဦးလေးက ဒီရက်ပိုင်း ဖခင်ဆီကနေ အပြည့်အဝအကျွေးခံနေရပုံပဲ…

 

လူကြီးနှစ်ယောက် အတူတူ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာကို တွေးမိချိန်တွင် လုကျန်းထင်၏ရင်ထဲ၌ အလွန်ရှုပ်ထွေးသွား၏။

 

မျက်ခုံးများကြားတွင် ဒေါသများပြည့်နှက်နေကာ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။

 

သူသည် ယခုချက်ချင်းပင် ဦးလေးကို ခေါ်ကာ အဝေးသို့ ထွက်သွားချင်စိတ်များ ပေါက်နေမိ၏။

 

ဤနှစ် နှစ်သစ်ကူး ပြီးပြီးချင်းမှာပင် နယ်စပ်မှ စစ်ရေးသတင်းများ ရောက်လာခဲ့သည်။

 

ချီအာဟနယ်မြေက နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ နယ်စပ်ကို စတင်တိုက်ခိုက်လာ၏။

 

သူတို့၏အရှိန်အဟုန်က အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် လုဖေးဟွမ်က ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ စစ်ထွက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

 

နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် စတင်ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်၏။

 

စစ်သူကြီးအိမ်တော်အတွင်းတွင် သတင်းရသည်နှင့် သူ ခရီးထွက်ရန် လိုအပ်သည်များကို စတင်ပြင်ဆင်နေကြသည်။

 

ချန်မင်က နောက်တစ်နေ့မှသာ သိရှိခဲ့ရ၏။

 

သူ အနည်းငယ်ထိတ်လန့်သွားပြီး တိတ်တဆိတ် အပြင်ထွက်သွားရာ မိုးချုပ်ခါနီးမှသာ ပြန်ရောက်လာသည်။

 

လုကျန်းထင်က သူ၏မျက်နှာဖြူရော်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများပင် တုန်ယင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

 

“ဦးလေး… ရာသီဥတုက ဒီလောက် အေးနေတာကို… ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ…”

 

ချန်မင် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

 

“အပြင်မှာ နည်းနည်း လမ်းသွားလျှောက်ရင်း… ဆေးမြစ်တချို့ သွားဝယ်တာပါ…”

 

သူ၏လက်ထဲတွင် ဆေးထုတ်အချို့ ပါလာသဖြင့် လုကျန်းထင်က ဆက်မမေးတော့ပေ။

 

သူ့ကို မီးမွှေးကာ ထမင်းဟင်းချက်ရန် ကူညီပေးလိုက်၏။

 

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် နွေးထွေးသဖြင့် ချန်မင်၏မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

 

သွေးရောင်ပြန်လည်လွှမ်းလာသည်ကို မြင်မှသာ လုကျန်းထင်က သက်ပြင်းချနိုင်သွား၏။

 

သူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

 

“ဦးလေး… အဖေ စစ်ထွက်ရမယ့်အကြောင်းကို ကြားပြီးပြီလား…”

 

ချန်မင်သည် ဟင်းလှီးနေသောလှုပ်ရှားမှုလေး ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ခပ်ဖွဖွလေး “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

 

သူ၏လှုပ်ရှားမှုများက သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားသည်။

 

လုကျန်းထင်က ပြောလိုက်၏။

 

“ရှီးအာ ပြောပြတာတော့ ဒီတစ်ခါ စစ်ပွဲက တော်တော်အန္တရာယ်များတယ်တဲ့… တစ်ဖက်က သေချာပြင်ဆင်ပြီးမှ လာတာဆိုတော့… အရင်ကတည်းက တိုက်ရခက်တဲ့ဟာကို… အခုက စစ်အင်အားအများကြီးကိုပါ စုစည်းပြီး လာတာတဲ့…”

 

ချန်မင် ရင်ထဲတွင် တုန်ခါသွားပြီး မိမိကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“ချီအာဟက လူဦးရေ နည်းတယ်လေ… သူတို့ တစ်နိုင်ငံလုံးက လူတွေ စစ်တိုက်ရင်တောင် ငါတို့လောက် မများပါဘူး… ထင်အာ… မစိုးရိမ်ပါနဲ့…”

 

လုကျန်းထင်က သူက မိမိကို “မစိုးရိမ်ပါနဲ့” ဟု ပြောနေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးထဲမှ စိုးရိမ်မှုများက အပြင်သို့ပင် လျှံကျတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

 

ထို့ကြောင့် ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းသွားပြီး ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် နောက်ကျမှ မွေးဖွားလာခဲ့သည့် မိမိကိုယ်ကိုသာ အပြစ်တင်မိ၏။ မဟုတ်လျှင် ဦးလေးဖြစ်သူက ဖခင်နဲ့ ဘာဆိုင်တော့မည်နည်း။

 

ချန်မင်မှာ ထမင်းစားရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ထမင်းဖြူအနည်းငယ်ကိုသာ ဝါးစားနေ၏။

 

လုကျန်းထင် ဘာပြောပြော သူ၏နားထဲသို့ မဝင်တော့ဘဲ ခေါင်းထဲတွင် လွန်ခဲ့သောလအနည်းငယ်က လုဖေးဟွမ်ပြောခဲ့သော စကားများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

 

“စစ်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားရင်” ဆိုသည့်စကားများက… ဤတစ်ခရီးက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အန္တရာယ်များနေတာလား။

 

မဟုတ်ဘူး… တကယ်တော့ စစ်တိုက်တိုင်း အန္တရာယ်များတာချည်းပါပဲ။

 

လုဖေးဟွမ်က ရှေ့တန်းကနေ ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင် တိုက်ခိုက်တတ်သူဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းသာ မရှိရင်… အဲဒီလိုစစ်မြေပြင်မျိုးမှာ အခါတစ်ရာ သေရင်တောင် မလုံလောက်ဖြစ်နေမှာ… အဲဒီတစ်ခေါက်ကလိုမျိုးပေါ့… ချန်မင်သာ မြစ်ကမ်းဘေးကို အမှတ်တမဲ့ မရောက်သွားခဲ့ရင်… သူ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ။

 

လုဖေးဟွမ်လည်း အဲဒီတစ်ခေါက်ကလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရနိုင်တယ်လို့ တွေးမိချိန်မှာ ချန်မင်တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်လာ၏။

 

မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပန်းကန်နှင့် တူကို ချလိုက်သည်။

 

“ထင်အာ… ငါ နည်းနည်း နေလို့မကောင်းဘူး… အရင် သွားနားတော့မယ်… မင်းပဲ ရှင်းလိုက်တော့နော်…”

 

လုကျန်းထင်က သူ့ကို ကြည့်ကာ “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

 

ချန်မင်က ယိုင်နဲ့သောခြေလှမ်းများဖြင့် အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။

 

အခန်းထဲတွင် အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး သူ ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်ချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

 

လန့်လွန်း၍ အော်မတတ် ဖြစ်သွားချိန်တွင် ထိုလူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

 

“ငါပါ…”

 

ချန်မင်တစ်ကိုယ်လုံး ကြောင်အမ်းသွားပြီး အတော်ကြာမှသာ အမှောင်ထဲတွင် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် တိုးကပ်သွား၏။

 

ထို့နောက် ထိုလူ၏ဆွဲယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကျယ်ပြန့်သောရင်ခွင်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

 

ချန်မင်က ထိုရင်းနှီးသောအနံ့ကို ရလိုက်ချိန်တွင် စိုးရိမ်နေသောနှလုံးသားက အနည်းငယ်တည်ငြိမ်သွား၏။

 

သူက အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။

 

“ဘာလို့ ဒီလောက် စောနေတာလဲ…”

 

လုဖေးဟွမ် လာသည့်အခါတိုင်း သန်းခေါင်ယံအချိန်နီးပါးမှသာ လာလေ့ရှိပြီး ဤမျှစောသောအချိန်မျိုးတွင် တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က နှာခေါင်းမှ ညည်းသံတစ်ချက် ထုတ်လွှင့်လိုက်၏။

 

“ငါ စောစောလာတာကို… မင်းက မပျော်ဘူးလား…”

 

ချန်မင် ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။

 

နှာခေါင်းက သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ရင်းနှီးသောအနံ့များကို တိတ်တဆိတ် ရှူရှိုက်နေ၏။

 

လူနှစ်ယောက်က အမှောင်ထဲတွင် အတော်ကြာအောင် တိတ်တဆိတ် ဖက်ထားကြသည်။

 

ဘယ်သူက အရင်စတင်လိုက်သည်မသိဘဲ နှုတ်ခမ်းလေးလွှာက ပေါင်းစပ်သွားကာ အလောတကြီးဖြင့် နမ်းရှိုက်လိုက်ကြတော့၏။

 

အမှောင်ထဲတွင် နမ်းရှိုက်ရသည့်အတွေ့အကြုံက သူတို့နှစ်ဦးအတွက် သိပ်မရှိလှပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က မီးထွန်းပြီးမှ သူ့ကို လုပ်ရသည်ကို အမြဲနှစ်သက်လေ့ရှိ၏။

 

သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိအမူအရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြင်ချင်သကဲ့သို့ အနည်းငယ်မျှပင် မလွတ်တမ်း ကြည့်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်မည်။

 

အသက်ရှူငွေ့များက အပြန်အလှန်ရစ်ပတ်နေပြီး ရာသီဥတုက အေးနေသော်လည်း လူနှစ်ယောက် အပြန်အလှန်ဖက်ထားသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာခဲ့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ထူထဲသောစောင်ကို ခွာလိုက်ပြီး လူနှစ်ယောက်စလုံးကို အထဲတွင် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်၏။

 

သူ၏အင်္ကျီများကို ချွတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာကလည်း သူ၏မေးရိုးမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ လျက်ဆင်းသွားသည်။

 

အသံများထွက်ပေါ်လာသည်အထိ လျက်ပေးနေသဖြင့် ချန်မင်မှာ နားရွက်များ ပူထူလာပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။

 

“အင်း… စောပါသေးတယ်… ထင်အာက အပြင်မှာ ရှိနေသေးတယ်လေ… ရိပ်မိသွားလိမ့်မယ်…”

 

လုဖေးဟွမ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

 

“ငါ မီးတောင် မထွန်းထားတာကို… မင်းက မကျေနပ်သေးဘူးလား…”

 

ချန်မင် မျက်နှာများနီရဲသွားပြီး သူ့ကို မငြင်းဆန်ရက်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် တိုးတိုးလေးသာ ပြောလိုက်နိုင်၏။

 

“ဒါဆို ခင်ဗျား ဖြည်းဖြည်း လုပ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က ဖြည်းဖြည်းလုပ်ရန် ဆန္ဒမရှိသည့်အပြင် တမင်သက်သက် အသံပိုကျယ်အောင်ပင် စုပ်ယူလိုက်၏။

 

ထို့ကြောင့် ချန်မင်မှာ ရှက်လည်းရှက်သလို နေရလည်းခက်လာကာ မျက်နှာများ သွေးထွက်မတတ် နီရဲသွားတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိအင်္ကျီများကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး တင်းကျပ်စွာစည်းထားသော ရင်စည်းကိုပါ ဖြည်ချလိုက်၏။

 

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုပြည့်ဖြိုးသောနို့အုံနှစ်မြွှာကို ပွတ်နယ်ရင်း ထိုနို့ကွင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

 

သူက ပေါ်ထွက်လာသောနို့နံ့များကို ရှူရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

 

“သမားတော်ကြီးလျို ပေးလိုက်တဲ့ဆေးကို ငါ ယူလာတယ်… မင်း အဲဒါကို ပြုတ်ပြီး သောက်လိုက်ရင်… နို့ရည်တွေ ပြတ်သွားလိမ့်မယ်…”

 

ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီး “ခင်ဗျား” ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆက်မပြောဘဲ မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က အလင်းရောင်အနည်းငယ်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်ပျက်သွားသောအမူအရာကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး နောက်ပြောင်လိုက်၏။

 

“ဒီတစ်ခေါက်က နယ်စပ်ကို သွားရမှာ… မင်းရဲ့ ဇာတိရွာနဲ့တောင် နီးနေပြီ… ငါက ဘယ်လိုလုပ် လူလွှတ်ပြီး နို့ရည်လာယူခိုင်းလို့ ရတော့မှာလဲ… နေ့တိုင်း မင်းရဲ့ရင်ဘတ်တွေ တင်းမာနေမှာကိုလည်း ငါ မကြည့်ရက်ဘူး… တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကများ တွေ့သွားပြီး မင်းကို လိုချင်သွားရင်… ငါကလည်း မင်းအနားမှာ မရှိဘူးဆိုတော့… ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…”

 

ချန်မင်က သူ နောက်ပြောင်နေသည်ကို ကြားသော်လည်း ရင်ထဲတွင် ရယ်ချင်စိတ်မရှိဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့၍သာ မဖြေဘဲ နေလိုက်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏စိတ်ကူးများကို ရိပ်မိသွားသကဲ့သို့ တိုးကပ်ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

 

“မင်လန်… ဒီတစ်ခေါက်က သိပ်ပြီး အန္တရာယ်မရှိပါဘူး… စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး…”

 

ချန်မင်က မျက်လွှာချလိုက်သည်။ အမျိုးသားက သူ၏နို့အုံထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး နို့သီးခေါင်းတစ်ဖက်ကို ငုံကာ အသေအချာစုပ်ယူတော့၏။

 

သူတို့နှစ်ဦးက မနေ့ကမှ ချစ်တင်းနှီးနှောထားကြပြီး လုဖေးဟွမ်ကလည်း အထဲရှိနို့ရည်များကို အကုန်အစင်စုပ်ထုတ်ပေးထားခဲ့သည်။

 

သို့သော် တစ်ရက်ကျော်သွားချိန်တွင် ယခုအထဲ၌ နို့ရည်များ အပြည့်ပြန်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အားပါပါ တစ်ချက်စုပ်ယူလိုက်သည်နှင့် ခံတွင်းထဲတွင် မွှေးကြိုင်သောနို့ရည်များ ချက်ချင်းပြည့်နှက်သွား၏။

 

သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း မြိုချလိုက်ကာ နောက်တစ်ဖက်ကို ဆက်စုပ်ယူလိုက်သည်။

 

“အင်း…”

 

ချန်မင်က သာယာမှုကို ခံစားရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားလိုက်မိ၏။

 

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက ပိုမိုရဲတင်းလာကာ လက်ချောင်းများဖြင့် အမျိုးသား၏ပေါင်ကြားသို့ စမ်းတဝါးဝါး သွားရောက်စမ်းသပ်လိုက်သည်။

 

တုတ်ခိုင်သောအရာကြီးတစ်ခုကို စမ်းမိသွားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်၏။

 

စောင်အပြင်ဘက်တွင် အလွန်အေးစိမ့်နေသော်လည်း အထဲတွင်မူ နွေးထွေးနေသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ရင်ခွင်ထဲရှိလူ၏အင်္ကျီများကို အကုန်ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး စောင်အောက်သို့ တိုးဝင်ကာ သူ၏စောက်ပက်ကို လျက်ပေးတော့၏။

 

ချန်မင် မျက်နှာများ သွေးထွက်မတတ် နီရဲသွားပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

 

“အထဲမှာ အသက်ရှူကျပ်လိမ့်မယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကားလိုက်ပြီး သူ၏ခြေထောက်များကို မိမိ၏ပခုံးပေါ်တွင် တင်ကာ ထိုနုနယ်သောဆီးခုံကို တစ်ချက်လျက်လိုက်၏။

 

“ဒီနေရာရဲ့အရသာကို အကြာကြီး မြည်းခွင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့… ဒီနေ့ည ငါ အဝလျက်ပစ်မယ်…”

 

ချန်မင်မှာ စောင်ကို အနည်းငယ်ကြွထားရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အမျိုးသား၏စောက်ပက်လျက်ပေးသည့်သာယာမှုကို အစွမ်းကုန် သည်းခံနေရသည်။

 

သူ၏အရည်များက အများအပြား ထွက်ကျလာပြီး အမျိုးသားက အကုန်လုံးကို မြိုချလိုက်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏စောက်ပက်ကို အကြိမ်ကြိမ်လျက်ပေးနေသော်လည်း အရည်များက လျက်၍မကုန်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

 

“မင်လန်ရဲ့ စောက်ဖုတ်က အရည်တွေ အများကြီး ပန်းထွက်နေတာပဲ…”

 

“အင်း… ဆက်မပြောပါနဲ့တော့…”

 

“စအိုကတောင် အရည်တွေ ထွက်နေပြီ… ဘယ်အပေါက်က အရင် လီးအရသာကို မြည်းချင်တာလဲ…”

 

ချန်မင်မှာ ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာများနီရဲနေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကမူ ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ဖင်ကို တစ်ချက်လှုပ်ယမ်းလိုက်၏။

 

“အနောက်က… အနောက်က ယားနေတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏အနောက်ကို အရင်လိုးပေးလိုက်သည်။ လူနှစ်ယောက်က စောင်ထဲတွင် ပူးကပ်နေကြပြီး ချွေးများ စိုရွှဲနေလျက် အတူတူ ဖက်နမ်းကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အပြန်အလှန် တောင်းဆိုနေကြတော့သည်။

 

“မင်လန်က အရမ်းတင်းကျပ်အောင် စုပ်ထားတာပဲ… ငါ ထွက်သွားပြီးရင်… မင်းရဲ့ ဒီတဏှာထန်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောင့်ခံထားမလဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို လိုးနေရင်းနှင့် လက်ချောင်းများဖြင့် ရှေ့ရှိစောက်ပက်ကို အသွင်းအထုတ် လုပ်နေလိုက်၏။

 

အပေါက်နှစ်ခုလုံးမှ အရည်များ ပန်းထွက်နေပြီး လူနှစ်ယောက်၏ပေါင်ကြားတစ်ခုလုံး စိုရွှဲကာ အောက်ရှိအိပ်ရာခင်းများပင် အများအပြား စိုရွှဲသွားတော့သည်။

 

ချန်မင်က တိုးတိုးလေးညည်းတွားလိုက်သည်။

 

“ကျွန်တော် အောင့်ခံထားပါ့မယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က အရည်များစိုရွှဲနေသောလီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အထဲသို့ အားကုန် ပြန်ဆောင့်သွင်းလိုက်ကာ စောက်ပက်ထဲရှိလက်ချောင်းများကလည်း အဆုံးထိ ဝင်ရောက်သွားသည်။

 

“ငါ့ကွယ်ရာမှာ တခြားလူနဲ့ ဖောက်ပြန်တာကို ခွင့်မပြုဘူး…”

 

ချန်မင်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ်ဒေါသထွက်သွားပုံရပြီး ပါးစပ်ဟကာ သူ၏ပခုံးကို ကိုက်လိုက်သော်လည်း အားမသုံးရက်ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်ကမူ ပြောလိုက်၏။

 

“နည်းနည်း ပိုပြီး အားပါပါ ကိုက်လိုက်… ကိုယ့်ကိုယ်ပေါ်မှာ အမှတ်အသား ကျန်ခဲ့အောင်လို့…”

 

ချန်မင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး အားပါပါ ကိုက်ချလိုက်သည်။ လုဖေးဟွမ်ထံမှ ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာချိန်မှသာ ချန်မင်သည် မိမိ၏ပါးစပ်ထဲတွင် ညှီစော်နံပြီး ချိုအီသောအရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

 

ထိုအခါမှသာ သူ့ကို သွေးထွက်အောင် ကိုက်မိသွားကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

 

သူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပါးစပ်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ လုဖေးဟွမ်က လက်လှမ်းကာ ဘေးရှိစားပွဲငယ်လေးပေါ်မှ ရေနံဆီမီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်သဖြင့် အခန်းတွင်း ချက်ချင်းလင်းထိန်သွားတော့၏။

 

ချန်မင်၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အနီရောင်အရောင်လေးများ တင်ကျန်နေပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ပခုံးပေါ်မှ ထွက်လာသောသွေးများပင် ဖြစ်သည်။

 

ချန်မင်က မိမိကိုက်မိသွားသောနေရာကို သေချာမြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးထဲ၌ စိုးရိမ်မှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်၏။

 

ထိုအချိန်တွင် လုဖေးဟွမ်က တိုးကပ်လာကာ သူ့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိသွေးများကို လျက်ယူလိုက်သည်။

 

သူ၏နို့သီးခေါင်းပေါ်ရှိနို့ကွင်းကိုပါ သွားလျက်ပေးပြီး ခပ်ဖွဖွလေးဆွဲကာ လျက်ပေးနေသဖြင့် ချန်မင်၏စအိုက တစ်ချက်ကျုံ့သွားပြီး လီးမှ သုတ်ရည်များ ပန်းထွက်သွားတော့၏။

 

“အင်း…”

 

လုဖေးဟွမ်က လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေသောစောက်ပက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ ညင်သာစွာ ဆောင့်လိုးပေးတော့သည်။

 

သူ၏အပေါက်နှစ်ခုလုံးကို တစ်လှည့်စီ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ပျစ်ချွဲသောအရည်ပူများကို သူ၏စောက်ပက်အတွင်းပိုင်းအထိ ပန်းထည့်လိုက်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နဖူးပေါ်ရှိချွေးများကို လျက်ယူလိုက်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုနို့ကွင်းကို ဆွဲရင်း မေးလိုက်သည်။

 

“မင်လန်… ကောင်းလား…”

 

ချန်မင်မှာ အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် မျက်ဝန်းများပင် နီရဲနေပြီး “ကောင်းတယ်” ဟု ညည်းတွားလိုက်၏။

 

အမျိုးသားက သုတ်ရည်ပန်းထုတ်ပြီးသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မထွက်သေးဘဲ ဤအနေအထားဖြင့်ပင် သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ထားကာ သူ၏နို့ရည်များကို စတင်စုပ်ယူနေတော့သည်။

 

ချန်မင်က တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး မိမိချွတ်ထားသောအင်္ကျီများထဲတွင် လိုက်ရှာကာ ပိုက်ဆံအိတ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး အမျိုးသား၏ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

 

“ကျွန်တော် ရှို့ရှန်းတောင်ပေါ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အဆောင်တစ်ခု သွားတောင်းလာတာ… ခင်ဗျား ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆောင်ထားလိုက်ပါ…”

 

လုဖေးဟွမ်သည် ရှေ့ရှိလူကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလှပသောမျက်နှာပေါက်လေးတွင် ကာမစိတ်များက မပြယ်သေးဘဲ မျက်ဝန်းများက နီရဲနေသည်။

 

နှုတ်ခမ်းများကလည်း မိမိစုပ်ယူထားသဖြင့် နီရဲနေပြီး မျက်လုံးထဲတွင်တော့ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်နှင့် စိုးရိမ်မှုအနည်းငယ်တို့ ပါဝင်နေ၏။

 

“ဒီလိုရာသီဥတုကြီးမှာ ရှို့ရှန်းကို သွားတာ… မင်း တကယ်ပဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်သည် သူ၏လက်ကို ကိုင်ကာ လက်ထဲရှိပိုက်ဆံအိတ်လေးကိုပါ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

 

လုဖေးဟွမ်ခမျာ လုံးဝဒေါသမထွက်ရက်တော့ဘဲ အဆုံးမရှိသောနှစ်သက်မှုနှင့် ချစ်မြတ်နိုးမှုများသာ ရှိနေတော့သည်။

 

“သူတို့ပြောတာတော့ အဲဒီက ဟာက ပိုစွမ်းတယ်တဲ့…”

 

ချန်မင်က သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်ကာ မိမိ၏ပါးပြင်ကို သူ၏ပါးပြင်နှင့် တင်းကျပ်စွာပွတ်တိုက်ထားပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။

 

“ခင်ဗျား ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်…”

 

 

 

Chapter 16 ended